លួងអូនឱ្យយល់ចិត្ត
….ដាក់ល្បងធំដល់បន្ទប់គេក្រោមការមើលថែរបស់សៅនីភាស្រួលបួលហើយ ខ្ញុំឡើងទើមៗមករកស្រីតូចរបស់ខ្ញុំម្តង។ តាំងពីនាងវិលមកពីតួនាទីជាចំណាប់ខ្លាំង ខ្ញុំមិនទាន់មានពេលសាសងឱ្យយល់ចិត្តជាមួយនាងនៅឡើយ ពិសេសក្រោយពេលដែលនាងខូចចិត្តដឹងថាJamតាមពិតជាសិទ្ធី ហើយ ខ្ញុំនេះវិញមិនមែនរាជ តែជាប៉ូលិស។ ដបទឹកសុទ្ធមួយហោះមកវ៉ឺ គឺដូចពេលដំបូងដែលខ្ញុំបានឈានដល់ជាន់ខាងលើនៃគ្រួសារនេះ។
ខ្ញុំលូកដៃចាប់ជាប់ហើយក្រឡេកទៅ ឃើញទាវនីណាលួចញញឹមមុនពេលនាងរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់នាង។
ខ្ញុំញញឹមហើយរត់ទៅតាម...អ្វីក៏ដោយ…..យ៉ាងណាក៏ដោយ ឱ្យតែដួងព្រលឹងយើងទំាងពីរវេញ ត្របាញ់រកចំណុចប្រសប់តែមួយដូចគ្នា…ទោះនាងគប់អ្វីមក ក៏ខ្ញុំនៅតែអាចយល់ថា វាជាឫទ្ធានុភាពនៃភាសាបេះដូង…
«បើកទ្វារនីណា!»
«ដល់យូរ!» នាងឆ្លើយមកវិញ ស្តាប់ឮតិចៗព្រោះទ្វារចាក់សោ។
«ចង់ខាតអស់ទ្វារមួយទៀតអត់?!»
«កុំខ្លាំងពេក! នេះមិនមែនបុស្តិ៍ប៉ូលិសទេ!»
«អ៊ីចឹងចេញតាមសម្រួលមកស្រីឆ្នាស!»
«អ្នកណាឆ្នាស?»
ខ្ញុំញញឹមផ្អែកខ្នងនឹងទ្វារហើយបិទភ្នែកស្រមៃដល់គ្រារ៉ូមែនទិកនិងស្នាមថើបរបស់នាងលើថ្ពាល់ខ្ញុំ។
ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាចូលទៅរកនាងបានប្រយោជន៍អីនោះដែរ សំខាន់នាងក៏កំពុងឈរផ្អែកនឹងទ្វារនេះហើយញញឹមមករកបេះដូងខ្ញុំដូចគ្នា។
ខ្ញុំនិយាយមួយៗពេលដែលបើកភ្នែកសម្លឹងឃើញស្រមោលជើងនាងចាំងមកនៅលើកម្រាលឥដ្ឋភ្លឺរលោង។
«អូននីណាជាស្រីឆ្នាសដែលមានចិត្តថ្លើមល្អសប្បុរសជាងគេលើលោកនេះ! ស្នេហានិងបំណងប្រាថ្នារបស់ប៉ូលិសកម្សត់នេះគឺមិនផ្លាស់ប្តូរនោះទេ ព្រោះថាអូនហើយនិងបងដូចជាមនុស្សពីរនាក់ដែលស្ថានសួគ៌បញ្ជូនមកផែនដីឱ្យមកស្វែងរកគ្នាដើម្បីមើលថាតើមនុស្សចិត្តស្មោះដូចបងអាចបង្រៀនអូនអោយឈប់ឆ្នាសបានអត់?»
«កំពុងតែងប្រលោមលោកមិនមែន?!» នាងបង្អាប់ខ្ញុំតែខ្ញុំដឹងថានាងនិយាយទំាងញញឹម។
តែមិនយូរប៉ុន្មានទ្វារក៏របើកមកយឺតៗ….ខ្ញុំបែរទៅយឺតៗដូចគ្នាហើយញញឹមស្វាគមន៍នាង….
នីណាឈ្ងោកមុខតែនាងញញឹម….
ខ្ញុំដើរចូលទៅជិតហើយឱនសម្លឹងមុខនាង។ ច្រមុះខ្ញុំប៉ះខ្យល់ដង្ហើមស្រីតូចដែលពោរពេញដោយកំដៅនៃសេចក្តីស្នេហាពេញចិត្តពេញថ្លើម។
«ជូនបងដើរលេងពេញហុងកុងបានដែរ?!»
នាងងើបមុខសម្លឹងខ្ញុំហើយងាកមុខចេញវិញភ្លាមព្រោះអៀនប្រៀន។
«បងឯងទៅសួរបងរ៉េណាទៅ!»
សួរអីបើល្បងគេកំពុងផ្អែមល្ហែមនិងអ្នកគ្រូដែរហើយមិនដឹង។ ខ្ញុំគិតហើយលូកដៃទៅអូសដៃគេចេញមក។ នាងស្រវាទាញអាវរងាវែងក្បែរទ្វារហើយរត់មកតាមខ្ញុំដែលដើរវែងៗជាងនាង។
….ទាវនីណាជារបស់ខ្ញុំចាប់ពីពេលនេះតទៅ។
ជីវិតរបស់ខ្ញុំ គឺសម្រាប់ការពារស្រីតូចនេះឱ្យនាងរស់នៅសុខស្រួលដូចបំណងប្រាថ្នារបស់បងប្រុសគេ។ ខ្ញុំប្ដេជ្ញាក្នុងចិត្តខ្លួនឯង….
រាត្រីនៅហុងកុង ពិតជាល្អត្រចះជាងក្នុងបទចម្រៀងរបស់អធិរាជសម្លេងមាសស៊ិនស៊ីសាមុតទៅទៀត….
