​ទាំងអស់នេះគឺជាលទ្ធផលនៃការប្រ​តោងផ្លូវទៅរកអនាគត។ ​សង្គមស៊ីវិល័យ និងមហិច្ឆតា បាន​សម្លាប់​ ​ខ្ញុំឱ្យស្លាប់បាត់និងកើតឡើងមកជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត តាំងពីថ្ងៃដែលខ្ញុំចង់​ទៅឱ្យដល់ចំណុច​កំពូល​ក្នុងអាជីពបស់ខ្ញុំ។

នេះជាអ្វីដែលកើតឡើង នៅពេលដែលយើងចង់ចេញពីជីវិតធម្មតា មិនចង់ដូចកាលពីជំនាន់ប៉ាម៉ាក់យើង។ មុនពេលបានមកដល់កន្លែងខ្ញុំនៅឈរជើងសព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំបានបោះបង់ចោល​ទាំងអស់ មនុស្ស​ពីមុន ទម្លាប់ពីមុន និងការគិតដូចពីមុន។

បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ខ្ញុំ​នៅតែដូចអាភក្ត្រពីមុន ដែល ខ្លាចគេ អន់ចិត្ត តូចចិត្ត និងក្ររហាម។ ពេលនេះ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកមានផ្ទះឬគេហៅថា អ្នកស្រុកមកពីកំពង់ធំដូចមុនទេ។

ខ្ញុំមាន​ផ្ទះនៅភ្នំពេញ មានប្រពន្ធនិងកូនស្រីពីរនាក់។ ខ្ញុំមាន​មុខរបរពីរបី មានមនុស្ស​ជាងម្ភៃនាក់នៅពីក្រោមខ្ញុំ ហើយពួកគេ​កំពុងទុកខ្ញុំជាអាយដល ប្រាថ្នាថ្ងៃណាមួយ ពួកគេមកអង្គុយកន្លែងដែលខ្ញុំកំពុងអង្គុយឥឡូវនេះ។

នៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេ ខ្ញុំមានគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់។ ហើយបើនិយាយដោយស្មោះត្រង់ពួកគេគិតមិនខុសទេ ខ្ញុំមានអំណាច ខ្ញុំមានទ្រព្យសម្បត្តិ ខ្ញុំមានស្រីស្អាតនិងក្រួសារ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលនៅតែគេចពីខ្ញុំ។

សុភមង្គល។

មិនដឹងថា សុភមង្គលជាស្អីទេ ខ្ញុំមិនដឹងថា កំពុងមានវាដែរអត់ ហើយ​ចង់បានដែរអត់ទេ បើឥឡវនេះ ខ្ញុំមាន​គ្រប់យ៉ាងទៅហើយ។

មនុស្សយើង​តែងតែមាន​ចំណុចខ្សោយ។ នោះហើយជាអ្វីដែលជីវិតបានបង្រៀនខ្ញុំ ហើយបើយើងគិតពីវាថាធំពេក មានតម្លៃពេកយើងនឹង​ឈឺ។

ដូច្នេះខ្ញុំមិនខ្វល់ប៉ុន្មានទេ។

«រ៉េមីទៅណា?»

ខ្ញុំចេញមកពីគ្រែអត់ឃើញនាងទេ។ រ៉េមីប្រពន្ធខ្ញុំ។ នាងទើបតែអាយ២៤ឆ្នាំមានកូនពីរនាក់ជាមួយខ្ញុំ ពួកយើង​រៀបការកាលពីឆ្នាំ២០១៩។

តាមពិតនាងនៅរៀនម៉ាស្ទ័រ តែប៉ានាង​ប្រញាប់ឱ្យនាងរៀបការជាមួយខ្ញុំព្រោះខ្ញុំជាអ្នករៀបចំល្បិចនោះឡើង។  ល្បិចបញ្រ្ចកស្រារ៉េមីហើយ​បានអ្វីៗជាមួយគ្នា។

ឃើញថាខ្ញុំមានក្រុមហ៊ុនInterior Design និងជាអ្នកគ្រប់គ្រងដ៏ពូកែប៉ានាង​មិនមាន​កន្លែងណាត្រូវជំទាស់ទេ។

ចូលក្នុងគ្រួសាររ៉េមី ខ្ញុំកាន់តែពង្រីកអាណាចក្រ​ជំនួញបានធំ​ដោយសារប៉ាម៉ាក់ក្មេកចែកដើមទុន។

«ក្មួយជំទាវអត់ទាន់មកផ្ទះទេ!»

