«មិនមែនអាវខ្ញុំទេ!» នាងតម្អូញ តែត្រូវខ្ញុំសម្លុតវិញតិចៗ៖
«អាវយើងរហែកបាត់ហើយ! ពាក់អត់? ចង់ទៅវិញទាំងអ៊ីចឹងក៏ប្រាប់មក?!»
ដៃនាងនៅតែឱបខ្ញុំជាប់ដើម្បីបិទបាំងភាពអាក្រាតរបស់ខ្លួន តែមុននឹងក្រោយនាងនៅតែទទួលអាវរបស់ខ្ញុំមកពាក់។
ខ្ញុំជួយទាញនាងហើយរៀបរយឱ្យនាងផង។
ខ្ញុំគិតថាចេញទៅបើកឡាន តែវាហាក់ដូចជាយឺតពេល ព្រោះលាន់សន្ធឹកឡានជាច្រើនមកដល់។
ដៃនាងហាក់រញីរញ័រ នាងប្រហែលជាដឹងថាឡានបងនាង ហើយនាងប្រហែលជាកំពុងភិតភ័យខ្មាសគេផងដែលធ្លាក់ខ្លួនមកពាក់អាវខ្ញុំ។
ខ្ញុំងាកខ្វាច់ទៅក្រៅ….ប្រាកដហើយគឺឯករ៉េណាមកដល់….
ខ្ញុំលូកដៃទៅរកគន្លឹះទ្វារ ឯនាងលូកដៃមកចាប់ប្រអប់ដៃខ្ញុំឃាត់។
ខ្ញុំបែរមករកទាវនីណា នាងសួរខ្ញុំភ្លាម៖
«គិតម៉េចទៅ?!»
ខ្ញុំឃើញភាពព្រួយបារម្ភជាទម្ងន់ក្នុងកែវភ្នែកនាង ហើយយល់ថានាងកំពុងខ្មាសបងនាងនិងពួកដំរីទឹក។ តែខ្ញុំឌឺនាងជានិច្ច៖
«គិតអី?!»
ខ្ញុំសម្លឹងភ្នែកទាំងសងរបស់នាងដោយស្រទន់ព្រោះទន់ចិត្ត ហើយអាណិតលាយស្រណោះចំពោះភាពផ្អែមល្ហែមជាមួយគ្នាមុននេះបន្តិច។
ទាវនីណានិយាយដោយអង្វករហើយសម្លឹងចំភ្នែកខ្ញុំ។ នាងដូចជាខ្មាស់បងប្រុសនាងជាងសេចក្តីភ័យខ្លាចថា បងនាងនឹងសម្លាប់ពួកយើង។
ពេលខ្ញុំសួរ នាងឆ្លេឆ្លាទឹកមុខហើយនិយាយយ៉ាងញាប់៖
«កុំឱ្យគាត់ចូលមក! កុំឱ្យគាត់ឃើញខ្ញុំរបៀបនេះ!»
នាងគឺខ្មាសអៀន ហើយនាងនៅតែជាស្រីខ្មែរពិតៗដូចពាក្យនាងដែលមុននេះក្អេងក្អាងថានាងកំពុងនៅហុងកុងនោះទេ។
នាងស្លៀកពាក់រួចហើយ ក៏នៅតែទទួលយកស្ថានភាពរបស់ខ្លួនឯងមិនបាន។ ខ្ញុំសម្លឹងនាងពីលើដល់ក្រោមទំាងបេះដូងក្តៅគគុក ព្រោះវានៅផ្ទុកពេញដោយអំណាចស្នេហា។
ខ្ញុំទប់ទឹកមុខកុំឱ្យនាងដឹងថាខ្ញុំនេះអាណិតនាងហើយនិយាយសោះអង្គើយ៖
«មិនបាច់ភ័យទេ!»
ពេលនាងនៅតែសម្លឹងមកខ្ញុំម៉ក់ៗហាក់នាងកំពុងទទូចចំមកចាំចម្លើយខ្ញុំមិចភ្នែកម្តងទៀតស៊ីញ៉ូកុំឱ្យនាងភ័យ។
តែ….នាងនៅតែភ័យដោយរេភ្នែកចេញពីខ្ញុំ សម្លឹងទៅពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ គឺតាមកញ្ចក់ឡាន។
ខ្ញុំងាកយឺតសម្លឹងទៅក្រោយដែរ គឺឯករ៉េណាដើរមកមាំៗ…
ខ្ញុំរុញដៃបើកទ្វារហើយដើរចេញទៅ។
ចិត្តខ្ញុំនៅតែសង្ឃឹមថា រាងកាយខ្ញុំអាចបិទបាំងរូបភាពនាងតូច ច្រម៉ក់ដែលអង្គុយច្រងក់នោះបានទោះបីឯករ៉េណាចេះតែសម្លឹងហួសទៅកាន់ក្រោយខ្នងខ្ញុំ។
«បងឯក!»