ដងផ្លូវចង្អៀតតូចៗរបស់កោះនេះជាទីកន្លែងកម្សាន្តពេលរាត្រីដ៏ពេញនិយមខ្លាំងណាស់សម្រាប់គូស្នេហ៍ទាំងឡាយ។ ជាមួយអាកាសធាតុដែលត្រជាក់ខ្លាំង អាហារប្រភេទក្តៅៗជាគោលដៅសម្រាប់ទេសចរទាំងឡាយ។
«បងរាជញ៉ាំមីគាវទេ?!»
នាងនិយាយដោយញញឹមមើលមុខខ្ញុំបន្តិច ស្រាប់តែនាងអាក់ទៅវិញព្រោះខ្ញុំមិនមែន«រាជ»។ ខ្ញុំសម្លឹងនាងដោយខ្សែភ្នែកស្រទន់ ឯនាងសម្លក់វិញបង្កប់ដោយសេចក្ដីស្នេហា។
វិថីអាហារពេលយប់នានានៅក្រុងនេះមិនខុសគ្នាប៉ុន្មាននឹង Pub street នៅក្រុងសៀមរាបទេគឺចរាចរណ៍ត្រូវបានបិទហើយភ្ញៀវទេសចរដើរយ៉ាងកកកុញ។ ខុសគ្នាបន្តិច ត្រង់ថាទីនេះមិនមែនមានតែភោជនីយដ្ឋានឡើយគឺមានលក់សម្ភារៈប្រើប្រាស់ជាច្រើនប្រភេទទៀត។ តូបលក់របស់របររាប់រយអមដោយពន្លឺភ្លើងចម្រុះពណ៌គួរឱ្យប្លែកភ្នែក។ មកហុងកុងយូរហើយខ្ញុំមិនដែលទទួលអារម្មណ៍ថាមានសេរីភាពសប្បាយចិត្តដូចពេលនេះទេ។ សំខាន់ខ្ញុំមិនចាំបាច់ដើរតួជាជនបង្កប់។
ខ្ញុំចាប់ដៃនាងឱ្យមកកាន់តែកៀកហើយឱបចង្កេះនាងដូចគូស្នេហ៍ចិនផ្សេងៗដែលធ្វើដូច្នេះនៅជុំវិញពួកយើង។
ប៉ុន្តែយើងរក្សាការនិយាយគ្នាជាភាសាខ្មែរ។
ខ្ញុំខ្សឹបទៅនាង៖
«តោះទៅញុំាគាវ!»
នៅជុំវិញពួកយើង មិនមានអ្នកណាគិតថាយើងពីរនាក់មកពីកម្ពុជាទេព្រោះភាសាចិននាងនិងខ្ញុំមិនចាញ់ឈ្នះគ្មានប៉ុន្មានឡើយ។
ចប់ការកម្សាន្តនៅតំបន់មនុស្សច្រើន នាងនាំខ្ញុំបន្តមកទីកន្លែងរ៉ូមែនទិកស្ងាត់ៗមាត់សមុទ្រដែលរងាដល់ឆ្អឹងអាងតែថាបេះដូងកំពុងកក់ក្ដៅ។
ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់នាង៖
«បងត្រូវទៅស្រុកខ្មែរវិញ!»
នាងហាក់ស្រពោន តែនាងមិនមាត់មិន។ ខ្ញុំឱបនាងពីក្រោយហើយថើបសក់នាងតែត្រូវនាងរើចេញ។ ខ្ញុំរឹតតែមានៈឱបហើយសម្លុតនាង៖
«មិនខ្លាចបែកគ្នាម៉ាអាយ៉ូសខានបានឱបគ្នាទេហ្អី?!»
នាងនៅស្ងៀមហើយនិយាយដូចកើតទុក្ខខ្លាំង៖
«បើចិត្តមនុស្សចង់បែកធ្វើម៉េចគង់តែបែកដដែលហ្នឹង!»
«ដែលសំខាន់បងគ្មានថ្ងៃចង់បែកនីណាឡើយ!»
នាងសប្បាយចិត្តដកដង្ហើមរំភើបញាប់ជាងមុន។ ខ្ញុំនិយាយបន្ត៖
«បងនឹងនាំចាស់ទុំបងមកលេងកោះនេះ មកស្តីកូនប្រសា! ក៏ប៉ុន្តែ…!»
«តែអីទៅ?!»
«ហាមចូលបារ ហាមដើរលេងយប់!»
«ល្ងង់ណាស់! នៅហុងកុងគ្មានពីណាទៅស្រែដើរលេងថ្ងៃទេ! ពេលថ្ងៃគេធ្វើការងារ!»
នាងថាឱ្យខ្ញុំច្រែតៗតែខ្ញុំយល់ពីបេះដូងនាង។
ខ្ញុំសម្លុតវិញ៖
«ហើយដឹងថាពេលដើរលេងចូលក្លឹបហ្នឹងប្រុសៗវាមើលសឹងបាក់ ទៅកើតរកស្រមៃពេញបន្ទប់ទឹកអត់?!»
«អ្នកណា? ប្រុសមួយណា?! ម្នាក់ដែលក្រឡុកស្រាមុខឌឺហ្នឹងហ្មែន!»
នាងឌឺដងឱ្យខ្ញុំហើយងើយមុខនាងមកកៀកបង្កើយ។
ខ្ញុំមើលភ្នែកថ្លាយង់របស់ទាវនីណាក៏នឹកដល់រាត្រីដំបូងដែលខ្ញុំឱបនាងនៅកណ្ដាលបារហើយនាងប្រុងលើកកែងស្បែកជើងស្រួចមកជាន់ខ្ញុំ។
ស្រីនេះ គួរឱ្យស្រលាញ់ពេកហើយ…
ខ្ញុំឈានចូលកៀកទៀត….សឹងថាស្មារបស់គេប៉ះទ្រូងខ្ញុំ ហើយខ្ញុំប្រើភ្នែកទំាងសងមើលគេយ៉ាងស្រើបស្រាល។
ខ្ញុំមើលទៅ…..ប្រឆាំងនឹងបេះដូង ធ្វើតាមសម្បជញ្ញៈ រក្សាភាពជាស្រីក្រមុំឱ្យគេបានដល់ថ្ងៃរៀបការដែរទេ?