មីងនេះឈ្មោះមីងស្រី គាត់មកពីស្រុកខាងខ្ញុំមកជួយមើលផ្ទះសម្បែង ទិញម្ហូបដាក់ឱ្យពួកចុងភៅធ្វើ គឺផ្ទះខ្ញុំមានចុងភៅ​ធ្វើជាពីរផ្នែក មួយផ្នែកសម្រាប់ខ្ញុំ ប្រពន្ធនិងកូន មួយផ្នែកទៀតសម្រាប់កម្មករនិងជាំង និងបុគ្គលិក។

ក្រុមហ៊ុនខ្ញុំមាន​រោងជាង​ពីរធំមួយតូចមួយ ។ រោងធំនៅឆ្ងាយប្រមាណបួនគីឡូពីផ្ទះ។ រោងតូចនៅក្បែរបុរីនេះ រំលងពីរបីផ្លូវ ចំណែកក្រុមហ៊ុនគឺនៅជាន់ក្រោមវីឡាខ្ញុំនេះតែម្តង។

មីងស្រីតែងតែហៅប្រពន្ធខ្ញុំថាជំទាវ ខ្ញុំនាង​បានទិញងារឧកញ៉ាឱ្យខ្ញុំតាំងពីឆ្នាំ២០២០ តាមរយៈការជួយទិញវ៉ាក់សាំងកូវីដជាមួយ​រដ្ឋាភិបាល។

ដោយងើយមើលនាឡិកា​ម៉ោង១០ព្រឹកហើយ អ្វីដែលខ្ញុំមាន គឺអារម្មណ៍គឺប្រហោងចំកណ្តាលទ្រូងរបស់ខ្ញុំជារៀងរាល់ព្រឹកនៅពេលខ្ញុំក្រោកពីដំណេកមិនឃើញនាង​។

មួយសប្តាហ៍ម្តងឬពីរដង រ៉េមី ទៅផឹកស្រាជាមួយមិត្តភក្តិជំនិត ឬគ្រួសារខាងនាង ហើយដាច់យប់។ ខ្ញុំជាស្វាមីដែលរវល់រកស៊ី ណាមួយគិតថានាងភរិយាខ្ញុំទៅហើយ ធ្វើអីធ្វើទៅកុំឱ្យតែរករឿងខ្ញុំ តែជារៀងរាល់ពេលដែលក្រោកមកមិនឃើញនាង មានអារម្មណ៍សម្ងាត់មួយប្រាប់ខ្ញុំថា ថ្ងៃណាមួយ​ ខ្ញុំនឹងនាង​អាចនឹងមានរឿង​អស់នៅជាមួយគ្នាបាន។

ពេលខ្ញុំខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងថា «អ្វីក៏ដោយ!» រកលុយសិន​សឹមគិតទៀត។ នៅពេលខ្ញុំទៅរកស៊ី ហើយជោគជ័យ មានគេអបអរច្រើន មកយកចិត្ត​យកថ្លើម ទោះរាល់យប់ដែលវិលមកវិញមិនឃើញភរិយា​ដ៏ក្មេងខ្ចីនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលខ្ញុំគេងតែម្នាក់ឯងនៅលើគ្រែឱបកូនៗ ក៏ខ្ញុំនៅតែគិតថា ទ្រាំបន្តិចសិន«អ្វីក៏ដោយ!»។

«ខ្ញុំហូបនៅក្រៅ មានណាត់គេហូបកាហ្វេមីង!»

ខ្ញុំនិយាយធ្វើមុខធម្មតា តែបេះដូងខ្ញុំប្រហោងៗ ខ្យល់ៗ ដើរដូចជាជីវិតនេះកំពុងមានរឿងមិនល្អមួយ មិនដឹងថា ជារឿងអ្វី​ដែលកំពុង​រង់ចាំខ្ញុំ។

តាមកញ្ចក់ ខ្ញុំលបឃើញមីងស្រីក្រឡេកមើលតុបាយទាំងពិបាកចិត្ត​ ។ មិនដឹងគាត់អាណិតខ្ញុំ ឬគាត់ស្រណោះគ្រួសារក្មេងៗអ្នកមាន​ដែលរស់នៅប្លែកៗដូចពួកខ្ញុំនេះទេ។

នៅក្នុងបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំបិទភ្នែក​ទទួលយកសេចក្តីសុខក្រោមតំណក់ទឹកក្តៅ ហើយលួងខ្លួនឯងថា អ្វីក៏ដោយដែលខ្ញុំចង់បាន ខ្ញុំអាចមាន ខ្ញុំគ្រាន់តែចុចវឺតបញ្ជាទិញវានឹងមកដល់មុខផ្ទះ​ កូនចៅខ្ញុំនឹង​យកវាមកប្រគេនខ្ញុំ។