ខ្ញុំហៅគេដោយគួរសមតែគេមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងខ្ញុំទេ ព្រោះចិត្តគេគឺអន្ទះសារឿងទាវនីណា។
គេដើរផុតពីខ្ញុំហើយ ដូច្នេះខ្ញុំមានតែថយក្រោយទៀតដើម្បីរារាំងផ្លូវគេ។
ឯករ៉េណាឈប់ជើងហើយសម្លឹងខ្ញុំពីលើដល់ក្រោម ទឹកមុខគេគឺសង្ស័យ ហើយភ្នែកគេរេមកឈប់ត្រង់កំភួនដៃខ្ញុំដែលនៅហូរឈាមរិចៗច្រើនកន្លែងដោយត្រូវនឹងក្រចកស្រីឆ្នាស។
គេរិះគិតជាមួយគ្រាប់ភ្នែកបែបយល់ការណ៍ ហើយលូកដៃរុញខ្ញុំទៅម្ខាងប្រុងចូលទៅក្បែរឡាន ប៉ុន្តែខ្ញុំ ប្រទាញដៃគេមកវិញ។
ដោយមុននេះទប់កំហឹងគ្រប់គ្រាន់ហើយ ឯករ៉េណាងើបមុខមកសម្លក់ខ្ញុំ ហើយសម្លឹងមកសរសៃសក់ប្អូនស្រីគេដែលវែងអន្លាយនៅជាប់លើបបូរមាត់ខ្ញុំ ហើយប៉ើងទៅមកតាមកម្លាំងខ្យល់បក់។ គេខាំមាត់និយាយញ៉ុលៗ៖
«អ្ហែងជឿថាអញឱ្យអ្ហែងមួយគ្រាប់សំណួរដេកចោលឆ្អឹងនៅហ្នឹងអត់អារាជ?»
ខ្ញុំមិនឆ្លើយតបនឹងសំណួរទោសៈរបស់គេទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនិយាយប្រាប់ខ្សឹបៗ៖
«នីណាមិនចង់ឱ្យបងឯងទៅឃើញគេទេ!»
ឯករ៉េណាទប់ជើង ប្រហែលគេគិតថាប្អូនស្រីគេដេកគ្មានអាវឬយ៉ាងណា បានជាភ្នែកគេកាន់តែក្រហមដូចងងើកភ្លើង ហើយសម្លក់ខ្ញុំព្រឹមៗ។
ខ្ញុំនិយាយបន្ថឺម៖
«គេគ្មានអីទំាងអស់! យើងទៅដល់ផ្ទះពូផៃចំពេលមានគេសម្លាប់គាត់ បានជានីណាំភ័យស្រែករកបងឯក!»
នៅតែមិនអាចបន្លប់ចិត្តគេបានទេ គេស្រែកគំហកដាក់ខ្ញុំ៖
«ចុះអ្ហែងធ្វើស្អីវា?!»
«គ្មានអីទេ! បន្លែងគ្នា!»
«បន្លែងគ្នាធុនស្អីអ្ហែង?!»
គេសម្លឹងមកដៃជើងខ្ញុំនិងខោអាវខ្ញុំដែលទក់ទី។
ខ្ញុំឆ្លើយតបភា្លមៗព្រោះពួកដីរីទឹកនាំគ្នាដើរមកព្រោះតែពួកវាឮបងធំស្រែក៖
«នីណាអុកឡុកបើកឡានក្រឡុកខ្ញុំពេលដៃខ្ញុំជាប់ចំណង ខ្ញុំគ្រឺតពេកបានជា…….បងឯកកុំឱ្យពួកវាចូលមក ពួកអាដំរីទឹកណា ព្រោះនីណាកំពុងពាក់អាវខ្ញុំ!»
ឯករ៉េណានៅតែខឹង ព្រោះកណ្តាប់ដៃនៅតែក្តាប់ តែខ្ញុំខំពន្យល់ទៅកាន់ទឹកមុខទោសៈរបស់គេ៖
«ខ្ញុំស្រលាញ់វាណាស់ ទាវនីណា បងឯងដឹងហើយ! មុនក្រោយគង់តែ…..!»
គេស្រែកកាត់ខ្ញុំ៖
«ឡើងបើកឡានទៅ!»
គេហាក់មិនចង់ឱ្យពួកកូនចៅឃើញប្អូនគេអ៊ីចឹងដែរ បានជាគេដើរទៅរកឡានខ្ញុំហើយចូលអង្គុយផ្លុកទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកបើកបរម្ដង។
សម្លឹងតាមកញ្ចក់ ខ្ញុំឃើញទាវនីណានៅធ្វើមុខអេះម៉េះដែលបងប្រុសនាងចូលមកអង្គុយដែរតែមិនងាកទៅមើលនាងសូម្បីតែបន្តិច។
ខ្ញុំមិចភ្នែកស៊ីញ៉ូនាងសាជាថ្មី នាងងាកមុខចេញទាំងសម្លក់ ខ្ញុំប៉ុន្តែហាក់ស្វែងយល់ថា មានអត្ថន័យស្នេហានៅក្នុងការសម្លក់នោះ។ នាងតូចជាប់ចិត្តនិងការថើបរបស់ខ្ញុំ? ឬមួយនាងអៀនខ្ញុំចាប់តាំងពីមានរឿងជាមួយគ្នា? បើមិនមែនបងនាងមកដល់ នាងប្រាកដជាចប់របស់ខ្ញុំបាត់ទៅហើយ។ តែយ៉ាងហោចណាស់ក៏ខ្ញុំអាចដឹងបានត្រឹមថ្ងៃនេះដែរថា ស្រីហក់លោតម្នាក់នេះមិនដែលមានប្រុសៗប៉ះខ្លួនទេពីមុនមក។
«នាំគ្នាទៅផ្ទះពូផៃធ្វើអីនីណា?!