«អូនដឹងទេ អាប៉ូលិសបាក់ស្លាបនេះ វាជិតដាច់ដង្ហើមនឹងអត់ធ្មត់ហើយ ទាវនីណា!»
ខ្ញុំបន្ទន់ក្បាលដូចប្រុងថើបគេ តែខ្ញុំមិនធ្វើទេ។
ម្រាមខ្ញុំទំាង១០បានរលាយស្រាកចូលទៅក្នុងម្រាមដៃរបស់គេ ហើយសរសៃសក់ទន់ដូចសូត្ររបស់គេហើរមកប្រលែងបបូរមាត់របស់ខ្ញុំ។
គេមើលមកខ្ញុំអៀនផង តែខំធ្វើជាក្លាហានផង គេដូចជាយល់ថាស្អែកយើងបែកគ្នាហើយ បានជាគេខំមើលមកខ្ញុំតបវិញ។ ចំណែកភាគីខ្ញុំ មើលពីក្រៅទៅដូចជាខ្ញុំនេះមិនខ្លាចអ្វីទាំងអស់ នោះជាការមិនពិតទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំខ្លាច គឺខ្លាចលែងមានឱកាសនៅក្បែរគេសប្បាយចិត្តរបៀបនេះទៀត។ ខ្ញុំចំណាយពេលនៅជាមួយគេយ៉ាងសន្សំសំចៃហើយពិនិត្យគេសព្វជើងដៃពីលើដល់ក្រោម។
គេដកដង្ហើមញាប់ហើយនិយាយ៖
«ថើបខ្ញុំម្តងទៀតមក!»
ខ្ញុំសមថាស្រលាំងកាំង ប៉ុន្តែខ្ញុំរឹងមាំណាស់មិនស្លុតទេ។ ខ្ញុំយល់ចិត្តគេដឹងថាគេស្រលាញ់ខ្ញុំធំជាងផ្ទៃសមុទ្រនេះ ហើយខ្ញុំវិញគឺស្រលាញ់គេជាងអ្វីដែលគេគិត។
«អត់ទេ!» ខ្ញុំខ្សឹបដាក់រោមភ្នែកងរខ្ទែតរបស់គេ។
នាងហាក់ស្រពោនហើយឆ្ងល់សម្លឹងខ្ញុំដូចខ្សែភ្លើងឆក់។
«ថើបបង!»
ខ្ញុំនិយាយទៀត ហើយនាងនៅធ្វើម៉ក់ៗខ្ញុំតឿនបន្ត៖
«អូនឯងហ្នឹងហើយ! ថើបបង!»
ខ្ញុំបញ្ជានាងទំាងបេះដូងលោតដូចកំពុងធ្វើសឹកសង្គ្រាម។ នាងញញឹមគ្រវីក្បាលតែខ្ញុំឱនទៅហើយ រេមុខខ្ញុំទៅតាមនាង ទាល់តែនាងគេចមិនបាន។
នាងសម្លឹងបបូរមាត់ខ្ញុំហើយរលាស់ដៃចេញពីបាតដៃខ្ញុំទំាងសង។
ទាវនីណាដាក់ដៃរបស់នាងមកព័ទ្ធជុំវិញកញ្ចឹងកខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ទាញចង្កេះនាងឱ្យមកអឹបនឹងខ្លួនខ្ញុំ ហើយជួយលើកនាងឡើងព្រោះនាងទាប។
មាត់ខ្ញុំបើកទៅរកបបូរមាត់របស់គេ…ទាវនីណា….ស្រីចម្កួតយកនេះ…..គេពិតជាថើបខ្ញុំមែន។ ខ្ញុំនៅទទួលរងសកម្មភាពរបស់គេទំាងបេះដូងហោះទៅក្នុងទឹក ហើយបិទភ្នែកដូចជាលើលោកនេះមានតែខ្ញុំហើយនិងគេ។
គេថើបខ្ញុំម្តងជាពីរដង រហូតដល់ខ្ញុំមានរសជាតិមួយដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំនឹងមិនគ្រប់គ្រាន់ឡើយ គឺមិនឆ្អែតឆ្អន់ជារៀងដរាប។
គេកាន់តែថើបខ្ញុំកាន់តែមិនចង់លែងគេ។
កំដៅស្នេហាបានរត់រសឹបចេញទៅគ្រប់ទីកន្លែងរហូតដល់ខ្ញុំឈប់ខ្វល់ពីអ្វីទាំងអស់ឆ្លើយតបទៅនាងវិញយ៉ាងក្លៀវក្លាអន្ទះអន្ទែង។
ក្នុងពេលនោះខ្ញុំ គិតតែម្នាក់ឯងក្នុងបេះដូង៖
«នីណា! ម្សិលមិញ ពេលដែលវាចាប់អូនទៅបាត់! បងភ័យណាស់បងខ្លាចមែនទែន! បងគិតថាបងមុខតែឆ្កួត បើបងលែងបានឃើញអូនទៀត! ពេលនេះ អូននៅទីនេះគឺនៅក្រោមទ្រូងបង! បងមិនឱ្យអូនបែកទៅណាទៀតទេ! ទាវនីណា!»
