ចម្លើយខ្លី គឺ«មកពីពិបាកសរសេរ!» អ្នកនិពន្ធបានឆ្លើយតបបែបនេះទៅនឹងសំណួរមិត្តអ្នកអានយើង។ អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារីបន្ថែមថា   ប្រសិនមិនពូកែពិពណ៌នា យើងនឹងបាត់­គ្រឿងទេស ដែលចូលទៅបន្ថែមនូវរសជាតិដល់សាចរឿងទាំងមូល។

អ្នកស្រីបញ្ជាក់ថា ការពណ៌នាបានល្អ ក្នុងបរិមាណត្រឹមត្រូវបានជួយឱ្យប្រលោមលោកមានជីវិតរស់រវើក។

«អ៊ីចឹងកុំឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីអានមិនចូល មិនស្លុង? ព្រោះខ្សោយការទាញអារម្មណ៍ បានត្រឹមសរសេរឃ្លាសន្ទនាចុះឡើង ចប់មួយរឿងទាំងអ្នកអានមិនមើលឃើញទិដ្ឋភាពអ្វីទាំងអស់!»អ្នកស្រីពន្យល់បន្ថែម។

ការពណ៌នាល្អ ដែលបង្កប់សំឡេង រូប និងសកម្មភាព ជាការបង្កើតរូបភាពក្នុងសំណេរសម្រាប់កន្ត្រាក់ភ្នែកឱ្យចង់អានបន្ត ឯការដែលពណ៌នាអំពីអារម្មណ៍តួអង្គបានល្អ ជាការទាញយកបេះដូង​អ្នកអានតាមរយៈនិទានកថា ពេញលក្ខណៈ។

ការពណ៌នា ជាចំណុចលំបាក​កម្រមានអ្នកនិពន្ធអាចធ្វើបានល្អណាស់ លើកលែងតែពួកគេដាក់អារម្មណ៍ កំណត់ចរិតលក្ខណៈតួអង្គច្បាស់ អាចបង្កើតកាយវិកា​ដែលឆ្លើយតបនឹងចរិតនោះ ។ ចំណែក​ទិដ្ឋភាពដែលអាច​ឱ្យអ្នកអានព្រមជឿ គឺអ្នកនិពន្ធត្រូវការ​ចូលរួមច្រើន​ដើរច្រើន ក្នុងមជ្ឃដ្ឋាន​ច្រើន មិនអានអង្គុយសំងំ​សរសេរតាមលំនាំរឿងទូរទស្សន៍ទេ។

កន្លែងដែលយើងមិនធ្លាប់បានទៅឃើញ ទៅស្តាប់សំឡេង ឬស្រង់ក្លិនផ្ទាល់ ការសរសេរមិនបានល្អទេ អាចថា អ្នកអានមានអារម្មណ៍ឆ្គង ខុសៗ ហើយមិនជក់ចិត្ត​។

អ្វីដែលនៅក្នុងគំនិតរបស់អ្នកនិពន្ធមុនសិន ទើបអ្នកអានទទួលបានខ្លះជាក្រោយ។ តែបើគំនិតនោះមិនស៊ីសង្វាក់ សមទំនងនិងការពិតនៃជំនឿ ឬអ្វីដែលជាក់ស្តែងនោះទេ អ្នកអាន​អាចនឹងណាយលែងចង់អាន។

អ្នកស្រី ម៉ីសន សុធារីផ្តែផ្តាំទៀតដែរថា ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធ យើងគួរតែស្មឹងស្មាធឱ្យមានរូបភាពច្បាស់លាស់នៃទីកន្លែង តួអង្គ និងព័ត៌មានលម្អិតនៅក្នុងប្រលោមលោករបស់យើងសិនទើបអាចធ្វើការពណ៌នាបាន​ មិនធ្វើ​ឱ្យអ្នកអានរបស់យើងមាន​ក្តីស្រមៃខុសគ្នាខ្លាំង។

បទនិពន្ធដែលមិនបាន​ពិពណ៌នា​លម្អិត​គ្រប់គ្រាន់​ដើម្បី​ធ្វើការ​ចាប់​ផ្ដើម​ទេនោះ អ្នក​អាន​នឹង​មិន​អាច​ភ្ជាប់​អារម្មណ៍ជាមួយ​នឹងសាច់​រឿង​​បាន​ឡើយ គ្រប់យ៉ាង​​ស្រពិចស្រពិលឬគ្មានរូបរាងសោះ វាគ្រាន់ជាការសរសេរថើៗ ដែលអ្នកអាននឹងមិនជាប់អារម្មណ៍ចង់អានបន្ត។

«សម្រាប់បទពិសោធន៍ខ្ញុំ ការរួមបញ្ចូលការពិពណ៌នាច្រើននៅក្នុងប្រលោមលោកមិនដែលហួសហេតុទេ! កាន់តែច្រើន វាអាចកាន់តែធ្វើឱ្យសាច់រឿងរបស់យើងអូសទាញអ្នកអានស្លុងចូល។ ការពិពណ៌នាធ្វើឱ្យការសរសេរយឺត​ហត់ និងទាមទារច្រើន ។ អ្នកនិពន្ធជាច្រើនធុញនឹងការពិពណ៌នា​ហើយគាត់ចង់រំលង ជាវិធីរបស់គាត់តែ ការផ្លោះទៅសន្ទនាជំនួសមិនមែនជាវិធីសាស្ត្រល្អឡើយ! ការបង្ហាញតែងតែល្អជាងការប្រាប់ចំៗ! ខ្ញុំឧទាហរណ៍ រវាងការឱ្យតួនិយាយថា អូយ ខ្ញុំដួលហើយ ខ្ញុំឈឺណាស់ គេក្បត់! អ្នកនិពន្ធដែលថ្នឹកជំនាញ មិនប្រើសន្ទនា​ទេ គាត់អាចសរសេរថា នាងថយមកប៉ះជញ្ជាំង! ជើងនាងទន់! ដៃក្តាប់! ភ្នែករលើប! មាត់នាងញ័រ! វាជាសញ្ញានៃការឈឺចាប់ដែលមិនអាចបរិយាយ!»

អ្នកស្រីបន្តថា អ្នកនិពន្ធដែលអានតិច ដើរតិច ស្វែងយល់តិច នឹងពិបាកក្នុងការពណ៌នាបង្ហាញ បានជាគាត់ត្រូវសរសេរប្រាប់ចំៗ តែការសរសេរបែបនោះមិនចូលបេះដូងអ្នកអានទេ នៅថើៗ ធ្វើឱ្យការអានទៅជាធុញទ្រាន់។

«ពិតណាស់យើងមិនគួរព្យាយាមពណ៌នាគ្រប់យ៉ាងឱ្យបានលម្អិតទេ តែ ផ្ទុយទៅវិញ ផ្តោតលើព័ត៌មានលម្អិតណាដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ និងមានអត្ថន័យភ្ញោច។ ការពិពណ៌នាដ៏ល្អ និងមានប្រសិទ្ធភាពទាក់ទាញអ្នកអានឱ្យចូលទៅក្នុងរឿងដោយអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេទទួលបានបទពិសោធន៍រវើរវាយតាមរយៈព័ត៌មានលម្អិតដែលប្រព្រឹត្តិតាមសំណេរ!ហើយ​ជួយ​រំកិល​សាច់រឿង​ទៅមុខយ៉ាងរហ័សមិនធុញថប់!ហេតុអ្វីរឿងខ្លះ១០ទំព័រ អ្នកអាន​ថាខ្លី? ហេតុអ្វីរឿងខ្លះពីរបីទំព័រសោះគេអានរំលង?»