បងនាងសួរសម្លុត នាងកាន់តែមិនដឹងធ្វើ ម៉េចក៏រកលេសនិយាយកុហក៖
«មានឯណា…..គឺ….គេម្នាក់នេះទេនាំខ្ញុំទៅ!»
ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ហុងកុងទេ ក៏មិនដែលស្គាល់ពូផៃណាដែរ ឯករ៉េណាដឹងហើយបានជាពេលគេសម្លឹងមកខ្ញុំ ខ្ញុំគ្រញែងសា្មមិននិយាយស្តី ទុកឱ្យគេពិចារណាខ្លួនឯងចុះ ហើយគេក៏ដឹងដែរថាប្អូនស្រីគេខូចកម្រិតណា? នាងចង់បញ្ចូនខ្ញុំឱ្យចេញពីហុងកុងព្រោះចង់គេចមិនរៀបការនឹងខ្ញុំ។
ឯករ៉េណាដកដង្ហើមឃូរលែងមាត់ក ខ្ញុំនិយាយបន្ថែមឱ្យគេយល់សាច់រឿងដើម្បីត្រៀមខ្លួនមុន៖
«ពេលបីនាក់ខ្ញុំទៅដល់ តាចិននោះត្រូវគេសម្លាប់ទុកលើមែកឈើបាត់ទៅហើយ!»
ឯករ៉េណាបើកភ្នែកមូលក្លុំ។
«មានអាណាឃើញពួកអ្ហែងអត់?!»
«មាន! គឺពួកឃាតករសម្លាប់តាចិននោះ! ពួកវានៅទីនោះនៅឡើយ!»
«ហើយម៉េចបានវាឱ្យពួកឯងរួចខ្លួន!»
«វាប្រហែលជាខ្លាចបងឯង!»
ឯករ៉េណាមិនមាត់មិនកនៅត្រិះរិះពិចារណា។
មួយសន្ទុះក្រោយមុនពេលឡានបរចូលផ្ទះ គេនិយាយរឿងថ្មី៖
«ត្រៀមខ្លួនទៅ! ឈប់ដើរទាត់ខ្យល់! មានកន្លែងធ្វើការសម្រាប់ឯងហើយ!»
លង់ស្នេហ៍ស្រីឆ្នាសមុនបញ្ចប់បេសកកម្ម
…..ពេញមួយល្ងាចនេះ ខ្ញុំនឹកដល់ដើមទ្រូងស្រីឆ្នាសដែលបានបបោសអង្អែលពេញដៃហើយនឹកដល់ទឹកភ្នែកនាង។
ស្រីតូចនេះពិតជាមានសង្សារ?
ខ្ញុំនឹកដល់រូបថតនៅអេក្រង់នាងដែលខ្ញុំបានឃើញដោយចៃដន្យគឺស្រដៀងគ្នានឹងសុភាពបុរសសិទ្ធីខ្លាំងណាស់?
ខ្ញុំនៅមិនសុខទេខ្ញុំឈែតទៅអ្នកដែលជួលខ្ញុំមក ….
«ឯករ៉េណាប្រាប់ថាជិតនាំខ្ញុំទៅក្រុមហ៊ុនគេហើយ!»
«ល្អខ្លាំងណាស់! ពេលគេទុកចិត្ត ឯងអាចនឹងលួចបណ្ដាំមរតកនោះមកបានហើយ!»
«ឯងឱ្យខ្ញុំមកស៊ើបរកសង្សារឯងសៅនីភាឬមករកបណ្ដាំមរតកនោះ?»
«ឯងដឹងហើយតើ! បើខ្ញុំបានរបស់នោះ ទើបអាចដកហូតយកទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់របស់ប៉ាខ្ញុំមកវិញបាន! ហើយពេលឯករ៉េណាអស់អ្វីៗ វានឹងគ្មានអំណាចអីបង្ខំនីភាបានទៀតទេ!»
ប៉ុន្តែប្រសិនបើប្រុសម្នាក់ក្នុងអេក្រង់របស់ទាវនីណាដែលខ្ញុំឃើញនោះជានាយសិទ្ធីម្នាក់នេះ ខ្ញុំដឹងថាអ្វីៗមិនងាយស្រួលដូចដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតនោះទេ។
នាយនេះកើតអីបានជាប្រើខ្ញុំចូលមកទីនេះប្រាប់ថា ឯករ៉េណាបង្ខំសៅនីភាតែមើលទៅគេទាំងពីរស្រលាញ់គ្នាសឹងអី?