គេដកខ្លួនចេញហើយឈ្មុសក្បាលគេសំងំអៀនខ្មាសក្រោមទ្រូងខ្ញុំ បាំងមុខគេជាមួយអាវរងាដ៏ក្រាស់របស់ខ្ញុំ។
ខ្ញុំអង្អែលសក់គេហើយនិយាយ៖
«បងនៅរតនគិរីស្គាល់គ្រួសារបងរ៉េនតាំងពីតូច។ បងរ៉េនធ្លាប់និយាយរឿងឯករ៉េណាបងរបស់អូនហើយពេលមួយសិទ្ធីបានមករកបង រាប់អានបង! គេធ្វើជាមនុស្សកម្សត់គួរឱ្យអាណិតបាត់មិត្តស្រីដែលគេស្រលាញ់បំផុត ហើយមើលទៅគេជាមនុស្សទន់ខ្សោយដែលត្រូវអ្នកផងធ្វើបាបរស់ក្នុងសភាពអស់សង្ឃឹម។ បងសម្រេចចិត្តថាជួយរកយុត្តិធម៌ឱ្យគេ! បងយល់ថាបងឆ្លាតណាស់តែបងក៏ជាអ្នកចាញ់បោកគេថែមម្នាក់ទៀត!»
«ចុះបងដែលខ្វល់ពីទាវនីណាទេ? បងដែលគិតពីស្រីម្នាក់នេះដែរ ថាកាលដែលបងមកក្លែង ហើយបើគេលង់ស្រលាញ់បងតើឈឺចាប់យ៉ាងណា?!»
ខ្ញុំសម្លឹងមុខគេដែលងើបមុខមក។
ពិតមែនហើយខ្ញុំមិនដែលគិតថាស្រលាញ់ប្អូនស្រីនៃល្បងធំធ្ងន់ធ្ងរថ្នាក់នេះទេ។
«បងចាញ់សង្គ្រាមហើយទាវនីណា! ឯករ៉េណាបងប្រុសអូនឯង គេនឹងទៅសោយសុខនៅចម្ការគេស្រុកខ្មែរ គេប្រើឱ្យបងនៅទីនេះចិញ្ចឹមប្អូនគេមួយជីវិតហើយធ្វើការជំនួសគេ!»
«ចុះបងឯងព្រមដែរអត់!»
ខ្ញុំគ្រញែងស្មាជំនួសចម្លើយ។
ទីសំចតរតនគិរី
….ពីរខែក្រោយមក ដៃឯករ៉េណាបានគ្រាន់បើឡើងវិញ តែមង្គលការគាត់និងសៅនីភាមិនទាន់អាចកើតមានបានទេព្រោះតែតំណមបីឆ្នាំនោះពុំទាន់ឆ្លងផុត ប៉ុន្តែពួកគេបានភ្ជាប់ពាក្យតាមប្រពៃណីតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ មុនមង្គលការរបស់ពួកខ្ញុំ។
គឺខ្ញុំនិងស្រីស៊ិចស៊ីបាក់ធ្មុង ទាវនីណា…..។
…យើងបានជ្រើសរើសយកទឹកដីកំណើតខ្ញុំរតនគិរី ជាទីសម្រាប់ដំណើរក្រេបចន្ទទឹកឃ្មុំហើយក៏ប្រហែលជា ឯករ៉េណាគេចង់ចួបបងរ៉េនផង។
….រសៀលហើយ….មេឃាក្រហមពណ៌មាសគ្របដណ្ដប់ទូទាំងខេត្តត្បូងថ្មនេះ ក៏ជាពេលដែលខ្ញុំនិងទាវនីណាមិនចង់ចេញទៅណា គឺអង្គុយសាសងមិនចេះអស់មិនចេះហើយនៅក្បែរៗតង់ ចំណែកបងៗយើងទាំងពីរបណ្ដើរគ្នាចូលទៅមាត់ព្រៃ…..
————-
នៅមាត់ជ្រោះដ៏ស្រស់បំព្រង….សៅនីភាឈរតោងដៃឯករ៉េណា ស្ដាប់ពាក្យប្រុសស្នេហ៍នាងនិយាយ….
«បងរ៉េន! ខ្ញុំមកមើលបងហើយនាំស្រីដែលខ្ញុំស្រលាញ់បំផុតក្នុងជាតិនេះមកឱ្យបងស្គាល់ គេនេះ ហើយនីភា! គេជាប្អូនថ្លៃរបស់បង! សូមបងនិងអារាជនៅស្ថានលើសោយសុខ ហើយកុំនឹកខ្ញុំអី»
ស្រីស្អាតញញឹមពេលដែលឃើញគេនិយាយចប់ហើយដៀងភ្នែកមក។
ទិដ្ឋភាពខ្ពង់រាបនិងជម្រាលស្មៅពណ៌មាសក្រោមពន្លឺចុងក្រោយនៃព្រះទនិករថ្ងៃនេះនៅតែឆ្អិនឆ្អៅមិនស្មើស្នាមញញឹមរបស់ស្រីតូចភា។
«តទៅ ដៃបងមិនអាចធ្វើអ្វីធ្ងន់បាន មិនឱ្យទៅរករឿងវាយដំច្រំធាក់តស៊ូជាមួយអ្នកណាទៀតទេ!»
នាងនិយាយដោយសម្លឹងភ្នែកគេទំាងសងខាង តែនាងនាងច្បាស់ក្នុងចិត្តហើយថា គេនឹងចុះចតត្រឹមនេះ គឺនៅលើដែនដីស្នេហ៍ជាមួយនាង។ ឯករ៉េណាមិនផ្សងព្រេងក្នុងសមុទ្រកាប់ចាក់ទៀតឡើយ។
«បងចង់នៅទីនេះឱ្យបានយូរ!»
«ស្រេចចិត្ត!»
«បានន័យថាម៉េច!»
«បងទៅណាអូនក៏ទៅហ្នុង!»
«ស្លូតបូតម៉េះ?!»
«អាណិតមនុស្សពិការ!»
«អ្នកណាពិការវ៉ី?!»
«មនុស្សលលាមខ្លះ!»
«បើមិនលាលាមស្មានថាចាប់ស្រីមានល្បិចបាន?!»
«គេគ្មានទេ! កលក្បិចស្អីទៅ?»
«ល្បិចទាក់ចិត្តមនុស្សប្រុស យកគេមកនៅជាមួយខ្លួនអស់មួយជីវិត!»
