នាងនៅស្ងៀមស្ងាត់រហូតដល់ឡានឈប់ទ្រឹង ទើបភ្ញាក់ព្រើតហើយងើបមុខសម្លឹងគេ។
គេរក្សាភ្នែកសម្លឹងទៅកន្លែងផ្សេងមិនមើលមុខនាង គ្មានសញ្ញាថាគេនឹងថមថយឥរិយាបថចំពោះនាងឡើយ។
ស្រីតូចចង់ពន្យល់គេថាមិនមែនជាកំហុសនាយសេងទេ ដែលបញ្ជូននាងចេញពីផ្ទះគឺនាងកុហកគេ តែនាងហានិយាយមិនរួចព្រោះគ្រឺតខឹងនឹងបុរសនេះ។
លុះដល់គេឈានជើងចេញ ទើបនាងក្រោកចេញតាមហើយហៅគេតិចៗពីក្រោយ៖
«រ៉េណា!»
គេមិនចង់ឈប់ទេ តែទីបំផុតដើរបានតែពីរបីជំហានទៀតគេក៏ឈប់ស្ងៀម។ នាងដើរទៅមុខបន្តិចទៀតហើយនិយាយ៖
«បងសេងគ្មានខុសទេ គឺខ្ញុំប្រើគាត់ចេញមកគាត់មិនដឹងអីទេ!»
គេមិនមាត់ហើយបន្តដើរទៅក្នុងផ្ទះ ដោះអាវរងាបោះទៅលើដេកព្យួរ ឱនដោះស្បែកជើងឃ្លប់
….នាងឆ្លៀតនិយាយទៀត៖
«ចាត់ទុកថាខ្ញុំអង្វរបានទេ?!»
គេដើរហួសរ៉េវទៅបន្ទប់បាយហើយបើកទូទឹកកកចាក់ទឹកដាក់កែវ។ នាងបន្តចូលទៅក្បែរហើយនិយាយ៖
«យ៉ាងច្រើនណាស់! ខ្ញុំលែងទៅណាទៀត? ខ្ញុំមិនរត់ទៀតទេសប្បាយចិត្តឬនៅ? លោកនិយាយមក កុំបញ្ជូនបងប្អូនពីរនាក់នោះទៅភ្នំពេញវិញ!»
គេចោលភ្នែកសម្លឹងមុខនាងហើយសើចរបៀបចំអក៖
«និយាយហើយចាំសម្តីខ្លួនណាសៅនីភា! បើមានលើទីពីរមួយម៉ាត់ក៏មិនបាច់និយាយគ្នាដែរ!»
នាងងក់ក្បាលយ៉ាងរហ័សព្រោះមិនចង់ឱ្យគេនិយាយដាក់លក្ខខណ្ឌច្បាស់លាស់ជាងនេះ។
«ខ្លួនជាស្រីអី បានជាបាយទឹកមិនចេះរៀបចំ! យប់ថ្មើរណេះ រកតែផ្លូវចេញក្រៅផ្ទះ»
គេថាឱ្យនាងហើយទៅអង្គុយលើកៅអីក្បែរតុបាយ រង់ចាំហាក់ដូចជានាងធ្លាប់សន្យាថានឹងដណ្តាំបាយឱ្យគេដូច្នោះដែរ។
ស្រីតូចមិនចង់តវ៉ាទេ។ នាងដើរទៅបើកទូទឹកកកធំទំាងពីររបស់គេហើយរៀបចំអាហារ។
គេតាមមើលនាងពីក្រោយមិនមាត់មិនក តែហាក់សប្បាយចិត្តដែលឃើញនាងតត្រុកធ្វើតាមបញ្ជាគេ។
ការងាររបស់នីភាពេលនេះគឺនៅតែតាំងចិត្តបន្តរកឱកាសនិងវិធីចាកចេញ ចំណែកឯករ៉េណាគឺរកគ្រប់វិធីកុំឱ្យចិត្តខ្លួនទន់ចំពោះនាងជាដាច់ខាត។
មិនដល់៥នាទីទេ ក្លិនសាច់គោជះរំពងចេញពីMicrowave។ នីភាដឹងថាបុរសនេះអាចធ្វើរឿងទំាងនេះដោយខ្លួនគេ តែគេមានចេតនាចង់ធ្វើបាបចិត្តនាង។
នាងលើកសាច់និងបន្លែដែលរៀបចំក្នុងចានទៅដាក់ពីមុខគេ ឯគេក្រោកទៅលើកដបស្រានិង កែវពីរមក។
«យកចានមួយទៀតមក!»
គេនិយាយតិចៗហើយភ្នែកសម្លឹងស្រាដែលគេចាក់ឱ្យនាង។
«ខ្ញុំមិនញ៉ាំទេ!»
ស្រីស្ងួននិយាយដោយមិនមើលមុខគេ ហើយបែរខ្នងរៀបចំសម្អាតចង្ក្រាន។
«ចង់បានស្រាឆ្ងាញ់ ឬចង់បានស្រាឈឺ?!»