ការពិពណ៌នាមិនមានន័យថាជាការបំពេញ ឬជាឱកាសសម្រាប់អ្នកនិពន្ធដើម្បីបង្ហាញថា ខ្លួនចេះពាក្យ​និងវាក្យសព្ទសម្បូរបែបទេ តែជា ការពិពណ៌នាល្អមានគោលបំណង ឆ្លុះបញ្ចាំងពីតួអង្គដែលកំពុងនៅទីនោះ ឬពិពណ៌នាអំពីសកម្មភាពមួយយ៉ាងលម្អិត ដោយបន្ថយល្បឿនឱ្យមិត្តអ្នកអាន សង្ស័យ ខ្វល់ ខឹង និងកម្សត់។

លី យ៉ារ៉ា

ខ្ញុំដឹងថា គណៈកម្មការកំណែសៀវភៅឬដាក់ពិន្ទុសៀវភៅច្រើនមើលស្រាលលើប្រលោមលោក ឬសៀវភៅប្រភេទដែលចងក្រងឡើងសម្រាប់មនុស្ស​ជំទង់ ដូច្នេះហើយបានជាទម្រង់នៃការរីកចម្រើនផ្នត់គំនិតនៅប្រទាំងប្រទើសច្រើនក្នុងប្រទេសយើង។

មនុស្ស​ប៉ុន្មាន​ភាគរយ ដែលសរសើរថា​សៀវភៅប្រលោមលោក ឬសៀវភៅផ្សេងៗដែលវ័យជំទង់ចូលចិត្ត​ បង្កប់ការអប់រំល្អ? ទេ! មានតិចណាស់ ភាគច្រើនមិនចាប់អារម្មណ៍ ឬមិនខ្វល់និយាយដល់តែម្តង បើឱ្យរើស ពួកគេចង្អុលការស្រាវជ្រាវ សៀវភៅសិក្សាជាមួយប្រធានបទជាក់លាក់ ឬប្រវត្តិសាស្ត្រ…..ទើបទុកថាជាសៀវភៅល្អ។

ជាមួយនឹងកំណត់ចំណាំបែបនោះហើយ ពួកគេមិនខ្វល់ឡើងថា សៀវភៅល្អដែលពួកគេ​លើកសរសើរ អាចធ្វើឱ្យវ័យជំទង់អានឬមិនអាន​?

មួយវិញទៀត យើងមិនចាំបាច់ជាក្មេងជំទង់ ទើបចូលអាន​ប្រលោមលោករបស់វ័យជំទង់បាននោះដែរ។ទោះណាជាមនុស្សពេញវ័យមិនចូលចិត្តឈុតឆាក ក្លឹប ស្គី ហ្គេម រូបភាព រូបថ្លុក ឬគ្រាមភាសាទ្រគោះត្រង់ភ្លឹងពេក តែខ្ញុំគិតថា សៀវភៅប្រភេទនោះ ជួយលោកអ្នកឱ្យបានយល់ច្រើនអំពី ផ្លូវចិត្តក្មេងជំទង់ក្នុងផ្ទះ ជាកូនឬប្អូន ក្មួយ ក្មេងដែលធ្វើការជាមួយ សិស្ស​ ឬអ្វីផ្សេងៗ។

តើហេតុអ្វីគេគិតថា សៀវភៅវ័យជំទង់គ្មាន​ពុទ្ធិអ្វី? សួរថា តើអ្នកណាជាអ្នកសរសេរសៀវភៅ Young Adults ល្បីៗលើលោក? ៩៩%ភាគរយនៃពួកគេគឺជាមនុស្សពេញវ័យ ក៏ជាអ្នកដែលមានចិត្តគំនិតបើកចំហរ សិក្សា​ពីភាពរីកចម្រើន​នៃក្រុមមនុស្ស​បន្តវេនបាន​ជាប់លាប់ ថែមទាំងយល់អំពីភាពសំខាន់នៃ វត្តមាន​ក្រុមមនុស្សវ័យជំទង់ ថែមទាំងចេះគ្រប់គ្រងមនុស្ស​ជំទង់។

ប្រលោមលោកវ័យជំទង់ រឿង ថ្ងៃណាមួយ និពន្ធដោយ ម៉ីសន សុធារី

ជាទូទៅ Young Fictions គឺច្រើនមានប្រជាប្រិយភាពលើប្រភេទរឿងប្រឌិតដែលមានតួអង្គមានអាយុចន្លោះពី១២ទៅ១៧ឆ្នាំ សូម្បីភាពយន្ត​របស់ Disney ឬ Hollywood ក៏ដូចគ្នា​។ ខ្លះប្រើតួអង្គក្មេងជាងនេះទៅទៀត ដែលមានបន្ថែមតួអង្គចាស់ៗពាក់ព័ន្ធ។ ប្រលោមលោកនេះកំពុងក្លាយជាប្រភេទដែលរីកចម្រើននិងបានការ​ពេញនិយមយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងប្រទេសជឿនលឿន ។

តើយើងចង់អប់រំមនុស្សជំទង់ដូចម្តេចបើមិនព្រមសរសេរប្រភេទសៀវភៅដែល ពួកគេចង់អាន? ហើយមួយវិញទៀត ដែលរឹតគួរកត់សម្គាល់នោះគឺថាប្រលោមលោកដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីយុវវ័យ មិនមែនជាប្រលោមលោកសម្រាប់អប់រំតែលើយុវវ័យនោះទេ។ ដូចយ៉ាងក្នុងរឿង ថ្ងៃណាមួយ តួអង្គវ័យជំទង់ជេមស៍ ដែលខ្ញុំបានបំពាក់ឡើង ជាជីវិត​ប្រុសស្រលាញ់ប្រុស ដែលមាតាបិតាគួរតែមានការយល់ដឹងអំពីជីវិត​របស់ពួកគេ​នៅក្នុងបរិបថបច្ចុប្បន្ន។

ជាទូទៅ សៀវភៅក្មេងជំទង់ មិនថាអំពីអ្វីក្តី ខ្មោច ព្រាយ ស្នេហា ការសិក្សា​ ឬរវើរវាយក្តី រមែងបានប្រាប់អ្នកអាន​ពីទស្សនៈរបស់កុមារ និងមនុស្ស​វ័យជំទង់។ ប្រសិនលោកអ្នកជាមាតាបិតា ជាគ្រូបង្រៀន មិនគួររំលងសៀវភៅប្រភេទនេះឡើយ។

ចុចទីនេះអានអត្ថបទ វិធីតែងនិពន្ធសៀវភៅវ័យជំទង់

១ ចេះប្រើអារម្មណ៍ឱ្យដូចក្មេងជំទង់ពេលកំពុងសរសេរ៖
ពេលកំពុងកាន់សកម្មភាពតួអង្គ ត្រូវ​ព្យាយាមដាក់អារម្មណ៍ថាតើពួកគេជានរណា ស្ថិតក្នុងវ័យណា​ ហើយមាន​ចរិតបែបណា​ ។ ទាំងនេះ​ត្រូវការស្រាវជ្រាវ ។ ពួកគេ​ចូលចិត្ត​ជួប​មិត្តភ័ក្តិ ឡូឡា ឬនិយាយបែបណាពេលសប្បាយចិត្ត មានប្រតិកម្មបែបណាពេលពិបាកចិត្ត​ ឬខឹង? មាន​​ចំណាប់អារម្មណ៍លើអ្វី? រវើរវាយ​ចង់បានសិល្ប៍អាគម ចង់អានរឿងពញ្ញាក់ខ្លាច ចង់​ស្នេហា​ដ៏ផ្អែមល្ហែម ?

សម្រាប់ខ្ញុំ ភាពជាក្មេងជំទង់គឺគ្រប់យ៉ាង ជាលើកដំបូងទាំងអស់! ស្នាម​ថើប​ដំបូង! ការងារដំបូង! ស្នេហា​ដំបូង ដំបូងទាំងគ្រប់យ៉ាង។ នោះហើយជាអ្វី ដែលរឿងរបស់យើងគួរដាក់បញ្ចូល។

ដកស្រង់ចេញពីរឿង ស្នាមសាក់រូបខ្លា អ្នកនិពន្ធ មិត្ត​ រស្មី

ក្រឡេកមើល Tiger តួអង្គដែលធ្វើឱ្យយើងមាន​អារម្មណ៍ដូចជា យុវវ័យ។ យុវជន​ដែលគ្មានបទពិសោធន៍ក្នុងពិភពលោកអាយុ ១៥ឆ្នាំ​បាត់បង់ម្តាយ និងគ្មានអ្នកយល់ចិត្ត​។ គេជួបលីណា​ក្នុងរាត្រីដំបូង ហើយស្នេហាពួកគេធំធេង​ក៏នៅមិនអាចបញ្ចប់ភាពមានៈក្នុងឬកពារគេដែរ​ទោះណាជាគេមាន​នាង​តែគេមិនបានឈប់ភ្លើតភ្លើននឹងគ្រឿងញៀនទេ។ ចូរ​គិត​អំពី​អ្វី​ដែល​នាំអ្នកអានឱ្យមាន​អារម្មណ៍​ប្រាកដ​និយម។