នាងញញឹមលែងដៃគេចោល តែគេចាប់ដៃបានហើយទាញប្រាណតូចរបស់នាងបង្វិលមកវិញ។
ដោយសារតែនៅពេលនេះ ការសង្ស័យគ្នាលែងមាន ការយល់ចិត្តគឺមានជម្រៅជ្រៅទៅហើយ ស្នេហាចំពោះគ្នាមានទំហំធំ អត្តចរិតពួកគេម្នាក់បានកែពីកាចទៅស្លូត ហើយម្នាក់ទៀតពីទន់ជ្រាយទៅនឹងនរ។
«អូនចូលចិត្តទីនេះ!»
«បងចូលចិត្តទីណាដែលអូនឈរ!»
«និយាយដូចរឿងកុនល្ខោន!»
«ឈប់និយាយក៏បាន!»
ដៃគេប្រលែងលើចង្កេះនាង ភាពតានតឹងទំាងឡាយបានរលាយបាត់ទៅហើយការថើបគ្នានឹងចាប់ផ្តើម នាងដឹងនិងយល់ចិត្តគេ។
«កណ្តាលវាលណា៎ឯករ៉េណា!»
បបូរមាត់គេឱនមកជាមួយស្នាមញញឹមតិចៗ ក៏មានសេចក្តីថានាងកុំចង់ប្រកែកជាមួយគេ។
«ហើយកណ្តាលវាល វាយ៉ាងម៉េច?!»
«ខ្លួនមិនចេះខ្មាស អ្នកដទៃគេខ្មាស!»
គេបានចាប់ដៃរបស់នាងហើយឱបចង្កេះផង នាងគេចខ្លះៗ តែនៅទីបំផុតនៅតែញញឹមដោយការជួបភ្នែកគ្នាដែលប្រទាក់ដល់ជម្រៅបេះដូងពិបាកដកចេញវិញ។
គេឱនមកថើបនាងយឺតៗ…តែគេផ្អាកទៅវិញហើយក្រហមភ្នែកបន្ទាប់ពីស្នូរអ្វីមួយគួរឱ្យភ័យខ្លាច។
នីភាបើកភ្នែកគ្រលួង។
នាងឱនសម្លឹងខ្នងគេ ហើយបណ្ដូលផ្លែស្នាមួយបានបុកទម្លុះជាប់ឆ្កឹងនៅទីនោះ។
ឯករ៉េណាត្រូវអ្នកណាមិនដឹងលួចបាញ់ប្រហារគេ ឬមួយស្នារបស់ពួកព្រានព្រៃភ្លាត់មកផ្តាច់សញ្ចេតនាពួកគេ?
គេស្រុញខ្លួនចុះទប់ជំហរមិនបានព្រោះតែការឈឺចាប់។ ស្រីតូចសៅនីភាខ្ទប់មាត់ស្រែកមិនចេញ សម្លឹងទៅប្រុសស្នេហ៍ដោយក្ដីតក់ស្លុតហួសប្រមាណ។
ពីក្រោយខ្នងគេ អ្នកណាម្នាក់បង្ហាញខ្លួន ហើយសើចរលាក់ដោយពិសពុលឆ្លើយតបមកកាន់កែវភ្នែកទុក្ខព្រួយរបស់នាង។
«សិទ្ធី?!ឯងសម្លាប់គាត់?»
នាងភ្លាត់មាត់ទំាងទន់អណ្ដាតនិយាយមិនចង់ចេញ។
ឯករ៉េណាបែរក្រោយយឺតៗសម្លឹងបុរសចិត្តខ្មៅ។
នាយសិទ្ធីគ្រវែងស្នាចុះទៅក្នុងជ្រោះហើយដើរមួយៗសំដៅមកធ្វើអោយនីភាភ័យភិតស្ទុះទៅពាំង។
«អាមនុស្សចង្រៃ! ជួយផងៗៗៗ!»
សិទ្ធីញញឹមដាក់នាងហើយអង្គុយចុះយឺតៗ សម្លឹងឯករ៉េណា៖
«ជុំវិញនេះគ្មានមនុស្សទេ! ឯងស្លាប់នៅទីនេះហើយ! ប្រាប់មក! ឯងចង់ឱ្យស្រីនេះទៅជាមួយឬមួយទុកជីវិតវាស៊ីញ៉េឱ្យកេរមកយើង!»
ឯករ៉េណាប្រឹងក្រោកឈរទ្រេតទ្រោត នីភាក៏ខំងាកស្ទុះមកគ្រាគេឡើង។ នាយសិទ្ធីក្រោកយឺតៗមកជាមួយដែរ ហើយភាពរីករាយបង្ហាញចេញតាមកែវភ្នែកខ្មៅក្រឹបរបស់គេ។
ឯករ៉េណានិយាយមួយៗ លះបង់ការឈឺអួលរបស់ខ្លួន៖
«ឯង….មិនមែនប្អូនអញទេ!»
សិទ្ធីញញឹម៖
«អ្ហែងឆ្លាត! តែទម្រាំដឹង វាហួសពេលហើយ!»
នីភាគ្រវីក្បាល នាងនិយាយអង្វរ៖
«សិទ្ធី! គិតដល់ប៉ាបង បងត្រូវជួយគាត់! ឆាប់ឡើង បងត្រូវជូនគាត់ទៅពេទ្យ!»
សិទ្ធីងាកមកគំហកដាក់នាង៖
«បិទមាត់! តាកញ្ចាស់ហ្នឹងហ្អីជាប៉ាយើង? តានោះចាស់ពេកបានជាវង្វេងមកហៅយើងថាកូន! តាមពិត ម៉ាក់យើងមិនមែនមានតែតាហ្នឹងម្នាក់ជាប្តីឯណា! ម៉ាក់យើងទៅល្ងង់អីចាំតាប៉ិនោះ? យើងជាអ្នកទារបំណុលពីគ្រួសារឯង!»
ឯករ៉េណានិយាយមួយៗកណ្ដាលភាពមិងមាំងរបស់នីភា៖
«ឯងត្រូវការអី? បើឯងមិនមែនប្អូនប្រុសអញ ឯងមករញ៉េរញ៉ៃនឹងគ្រួសារនេះ តើឯងចង់បានអី?!»