នាងឈប់ដៃទំាងមានសន្ទិះក្នុងចិត្ត។
សម្តីបែបបង្ខំនិងផ្ដាច់ការរបស់គេពិតជាគួរឱ្យចង់តវ៉ា តែនាងសង្កត់ចិត្តមិនឆ្លើយព្រោះគ្មានអ្វីនឹងតស៊ូជាមួយគេ។
នាងបែរក្រោយយឺតៗឃើញគេចាប់រំលែកអាហារឱ្យនាងរួចជាស្រេច ថែមទំាងមានស្រាមួយកែវជិតពេញក្បែរចានផង។
«បើយើងផឹកស្រានេះអស់ យើងចូលពេទ្យមិនខានទេ!»
នាងគិតដោយសៅហ្មងហើយ ប៉ុន្តែភ្នែកគេសម្លឹងមកនាងចង់បង្ហាញថា បើនាងមិនដើរមកគេក្រោកទៅទាញនាងមិនខាន។
មេឃត្រជាក់យ៉ាងនេះ គេអាងស្រាអស់នេះមែនដែរទេ។ នឹងដើរតួប្រមឹកហើយឡើងទៅបង្ខំនាងទៀត?
នាងដើរមកក្បែរតុ ទាញកៅអីអង្គុយពីមុខកែវភ្នែកមោទនភាពរបស់គេ។
នាងមិនចង់និយាយរកគេទេ ប៉ុន្តែនាងមិនអាចខានបាន បានជាត្រូវនិយាយមុន៖
«ខ្ញុំមិនចេះញ៉ាំស្រាទេ!»
«ចាំបាច់អីចេះគ្រាន់តែលើកដាក់មាត់ទៅ!»
នាងមិនឆ្លើយធ្វើមុខក្រញូវហើយហាន់សាច់មកបញ្ចុកខ្លួនឯង។ ទោះយ៉ាងណាក៏ត្រូវញុំាអ្វីឱ្យមានកម្លាំងនិងមានប្រាជ្ញាទប់ទល់ជាមួយមនុស្សចរិតប្រែប្រួលនេះឱ្យខាងតែបាន។ នេះជាអ្វីដែលសៅនីភាគិត។
នាងញុំាសាច់ទាំងមិនដឹងរសជាតិ ព្រោះភ្នែកគេសម្លឹងមកនាងជាប់មិនដាក់ ហើយគេមិនទាន់ញ៉ាំចំណែករបស់គេនៅឡើយ។
«សូម្បីតែពេលបាយទឹកក៏នឹកវាដែរ?!»
គេនិយាយដោយសៅហ្មង ឯនាងដឹងថា គេនៅតែរំឭកពីរឿងនាយសិទ្ធីព្រោះគេទើបតែឱ្យកូនចៅទៅវាយដំឱ្យរបួសរួច។
នាងមិននិយាយស្ដីទុកឱ្យគេថាម៉េចក៏ថាទៅ ស្រាប់តែគេលើកកែវស្រាមកហុចជល់។ នាងងើបមុខសម្លឹង។ ទឹកមុខគេ ប្រាកដណាស់ថានាងគេចពីផឹកស្រានេះមិនរួចឡើយ។
ស្រីស្អាតខំទ្រាំប៉ុណ្ណាក៏នៅតែទ្រាំមិនបាន នាងនិយាយដោយក្រញូវ៖
«ខ្ញុំអត់ចេះញ៉ាំស្រាទេ ស្ដាប់បានទេឯករ៉េណា?!»
«ផឹកស្រានេះទៅវាមិនសូវឈឺខ្លួនទេ!»
គេនិយាយស្រួលណាស់ តែនាងមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់។
នាងនឹកដល់ភាពព្រៃផ្សៃរបស់គេហើយ ដឹងថាគេប្រុងប្រព្រឹត្តវាទៀតបើតាមន័យរបស់គេនេះ។
នាងងាកមុខចេញហើយទម្លាក់សមស្លាបព្រាចុះ។
សំឡេងគេរអ៊ូមកក្បែរត្រចៀកនាង៖
«បើតាំងខ្លួនជាស្រីអ្នកលេង កុំបាច់មកធ្វើឫកជាមនុស្សត្រឹមត្រូវ!»