ចុះគេប្រើខ្ញុំមកទីនេះហើយ ចំាបាច់អីទៅធ្វើជាសង្សារនីណាមួយជាន់ទៀត?
ដើម្បីឱ្យបានច្បាស់ ខ្ញុំត្រូវការដឹងថាប្រុសដែលខ្ញុំឃើញនៅលើអេក្រង់ទូរសព្ទនោះជាគេពិតឬមិនពិត ឬគ្រាន់តែជាមនុស្សស្រដៀងគ្នា?
ខ្ញុំបញ្ចប់ការឈែត៖
«បាន! សង្ឃឹមខ្ញុំអាចរកឃើញរបស់នោះលឿន!»
ខ្ញុំបិទការសន្ទនាហើយចេញពីបន្ទប់។
គោលដៅខ្ញុំគឺទៅរកទាវនីណា ហើយខ្ញុំឮសំឡេងនាងជជែកជាមួយអ្នកបម្រើនៅជាន់ខាងក្រោម។ នាងអត់បាយពេញមួយថ្ងៃ គឺគេចពីមុខខ្ញុំ ប្រហែលពេលនេះចុះទៅរកអីញ៉ាំក៏មិនដឹង។
ខ្ញុំចុះទៅដល់លើកដៃស៊ីញ៉ូពួកអ្នកបម្រើចេញទៅអស់ សល់តែទាវនីណាឈរចិតផ្លែឈើម្នាក់ឯងបែរមុខទៅរកបង្អួច។
នាងបង្អង់ដៃពេលឃើញរូបខ្ញុំតាមកញ្ចក់។
ខ្ញុំឌឺនាងបន្ទាន់៖
«ចិតផ្លែឈើផ្ទាល់ដៃ ធ្វើឱ្យប្ដីហូបហ្មែន?»
នាងមិនឆ្លើយគិតពីឈ្ងោកមុខបង្ហើយការងារ….ខ្ញុំដើរចូលទៅ ….ស្រាប់តែនាងនិយាយរ៉ាវ៖
«កាំបិតមុតណាស់ណា៎!»
ខ្ញុំញញឹមពេលនាងសម្លឹងមកខ្ញុំតាមកញ្ចក់ ៖
«ហើយចង់ចាក់ត្រង់ណាអ្ហះ?!»
នាងបែរមកវិញពន្លែងអ្វីៗចោលទាំងអស់ ហើយទ្រគោះដាក់ខ្ញុំ៖
«លែងចង់ញ៉ាំហើយ ឃើញមុខមនុស្សក៏ឆ្អែត!»
នាងរកដើរទៅរក ទ្វារដូច្នេះខ្ញុំស្ទុះទៅបិទវិញគ្រឹប។
ឯករ៉េណាមិននៅផ្ទះទេ គេនាំស្រីបណ្តូលចិត្តចេញទៅដើរលេងតាំងពីល្ងាច។ នាងតូចនេះបើឆ្លាតគួរតែដឹងដែរថា ទោះបងប្រុសគេនៅក៏គេ មិនត្រូវសម្តីធំមកកាន់ខ្ញុំដែរ។
«ឆាប់ឆ្អែតម៉េះអ្ហះ? មិនទាន់បានអីផង?!»
នាងបូញមាត់សម្លក់ខ្ញុំហាក់ចង់ប្រាប់ថានាងគ្មានស្រណោះរឿងកាលពីក្នុងឡាននោះទេ។ ទាវនីណាធ្វើអ៊ីចឹង ខ្ញុំរឹតតែឆេវ កើតចិត្តមានៈ ចង់រំឭកឱ្យនាងនឹកឃើញមកវិញ។
«ឈប់មករញ៉េរញ៉ៃក្បែរខ្ញុំទៅឮអត់? ផ្លូវដើរមានច្រើនណាស់ ផ្ទះក៏ធំ ដើរវាងៗគ្នាទៅឮដែរអត់?!»
«អត់ចង់!! ចង់មកចងកម្មពៀរវេរា ចង់ថើបគ្នាឱ្យសប្បាយៗ ដូចកាលពីព្រឹក ម៉េចវិញ?!»
«មនុស្សមាត់ចង្រៃ ខ្ជិលនិយាយជាមួយណាស់!»
នាងរកដើរគេចចេញ ស្រាប់តែទូរសព្ទនាងរោទ៍។ គឺវានៅក្បែរទូទឹកកក កៀកនឹងខ្ញុំជាងនាង។
ខ្ញុំងាកទៅមើល។
រូបប្រុសម្នាក់នោះលោតឡើងមកទៀតហើយ។
ចិត្តខ្ញុំរំជើបរំជួល រួចក៏ហើយលូកដៃទៅលើកយកមកមើល។
ខ្ញុំថ្លោះទឹកមុខ….នាងយល់ថាខ្ញុំខឹងដែលនាងមានប្រុសផ្សេង តែមិនមែនអ៊ីចឹងឯណា តែខ្ញុំយល់ថានាយសិទ្ធីកំពុងលេងល្បែង អ្វីម្យ៉ាងជាលក្ខណៈបិទពួនគួរឱ្យគិតដែរ។
«I love you, I miss you »
គេសរសេរសាររបៀបនេះមក?