ជាធម្មតា រឿងរ៉ាវរបស់មនុស្ស​ជំទង់ រមែងតែងតែវិលជុំវិញតួអង្គដែលមិនស្គាល់ខ្លួនឯង ស្វះស្វែងរកខ្លួនឯង ស្វែងរកគ្រួសារដែលខ្ចាត់ព្រាត់ ស្វែងរកមិត្តភាព និងស្នេហារួចត្រូវចាញ់បោកមនុស្ស​ចាស់ ឬគ្រប់គ្រងកំហឹងខ្លួនឯងមិនបាន។ល។

២ កុំខ្លាច​ប្រធាន​បទ​ពិបាក

យើងច្រលំថា​យុវវ័យមិនចូលចិត្ត​ស្មុគស្មាញ? មិនមែនទេ អាចមកពីអ្នកសរសេរមិនចេះចងបញ្ហា​ឬមិនចង់ស្មុគស្មាញពេលសរសេរ។

ក្មេងៗប្រឈមមុខនឹងរឿងលំបាកៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ ការបៀតបៀន និងការបំបាក់ទឹកចិត្ត ភាពល្បួងល្បិចលើចិត្តស្មោះរបស់ពួកគេ​ គ្រឿងញៀន គ្រឿងស្រវឹង និងការបំពានភេទ ការមាក់ងាយរាងកាយ ឬការប៊ូលីផ្សេងៗទៀត។ ពួកគេមិននិយាយច្រើនដូចមនុស្ស​ចាស់ តែក៏មិនមែនមានន័យថាជួបរឿងតិចតួចទេ។

នៅក្នុងប្រលោមលោក​ រឿង ថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំបានបង្កើតតួអង្គ ជេមស៍ ក្មេងប្រុសជំទង់ដែលរងសម្ពាធសឹងគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងជីវិត តែមិនមែនរឿងលុយ។ កន្លងមក យើងយល់ថា ក្មេងក្រក្រីទើបលំបាក ពួកគេប្រឈមនឹងចំណាកស្រុក ពលកម្មកុមារ​។ល។តែជេមស៍ មានប៉ាម៉ាក់លែងលះ​ មានម្តាយដែលមុខមាត់ ហាយសូ ខ្លួនឯងស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា តែប៉ះព្រានសិស្សច្បង ចង់ចូលសិល្បៈប៉ះព្រាន​ចាស់មិនអៀនខ្មាស់ទៀត អារម្មណ៍ដែលថា ពិភពលោកនេះក្លែងក្លាយដូចពស់វែក​ជាអារម្មណ៍ដែលវាយប្រហារចិត្ត​បរិសុទ្ធរបស់ក្មេងបំផុត។

ក្មេងៗជឿថា ​ស្នេហា​ដំបូង​របស់ពួកគេនឹងយូរអង្វែង ជឿថា គ្រប់គ្នា​ដែលគេទុកចិត្ត​នឹងល្អដូចក្នុងរឿង តែនៅពេល​ធាតុពិតត្រូវបានលាតត្រដាង ពួកគេ​បានរងការឈឺចាប់ នៅក្នុងអ័រម៉ូន​ដ៏​ក្តៅគគុកមួយ ពួកគេ​ពិបាករំងាប់មកវិញ ឬទទួលយកការពិត​អមពីពិភពលោកនេះណាស់ ។

នៅមាន​ច្រើនទៀត តែខ្ញុំសូមផ្តាំថា គួរអានសៀវភៅវ័យជំទង់ ឲ្យបានច្រើន មុននឹងព្យាយាមសរសេរសៀវភៅ ប្រភេទនេះ។ អានសម្រាប់យល់មិនមែន​សម្រាប់ចម្លងលំនាំរឿងទាំងនោះទេ។

សូមចំណាំ​៖
ជាទូទៅ រឿងប្រលោមលោកសម្រាប់ក្មេងជំទងមិនបញ្ចប់ត្រឹមសោកនាដកម្មទេតែក៏មិន ត្រូវការចុងបញ្ចប់ដ៏រីករាយដូច​ជាអាពាហ៍ពិពាហ៍អ្វីដែរ។ ឱ្យតែគេចេះមានផ្នត់គំនិតថ្មីក្នុងការ​ទទួលយក និងរឹងមាំឡើង មិនល្អទេ?

ចុចអានរឿង ថ្ងៃណាមួយ​អនឡាញ។​ សៀវភៅក៏មាន​លក់សូមចុចដើម្បីជាវ

បើមិនដូច្នេះទេ សៀវភៅរបស់អ្នកអាចនឹងចេញជា 300 ទំព័រដែលឪពុកម្តាយរបស់ពួកគេបង្រៀនពួកគេ។ ហើយទាយថាអ្នកណានឹងទៅ DNF រឿងនោះ?

សង្ខេបរឿងប្រឌិត YA
ឥឡូវនេះអ្នកមានគន្លឹះខ្លះៗសម្រាប់ការសរសេរ YA របស់អ្នក វាដល់ពេលដែលត្រូវដាក់ប៊ិចទៅក្រដាសហើយ។ រឿងបច្ចេកទេសចុងក្រោយមួយចំនួនដែលត្រូវចងចាំនៅពេលសរសេរ YA៖

សៀវភៅ YA មានទំនោរខ្លីជាងបន្តិច ដោយធ្លាក់ចូលទៅក្នុងជួរពាក្យ 60-80K សម្រាប់សៀវភៅសហសម័យ រហូតដល់ 100K សម្រាប់ការកំណត់បែបស្រមើស្រមៃ ឬវិទ្យាសាស្ត្រ។
ជាទូទៅ អ្នកចង់ឱ្យការកសាងពិភពលោក និងរឿងរ៉ាវខាងក្រោយមានភាពសាមញ្ញបន្តិចសម្រាប់សៀវភៅ YA ។ អ្នកមិនត្រូវការទំព័រ និងទំព័រនៃព័ត៌មានលម្អិតទាំងនេះទេ។
ផ្តោតលើតួអង្គរបស់អ្នក និងអន្តរកម្មរបស់ពួកគេ។ YA គឺនិយាយអំពីការលូតលាស់ផ្ទាល់ខ្លួន ហើយតួអង្គទាំងនោះដែលមើលឃើញតួឯករបស់អ្នកធំឡើង។
ការប្រឌិត YA ពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងលើតំបន់ត្រូពិច។ អ្នកដែលបានជ្រើសរើស។ ទំនាយ។ ស្នេហាត្រីកោណ។ ទម្លាក់ការគំរាមកំហែង។ អ្នកដែលជួយសង្គ្រោះថ្ងៃ។ ទំនោរចូលទៅក្នុងវា។ នេះជាអ្វីដែលទស្សនិកជនចង់បាន។
ប្រសិនបើអ្នកមានសិទ្ធិចូលប្រើក្មេងជំទង់ខ្លះ សូមសួរថាតើពួកគេអានការងាររបស់អ្នក និងផ្តល់មតិកែលម្អលើភាពជឿជាក់នៃភាសា និងស្ថានភាពរបស់អ្នកដែរឬទេ។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ស្មោះត្រង់​ជាង​ក្មេង​ជំទង់​ទេ ដូច្នេះ​ត្រូវ​ត្រៀម​ខ្លួន​សម្រាប់​មតិ​រិះគន់​ខ្លះៗ ប៉ុន្តែ​មាន​ប្រយោជន៍។
នៅពេលដែលអ្នកបានសម្រេចចិត្តសរសេរប្រលោមលោក YA នោះ អ្នកត្រូវការឧបករណ៍ត្រឹមត្រូវដើម្បីធ្វើដូច្នេះបាន។ Dabble Writer នៅទីនេះដើម្បីជួយអ្នកស្វែងយល់ពីរឿងរបស់អ្នកដោយផ្តល់ឱ្យអ្នកនូវជម្រើសក្នុងការគ្រោង និងរក្សាទុកកំណត់ត្រារបស់អ្នកទាំងអស់នៅក្នុងឯកសាររបស់អ្នក។ អ្នកអាចកំណត់គោលដៅពាក្យ និងតាមដានវឌ្ឍនភាពរបស់អ្នកជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

សាកល្បងប្រើ។ អ្នក​មាន​ពេល 14 ថ្ងៃ​ដោយ​ឥត​គិត​ថ្លៃ​ដើម្បី​មើល​ថា​តើ​វា​ត្រឹមត្រូវ​សម្រាប់​អ្នក​ឬ​អត់។