នាងមិនមាត់មិនក លើកស្រាមកក្រេបក្អឹក មួយដង្ហើមដាច់ប៉ិតអស់ ទោះបីវាល្វីងជូរចត់ប៉ុន្តែវានៅតែល្វីងចាញ់សម្ដីប្រុសម្នាក់ដែលអង្គុយសម្លឹងនាងមិនព្រិចនេះ។
ស្មានថារួចខ្លួន គេលូកដៃចាក់ស្រាមកទៀត គឺក្បែរពេញមាត់កែវដូចលើកមុនដែរ។
នីភាសើចស្ងួតដោយមកសម្លឹងមុខគេជំនួសកែវស្រា….នាងតូចលើកផឹកបន្ថែម។
ក្បាលនាងវិលខ្ញាល់ ភ្នែកនាងក្រហម តែនាងយល់ថានាងនៅដឹងអ្វីៗច្បាស់នាងមិនស្រវឹងទេ។
ដល់វេនគេលើកក្រេបស្រារបស់គេវិញម្តង។
កែងដៃនាងដែលច្រត់លើតុ ចាប់ផ្ដើមទន់ល្មើយ ឯភ្នែកនាងក៏ទប់ត្របកលែងរួច។
នាងរបូតដៃហើយទ្រោបក្បាលទៅលើតុ តែនាងប្រឹងទប់ខ្លួនដោយការផ្កាប់មុខ។
សុរានេះខ្លាំងពេកហើយគឺខ្លាំងស្មើនឹងចិត្តអ្នកដែលចង់ធ្វើបាបនាង ចំណែកនាងកាន់តែរឹងជាងជាតិស្រវឹងដែលនៅក្នុងខ្លួននោះទៅទៀត។
នាងនិយាយឡូឡាតែជាភាសាចិនកន្តាំង៖
«ខ្ញុំស្អប់អ្នកឯង!»
ឯករ៉េណាក្រពាត់ដៃមើលមុខនាង។ គេសើចខឹកៗដែលនាងស្រវឹងលឿនយ៉ាងនេះហើយទន់យ៉ាងនេះ។
គេលូកយកសាច់មកទំពាលេងហើយនិយាយឌឺនាងភាសាខ្មែរ៖
«ឡើងទៅលើរួចអត់? បើឡើងមិនរួចជួយមិនបានទេអ្នកគ្រូចិន! យប់នេះនៅដេកនេះហើយ! ហើយបើពួកអាដំរីទឹក វាទ្រាំមិនបាន វានាំគ្នាចូលមកឆាឆៅមិនដឹងទេកុំបន្ទោសថាមិនបានប្រាប់!»
នីភាក្រហមមុខដោយអំណាចជាតិអាល់កុល។ ទម្រង់មុខតូចច្រឡឹងរបស់នាងពេញដោយសម្រស់ហើយស៊ិចស៊ីជាមួយបបូរមាត់ដែលកាលពីយប់ទីមួយជាន់ដីហុងកុង នាងត្រូវគេថើបជញ្ជក់។
នាងនិយាយតបតមិនចង់ចេញ ព្រោះក្ដៅរោលរាលពេញខ្លួន តែនាងមិនចង់ឱ្យបុរសនេះបានចិត្តពេកឡើយ។ ស្រីតូចឆ្លើយតបអន្លាយៗ៖
«មានអី?! មានប៉ុន្មាននាក់ឱ្យចូល មកទាំងអស់មកឯករ៉េណា មនុស្សចង្រៃ! កុំឱ្យខ្ញុំឃើញមុខលោកឯងទៅបានហើយ! ព្រះអើយ!»
នាងប្រឹងជេរគេខ្លាំងៗតែមិនសូវចេញសំឡេងទេព្រោះនាងស្រវឹងជោក។
ឯករ៉េណារេភ្នែកសម្លឹងនាងទាំងក្ដៅគគុកក្នុងចិត្ត។
គេបន្តស្រានិងអាហាររបស់ខ្លួនរហូតដល់ចប់ ចំណែកមាណវីដេកសន្លប់ឈឹងលើតុនៅពីមុខគេ។
គេក្រោកចោលនាងឡើងទៅជាន់លើ។
គេបន្តការងាររបស់គេជាមួយកុំព្យូទ័រនៅតុធ្វើការ ហើយទូរសព្ទទៅភ្ញៀវរបស់គេរហូតអស់កម្លាំងទើបនឹកឃើញទៅដេកត្រាំទឹកក្តៅម្នាក់ឯង។
ក្នុងស្ថានភាពឯកោគេកម្រើកតណ្ហាហើយនឹកដល់នាង។
គេចង់ប្រាប់ខ្លួនឯងឱ្យឈប់ប៉ះពាល់នាង ហើយគេចង់ស្អប់នាង តែគេនឹកឃើញដល់ការរួមសង្វាសដ៏ស្អិតល្មួតទំាងពីរលើកជាមួយនាងដែលមានរសជាតិម្តងស្រស់បំព្រង ម្តងហិង្សា។ ទោះយ៉ាងណា គិតទៅគិតមកគេមិនអាចភ្លេចពេលចន្លោះរាងកាយតូចស្រលូននិងសូរសំឡេងយំអណ្តឺតអណ្តកស៊ិចស៊ីរបស់នាង និងទឹកមុខម្តងរឹងរូសម្តងស្លូតបូតនោះឡើយ។
បងធំដែលមានទុក្ខសេ្នហាប៉ិនមេឃា ក្រោកពីអាងទឹកទាញអាវរាត្រីវែងអន្លាយរបស់គេមកគ្របកាយចងខ្សែឱ្យតែបានរួចៗ ហើយដើរចុះមករកផ្ទះបាយ។
នាងនៅតែដេកទ្រោបម្នាក់ឯងលើតុគ្មានខ្វល់អ្វីនឹងអាកាសធាតុរងាក៏មិនខ្វល់នឹងអ្វីគ្រប់យ៉ាង។ទោះយ៉ាងណាឯករ៉េណាច្បាស់ក្នុងចិត្តថាសា្រពីរកែវនេះមិនអាចឱ្យសៅនីភាស្លាប់បានទេ។
គេធ្វើមុខស្មើដើរទៅក្បែរនាងហើយដៃម្ខាងលើកទ្រចង្កានាងឡើង។
បបូរមាត់នាងស្លេកតែមិនបានប្រែទៅជាខៀវឡើយ ចំណែកមុខនាងក៏ក្រហមងងើលដូចភ្លើងមានន័យថាជាតិអាល់កុលមិនខ្លាំងជាងសុខភាពនាងប៉ុន្មានទេ។
«ស្រីមុខរឹង!»