គេញ៉ែនាង? ទាវនីណាយកគេនេះជាសង្សារ? នាងមិនអាសូរចិត្តបងប្រុសនាងទេ? ហើយចំណែកនាយសិទ្ធីវិញ គេបញ្ចូនខ្ញុំស៊ើបការណ៍ប្រថុយជីវិតមកនៅក្បែរឯករ៉េណាម៉េចគេមិនប្រាប់ខ្ញុំផងថាគេកំពុងទាក់ទងប្អូនស្រីឯករ៉េណា?
ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងនាងហើយធ្វើមុខមាំ ឯនាងភ័យឆ្លេឆ្លា។ ខ្ញុំចុចសារទំាងអស់មើល ពិតណាស់គេបានឆ្លើយឆ្លងគ្នារបៀបជាសង្សារ។
ខ្ញុំដឹងថានាយសិទ្ធីនេះមានរឿងជាច្រើនលាក់បាំងនឹងខ្ញុំ……ខ្ញុំខាំមាត់គិតជាមួយរឿងជាច្រើនអន្លើដែលចាក់ស្រេះចូលគ្នា …..នាងហាក់ភ័យពេលខ្ញុំងើបមុខសម្លក់ទៅ ….នាងប្រហែលមិនដឹងថាខ្ញុំគិតពីរឿងជ្រៅៗទេនាងស្មានថាខ្ញុំកំពុងប្រចណ្ឌ។
តើសុភាពបុរសសិទ្ធីកំពុងលេងល្បែងអ្វី?
…..តែមិនអីទេ ត្រឹមតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះខ្ញុំនឹងអាចដឹងអស់រវាងការពិតនិងរឿងក្លែងបន្លំ។
តែមុនពេលខ្ញុំឡើង ទៅចាត់ការស៊ើបរឿងនេះឱ្យល្អិតល្អន់ ខ្ញុំត្រូវប្រដៅស្រីចិត្តពីរនេះសិនដែរ។
នាងលបមើលមុខខ្ញុំហើយងាកទៅវិញបាត់ហាក់ភ័យផងពិបាកចិត្តផង ខ្ញុំក្តាប់មាត់បោកទូរសព្ទនាងមួយទំហឹងទៅលើឥដ្ឋឱ្យខ្ចាយទៅជាច្រើនបំណែក។
អ្នកដទៃអាចគិតថាខ្ញុំប្រចណ្ឌនាង តែខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំកំពុងគិតកាត់ផ្តាច់ការទាក់ទងរបស់នាងនិងសុភាពបុរសនោះឱ្យបានមួយរយៈទម្រាំខ្ញុំដឹងការពិតឱ្យអស់។
ស្រីតូចទាវនីណាលើកដៃខ្ទប់ត្រចៀកហើយសសៀររត់ចេញទៅ តែខ្ញុំស្រែកសន្ធាប់ពីក្រោយ ៖
«បើចង់ឱ្យរឿងកាន់តែធំ ប្រឹងទាក់ទងទៅរកវានោះទៀតទៅ! គង់តែដឹងគ្នាទេ»
នាងរត់ចេញ ខ្ញុំសញ្ជឹងបន្តិចក៏រត់តាមពីក្រោយ។
ប្រសិននាងខលទៅប្រាប់សង្សារនាងថាខ្ញុំឃើញការសន្ទនារបស់ពួកគេហើយបោកទូរសព្ទ ចោល មិនខូចការទៅហើយទេ?
ឃើញខ្ញុំតាមនាងកាន់តែរត់លឿនទៅលើ តែរត់ឯណាឈ្នះខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ដេញទាន់ នាងក៏ឈប់នៅក្រៅបន្ទប់ហើយបែរក្រោយក្រាកព្រោះមិនចង់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់តែពីរនាក់ខ្ញុំ។
«ចង់ធ្វើអីទៀតហើយ?!»
នាងសួរហាក់ខឹងតែមិនហ៊ានជាមួយខ្ញុំប៉ុន្មានទេ ខ្ញុំដឹង។
ខ្ញុំបានចិត្តនិយាយសម្លុតធ្វើដូចមែនទែន៖
«ចង់ប្រដៅអាពួកលួចស៊ីក្រៅ?!»
«ស៊ីក្រៅអី?!»
«មានប្តីស្អែកខានស្អែកហើយឆ្លៀតណាត់ប្រុសទៀត?!»
«ណាត់ស្អី? គាត់មិននៅហុងកុងទេ កុំចេះតែស្មាន!»
ឮនាងហៅនាយសិទ្ធិពីរោះពេក ខ្ញុំហាក់ដូចចេះច្រណែនម៉េចមិនដឹង ខ្ញុំញាក់ចិញ្ចើមសង្កត់ពាក្យរាលដាលវែងឆ្ងាយ៖
«ហើយរកប្រុសអីបានឆ្ងាយម៉េះ?!»