ស្វែងរកសំឡេងតួអក្សររបស់អ្នក។
រឿងដ៏ល្អបំផុតមួយអំពីរឿងប្រឌិត YA តាមគំនិតរបស់ខ្ញុំគឺថា តួអង្គសំខាន់ៗតែងតែមានសំឡេងច្រើន។ ពួកគេមានបុគ្គលិកលក្ខណៈធំ និងអារម្មណ៍ធំជាង ដើម្បីទៅជាមួយគំនិតខាងក្នុងព្រៃរបស់ពួកគេ។ តួអក្សរ YA ល្អបំផុតលោតចេញពីទំព័រ។ យ៉ាងណាមិញ ក្មេងជំទង់មានទំនោរមានអារម្មណ៍ថាធំនៅពេលពួកគេធំឡើង និងស្វែងរកកន្លែងរបស់ពួកគេនៅក្នុងពិភពលោក។

YA ជាច្រើនត្រូវបានសរសេរចេញពី POV មនុស្សទីមួយ (ទោះបីជាវាមិនចាំបាច់ក៏ដោយ) ដោយសារតែ YA មានទំនោរនិយាយអំពីការលូតលាស់ និងការអភិវឌ្ឍន៍តួអង្គ។ បាទ មានគ្រោងខាងក្រៅដែលសំខាន់ ប៉ុន្តែបេះដូងរបស់ YA គឺអំពីតួអង្គរបស់អ្នកក្នុងការស្វែងរកផ្លូវរបស់ពួកគេតាមរយៈគ្រោងនោះ និងពិភពលោកជុំវិញពួកគេ។

បច្ចុប្បន្នកាលកំពុងពេញនិយមនៅក្នុង YA ផងដែរសម្រាប់ហេតុផលស្រដៀងគ្នា។ ក្មេងជំទង់ជារឿយៗធ្លាក់ក្រោមប្រភេទនៃសកម្មភាពឥឡូវនេះ គិតនៅពេលក្រោយ ហើយអ្នកអាចប្រើទស្សនវិជ្ជានោះដើម្បីបង្កើតសំឡេងដ៏ស្វាហាប់សម្រាប់តួឯករបស់អ្នក។

សំឡេងនៃតួអង្គរបស់អ្នកនឹងត្រូវបានប៉ះពាល់ដោយ៖

ការជ្រើសរើសពាក្យ
សម្លេង
វចនានុក្រម និងពាក្យស្លោក *
ចង្វាក់
ប្រវែងប្រយោគ
ពាក្យដដែលៗ
*ចំណាំ៖ កំណត់ចំណាំរហ័សលើពាក្យស្លោក ជាពិសេសប្រសិនបើអ្នកកំពុងសរសេរក្នុងការកំណត់សហសម័យ។ វាងាយស្រួល​ក្នុង​ការ​មើល​ទៅ​ភាសា​សាមញ្ញ​ពេក ហើយ​ធ្វើ​ឱ្យ​ការងារ​របស់​អ្នក​ហាក់​ដូច​ជា​ចុះ​កាលបរិច្ឆេទ​យ៉ាង​លឿន។ នេះប្រហែលជាមិនសូវជាមានបញ្ហាទេនៅក្នុងការកំណត់ប្រវត្តិសាស្ត្រ ឬបែបស្រមើស្រមៃ ប៉ុន្តែត្រូវប្រាកដថាអ្នកជ្រើសរើសពាក្យដែលយុវវ័យនឹងប្រើ ប៉ុន្តែមិនទំនើបពេកទេ ដែលពួកគេនឹងលេចធ្លោខ្លាំង ** ដប់ឆ្នាំចាប់ពីពេលនេះតទៅ។ ការអានសៀវភៅសហសម័យ YA ដែលបានបោះពុម្ភ គឺជាវិធីដ៏ល្អមួយក្នុងការសិក្សានេះ។

** ខ្ញុំគិតថានេះជាអ្វីដែលក្មេងៗនិយាយ។ ក្មេងជំទង់របស់ខ្ញុំប្រើវាគ្រប់ពេល។

កុំខ្លាចភាពងងឹត
មើល អ្នក​កំពុង​សរសេរ​សម្រាប់​ក្មេង ដូច្នេះ​វា​អាច​ជា​ការ​ល្បួង​ឱ្យ​ខ្មាស់​គេ​ចេញ​ពី​ប្រធាន​បទ​ពិបាក ប៉ុន្តែ​វា​មិន​ធ្វើ​ឱ្យ​អ្នក​ពេញ​ចិត្ត​ទេ។ ក្មេងៗប្រឈមមុខនឹងរឿងលំបាកៗជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយការធ្វើពុតជាខុសពីការពិត វាមិនត្រឹមតែអាចក្លាយជាការពិតប៉ុណ្ណោះទេ វាអាចមានអារម្មណ៍ថាមានការឧបត្ថម្ភ។

កុមារជួបប្រទះការបៀតបៀន និងការបាក់ទឹកចិត្ត ហើយសួរសំណួរជុំវិញគ្រឿងញៀន គ្រឿងស្រវឹង និងការរួមភេទ។ ពួកគេក៏ស្បថដែរ។ ច្រើន។ ខណៈពេលដែលអ្នកប្រហែលជាមិនសរសេរសាត្រាស្លឹករឹតទាំងមូលរបស់អ្នកជាមួយនឹងគ្រាប់បែក F នោះទេ ខ្ញុំសូមស្បថថាគ្មាននរណាម្នាក់ប្រើវាលើសពីក្មេងប្រុសជំទង់នោះទេ។ អ្វីគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងកម្រិតមធ្យម។ ការជំនួសពាក្យផ្សេងទៀតអាចមានអារម្មណ៍ថាអ្នកកំពុងក្លែងក្លាយ។

ពួកគេ​មាន​អ័រម៉ូន​ដ៏​ក្តៅគគុក និង​ទំនាក់ទំនង​ពិបាក​ដើម្បី​ប្រជែង​ជាមួយ​ឪពុកម្តាយ មិត្តភ័ក្តិ គ្រូបង្រៀន និង​អ្នក​ដែល​ពួកគេ​ចាប់អារម្មណ៍។ និយាយដល់ចំណុចនេះ ក្មេងជំទង់ដឹង និងស្វែងយល់ពីភេទ និងភេទរបស់ពួកគេ ដែលមនុស្សចាស់រាប់ពាន់ឆ្នាំរហូតដល់ Baby Boomers មិនធ្លាប់ស្គាល់វាក្យសព្ទពីមុនមក។ ពេលខ្លះអ្នកនៅតែមិនធ្វើ។ នេះគឺជាកន្លែងដែលការស្រាវជ្រាវនឹងទៅ ខ

កញ្ញាអ៊ិន បូបូ អ្នកនិពន្ធមួយរូបនៅក្រុមទសប៉ាកកា ក៏ជាអ្នកដែលបានគ្រប់គ្រង​គម្រោងបណ្តុះបណ្តាល MSTWriter បីរដូវកាលមកហើយបានប្រាប់ឱ្យដឹងថា នេះគឺជាជំនួបលើកដំបូងសម្រាប់ក្រុមអ្នកនិពន្ធមកពីរដូវកាលទីមួយ ក្រោមប្រធានបទអ្នកនិពន្ធក្រៅសាលា។

កញ្ញាបញ្ជាក់ឱ្យដឹងបន្ថែមថា ក្រុមនេះមាន​គ្នា១០រូបជាមួយរហ័សនាមថា ឥន្ទ្រីយ៍ MST ដែលបានបញ្ចប់វគ្គសិក្សានិងទទួលបានលិខិតបញ្ជាក់ជាមួយនឹងលទ្ធផលស្នាដៃនិពន្ធមួយចំនួន។

ក្នុងពេលជាមួយ​គ្នានោះដែរ ពិធីការិនីក៏បានបើកឱកាសជូនដល់បណ្តាអ្នកនិពន្ធមកពីមជ្ឈដ្ឋានផ្សេងៗចូលរួមបញ្ចេញទស្សនៈ ចែករំលែកនូវបទពិសោធការងារអ្នកនិពន្ធដល់ប្អូនៗជំនាន់ថ្មី ចែករំលែកនូវកម្លាំងចិត្តនិងជួយគាំទ្រគ្នា ដែលនេះគឺជាការត្រួសត្រាយផ្លូវឱ្យមានគម្រោងកិច្ចពិភាក្សាជាបន្តបន្ទាប់នៅលើកក្រោយៗទៀត។ កញ្ញា អ៊ិន បូបូ បានបញ្ជាក់ទៀតថា ការជួបជុំ​នៅក្នុងរូបភាពណាក្ដី ក៏ដើម្បីកុំឱ្យអ្នកនិពន្ធខ្មែរជំនាន់ក្រោយដែលមានទេពកោសល្យពោរពេញទៅដោយការភ័យខ្លាច អៀនប្រៀននិងមានការបាក់ទឹកចិត្តមិនដឹងថា ត្រូវចុះផ្សាយស្នាដៃរបស់ខ្លួននៅទីណា និងហ៊ាន​ទទួលយកការ​កែតម្រូវ បទពិសោធបន្ថែម ដើម្បីជំរុញការងារសរសេររបស់ពួកគេ។