គេរអ៊ូមា្នក់ឯងទំាងក្តៅចិត្តហើយឱនមកលើកបីនាងឡើងទៅជាន់ខាងលើ។
ស្រីតូចទន់ល្ងៀកក្នុងដៃបុរសដែលនាងស្រលាញ់ តែនាងមិនបានដឹងអ្វីឡើយក្រៅពីប្រជុំចិញ្ចើមពិបាកទ្រាំនឹងជាតិអាល់កុលដ៏ឆាបឆេះក្នុងរាងកាយ។
«ប៉ាម៉ាក់អើយជួយកូនផង!»
ឯករ៉េណានៅស្ងៀមមិនរវល់ ព្រោះគេដឹងថាស្រាកំពុងធ្វើទុក្ខនាងឱ្យពិបាកទ្រាំតែប៉ុណ្ណោះ។
ស្រីនេះមិនដែលផឹកស្រា ប៉ុន្តែហេតុតែចង់ឈ្នះចិត្តគេនាងលើកដាច់ប៉ិតៗអស់ពីកែវពេញនៅនឹងមុខគេនាងពិតជាកំពូលស្រីក្បាលរឹងព្រហើនបំផុតក្នុងចំណោមស្រីដែលឯករ៉េណាស្គាល់។
គេទម្លាក់នាងផូងទៅលើពូកទាំងក្តៅចិត្ត ហើយបែរខ្នងដើរចេញមិនចង់រវល់ ស្រាប់តែនាងលូកដៃមកចាប់កដៃគេជាប់។
ម្រាមដៃនាងតូចៗហើយទន់ល្មើយតែក្តៅគគុកដូចភ្លើង។
គេទប់ចិត្តងាកមករកនាងពេលដែលភ្នែកគេប្រែជាស្រទន់សម្លឹងមុខនាង។
សៅនីភាបិទភ្នែកជិត តែនាងហាមាត់និយាយម្ដងភាសាចិនម្ដងភាសាខ្មែរ និយាយមិនដឹងទិសតំបន់ ចុងក្រោយនាងនិយាយរវើរវាយ….គេធ្វើបាបខ្ញុំ គេមិនបានស្រលាញ់ខ្ញុំ…គេបោកប្រាស់….ក្តៅ ខ្លាំងណាស់ ជួយផង….។
លិខិតតូចរបស់នាងលៀនចេញមក បុរសនេះលូកដៃទៅទាញមកអាន។
ទឹកមុខគេប្រែប្រួល ហើយគេអង្គុយមកក្បែរស្រីតូចដែលស្រវឹងពិបាកទ្រាំហើយរេចុះឡើង។
ឯករ៉េណាលូកដៃទៅស្ទាបថ្ងាសនាង ហើយប្រលេះដៃនាងចេញ។ គេដើរទៅបន្ទប់ទឹកនិងវិលមកវិញជាមួយកន្សែងជ្រលក់ទឹកហើយជូតស្អំឱ្យនាង។
បុរសនេះជូតបញ្ចុះកម្ដៅឱ្យនាងតាំងពីក្បាលរហូតដល់ចុងជើងដោយដោះសំលៀកបំពាក់ក្រាស់ៗប្រុងរត់គេចរបស់នាងចេញទាំងស្រុង ក៏គេគ្មានកម្រើកកាមតណ្ហាដូចកាលពីនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកឡើយ។ ចិត្តគេខ្ទេចខ្ទីជាមួយនិងស្នាមជាំច្រើនកន្លែងលើរាងកាយនាង ដែលត្រូវនាងសង្កត់សង្កិន ញក់ញីកាលពីយប់ក្រោមដៃគេ។
«បងស្រលាញ់យើង ហើយបងនិងគ្មានថ្ងៃធ្វើបាបយើងទេ នីភា!» សម្តីខ្លួនឯងរំឭកត្រលប់មកវិញក្នុងគំនិតគេ ហើយគេក៏នឹកដល់សំណួររបស់នាងកាលពីរាត្រីដំបូងរបស់ពួកគេនៅភ្នំពេញ «អ៊ីចឹងពេលនេះប្រុសនោះឈប់ស្រលាញ់ស្រីនោះហើយ បានជាគេធ្វើបាបនាង?!» «អាប្រុសនោះងាប់បាត់ហើយ!កុំនឹកវាទៀត!» «អ៊ីចឹង!ទុកឱ្យសៅនីភាស្លាប់ទៅតាមគេដែរចុះ!»….