នាងហើបមាត់ចង់តបវិញព្រោះតែខ្ញុំនិយាយឈ្លើយ ប៉ុន្តែនាងឃើញផ្ទះស្ងាត់អ្នកបម្រើ គ្មានអ្នកណាមករវល់ជួយផង នាងក៏សង្កត់ចិត្តនៅស្ងៀមវិញហើយក្រពាត់ដៃបែរខ្នង។
ស្រមោលមួយនៅបង្អួចបោលឆ្វាចប៉ះចុងកន្ទុយភ្នែកខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំងាកភ្លែតទៅចំនឹងរស្មីចាំងព្រាកពីកាណុងដែកថែប។
គោលដៅនៃចុងកាំភ្លើងមិនមែនខ្ញុំទេគឺទាវនីណា។
ខ្ញុំក្រឡាស់ខ្លួនទៅទាញនាងផ្ដួលហើយរមៀលទាំងពីរនាក់តាមជណ្ដើរពីលើចុះមកក្រោម ដែលមុននេះយើងទើបតែបានរត់ដេញគ្នា។
សំណុំគ្រាប់សំណបាចសាចមកប្រាវរង្គើផ្ទះ។
តើវាជាអ្នកណាបានជាលឹបលចូលមកទីនេះបានស្ងាត់ មិនឱ្យមានអ្នកការពារណាម្នាក់ដឹងទាន់?ប្រាកដជាពួកជនពាលដែលថ្នឹកខាងផ្លោះបង្អួចជាងខ្ញុំទៅទៀត?
វាប្រើកាំភ្លើងវែង គ្រាប់ក៏ច្រើន។ ខ្ញុំនាំនាងពួនបានយូរប៉ុណ្ណេះហើយអ្វីៗក្នុងផ្ទះក៏ត្រូវបាញ់រះខ្ទេចខ្ជីដែរ ពួកដំរីទឹកទើបតែរត់មកដល់។
ឆាកប្រយុទ្ធចាប់ផ្ដើមឡើង ហើយនាងនៅជ្រកក្រោកទ្រូងខ្ញុំនៅឡើយ។
ដៃនាងត្រជាក់ដូចទឹកកកថ្ពក់ម្រាមដៃខ្ញុំជាប់ មុនពេលខ្ញុំដឹងថាខ្នងចាប់ស្ពឹក ហើយលូកដៃទៅរកគោលដៅមើលដឹងថាឈាមក្រហមច្រាលកំពុងហូរមកដានពាសពេញកម្រាលឥដ្ឋដែលខ្ញុំពួនក្បែរនាង។
ខ្ញុំត្រូវគ្រាប់?
ញើសខ្ញុំស្រក់ជោកពេលឈាមកាន់តែហូរខ្សោះ។
អ្នកប្រយុទ្ធមិនទាន់ដឹងចាញ់ឈ្នះបញ្ចប់ទៅនៅឡើយ ឯនាងចាប់ផ្ដើមងាកមកមើលខ្ញុំពេលដែលម្រាមខ្ញុំលែងថ្ពក់ម្រាមនាងបាន ហើយវារបូតធ្លាក់។
នាងស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖
«បងរាជ!?»
ខ្ញុំឃើញត្រឹមតែបបូរមាត់ញ័រៗរបស់នាងហើយក៏បិទភ្នែកឱ្យស្រួលខ្លួនជាងនេះបន្តិច ព្រោះខ្ញុំបើកភ្នែកលែងបានទៅហើយ…..
….ទម្រាំដឹងខ្លួន ខ្ញុំនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ….
ខ្ញុំបើកភ្នែកមកមើលឃើញមុនគេគឺខ្នងរបស់ឯករ៉េណា…..
«ដឹងខ្លួនហើយ?»
ខ្ញុំច្រត់ដៃក្រោក ឈឺភ្លាត់មាត់ស្រែកអូយ ប៉ុន្តែនៅតែប្រឹងជាលើកទីពីររហូតដល់អង្គុយបាន។ ឯករ៉េណាមិនបានខ្វល់មកគ្រាខ្ញុំទេគេនិយាយដោយឈរនៅទីនោះសម្លឹងមកខ្ញុំ៖
«ម៉េចហើយឈឺខ្លាំងទេ?!»
ខ្ញុំមិនឆ្លើយទេ តែរេភ្នែករកមើលក្រែងឃើញប្អូនដ៏ស៊ិចស៊ីរបស់គេនៅទីនេះ។ មិនដឹងយ៉ាងម៉េចទេក្រោកមកភ្លាមខ្ញុំក៏នឹកគេដំបូងបំផុតហើយ។
យល់ចិត្តមនុស្សប្រុសដូចគ្នា បងប្រុសគេប្រាប់មកខ្ញុំ៖
«នីណាវាចុះទៅទិញអីវ៉ាន់ មកវិញឥឡូវហើយ!»
ខ្ញុំរេភ្នែកទៅសម្លឹងជុំវិញខ្លួនហើយសួរតប៖
«ពួកនោះជាអ្នកណា! វាតាមបាញ់នីណាធ្វើស្អី?!»