នៅក្នុងឱកាសនោះដែរយើងឃើញអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេងជាច្រើន (នឹង​បញ្ចេញនៅអត្ថបទបន្ត) បានបញ្ចេញនូវបទពិសោធរបស់ពួកគេ នៅពេលដែលធ្លាក់ទឹកចិត្តខណៈកំពុងសរសេររឿងមិនទាន់បាន​បញ្ចប់ ឬមួយក៏សរសេរចប់ប៉ុន្តែមិនបានទទួលការគាំទ្រខ្លាំងក្លា។

នៅក្នុងចំណោមនោះ អ្នកនិពន្ធ ហ៊ុយ សារ៉ាត់ ដែលជាម្ចាស់ប្រលោមលោករឿងព្រហ្មចារី ដែលមានអ្នកអានរហូតដល់ជាងប្រាំមួយពាន់ដងនៅក្នុងរដូវកាលទីមួយ គិតចាប់តាំងពីខែឧសភា ឆ្នាំ២០២១ រហូតដល់ខែវិច្ឆិកាឆ្នាំដដែលបានលើកឡើងថា លោកផ្ទាល់ធ្លាប់រងនូវការបាក់ទឹកចិត្តហើយបោះបង់ចោលការសរសេរបញ្ចប់ នូវគម្រោងប្រលោមលោកជាច្រើនចំណងជើង ។ លោកថា ពីដំបូងមានសន្ទុះចិត្ត ក្រោយមកមានអារម្មណ៍ថាស្នាដៃមិនសូវទទួលបានលទ្ធផលល្អដូចការគិតទុក ក៏បោះបង់ចោលការសរសេរ។

ដោយសារការសរសេរជាការងារមួយលំបាក ត្រូវការ​ការតាំងចិត្តខ្ពស់ ត្រូវការអារម្មណ៍ល្អ និងត្រូវការកម្លាំងចិត្ត អ្នកនិពន្ធ ម៉ីសន សុធារី ដែលជាអ្នកផ្ដួចផ្ដើមឱ្យមានកម្មវិធីនេះឡើង បានរៀបរាប់ទៅកាន់អ្នកនិពន្ធទាំងឡាយក្នុងឱកាសនោះដែរថា ការលើកទឹកចិត្តគ្នាគឺជារឿងចាំបាច់ ពីព្រោះថានេះគឺជាការងារដែលទាមទារនូវការចែករំលែកចំណេះដឹង បទពិសោធ និងការជួយគ្នាទៅវិញទៅមកនៅ ជាពិសេស មិនគួរបញ្ចើចបញ្ចើរ ឬប្រញាប់ក្នុងការដាក់ខ្លួនឯងធៀបជាមួយ​អ្នកនិពន្ធដែលមានពិសោធខ្ពស់ពេកទេ នេះនាំឱ្យបាក់ទឹកចិត្ត។

អ្នកស្រីបន្ថែម​ថា អ្នកនិពន្ធ គួរកុំបញ្ឈប់ការសរសេរដោយគ្រាន់តែមិនទាន់ទទួលបានកម្រៃដូចគេមុនៗ ដោយ​ថយមក​សិក្សានូវគន្លឹះបច្ចេកទេសសរសេរបន្ថែមជានិច្ច ក៏ដូចជា ការស្តាប់ តាមដានការ​វិវឌ្ឍថ្មីនៅក្នុងនិន្នាការនៃសហគមន៍ដែលខ្លួនចង់បង្កើតក្រុមអ្នកអានរបស់ខ្លួន ថាកម្រិតណា គួរសរសេររឿងណា។ សូម្បីការជួបជុំបែបនេះ អ្នកនិពន្ធទាំងអស់នឹងអាចស្វែងយល់បានពីគ្នាទៅវិញទៅមកកាន់តែច្រើនឡើងថែមទៀត ទទួលបាន​ជាកម្លាំងចិត្តនៅក្នុងការដាក់ស្នាដៃរបស់ខ្លួនចេញជាសាធារណៈ ដែលជាយាននាំទៅដល់ការរីកចម្រើនក្នុងអាជីពតែងនិពន្ធ។

រីឯអ្នកនិពន្ឌ រត្ន័ ឆារ៉ានន់ ដែលទទួលបានជោគជ័យចូលក្នុងកម្រិតប្រលោមលោក Premium ដំបូងគេសម្រាប់អ្នកអាននៅ meysansotheary.com ក្រោមចំណងជើងថា «ភូមិគ្រឹះដែលខ្ញុំធ្វើការ» កញ្ញាបានសង្កត់ធ្ងន់ថានេះជាកម្មវិធីដ៏មានតម្លៃសម្រាប់អ្នកនិពន្ធជំនាន់ថ្មីដូចនាង ជាពិសេស​នាង​រឹតតែមាន​កម្លាំងចិត្តនិងរំភើបសឹងមិនដែលស្មាន​ដល់នៅពេល​អ្នកនិពន្ធខ្មែរ ប្រែមកជាលើកតម្កើងគ្នា និងលើកទឹកចិត្ត​គ្នា​ក្នុងគ្រាដែលវិបត្តិពិតជាមាន​សម្រាប់អ្នកខំ​កសាងស្នាដៃដំបូងៗ។

ជាមួយនោះ អ្នកនិពន្ធ អ៊ែលលីស អ៊ែលលីសដែលមានស្នាដៃដ៏ល្បីនៅក្នុងសំណុំរឿងក្ដីស៊ើបអង្កេតលាយឡំស្នេហាយុវវ័យជាច្រើនចំណងជើងមកហើយ ក៏បានចូលរួមចែករំលែកបទពិសោធដោយសោមនស្សរីករាយដែរថាអ្នកនិពន្ធទាំងអស់ គួរពុះពារបញ្ចេញនូវស្នាដៃរបស់ខ្លួន ទោះនៅក្នុងជំហានណាក្ដី ឱ្យតែប្រកបទៅដោយគុណតម្លៃនិងមានភាពជឿជាក់ ប្រាកដប្រជា នៅក្នុងបទនិពន្ធរបស់ខ្លួន នោះថ្ងៃណាមួយនឹងទទួលបាននូវចំណេះដឹងបន្ថែមឈានទៅដល់កម្រិត​ទទួលបាន​ជោគជ័យជាក់ជាមិនខាន។

នឹងមានអត្ថបទជាបន្តបន្ទាប់អំពីទស្សនៈរបស់អ្នកនិពន្ធជាច្រើនទៀតនៅក្នុងកម្មវិធីដ៏ល្អមួយនេះ។

ជាការល្អ ក្នុងការធ្វើឱ្យទស្សនិកជនមាន​ការ ភ្ញាក់ផ្អើល ប៉ុន្តែអ្នកនិពន្ធ​រមែង​តែ​ត្រូវការបង្កើតឈុតឆាកស្ទាបស្ទង់សិន មុននឹងបន្លាច​ឱ្យ​ដល់ទីជម្រៅនៃអារម្មណ៍​ដែលមនុស្សធម្មតា​អាចគ្រប់គ្រងបាន។

ដើម្បីឱ្យអ្នកអាន​អាចចាប់អារម្មណ៍លើរឿងប្រភេទរន្ធត់​ទាំងមូលបាន ហើយ​ ពិតជាជ្រមុជចូលទៅក្នុងភាពស្មុគស្មាញនៃអារម្មណ៍ដែលយើង​ប្រើតួអង្គបំពក់ យើងត្រូវការសិល្ប៍វិធីសរសេរមានបច្ចេកទេសត្រឹមត្រូវដែរ។

ធម្មតាទេ​ពាក្យថា អានរឿង​រន្ធត់គឺតោងត្រូវប្រឈមមុខនឹងការភ័យខ្លាច ។ ហើយប្រសិនបើតួឯកអាចធ្វើជាអ្នកនាំមុខ​ល្អបាន អ្នកអាន និងអ្នកនិពន្ធគឺដើរទៅជាមួយគ្នា។ ដូច្នេះ ចូរមានគំនិតច្នៃប្រឌិត ឡើង​នូវតួអង្គ ឬស្ថានភាព ឬសត្វ ឬអ្វីក្តី ដែលយើងមិនធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក ប៉ុន្តែកុំបាត់បង់តួអង្គ​មនុស្សជាតិដែលជាស្នូលនៃដំណោះស្រាយ​រឿងបានន័យថា​គេនឹងប្រឈមលើអ្វី​មិនដែលជឿ មិនដែលឃើញ​ដោយភ្នែកពីមុនមក  ធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍លើសពីការភ័យខ្លាច តែត្រូវ​យកចិត្តទុកដាក់ពុំនោះទេ​នឹង​មានគ្រោះថ្នាក់។ សំណួរដែលគេសួរញឹកញាប់អំពីចចំណុចនេះ គឺ How? ការសរសេររឿងភ័យរន្ធត់ខ្លាំង​ ចាប់ផ្តើមរឿងភ័យរន្ធត់ដោយរបៀបណា?