គេមិនដែលគិតថាគេដាច់ចិត្តធ្វើបែបនេះលើនាងឡើយ ពេលនេះគេយល់ហើយថាការច្រណែនប្រចណ្ឌសាហាវជាងអ្វីដែលមនុស្សគិត។
គេមានជំនឿថានាងមិនបានស្រលាញ់គេហើយ នាងចូលចិត្តតែពួកសុភាពបុរស។ SMSមួយអាចធ្វើឱ្យគេឆេចឆាវព្រោះតែគេយល់ថា ខ្លួនឯងជាមនុស្សមិនល្អ ហើយមិនទុកចិត្តស្នេហាមួយនេះ បានជានាយសិទ្ធីងាយនឹងជ្រៀតជ្រែកបាន។
មានតែខ្យល់រាត្រីហុងកុងទេដែលដឹងថាប្រុសម្នាក់នេះ គេបានចំណាយពេលយ៉ាងយូរ ដើម្បីស្អំថ្នមមុខរបួសទំាងឡាយលើប្រាណស្រីស្អាត។
គេចខ្លួន
….នីភាដឹងខ្លួនឡើង….ទំាងក្បាលឈឺខ្ទោក ហើយឃើញគេនៅគេងកៀកនឹងនាង។
នៅខាងក្រៅវាំងននសស្តើង ពន្លឺថ្ងៃភ្លឺក្រឡែត វាក៏ជាព្រឹកដែលអាកាសធាតុមានលក្ខណៈល្អបំផុតសម្រប់ការមកដល់ហុងកុង។
ដែលសំខាន់មិនមែនតែរឿងនាងត្រូវរបូតខោអាវអស់ទេ តែនាងគេងឱបគេទៅទៀត មិនមែនគេឱបនាងនោះឡើយ។
ស្រីស្អាតដកដៃចេញពីទ្រូងគេមកវិញយឺតៗហើយបើកភ្នែកធំៗ។
នាងចាំថា នាងលេបស្រាឈឺចាប់ពីរកែវនោះហើយ ក៏ទន់ខ្លួន សល់ពីនោះអ្វីៗនាងមិនដឹងទេ។សូម្បីតែយលសប្តិបន្តិចក៏អត់ តើគេនេះបានធ្វើអ្វីនាងខ្លះ?
ស្រីស្អាតបែរខ្នងតិចៗហើយត្រៀមថានឹងក្រោកចេញពីគេ….ទើបបានប៉ុន្មានដង្ហើមគេឱបនាងវិញជាប់ពីក្រោយខ្នង…សំឡេងគេលាន់មកង៉ុលៗ៖
«គេងតិចទៀតទៅ!»
នាងបើកភ្នែកធំៗតែសំងំឈឹងក្នុងដៃគេ។ នាងខំពិចារណាមើលថាតើមានកន្លែងណាខ្លះនៃរាងកាយដែលឈឺចាប់ តើគេមានបានប្រើហិង្សាមកលើនាង ខឹងនាងដែលប្រុងរត់នោះដែរទេ? គ្មានឃើញអ្វីគួរឱ្យកត់សម្គាល់ របូសនាងក៏ហាក់គ្មានអ្វីឈឺចាប់ដូចកាលពីមិ្សលសោះ។
នាងសម្ងំបន្តិចគេក៏មិនមាត់មិនក នាងនិយាយឡើងខ្សឹបៗ៖
«ទៅបន្ទប់ទឹក!»
គេមិនលែងដៃពីនាង តែនាងច្រានចេញយឺតៗហើយរុំភួយក្រោកដើរទៅ។
ត្រូវស្រាពីរកែវសន្លប់ទៅហើយ ហេតុអ្វីទឹកមុខនាងមើលទៅស្រស់ថ្លា ហើយរាងកាយនាងដែលមានស្នាមជាំហាក់រលាយបាត់អស់ច្រើនសន្ធឹក?
ស្រីស្អាតងូតទឹករៀបចំខ្លួនទម្រាំតែរួច ចេញមកក្រៅក៏មិនឃើញគេដូចគ្នា។
នាងលបមើលទៅជាន់ខាងក្រោមតាមបង្អួចឃើញគេរត់ហាត់ប្រាណម្នាក់ឯង។ ក្នុងចំណោមពួកអង្គរក្សដែលឈរក្បែរៗគេមាននាយសេងម្នាក់នោះដែរ បានន័យថាឯករ៉េណាមិនបានធ្វើអីបុរសនោះឡើយ។
នាងរលះរលាំងរត់ចូលមក ក្នុងហើយពិនិត្យពិច័យគ្រប់ទីកន្លែង។ មនុស្សនេះម្តងខ្មោចចេញម្តងខ្មោចចូល មិនដឹងនៅថ្ងៃនេះមានអ្វីកើតឡើងទៀតនោះឡើយបន្ទាប់ពីស្រាស្លាប់រស់ពីរកែវនោះមក។
នាងនៅតែគ្មានតម្រុយថាទីណាជាកន្លែងដែលគេទុកឯកសារសំខាន់ៗរបស់គេទេ ដើម្បីនឹងរកឃើញប៉ាស្ព័ររបស់នាង។
អស់មធ្យោបាយនីភាចុះក្រោមធ្វើអាហារ។
ម៉ោង១១ព្រឹកទៅហើយវាមិនមែនអាហារពេលព្រឹកទៀតទេ តែជាអាហារថ្ងៃត្រង់។
«អត់ឆ្ងាញ់មែនទេ? ព្រោះអស់ប្រេងហើយ អត់មានគ្រឿងច្រើនមុខទៀត!»