«កូនចៅពូផៃ! ទូរសព្ទគាត់និយាយជាមួយនីណាក្រោយគេ ពួកវាវាយស្មានថានីណាសម្លាប់គាត់!»
«ស្រីចំកួតនេះទៅសម្លាប់អ្នកណាកើត?»
ខ្ញុំរអ៊ូ តែឯករ៉េណាឌឺខ្ញុំវិញភ្លែតដែរ៖
«វាប្រហែលអាចសម្លាប់អាខ្មែរស្មោះស្នេហ៍ម្នាក់ដែលកំពុងដេកនេះបាន!»
គេនិយាយក្នុងន័យថាខ្ញុំស្រលាញ់ប្អូនពៅគេ មិនគិតជីវិតខ្លួនហើយរងគ្រាប់ជំនួសនាង?
ល្អហើយដែលបានគេគិតអ៊ីចឹង តែតាមពិតពេលនោះខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថាចង់ជួយនាងមិនមែនរងគ្រាប់ឱ្យនាងទេ។
និយាយទៅនិយាយមក វាក៏ល្អហើយដែលឯករ៉េណាគិតអ៊ីចឹង។
ខ្ញុំញញឹមស្របពេលដែល ទ្វាររុញចូលមក…..គឺស្រីដែលខ្ញុំនឹក។
នាងមិនសូវមើលទៅឆ្នាស់ទេព្រោះស្លៀកពាក់សុភាពហើយកំពុងចោលភ្នែកមើលមកខ្ញុំដូចជាអាណិត។
ខ្ញុំឈឺស្លេកហើយនៅតែខំឌឺនាងតាមកែវភ្នែកដែលបាញ់ទៅ។
ខ្ញុំធ្វើដូចជាស្រលាញ់នាង ហើយចង់ឈ្លោះគ្នាបន្ត។
គាប់ចួនគិលានុបដ្ឋាយិកាលើកអាហារចូលមកដល់។
«ដលម៉ោងអ្នកជំងឺហូបបបរហើយសុំចេញទៅក្រៅសិន!»
ឯករ៉េណាដើរចេញទៅក្រៅ ឯនីណាគេហាក់ដូចជារារែកដែលទើបតែឡើងមកឃើញខ្ញុំភ្ញាក់ហើយស្រាប់តែត្រូវចេញទៅវិញភ្លាម។
ខ្ញុំហាមាត់ទាន់ពេលនីណាមិនទាន់ទៅ ៖
«គ្រូពេទ្យតូចទុកហ្នឹងហើយ! បបរនេះខ្ញុំមានគេផ្សេងជួយបញ្ចុកហើយ!»
ឯករ៉េណាដែលដើរដល់ទ្វារគេងាកមកមើលពីរនាក់ខ្ញុំបន្តិច ហើយក៏ធ្វើឫកពាអត់ខ្ចីខ្វល់ហើយចាកចេញ។
ខ្ញុំនឹកឃើញដល់រឿងនិទានដែលគេតំណាលប្រាប់ខ្ញុំពីស្នេហាគេនឹងសៅនីភា។
ល្អដែរបើពេលនេះនាងច្រម៉ក់ព្រមនៅជាមួយខ្ញុំ ខ្ញុំប្រហែលឱកាសអាចដឹងភាគបន្តនៃស្នេហារបស់បងធំគេគឺមានច្រើន។
គិលានុបដ្ឋាយិកាសម្លឹងមុខនីណាឃើញនាងធ្វើរារែកមិនចង់ចេញចោលខ្ញុំ គេយល់ចិត្តគិតថាពួកយើងជាគូស្នេហ៍ ក៏ហុចថាសនោះទៅឱ្យស្រីច្រម៉ក់របស់ខ្ញុំហើយផ្តាំ៖
«នេះថ្នាំ! បបរហើយពេលណាឱ្យអ្នកជំងឺលេបឱ្យគ្រប់ចំនួនផង!»
ទាវនីណាងក់ក្បាលឆ្លើយយល់ព្រមជាភាសាចិនហើយនៅដំអក់រង់ចាំទាល់តែគេចេញអស់លែងមានអ្នកណានៅរំខានទៀត ទើបនាងដើរយឺតៗមកទំាងសម្លក់ខ្ញុំ។
«សុទ្ធតែគ្រូពេទ្យតូច? ចេះចិនច្រើនណាស់ហ្ន៎ ចេះនិយាយផ្អែមដូចនំគ្រាប់ឈូក!»
ខ្ញុំញញឹមសម្លឹងដៃតូចស្រឡូនដែលទ្រថាសអាហារ ហើយតបទៅកាន់គេ៖
«ហើយមិនមែនមើលទៅគេនោះតូចច្រប៉ិចមែនអត់? ច្រណែនគេធ្វើអី?!»
«ខ្ពើមណាស់!»
«ខ្ពើមភាសាចិននិយាយថាម៉េច??»
នាងមិនឆ្លើយបែរជាហុចថាសមកពីមុខខ្ញុំ បន្លប់ខ្ញុំ៖
«ញ៉ាំអត់? ចង់រស់អត់ ចង់លេបថ្នាំអត់?!»