គន្លឹះក្នុងការចាប់ផ្តើមរឿងភ័យរន្ធត់ដ៏ជោគជ័យគឺបង្កើតអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចទៅឱ្យ អ្នកអានតាំងពី​សមណេរឃ្លាដំបូងៗ ឧទាហរណ៍ «វា​ជា​អារម្មណ៍ ដ៏​អាថ៌កំបាំង​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​រយៈ​ពេល​ពីរ​បី​ថ្ងៃ​កន្លង​មក​ហើយ​មុន​ពេល​យើង​រើ​មក​នៅ​ផ្ទះ​ចាស់​កេរ​លោក​យាយ​ខ្ញុំ​នៅ​ខេត្ត​កំពង់​ធំ។

ខ្ញុំ »«បង​ឯង​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​ខ្ញុំ​សោះ​!យើង​ជួល​អោយ​គេ​យក​លុយ​វិញ​ទៅ ផ្ទះ​ធំ​ណាស់​ហើយ​ចាស់​ទៀត!» អានក្នុងរឿង គាថាបុរាណ ។ ពីរឃ្លានេះ​អាចនាំអ្នកអានទៅឃើញទីនោះ និងទទួលអារម្មណ៍អំពីផ្ទះនោះស្រេចទៅហើយ។ អ្នកនិពន្ធ​អាចទាញ​អារម្មណ៍ដោយ​​បង្កើតបរិយាកាស គួរឱ្យសង្ស័យតាំងពីដំបូង ជាជាងអធិប្បាយវែងអន្លាយរៀបចំ​ណែងណងយូរយារព្រោះអ្នកអាន​នឹង​ទុកសៀវភៅចោល។ យើងមិនចង់ឱ្យគេអានរំលងទេមែនដែរទេ? អ្នកនិពន្ធល្អ គ្មានឃ្លាមួយ ដែលថាមិនសំខាន់នោះឡើយ មិនថា​ឃ្លាសន្ទនា ឬការរៀបចំឈុតឆាក ណែនាំតួអង្គ និងផ្តល់ឱ្យអ្នកអាននូវអារម្មណ៍នៃអ្វីទៅដែល​ហាក់មានបញ្ហាឬជាមេបញ្ហា​។

បន្ទាប់មកក៏ដល់ពេលដែលនិទានកឋាត្រូវដំឡើង​​កម្រិតប្រស្នា​។ បន្ថែមព័ត៌មាន តិចៗ ឈានទៅ​លម្អិតដែលធ្វើឱ្យស្ថានភាពកាន់តែគួរឱ្យភ័យខ្លាច។ ត្រូវប្រាកដថា យើងមាន​ព័ត៌មាន​ថ្មីបន្ថែមជានិច្ច រក្សាភាពតានតឹងឱ្យខ្ពស់ពេញមួយរឿង ដើម្បីឱ្យអ្នកអានតែងតែនៅអន្ទៈសារ​រង់ចាំមើលថានឹងមានអ្វីកើតឡើងបន្ទាប់ទៀត។ ឧទាហរណ៍ «អញ យក​សក់​អា​ស្នា​សូត្រ!»

«អូ? ឯង​មាន​សក់​វា? គ្រប់​ទេ?!»

«កុំ​ភ័យ! កាល​វា​នៅ​សក់​វា​ជ្រុះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ អញ​រើស​ទុក​ទាំង​អស់! ឯកឧត្ដម​អាយុ ៥៥ អញ​ប្រហែល​មាន​គ្រប់​៥៥​សរសៃ។ ឯកឧត្ដម​នោះ​ច្បាស់ជា​ពេញចិត្ត ​ហើយ​នាំ​ម៉ូយ​មើម​ៗ​មក​ច្រើន​ទៀត​! យើង​នឹង​បាន​រង្វាន់​ច្រើន​ទៀត!»

ខ្ញុំ​លូក​ដៃ​ស្ទាប​សក់​ខ្លួន​ឯង​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន។

«គេ​ពិត​ជា​អាច​យក​សក់​អាស្នា​មក​សូត្រ​ដើម្បី​ឲ្យ​ឯកឧត្ដម​នោះ​ដុះ​សក់​បាន​មក​វិញ​មែន?»

សូមអានក្នុងរឿងផ្ទះគ្រូទាយ ។

ជាមួយនឹងគន្លឹះទាំងនេះ យើងអាចថា ត្រៀមបានស្រេចបាច់ហើយ ក្នុងការសរសេររឿងភ័យរន្ធត់ដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកអាននៅដាច់យប់ជាមួយ​យើង​។ ធាតុសំខាន់ៗរួមមាន៖

១  បំភ័យអ្នកអាន

តាមរយៈ  សេចក្តីស្លាប់ ការព្រមាន ការបាត់បង់​ប ណ្តាសា​និង​អបិយ​ជំនឿ។ល។ ធាតុទាំងនេះត្រូវបានអ្នកនិពន្ធមុនៗ គេនិយមប្រើដើម្បីបង្កើតបរិយាកាសនៃភាពភ័យរន្ធត់ និងអារម្មណ៍​ភ័យរន្ធត់។ ឧទាហរណ៍ មិនទាន់អីផង សត្វឆ្កែមួយរត់ឆ្វាចពីក្រោយ​ខ្នងខ្ញុំ។ ខ្ញុំងាកទៅដោយអរថា មានឆ្កែច្បាស់ជាមានមនុស្សនៅក្បែរៗនេះ? តែដោយឆ្កែមានភ្នែកហាក់ថ្លាមុតព្រមទំាង​សម្លឹងមើលមកខ្ញុំយ៉ាង​ចម្លែក ចិត្តខ្ញុំរំជួលសារជាថ្មី។ ខ្ញុំបោះបង់ចោលគំនិត​ស្វែងរកម្ចាស់សំយ៉ាបនេះ ​ហើយ​ដើរធ្វើហីមួយៗទៅរកអាគារស្នាក់វិញ ស្រាប់តែ វាលូមករ៉ាវតាមពីក្រោយខ្នង។ ចិត្តភ័យខ្លាចរបស់​ខ្ញុំបានកម្រើកភ្ញាក់ឡើងមកវិញ។ យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំគិតថា ឆ្កែលូ ជាប្រផ្នូលមិនល្អ​ទេ ពិសេស​កណ្តាលយប់ស្ងាត់ ហេតុអ្វីវាសម្លឹង​ខ្ញុំហើយលូ? ខ្ញុំបានដើរប្រមូលចិត្តកាយប្រឹងត្រដាបតរដួស ហើយ​ចុងក្រោយ​បិទភ្នែកសូត្រធម៌ទំាងដើរតែម្តង។ដោយសារ​តែការ​បិទភ្នែកនោះ​ហើយ បានជាខ្ញុំដើរបុកមនុស្ស….