នោះជាជីវិតរបស់ខ្ញុំដែលប៉ុន​ប៉ងកាលមកពីខេត្ត។ ក្នុងនាមជានិស្សិតកំពង់ធំមហាឆ្លាត​ខ្ញុំបានក្លាយជាស្តេចមួយអង្គក្នុងអាណាចក្រ​ជំនួញឌីសាញ នៃទីក្រុងមួយនេះ ប៉ុន្តែ…..យើងមិនអាចទិញស្នេហាឬសុភមង្គលបានទេខ្ញុំទទួលស្គាល់។

យើងអាចថាកំពុងរស់ក្នុងស្នេហាក្លែងក្លាយដោយការប្រើល្បិចឬទិញដៃគូមកឱប ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថា មិនអាចទិញរបស់ពិតបានទេ​តែក៏មិនទាន់ចង់បាន។ តាំងពីយូរមកហើយ​ស្នេហាមិនដែលជាអទិភាពរបស់ខ្ញុំទេ តែលុយនិងអំណាច។

ប្រសិនខ្ញុំគិត​ដូចយុវជនផ្សេងៗ​ ប្រហែលថ្មើរណេះកំពុងនៅផ្ទះជួលជាមួយប្រពន្ធក្រៗដូចគ្នា មាន​កូនពីរ តែសឹងរកបាយបីពេលល្អៗមិនបានផងកុំថាឡើយផ្តល់ការសិក្សាកម្រិតអន្តរជាតិដល់ពួកគេ។

«លោកក្មួយឧកញ៉ា អ្នកខលមក!»

មីងស្រីប្រាប់ពីក្រៅទ្វារ។​ «អ្នក»គឺឈ្មោះគាត់ដាក់ពេលហៅម្តាយខ្ញុំម្តងៗ។ ខ្ញុំក្រោក​មករុំកន្សែងនិងចេញខលត្រឡប់ទៅម្តាយ។

ម្តាយខ្ញុំឈឺមិនសូវជាទេ បានជាគាត់ទាក់ទងមកកាលណាខ្ញុំមិនដែលប្រហែស។ ណាមួយទៀត ខ្ញុំជឿគ្រូ។  

ចេញរកស៊ីធំ ពួកអ្នករកស៊ីធ្វើមេគេដូចជាខ្ញុំនៅភ្នំពេញនេះភាគច្រើន​​កាន់អសនៈគ្រូ ហើយមិនសូវហ៊ាន​រំលងការយកចិត្ត​ទុកដាក់ចំពោះម្តាយទេ។

​«ម៉ែ? មានការអីហ្មែន?»

«ម៉ែឈឺកូន! មកកំដរម៉ែពីរបីថ្ងៃមក!»

«បាទ!»

តាំងពីប៉ាខ្ញុំលែងនៅ គាត់ខូចកាលពីឆ្នាំ២០២១ ម្តាយខ្ញុំរស់នៅឯកោព្រោះបងស្រីខ្ញុំគេទៅនៅបារាំង ឯប្អូនប្រុសពៅខ្ញុំ ខ្ញុំយកមកនៅមើលក្រុមហ៊ុនជួយខ្ញុំ។

ដោយសារម្តាយខ្ញុំស្រលាញ់ខ្ញុំនឹងទុកខ្ញុំជាសំណព្វព្រោះខ្ញុំជាកំពូលកូនពូកែរបស់គាត់ ខ្ញុំតែង​តែមានមុខ​មើលថែគាត់ពេលគាត់​ឯកោឬទន់ខ្សោយ។ តាមពិតខ្ញុំមាន​បងស្រីជីដូនមួយម្នាក់ ជាអ្នកម៉េម៉ាយ​មានកូនមួយនៅកំដរម្តាយខ្ញុំ ខ្ញុំជួយគាត់ថ្លៃម្ហូបម្ហា និងកូនគាត់រៀន តែរាល់ពេលម្តាយខ្ញុំរកខ្ញុំឱ្យទៅកំពង់ធំ ខ្ញុំដឹងថា រោគផ្លូវចិត្ត​គាត់រើឡើង គ្មានថ្នាំណាពិសេសជាវត្តមានខ្ញុំទេ។

យប់នោះខ្ញុំគេងឱបគាត់ ហើយសុំគាត់ថា​បើគាត់មិនអីទេ ទៅសម្រាន្តផ្ទះខ្ញុំជាមួយខ្ញុំមួយរយៈទៅ នៅភ្នំពេញខ្ញុំបានកំដរគាត់ផង ធ្វើការផង និងបានជូនគាត់ដើរ។ តែម្តាយខ្ញុំប្រកែក….