នាងនិយាយពេលគេញុំាមិនសូវចូលព្រោះរវល់ចុចកុំព្យូទ័រធ្វើការងារ។ គេតបវិញធ្វើហី៖
«ម៉េចមិនឱ្យពួកនោះជូនទៅទិញ! អស់អីទិញមក! ហើយធ្វើឱ្យឆ្ងាញ់ៗផង!»
គេចង់ថានាងមិនចេះការងារផ្ទះ តែនាងមិនខ្វល់ទេ មានតែត្រេកអរហើយយល់ថាថាគ្រាន់តែនាងសន្យាកាលពីល្ងាចគេក៏ទុកចិត្តឱ្យនាងចេញទៅក្រៅ?
«ឱ្យខ្ញុំទៅក្រៅហ្មែន?!»
នាងសួរបញ្ជាក់។ គេឆ្លើយដោយរវល់តែជាមួយកុំព្យូទ័ររបស់គេ៖
«មានអ្នកណាឃាត់ក្រែងថាត្រូវទៅទិញរបស់ស្រីៗ»
នីភាដៀងភ្នែកសម្លឹងគេហើយនាងយល់ថាឱកាសចាកចេញពីគេគឺចូលមកដល់ហើយ។
«ចាស៎!»
គេចេញទៅក្រៅបាត់ប្រហែលជាទៅកាន់ក្រុមហ៊ុនរបស់គេឯនាងចាប់ផ្ដើមរុករើពេញផ្ទះហើយទីបំផុតនាងរកឃើញលិខិត ឆ្លងដែននោះនៅតុធ្វើការរបស់គេ។
នាងរៀបចំខ្លួនហើយចាកចេញ….
អង្គរក្ស២នាក់បើកឡានជូននាងទៅតាមពាក្យផ្តាំរបស់គេ ប៉ុន្តែតាមឃ្លាំនាងមិនឱ្យបាត់សូម្បីមួយដង្ហើមគឺយួរកន្ត្រកឱ្យនាងតែម្ដង។
នីភាដឹងថាការរត់គេចមិនអាចតក់ក្រហល់ទេ….ទាល់តែមានផែនការច្បាស់លាស់….
នាងទិញសម្ភារៈជាច្រើនហើយវិលត្រលប់មកវិញ…។
យប់នោះ គេមិនងាយវិលមកផ្ទះវិញសោះ។ អ្វីដែលនាងខ្លាចបំផុតគឺខ្លាចគេនោះមកវិញស្រវឹងហើយបង្ករឿង។
នាងទុកប៉ាស្ព័រនៅកន្លែងដើម ធ្វើដូចមិនដឹងអ្វីហើយបើកហ្វេសប៊ុក។ នាងឃើញអ្នកស្គាល់គ្នាម្នាក់ធ្លាប់បង្រៀនជាមួយគ្នាកាលនៅភ្នំពេញពេលនេះគាត់រៀបការប្តីជាចិនហុងកុងហើយរើមកនៅតំបន់Tai Mo Shan ជាយហុងកុង។ នាងនឹកឃើញភ្លាមនូវក្ដីសង្ឃឹមថ្មី។
នាងចាប់ផ្ដើមឈែតសុំជំនួយ។ នាងឈែតយូរណាស់ គឺឈែតជាភាសាចិនយ៉ាងកក់ក្ដៅ។
ទម្រាំលាន់សូរស៊ីផ្លេឡានគេទើបនាងឈប់។ នាងល្មមដល់ពេលបិទកុំព្យូទ័របានហើយព្រោះថាផែនការបានព្រមព្រៀងហើយរៀបចំរួចស្រេចបាច់។
ឯករ៉េណាហត់នឿយជាខ្លាំង។
គេវិលមកវិញដោយនាំមកជាមួយនូវទឹកមុខមិនរីករាយ ប៉ុន្តែចិត្តគេហាក់ធូរស្រាលពេលឃើញនាងតូចនៅក្បែរទ្វារហើយទទួលយកអាវរងាដែលគេដោះមកនោះទៅព្យួរទុកឱ្យ។
នាងដើរទៅកាន់ផ្ទះបាយរៀបចំអាហារច្រើនមុខឱ្យគេ ធ្វើឱ្យគេតាមសម្លឹងដោយសង្ស័យ។
រ៉េណាមិនទៅតាមនាង គេបែរជាឈានឡើងជាន់ខាងលើសំដៅបន្ទប់ទឹក។
ទីនោះមានទឹកក្តៅលាយរួចជាស្រេចក្នុងអាងត្រាំ ដែលគេអាចធ្មេចភ្នែករំសាយភាពតឹងតែងបានយ៉ាងរហ័ស។
អ្នកប្រុសធ្មេចភ្នែកសម្រាកបន្តិចក៏បើកមកវិញ ព្រោះនឹកឃើញរឿងអ្វីមួយ។
ស្រីនេះមិននៅ ប្តូរមកជារីករាយ តើព្រឹកមិញនាងចេញទៅក្រៅបានសប្បាយចិត្តព្រោះចួបជាមួយអ្នកណា ឬមួយនាងបានCallទៅភ្នំពេញ?