អានបន្តក្នុងរឿង បណ្តសារាត្រីរនោច

២ ធ្វើឱ្យសង្ស័យ

តាមរយៈព័ត៌មានថ្មីដែល​បន្ថែម​ភាពតានតឹង រក្សាអ្នកអានឱ្យនៅ តក់ស្លុត និងច្របូកច្របល់គិតមិនយល់ពីការពិត​ ហើយគេចង់ដឹងខ្លាំងឡើងៗ។ ឧទាហរណ៍ ជំនឿអរូបីត្រូវបានប្រើដើម្បីបង្កើតអារម្មណ៍នៃភាពមិនអស់ចិត្ត​ និងភាពភ័យរន្ធត់។ ធាតុទាំងនេះ មានសារៈសំខាន់សម្រាប់កាបង្កើតរឿងភ័យរន្ធត់ដែលទទួលបានជោគជ័យជាច្រើនរួចមកហើយ ឧទាហរណ៍ «វិញ្ញាណ​នោះប្រហែលជាចង់សម្លាប់អ្នកនិពន្ធមកពីភ្នំពេញ​មិនមែន​អាឆោមទេ តែមកពីប្តីឯងលួចយកអាវគេពាក់បានរងជំនួសគេទៅ! ​អានេះ ម្នាក់សេងនៅខាងលិចផ្សារគេ​ជួបគ្រូបញ្ជាប់អារក្ស​អ្នកចូលរូបបានប្រាប់ម៏អ៊ីចឹង!»អ្នកណាជាអ្នកនិពន្ធភ្នំពេញ​នោះ? ប្រាថ្នាសួរខ្លួនឯង ហើយងាកមកមើលជុំវិញខ្លួន​ នាសួនផ្កាក៏ដូចជាបរិវេណ​ទីផ្ទះសំណាក់ដ៏ស្ងាត់ជ្រងំ ចុងក្រោយគេចាប់ផ្ដើមហេងហាងក្នុងចិត្ត។ អ្នកដែលពូមឿន​កំពុងតែនិយាយជាមួយប្អូនស្រីគាត់ គឺយើង?

អានក្នុងរឿង តួស្រីក្នុងរឿងព្រេង។

៣ ដើម្បីឆាក​​ភ័យ​រន្ធត់ធំឡើងៗ

និងត្រូវមាន​ភាព​ជាក់​ស្តែងដោយ​ អ្នក​និពន្ធ​ត្រូវ​តែ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ចំណុច​ភ័យ​ខ្លាច​ដ៏​ជ្រៅ​បំផុតមួយជាមួយអ្នកអាន​ដែរ។ បើបេះដូងយើងមិនភ័យ អ្នកអានគ្មានអារម្មណ៍អ្វីទាំងអស់។ ​ មិនថា  ជាការភ័យខ្លាចនៃភាពងងឹត ការភ័យខ្លាចកម្ពស់ឬការភ័យខ្លាចពីងពាង ទីកខ្វក់ ចំឡេង រឿងភ័យរន្ធត់ត្រូវអាច​ទាញយកសភាវគតិដំបូងរបស់អ្នកអានឱ្យប្រុងជើងការនិងការពារខ្លួនជាងស្ថានភាពធម្មតា ។​ ចំណុច​ភ័យរន្ធត់លើសធម្មតានេះ ផ្អែក​លើ បរិយាកាសដែលធ្វើឱ្យស្រឡាំងកាំង ស្មានមិនត្រូវ លើកដសជើងមិនបាន​និង លោតញាប់បេះដូង​ស្រែកមិនចេញ​ សំឡេងដែលមិននឹកស្មានដល់។ ​ចំណុចទាំងនេះ មិនអាចប្រើលើរូបភាពល្មមៗនៅឡើយទេ ពុំនោះអ្នកអានមិនមានអារម្មណ៍​អ្វីទាំងអស់មានតែអារម្មណ៍ថា​ ភ្លាវ មិនល្អមើល ​បានន័យថា រឿងមិនទាន់ដល់ឈុត​រន្ធត់ខ្លាំងផង ម្តេចតួអង្គឆាប់គាំងចលនាម្ល៉េះ?

ប៉ុន្មានចំណុចខាងក្រោមនេះ ត្រូវគិតមុនពេលសរសេររឿងបែបរន្ធត់។

១ ជៀសវាងការប៉ះទង្គិចហួសហេតុ

រឿង​ណាក្តី​ដែលផ្តល់ឱ្យអ្នកអាន​នូវ​អារម្មណ៍​ធ្លាក់ទឹកចិត្ត​ខ្លាំង ការភ្ញាក់ផ្អើលឬ ការភ័យខ្លាចដោយប្រើឈាម សម្រែក​ទារុណកម្ម អំពើឃោរឃៅ ងាយក្នុងទាញយកភាពភ័យរន្ធត់ ប៉ុន្តែនោះពុំមែនជាគោលដៅសម្រាប់អ្នកអាន​ទៅអានទេ។ ពិតមែន​ថា ​អ្នកអាន​ចូលចិត្ត​រឿងរន្ធត់ព្រោះពួកគេ​ចង់រន្ធត់ ប៉ុន្តែក្នុងរបៀប​ដែលគេដឹងថា ​​វានឹងមិនកើតឡើងក្នុងជីវិត​ពិត ពុំមែនបានន័យ​ថា ឱ្យតែគេរន្ធត់​បាក់ស្បាតជាជោគជ័យឡើយ។

២ អ្នកនិពន្ធត្រូវ​ទទួលខុសត្រូវខ្ពស់

គឺជាឱកាសរបស់យើង​ក្នុងការ​ធ្វើឱ្យទស្សនិកជនភ័យ ឬចម្លង​ភាពឃោរឃៅរតាមរយៈរឿងរបស់យើង ដូច្នេះ​យើង​គិតអំពីបញ្ហាសង្គម ទំនៀមទម្លាប់ដូនតា​និង​ ធម្មជាតិនៃតម្លៃរបស់មនុស្ស ។ កុំយកទិដ្ឋភាពជាន់ឈ្លីមនុស្ស ឬការបំបាក់វប្បធម៌យើង​ឬជាតិផ្សេងដទៃទៀតមកជាគន្លឹះទាញអារម្មណ៍។ ឧទាហរណ៍ …..ម៉ោង​បួន​ភ្លឺ​ខ្ញុំ​ក្រោក​អង្គុយ។ ខ្ញុំ​បែរ​មុខ​ទៅ​រក​ព្រះអាទិត្យ​ ហើយ​និយាយ​ក្នុង​ចិត្ត​ទាំង​មិន​​ស្រួល​កាយ ​ព្រោះ​ដេក​មិន​លក់​សូម្បី​តែ​មួយ​ស្រឡេត​ណា​៖

«ម៉ែ​អើយ​!!!​ កូន​មិន​បាន​សង​គុណ​ម៉ែ​ទេ​មើល​ទៅ! តែ​កូន​ត្រូវ​តែ​កម្ចាត់​អា​រូប​ដី​បិសាច​នោះ​ក្នុង​ថ្ងៃ​នេះ​ហើយ!​ សូម្បី​ក្មេង​ម្នាក់​ក៏​មិន​ត្រូវ​ឲ្យ​ស្លាប់​ក្រោម​ដៃ​តា​អិត​ដែរ! បើ​កូន​ធ្វើ​មិន​បាន​សម្រេច​ ហើយ​ត្រូវ​ស្លាប់​ក្រោម​ដៃ​អា​តា​ចង្រៃ​នេះ​ក៏​ស្លាប់​ចុះ ជា​ជាង​នៅ​ឈរ​ឱប​ដៃ​មើល​ក្មេងៗ​ត្រូវ​អាគម​តា​នេះ​ស្លាប់​រង្គាល​ភូមិ!»ក្នុងរឿង​ផ្ទះគ្រូទាយ។

អ្នកនិពន្ធត្រូវ​ពង្រីកវិសាលភាប​ច្នៃប្រឌិតតែមិនឱ្យហួសរង្វង់មនុស្ស​ធម៌​និង​គុណធម៌ទេ។ ការសរសេរ​បែបអាសារឈាម ចាប់មនុស្ស​ទៅធ្វើជាសត្វទាសករតណ្ហា មិនមែន​ជាការបង្កើតភាពភ័យរន្ធត់តែមួយមុខឯណាវាជាការចាប់ផ្តើមនៃវប្បធម៌អមនុស្ស គ្មានសិលធម៌ ព្រោះសៀវភៅជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃការ​បង្រៀន។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន​របស់ខ្ញុំ  

​ធាតុធំៗ​ ​ក្នុងប្រលោមលោក​រន្ធត់ពិតប្រាកដ ទីមួយគឺរចនាសម្ព័ន្ធរឿងរឹងមាំ។ រឿងភ័យរន្ធត់ គួរតែមានការចាប់ផ្តើមតំណរប្រទាក់  កណ្តាល និងចុងបញ្ចប់ដែលមាន​ហេតុផល​ច្បាស់លាស់ ដោយផ្នែកនីមួយៗមានបង្កប់នូវ​ អារម្មណ៍នៃភាពស្រពិចស្រពិល និងភាពតានតឹង សង្ស័យ ។ ធាតុទីពីរ គឺតួអក្សរសំណេរ​ដែលត្រូវអភិវឌ្ឍយ៉ាងល្អ ឡួយឆាយតាមសម័យកាល​បទសន្ទនា​សាមញ្ញ ងាយយល់។ ធាតុទីបីគឺអារម្មណ៍នៃពញ្ញាក់ សាច់រឿងគួរតែកាន់តែមានភាពស្រពិចស្រពិលបន្តិចម្តងៗ ដែលនាំទៅដល់ចំណុចកំពូលដ៏គួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលឬស្រឡាំងកាំងបាន។