នីភានិយាយបន្តវិញ៖
«សិទ្ធី ពួកយើងបានលើកលែងឱ្យបងឯងបានសុខច្រើនដងហើយ គេមិនដេញដោលរករឿងដែលបងឯងសម្លាប់ប៉ាហើយធ្វើឱ្យឯករ៉េណារបួសដៃទៀត? នៅមិនទាន់អស់ចិត្ត?!»
សិទ្ធីសើចសឹក៖
«ព្រោះវាក៏សម្លាប់ប៉ារបស់យើង!»
ឯករ៉េណាជ្រួញចិញ្ចើម។
សិទ្ធីសម្លឹងភ្នែកគេមុតៗដល់ឆ្អឹង៖
«ប៉ាយើងជាអ្នកការពារឱ្យថៅកែដែលតាមសម្លាប់ពួកឯង! អារ៉េនវាចេញមុខមកជួយ ហើយប៉ាយើងក៏ត្រូវបាញ់ស្លាប់! យើងឱ្យពួកឯងបានសុខ ទុកថាគ្មានអីកើតឡើងដែរទេ?»
ពេលដែលជនកំណាចកំពុងរំជួលអារម្មណ៍នឹងទោសៈឆ្កួតលីលា គេមិនដឹងទេថារាងកាយគេត្រូវបានឯករ៉េណាបោលបុកពេញមួយទំហឹងរំកិលឆ្ពោះទៅកាន់មាត់ជ្រោះ។
«អញ្ចឹងអ្ហែងចុះទៅកំដរឪពុកជនពាលរបស់អ្ហែងទៅអាចោលម្សៀត!»
នាយសិទ្ធីលូកដៃមកច្បាមតតាំងជាមួយបងធំឯករ៉េណាំ។
ប្រហែលជាមកពីដៃស្តាំបងធំនេះខ្សោយហើយខ្នងគេកំពុងរបួសអួលផងទើបកម្លាំងគេត្រូវនាយសិទ្ធីមាក់ងាយ។
ធម្មជាតិស្ងាត់ស្ងប់ ហាក់ជួយចូលរួមតក់ស្លុតជាមួយស្រីស្អាតដែលព្យាយាមរារាំងរវាងបុរសគេទំាងពីរ។
លោហិតឯករ៉េណាស្រក់មួយតំណក់ហើយមួយតំណក់ទៀត តែរាងកាយគេនៅតែជាប់ម៉ឺងទោះសិទ្ធីខំប្រតាយចេញយ៉ាងណាក៏មិនរបូត។
គេញញឹមតិចៗកំដរភាពតក់ស្លុតដែលនាយនោះត្រូវរុញរហូតជើងម្ខាងរបស់គេឈានផុតមាត់ជ្រោះទៅហើយ។ ឯករ៉េណាខាំមាត់និយាយ៖
«មានតែប្អូនថ្លៃអញម្នាក់គត់ដែលស៊ូមួយទល់នឹងមួយជាមួយអញបាន អាសំគមបាញ់លលក!»
នីភាស្រែកឃាត់៖
«អត់ទេ! រ៉េណា!!»
នាងខ្លាចគេសម្លាប់មនុស្សទើបបានស្រែកភា្លត់សំឡេង។
គេក្រឡាស់ដៃមួលបំបាក់ដៃរបស់សុភាពបុរសនោះទៅក្រោយលាន់ប្រស់ ធ្វើឱ្យគេស្រែកដោយឈឺចាប់រំពង។
គេស្តាយក្រោយដែលស្មានថាស្នារបស់គេដែលលួចបាញ់យ៉ាងកំសាកនោះអាចធ្វើឱ្យឯករ៉េណាក្លាយទៅជាកូនមាន់បាន។
បងធំច្រានគេទៅដួលដេកលើដីឱ្យរំពើតខ្លួនស្រែករមួលនឹងដៃម្ខាងដែលភ្លាត់។
ឯករ៉េណានិយាយផ្តាំមុនពេលឈានចេញ៖
«ស្លាប់ឬរស់តាមកម្មរបស់ឯងចុះអាចង្រៃ! វិធីមួលបំបាក់ឆ្អឹងសត្រូវធុនឯងនេះ ជាមេរៀនដែលបងរ៉េនបង្រៀនអញស្ទាត់បំផុត គេទុក្ខវាសម្រាប់ប្រើទៅលើសត្វព្រៃប៉ុណ្ណោះ! ប៉ុន្តែឯងនិងសត្វព្រៃតើវាមានអីខុសគ្នាទៅ?!»
រាជនិងនីណារត់មកពីចម្ងាយ។
ឯករ៉េណាងាកមករកស្រីស្នេហ៍ដែលឈរភ័យរន្ធត់ ហើយនាងងាកមកជួយគ្រាហ៍គេ។
អ្នកទំាងពីរឱបគ្នាដើរត្រដាបត្រដួសឆ្ពោះទៅរកប្អូនយ៉ាងលំបាក ប៉ុន្តែនីណាបែរជាឈប់ឆ្ងក់ហើយស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖
«អត់ទេណា៎!»