គេរិះគិតមិនបានប៉ុន្មានដង្ហើមផង ក្រោកវឹងទាញសំលៀកបំពាក់ហើយដើរចុះទៅក្រោម។
នាងនៅរង់ចំាំគេ ដោយទឹកមុខស្លូតបូតក្បែរតុបាយ។
នៅទីនោះក្រៅពីម្ហូបក៏មានរៀបចំចានពីរឈុតហើយជាស្រេច។
គេនឹកដល់ការសន្លប់របស់នាងពីយប់មិ្សលហើយក៏លួចញញឹម។
ភ្នែកបុរសសម្លឹងទៅប្រអប់ដៃនាងតូចស្តើងកំពុងដួសបាយមកផ្គាប់ចិត្តគេ។
គេមិនងើបទៅយកស្រាមកទេព្រោះចង់ឱ្យនាងស្វាងជាមួយគេក្នុងយប់នេះមិនមែនដេកឱបមនុស្សស្រវឹងឡើយស្រាប់តែនាងសួរ៖
«លោកយកស្រាទេ!»
ឯករ៉េណាសម្លឹងភ្នែកនាង។ ទឹកមុខគេមិនញញឹមក៏មិនស្រពោន គេសម្លឹងដូចចង់ឌឺនាងហើយដូចជាកំពុងគិតអ្វីមួយដែលលើសពីការស្មានរបស់នាង។
នាងនៅស្ងៀមទីទើរពេលគេមិនឆ្លើយ។ ឃើញដូច្នោះគេនិយាយប្រាវ៖
«ចូលចិត្តសន្លប់អ្ហេស?»
នាងនៅស្ងៀមទម្លាក់ទឹកមុខគេក៏និយាយបន្ត៖
«បើចូលចិត្ត ខាងណេះមិនឱ្យសន្លប់!»
នាងដឹងថាគេតែងតែមានពាក្យសម្តីនិយាយមកនាងប្រកបដោយទំនាស់១០០ជំពូកតែនាងមិនរវល់ខឹងទេព្រោះនាងមិនយូរមិនឆាប់នឹងបានចាកចេញពីចង្កូមគេ។
ស្រីតូចដាក់ដបស្រាទុកវិញហើយដើរមកអង្គុយទល់មុខគេហើយចាប់ម្ហូបដាក់ឱ្យគេ សំឡេងឯករ៉េណាលាន់មកបន្ត៖
«មានការងារធ្វើជាមួយគ្នាកុំចង់ផឹកស្រាគេចវេះ!»
នាងមិនមាត់ក៏មិនសម្លឹងគេហើយចាប់លើកស្លាបព្រាទីមួយមកដាក់ក្បែរមាត់។ ចិត្តនាងក្តុកក្តាក់នឹកឃើញខ្លាចតែឈឺខ្លួនដោយសារគេ។
ឃើញរាងកាយទន់ភ្លន់របស់នាងនៅក្បែរខ្លួន គួរឱ្យកក់ក្តៅ ដូច្នេះឯករ៉េណានឹកដល់នាយសិទ្ធី។
ចុះបើចិត្តនាងពិតជាគិតពីសុភាពបុរសនោះហើយឱ្យតម្លៃគេនោះល្អជាងខ្លួន ចុះបើថ្ងៃណាមួយគេលែងមាននាងនៅអង្គុយក្បែរៗដូច្នេះហើយនាងទៅនៅក្នុងដៃសុភាពបុរសក្លែងក្លាយនោះ?
គេនិយាយរអ៊ូទំាងមិនដឹងខ្លួន៖
«បើមានឱកាសប្រាប់អាចោលម្សៀតនោះ! បើឯករ៉េណាមិនឱ្យវា ទោះត្រូវបោះចោលទៅឱ្យឆ្កែចចកហែកក៏កុំសង្ឃឹមថា វាបានប៉ះពាល់!»