បន្ថែម​រឹតតែសំខាន់គឺ ការសរសេររឿងភ័យរន្ធត់ គឺជាការ​បង្កើត​មូលដ្ឋានសំណេរ​​ជុំវិញ​​​សកម្មភាព​សាមញ្ញ ហើយ​បង្កើតឱ្យទៅប្រឈម​នឹង​អ្វី​ដែល​ស្មុគ​ស្មាញ និង​ប្លែក​ ព្រមទាំង​បំផុសគំនិតតស៊ូ ស្វិតស្វាញ រក្សា​សិលធម៌​គុណតម្លៃ ហើយផ្នែកដ៏ល្អបំផុតមួយ គឺយើង​អាចបន្លាចអ្នកអានរបស់យើង ​កុំឱ្យរេខ្លួនចេញពីរឿងត្រឹមត្រូវ ចេះគោពប្រពៃណីដូនតាខ្លួន និងគោរពជាតិសាសន៍ដទៃ ចេះ​ចូលស្ទឹងតាមបត់ រក្សា​គុណតម្លៃ​មិនបំពានលើក្រិត្យក្រមធម្មជាតិ មិនបំពានមនុស្ស​ដូចគ្នា។ល។  

ស្វែងយល់ពីរបៀបដែលអ្នកនិពន្ធអាច​បង្កើតឡើងនូវសកម្មភាពតួអង្គ​ដ៏ទាក់ទាញឱ្យអ្នកអាន​ចង់​ចូលទៅដោះស្រាយបញ្ហា​សប្បាយឬខឹងសម្បាជាមួយ​៖

ដំបូង​យើងត្រូវដឹងពី​និយមន័យថា អ្វីទៅជា«ការទាញ​​អារម្មណ៍» នៅក្នុងអក្សរសិល្ប៍។

និយមន័យជាមូលដ្ឋានគឺ អ្វីក៏ដោយ​នៅក្នុងផ្ទៃរឿងរបស់យើង​ដែលអាចបង្កើតអារម្មណ៍រំភើបបំផុតបាន។ ពេលអ្នកនិពន្ធកំពុងប្រើរចនាសម្ព័ន្ធគ្រោងធាតុធំទាំងប្រាំ ដូចជា​ រចនាសម្ព័ន្ធរឿង គ្រោងសកម្មភាព ចំណុចប្រទាក់ ទំនាស់ និងហេតុផល  ការទាញអារម្មណ៍​ត្រូវគិតជាអាទិភាព​ ទុកជាធាតុធំមួយទៀតនៅសិល្បវិធី​នៃការនិទាន។

ក្នុងន័យនេះ សិល្បៈទាក់ទាញ​អារម្មណ៍​ អាចចាប់ផ្តើមដោយឧប្បត្តិហេតុញុះញង់បង្កើតការចង់ដឹងចង់ឮថែមជានិច្ច​​ ចង់ចូលរួមព្យាករណ៍ពីសំណាក់អ្នកអាន ចង់ជួយតួអង្គដោះស្រាយ និង​​បង្កើន​ការ​ប៉ះទង្គិចជាប្រស្នាធំឡើងៗ​ រំភើបខ្លះ ខកចិត្ត​ខ្លះ ​និងធូរស្រាលខ្លះ ​តឹងតែងខ្លះ។

ចំណុចកំពូលនៃរឿង​ដែលកំណត់ថា​ចុងបញ្ចប់នៃការទាញអារម្មណ៍​នៃផ្ទៃរឿងទាំងមូល​គប្បីតែធំនិងខ្លាំង ថ្មី​ប្លែកជាង​ចំណុចទាញ​អារម្មណ៍មុនៗខ្លះគេហៅថា«ឆាកធំ»។

មុខងារនៃសំណេរ​ទាញអារម្មណ៍

វិធីសាស្ត្រនៃការ​បង្កើតភាពតានតឹងឬស្ទាក់ស្ទើរ នឹងអនុញ្ញាតឱ្យទស្សនិកជនស្គាល់តួអង្គសំខាន់ៗកាន់តែច្បាស់បន្តិចម្តងៗឡើង យើង​នឹង​ឃើញ​តួអង្គយើង​​ធ្វើ​ការ​សម្រេច​ចិត្តយ៉ាង​​ពិបាក មាន​​កំហុសដែលធ្វើទស្សនិកជនទើសចិត្ត ឬធ្វើបាន​ល្អហួស​ញ៉ាំង​ឱ្យទស្សនិកជនមានមោទនភាព។ ការណ៍នេះ​នឹង​​ជួយ​អ្នកអានឱ្យស្លុង ចង់តែចូលទៅប្រ​ទាក់ដោះស្រាយជាមួយ​នឹងតួអង្គ​ ឬទុកខ្លួនឯងថា ជាតួអង្គម្នាក់នោះ។

ប្រវត្តិនៃសិល្បៈទាញអារម្មណ៍ក្នុងនិទានកថា របស់ខ្ញុំ

នៅឆ្នាំ២០១៤ ​ខ្ញុំបានសរសេរប្រលោមលោក សំណុំឯកសារZ22 ដែលបានរាយនូវចំណុចទាញអារម្មណ៍ជាច្រើន រចនា​ឡើងដោយ​ប្រុងប្រយ័ត្ននិងយកចិត្ត​ទុកដាក់ខ្លាំងជាងស្ទូឌីយោលេខ៧ ។

ខ្ញុំបានបង្កើតដ្យាក្រាមសម្រាប់គ្រោង រឿងសុភាប្រុសមួយនេះ ​ជាទម្រង់ជាពីរ៉ាមីត ដែល​ខ្ញុំបាន​ រួមបញ្ចូលធាតុចំនួនប្រាំពីរ ដោយ​មាន​មួយ​ក្នុងចំណោមនោះ គឺជាសកម្មភាពអាចបង្កើន​ការទាញអារម្មណ៍ខ្លាំងឡើងៗក្នុងភាគរយលើសពីវគ្គមុនៗជាលំដាប់ ដូចជា ខ្ញុំបញ្ចេញ​តួអង្គ​ណិចអ្នកបញ្ចូលបទភ្លេងដែលត្រូវធ្វើឃាត ក្រោយមកប្អូនធម៌គេ និងរឿងមុនគេស្លាប់ ក្រោយមកទៀត​តួអង្គ​ សិក្ខា​ដែលមានគ្រាប់ខ្សាច់ជាប់ក្នុងស្បែកជើងតែបានបដិសេធថា មិនបានទៅកំពង់សោមក្នុងយប់កើតហេតុ។ល។

នៅក្នុងរឿង«ស្រលាញ់​បងជ្រៅជាងសមុទ្រ» ខ្ញុំបានបញ្ចេញ​ចរិតលក្ខណៈតួអង្គម្នាក់ៗដោយសន្សឹមៗ ធ្វើឱ្យការយល់ចិត្ត​និងជាប់ចិត្ត​ចេះតែកើនឡើង ពីសកម្មភាព​មួយទៅសកម្មភាពមួយ ។ ​ចំណែកអ្នកអានវិញ​ដែល​​បានទុកថាខ្លួនគាត់ស្គាល់ចិត្ត​តួតាំងពីភាគទីមួយ ​តែក្រោយៗមកគាត់កាន់តែយល់ឡើងថា មានការពិតច្រើនទៀត ​ដែលតួអង្គនៅមិនទាន់លាតត្រដាង។ គ្រប់ចំណុចប្រទាក់នៃការលាតត្រដាងត្រូវតែមានហេតុផលសមរម្យ ល្មមទទួលយកបាន។ ទាំងនេះជាធ្នាក់ទាញអារម្មណ៍ក្នុងនិទានកថាដែលគ្រប់វគ្គ​ត្រូវតែរចនាឡើង ផ្គូរផ្គង និងយកចិត្ត​ទុកដាក់។

ជួបគ្នា​នៅមេរៀនលើកក្រោយ ការអ្នកនិពន្ធរឿងបែបឧក្រិដ្ឋកម្ម!