ខ្ញុំលើកដៃស្តាំដែលនៅជាប់ស្បៃរុំព័ទ្ធដល់ខ្នងមកបង្ហាញនាងហើយនិយាយដោយសម្លឹងគល់កស្រីតូចនិងអាវចំហគល់សុដន់របស់នាង។
«ចង់រស់ណាស់ បញ្ចុកតិចមកអូន!»
នាងនៅរក្សាមុខខឹងសម្លក់តែមិនសម្លក់ខ្ញុំនាងសម្លក់គ្រែ។
ចិត្តនាងទន់ តែខំធ្វើរឹង ព្រោះនាងយល់ថាខ្ញុំរងគ្រាប់ឱ្យនាងដោយចេតនា នាងដើរមកមួយៗហើយអង្គុយក្បែរខ្ញុំ។
នាងចាប់ផ្ដើមបញ្ចុកអាហារឱ្យខ្ញុំហើយអង្គុយទល់មុខគ្នាដូចមិនដែលមានរឿងឈ្លោះពីមុនមកទាល់តែសោះ។
ខ្ញុំបានគយគន់រូបសម្បត្តិរបស់នាងពេញភ្នែកទំាងសង។
«បងចង់ឱ្យរវាងយើងដូចអ្នកបងនិងបងឯក!»
ខ្ញុំនិយាយដោយទឹកមុខព្រឹមៗបង្ហាញថាស្រលាញ់នាងណាស់។
នាងមិនមើលមុខ ខ្ញុំក៏មិនមានសញ្ញាអ្វីជំទាស់ដែរ តែនាងហាក់មានទុក្ខព្រួយ។ ទាវនីណាប្រហែលមិនចាប់អារម្មណ៍ទេថា នេះគ្រាន់តែជាវិធីដែលខ្ញុំចង់ដឹងរឿងភាគបន្តនៃស្នេហារបស់ឯករ៉េណាតែប៉ុណ្ណោះ?
ខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖
«មិនដែលស្គាល់គ្នាសោះចួបមុខភ្លាមទុកគ្នាដូចជាសត្រូវអ្ហះ?»
នាងងើបមុខសម្លឹងខ្ញុំហើយងាកមុខចេញលូកទៅយកក្រដាស់មកហុចឱ្យខ្ញុំជូតមាត់។ ខ្ញុំមិនទទួល នាងជ្រួញចិញ្ចើមខឹងតែមិនបង្អង់ទេ នាងជូតសម្អាតឱ្យខ្ញុំតែម្តង។
ពេលនាងលើកកែវទឹកនិងថ្នាំឱ្យខ្ញុំប្រើដៃម្ខាងដែលនៅសល់ចាប់កដៃនាងជាប់ហើយសម្លុតតិចៗ៖
«បើថាចិត្តទន់ទេ ចាំបាច់អីធ្វើសម្ដីរឹងអ្ហះទាវ នីណា?»
នាងលាបាតដៃក្រហមរលោងមកជាមួយថ្នាំពីរគ្រាប់ដៃម្ខាងកាន់កែវទឹកហើយជ្រប់មុខស្រពោន។ នាងមិននិយាយគឺខុសពីទាវនីណាដែលខ្ញុំស្គាល់។
ខ្ញុំធ្វើជាកញ្ឆក់ថ្នាំលេបក្អឹកបាត់។
«ហើយមិនលេបទឹកទេ??!»
នាងនិយាយដោយភ័យបើកភ្នែកគ្រលួង។ ផ្ទៃមុខតូចច្រឡឹងតែសស្អាតផូរផង់។
«ងាប់ក៏ងាប់ទៅ!»
ខ្ញុំរអ៊ូផ្គើន តែនាងនិយាយមកទៀតផូង៖
«ប្រុសមាយា!»
«គឺមកពីវាគ្មានស្រីស្រលាញ់!»
«ត្រូវហើយ គ្មានស្រីណាគេស្រលាញ់ទេ ប្រុសអ្នកលេងនោះ!»
និយាយអ៊ីចឹងក៏ដោយនាងដាក់កែវថ្នាំមកក្នុងបាតដៃខ្ញុំ យកដៃនាងមករុំបាតដៃខ្ញុំជុំវិញកែវហើយរុញឱ្យខ្ញុំផឹកទឹក ខ្ញុំមិនផឹក បែរជាយកដៃម្ខាងដែលនៅសល់ពីរុំបង់ជាប់ខ្នងតែកតោកនោះទៅឱបចង្កេះទាញនាងមកកៀកខ្លួន។
ថ្ពាល់នាងប៊ិះនឹងប៉ះដល់ច្រមុះខ្ញុំមួយសារៗទៅហើយ ទាវនីណាខំប្រឹងរើវិញ ឯខ្ញុំស្រែកយ៉ូយព្រោះឈឺមុខរបួស ដូច្នេះនាងក៏បង្អង់។
ស្រីនេះមុខក្រហមព្រោះថ្ពាល់នាងនៅនឹងច្រមុះខ្ញុំ នាងឈប់រើហើយធ្មេចភ្នែកទ្រាំឱ្យខ្ញុំថើប។
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