ស្រីតូចមិនយល់ច្បាស់លាស់ពីន័យពិតនៃប្រយោគហិង្សាពោរពេញដោយការប្រចណ្ឌរបស់គេទេនាងគិតពីលេបបាយទាំងតឹងទ្រូង ហើយមិនតបត។
ឯករ៉េណាឃើញនាងរឹងរូស គេកាន់តែក្តៅក្រហាយ លេបបាយបង្ខំបានពីរបីស្លាបព្រាក្រោកចោលតុដើរចេញទៅរ៉ុយ។
ធីតាលេបទឹកដើម្បីបញ្ចប់ពេលបាយល្ងាចដ៏អួលអាក់នេះ។
នាងរៀបចំសព្វបែបយ៉ាងឱ្យដូចប្រក្រតីហើយដើរឡើងទៅលើបន្ទប់។
គេនៅជាន់ទីមួយកំពុងនិយាយទូរសព្ទ។ សម្ដីដែលនាងស្ដាប់ឮគឺគេនិយាយជាភាសាអង់គ្លេស ថា គេនឹងចេញទៅបន្តិចទៀតនេះហើយ។
នាងបន្តចូលបន្ទប់គេងទាំងអំណរបន់ឱ្យតែភ្ញៀវទាំងឡាយរបស់គេ បញ្ច្រកគេឱ្យទៅក្រៅ កាន់តែយូរកាន់តែល្អ។
ប៉ុន្តែមិនទាន់អីផងទ្វារបន្ទប់នាងរបើក ហើយគេដើរចូលមកសម្លឹងនាងដែលកំពុងរៀបចំបត់លើកខោអាវពីវ៉ាលិសសដាក់ចូលក្នុងទូសម្លៀកបំពាក់។
សភាពនាងដូចប្រាប់គេថា នាងព្រមរស់នៅទីនេះទាំងចិត្តទាំងកាយលែងគិតចង់ទៅណាចោលគេទៀតហើយ?
ឯករ៉េណាប្រហែលជាមិនមែនល្ងង់ពេកឯណា។
បើនាងប្រុងរៀបចំខោអាវទំាងនេះចូលទូមែន នាងមានពេលពេញមួយថ្ងៃមកហើយ ម៉េចក៏ចាំពេលគេមកផ្ទះដល់យប់ជ្រៅទើបធ្វើវា?
«ថ្មើរហ្នឹងម៉ោងបត់ខោអាវ?!»
គេសួរគម្រោះគម្រើយព្រោះម៉ោង១២អធ្រាត្រទៅហើយ។
ស្រីស្អាតប្រមូលទុកទៅម្ខាង ហើយក្រោកឡើងមកបែរខ្នងដាក់គេបិទទ្វារទូ។ គឺនាងធ្វើតាមសម្ដីគេដោយមិនប្រកែកតវ៉ា។
មិនទាន់បែរមកវិញផងដៃគេស្រាក់ចង្កេះនាងហើយពុកមាត់តិចៗរបស់គេត្រដុសមកលើស្មានាង។
នាងនៅស្ងៀមតែបេះដូងលោតញាប់ជាងមុន។ ទោះយ៉ាងណាគេជាប្រុសដែលនាងស្រលាញ់ គ្រាន់តែថាគេមានរោគចិត្តផ្លាស់ប្តូរមិនទៀត ហើយគេគ្រោតគ្រាតដែលនាងមិនអាចសង្ឃឹមផ្ញើរវាសនាបាន។
គេប្រាកដជាទុកនាងជាវត្ថុប្រលែងលេង?
នាងតូចចិត្ត ហើយសញ្ញាចំណង់តណ្ហារបស់គេបង្ហាញចេញជាមួយដង្ហើមដ៏ញាប់របស់គេដែលបញ្ចេញមកលើគល់កនិងខ្នងនាង។
គេមិនចាំបាច់រកការយល់ព្រមពីនាងទេ។ នីភាមិនប្រឆាំងព្រោះយល់ថាអ្វីៗដ៏ទុក្ខសោកនេះនឹងបញ្ចប់ទៅនៅពេលដ៏ខ្លីគឺពេលដែលនាងលែងនៅទីនេះ។
ស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងដៃគេ ជាអ្វីមួយមិនប្រក្រតីសម្រាប់ឯករ៉េណាទៅហើយគ្រាន់តែគេធ្វើមិនដឹងហើយទាញនាងឱ្យបែរមក….
នីភាឈ្ងោកមុខ តែគេចង់ឱ្យនាងមើលមុខគេ….
«នៅជាមួយប្រុសៗធ្វើមុខដូចមានពីណាស្លាប់?»
នាងងើបមើលមុខគេព្រោះមិនចង់ឱ្យរឿងរ៉ាវវែងឆ្ងាយ ស្រីតូចឃើញភ្នែកគេស្រទន់សម្លឹងមកនាងហាក់ដូចជាគេស្រេកឃ្លានចង់លេបនាង ឥឡូវនេះ។ នាងតបខ្សឹបៗ៖
«កុំរករឿងខ្ញុំពេក! មនុស្សដូចខ្ញុំធ្វើអ្វីក៏គេទើស ធ្វើអ្វីក៏ខុសដែរ!»
1 Comment
សុំភាគតមកបង
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