ប្រហែលជាដង្គត់ឈើអាចជាឫស្សីដំបង ឬអាចជាអ្វីដែលវែងហើយធ្ងន់កំពុងវាត់មកសំដៅក្បាលនាយ នេះបើតាមកម្លាំងខ្យល់ដែលឯករ៉េណាទទួលបាននដោយត្រចៀក។
គេលើកដៃស្តាំដែលរងរបួសទៅទទួលយកហើយចាប់បានដោយត្រង់ភ្លឹងនិងជាប់ម៉ឺងក្នុងប្រអប់ដៃ។ វាមិនខុសគ្នានឹងសមត្ថភាពនាយរាជក្លែងក្លាយដែលលូកទៅចាប់ដបទឹកសុទ្ធបានល្អឥតខ្ចោះរបស់ស្រីស៊ិចស៊ីគប់មកពីជាន់ខាងលើនោះឡើយ។
ដោយមិនងាកក្រោយគេបន្ថែមកម្លាំងរុញបកទៅវិញធ្វើឱ្យអ្នកដែលលបវាយពីក្រោយនោះ ខ្ទាតហួសផុតមាត់ជ្រោះ ហើយរេជើងធា្លក់ទៅក្រោម។
នីភាភាន់ភាំងខ្ទប់មាត់ព្រមពេលដែលនីណានិងស្វាមីរត់មកដល់។
ពួកគេគ្រាហ៍ឯករ៉េណាម្ខាងម្នាក់ហើយឈរសម្លឹងភាពត្រដាបត្រដួសរបស់នាយសិទ្ធីដែលព្យាយាមតោងដីនិងកូនរុក្ខជាតិតូចៗរកមធ្យោបាយបន្តជីវិតឡើងមកវិញ។
នីណាស្រែកយំបិទភ្នែកមិនសម្លឹងគេនោះទេ ហើយរាជក្លែងក្លាយបោះបង់ចោលការសម្លឹងនាយសិទ្ធីហើយងាកមកត្រកងបងថ្លៃចេញទៅ។
នីភាអស់ពីភាំងនាងដើរទៅក្បែរ ហើយសម្លឹងជីវិតក្បែរនរករបស់បុរសចិត្តខ្មៅ។ គេនោះសល់ដៃតែមួយចំហៀងដែលតោងត្រដាបត្រដួស ហើយខិតខំសម្លឹងនាងសុំក្តីមេត្តា។
«នីភា! បងស្រលាញ់អូន ជួយបងផង!»
នាងរំជួលចិត្តមិនដឹងធ្វើយ៉ាងណាឡើយ។
ឯករ៉េណានៅឈរទ្រឹងងាកមករកនាង គេដឹងថានាងមិនចង់ឱ្យគេក្លាយជាអ្នកសម្លាប់មនុស្ស រឹតតែមិនចង់ឃើញអ្នកណាស្លាប់នៅនឹងភ្នែក គឺគេយល់ចិត្តនាង។
នាងសម្លឹងតបមកគេដោយទឹកមុខឆ្លេឆ្លា។
ដូច្នេះគេនិយាយមកពីចម្ងាយ៖
«បងមិនបានសម្លាប់វាទេ! វាខ្លួនឯងដែលមកវាយបងហើយខ្ទាតទៅធា្លក់ជ្រោះ!»
គេសម្លឹងនាងហើយទើបចាកចេញទៅរកឡានជាមួយគ្រាប់ស្នាដោតឆ្កឹងពីក្រោយខ្នងយ៉ាងកម្សត់។
នីភាស្រក់ទឹកភ្នែកអាណិតបុរសដែលនាងស្រលាញ់។
សំឡេងរាជក្លែងក្លាយហៅនាង៖
«អ្នកបង! ចិត្តធម៌យើងប្រើតែជាមួយមនុស្សប៉ុណ្ណោះ! សូម្បីនីណាដែលមិនដឹងអីក៏វាយកទៅចងបណ្តែតក្រោមសសរស្ពានឱ្យស្លាប់បន្តិចម្តងៗ អ្នកបងឈប់ជួយវាទៅ!»
នីភាទីទើរងើបមុខសម្លឹងទៅនីណា។
នាងតូចយំសស្រាក់សម្លឹងមកមុនពេលដាច់ចិត្តដើរទៅជួយគ្រាហ៍បងប្រុសនាងតម្រង់ទៅរកឡាន។
នីភានាងងាកមករកនាយសិទ្ធីហើយអ្វីៗទំាងអស់ដែលនាងធ្លាប់បានឃើញក៏លេចឡើងសាជាថ្មីក្នុងអារម្មណ៍។
នាងនឹកឃើញពេលដែលគេបានដើរតួជាសុភាពបុរសមកតាមស្រលាញ់នាង ច្រានទម្លាក់ឪពុកឯករ៉េណាចុះពីជណ្តើរ ហើយគេបានលើកស្នាបាញ់ឯករ៉េណានឹងមុខនាង។
«លោកទៅចុះ! សិទ្ធី! កុំបន្តរឿងកម្មពៀរលើផែនដីនេះទៀត»
«អត់ទេនីភាកុំទៅចោលបង!»
បានតែប៉ុន្មានម៉ាត់នេះប៉ុណ្ណោះ រាងកាយធ្ងន់របស់គេរបូតពីមាត់ជ្រោះទៅកប់ក្នុងធម្មជាតិជម្រៅរាប់រយម៉ែត្រចុះក្រោម។
ចាប់ពីពេលនេះទៅ លែងមានសុភាពបុរសសិទ្ធីដែលជាគូដណ្តឹងនាង ដែលជាមិត្តរបស់នាយរាជជាប្អូនប្រុសម្តាយទីទៃរបស់ឯករ៉េណា ឬជានាយJamសង្សាររបស់នីណាទៀតដែរ។
គ្រប់យ៉ាងជាឆាកល្ខោន…..
រាត្រីស្នេហ៍ ចំណងដៃសម្រាប់មិត្តអ្នកអាន
…..នៅយប់ណាមួយ ដែលយើងមានអារម្មណ៍ថា យើងបានសប្បាយចិត្តក្នុងការវិលមកផ្ទះវិញហាក់ដូចជាមានអ្នកណាម្នាក់កំពុងទន្ទឹងរង់ចាំយើងជាមួយបេះដូងផ្អែមល្ហែម ពេលនោះហើយដែលយើងទទួលស្គាល់ថាយើងជាបុរសរៀបការរួចហើយ យើងមិនសូវមានពេលយកចិត្តទុកដាក់សម្លឹងស្រីស្អាតណាទៀតឡើយ។
ទាវនីណា គេងលក់ប្រហែលមកពីកាលពីម្សិលមិញថ្ងៃជាមង្គលការបងប្រុសគេ។ គេហត់ពេកមួយរយៈនេះ អាចថានេះជាយប់ដំបូងដែលគេបានគេងពេញលេញ។ ប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតប៉ុណ្ណោះយើងចេញទៅហុងកុងវិញ អ៊ីចឹងហើយបានជា ថ្ងៃនេះខ្ញុំទៅក្រៅជប់លៀងលាមិត្តភក្តិដែលជាប៉ូលិសដូចគ្នា។
«បងឯងមកវិញហើយ?!» នាងនិយាយង៉ុលៗពីក្រោយខ្នងខ្ញុំហើយគេងលក់ទៅវិញបាត់។ ខ្ញុំខំលបៗប៉ុណ្ណឹងហើយនៅតែរំខាននាងឱ្យភ្ញាក់បាន?
ខ្ញុំមិនតបក៏ដើរទៅអង្គុយមើលនាង។ មិនទាន់អីផង នាងគេងទៅវិញបាត់ទៀតទៅហើយ។ ប្រហែលនាងចាំខ្ញុំ នឹកខ្ញុំ បានជាដឹងពេលខ្ញុំមកដល់សូម្បីតែខ្ញុំមិនទាំងហ៊ានដកដង្ហើម។ ចំណែកពេលនេះនាងរហ័សគេងទៅវិញប្រហែលជាមកពីនាងមិនអាចប្រឆាំងនឹងសេចក្ដីត្រូវការរបស់កម្លាំងកាយបាន។
ទាវនីណាពីក្រោយភួយសូត្រមាសនាងស្អាតដូចទេពធីតាក្នុងរឿងបុរាណ។
រោមភ្នែកនាងងរមិនសមថាជាស្រីកូនកាត់ចិនហើយបបូរមាត់នាងគឺក្រហមព្រឿងៗជានិច្ច។ កាលពីដំបូងពេលចួបគេ ខ្ញុំយល់ថានេះជាប្រភេទបបូរមាត់មនុស្សស្រីមានៈ ឆ្នាស រឹងត្អឹង តែពេលនេះ ខ្ញុំយល់ថានេះជាប្រភេទមនុស្សស្រីដែលរោលរាលដោយស្នេហាមិនអាចដកចិត្តបាន។
ខ្ញុំប្រាសទៅក្បែរភរិយាតូចច្រឡឹងនេះហើយលូកដៃទៅឱបនាងពីក្រៅភួយ។ នាងហាក់ដឹងខ្លួនរើតិចៗហើយបែរមកឱបខ្ញុំ។ ច្រមុះពួកយើងនៅទល់គ្នាជិតបង្កើយ។
…គឺដូច្នេះហើយ…..នៅពេលយប់ណាមួយដែលយើងភ្ញាក់ឡើងហើយឃើញខ្លួនឯងដែលមិនមែនមានតែម្នាក់ឯងគឺ មានអ្នកណាម្នាក់ដែលជិតស្និទ្ធដូចកំពុងនៅក្បែរបានន័យថាយើងកំពុងរស់នៅ ក្នុងជីវិតដ៏មានអត្ថន័យពេញលេញ។
យើងមិនឯកោនិងមានការភ័យខ្លាច មិនថារដូវខ្យល់ ភ្លៀងរាំង ស្ងាត់ ឬអ្វីទាំងអស់ ព្រោះថាគេជាកម្ដៅរបស់យើង គេជាអម្រិតធ្វើឱ្យយើងត្រជាក់ និងជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃជីវិតយើង។
«ស្រលាញ់បងណាស់!»
នាងនិយាយតិចជាភាសាចិន ហើយគ្រលរៗសមតែជាសំឡេងស្រីមិនស្អាតសោះ គឺមិនសមនឹងមុខមាត់នាងដែលតូចឆោមនោះឡើយ។ ខ្ញុំមិនមាត់អ្វីតែមាត់ខ្ញុំលូកទៅផ្តិតបបូរមាត់នាង។
ខ្ញុំថើបនាងយឺតៗ ទោះនាងមិនត តែនាងក៏មិនគេចទៅណា។
កម្ដៅក្លិនរបស់នាងដែលពេញដោយភាពស្មោះត្រង់ គ្មានលាក់លៀម គឺជាគុណសម្បត្តិដ៏ទាក់ទាញចូលទៅក្នុងសរសៃឈាមនិងបេះដូងខ្ញុំ។ ខ្ញុំលូកដៃទាញភួយចេញ ហើយផ្ដល់ឱ្យរាងកាយរបស់នាងនូវការថ្នាក់ថ្នមបបោសអង្អែលរហូតដល់នាងខិតចូលមកក្នុងរង្វង់ដៃខ្ញុំ។
«ប្រពន្ធសម្លាញ់!»
ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់គេដែលឱនមកនៅក្នុងទ្រូងខ្ញុំប្រៀបបីដូចពេលមួយដែលខ្ញុំចាប់បង្ខំថើបគេហើយគេគេចមុខពីបងប្រុសរបស់គេ។
មនុស្សមិនងាយយល់ពីអំណាចនៃក្ដីស្រលាញ់នេះទេ ប្រសិនបើពួកគេមិនដឹងពីវិធីធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាក់ទៀតដែលរួមជីវិតជាមួយយើងបានរស់នៅសុខសាន្តហើយយើងក៏បានទទួលពីគេនូវការយកចិត្តទុកដាក់ហើយលះបង់ដើម្បីគ្នា។
នោះគឺជាធម្មជាតិរបស់មនុស្សដែលចុងក្រោយបង្អស់នៃបំណងប្រាថ្នាមនុស្សម្នាក់! គឺការខិតខំយ៉ាងណាឱ្យបានរស់នៅក្បែរមនុស្សដែលគេស្រលាញ់ហើយក៏ស្រលាញ់គេ។
ចប់ដោយបរិបូរណ៍
យល់យ៉ាងណាដែរចំពោះសាច់រឿងខាងលើ