«ទៅភ្នំពេញអញឆាប់ងាប់មិនខាន!»

គាត់និយាយពាក្យនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំលបអន់ចិត្ត​ដែរ តែតាមពិតគាត់មានហេតុផលរបស់គាត់។ ប្រពន្ធខ្ញុំមិនសូវរាប់ញាតិរាក់ទាក់ទេ នាង​មិនជាថ្វី មិននិយាយអ្វីមិនល្អ តែនាង​ដើរហើរផឹកស៊ី តែងខ្លួនស៊ិចស៊ីចោលកូននៅផ្ទះ ទោះម្តាយខ្ញុំនៅភ្នំពេញ​ក៏នាងមិនក្រែងចិត្ត​ដែរ។

ណាមួយ ប្រហែលមីងស្រីយប់មិញបានប្រាប់ម្តាយខ្ញុំរឿងរ៉េមីដាច់យប់ទៀត។ គិតថាទៅស្តីឱ្យគាត់ តែនឹកឃើញខ្ជិលវិញ។

ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់​ថា ​តើ​ខ្ញុំ​អាច​ទទួល​អារម្មណ៍​រឿង​ពិត​ទៀត​ឬ​អត់? ខ្ញុំបន្សាំខ្លួន ក្លាយជាមនុស្ស​គ្មានអារម្មណ៍​ទៅហើយ ដើម្បីទីតាំងនៅភ្នំពេញ ខ្ញុំគ្មានថ្ងៃបកក្រោយទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនមែនខ្ញុំដូចពីមុនដែរ។

«កូនឯង បើទ្រាំបានទ្រាំ បើទ្រាំមិនបាន ឈប់ទ្រាំទៅកូន!»

ម្តាយខ្ញុំនិយាយពាក់កណ្តាលលក់ ពាក់កណ្តាល​ភ្ញាក់។ ខ្ញុំមិនមាត់ទេ តែចិត្ត​ខ្ញុំគិត​។

ប៉ុន្មានឆ្នាំហើយដែលខ្ញុំក្លាយមកជាសត្វដែលពិភពលោកត្រូវការ និងបង្ខំខ្ញុំឱ្យធ្វើ? សត្វដែលតែទុកលុយនិងអំណាចជាធំ? កូនប្រុសពិតរបស់ម៉ែ ដេល​ធ្លាប់​នៅ​​ខាង​ក្នុងរាងកាយមួយនេះ បានស្លាប់បាត់យូរហើយ តាំងពីវាទៅភ្នំពេញ ត្រូវគេមើលងាយ ហើយព្រួតគ្នា​រើសអើងវា។

ខ្ញុំចង់និយាយពាក្យទាំងនេះចេញមក តែក៏ខ្ជិលទៀត!

នេះហើយចរិតខ្ញុំពេលឥឡូវ គឺពេល​ដែលខ្ញុំយល់ថា«អ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើង!» កើតទៅ ឱ្យតែខ្ញុំមាន​លុយ​។

​«កូនម្តាយពូកែណាស់ គួររៀបការជាមួយមនុស្ស​ស្រី ដែល​ត្រឹមត្រូវ នៅផ្ទះ អត់ដើរផឹកស៊ី ! ដល់តែវាដើរយូរទៅ គងតែបែកគំនិតមានញីមានឈ្មោលទេ!»

គាត់និយាយហើយសម្រាន្តលក់ព្រោះខ្ញុំមិនតបត។

​អំពីរ៉េមី  តើនាងអាចឃើញខ្ញុំថាខ្ញុំជានរណាម្នាក់ សុភក្តិកូនប្រុសអ្នកកំពង់ធំពីមុន ឬមនុស្ស​គ្មានបេះដូងឥលូវនេះ មនុស្ស​អាងប្រាក់និងមិនខ្វល់ពីអ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើង?

ខ្ញុំយកទូរសព្ទចុចរកប្រពន្ធខ្ញុំ គ្មាន​ការទទួលទេ។ នាង​មិនខ្វល់ឡើយ ថាខ្ញុំទៅណា មានការអ្វី។ និយាយម្យ៉ាងប្រហែលជាបើផឹក ឬទុកទូរសព្ទចោលក្នុងឡានមិនចង់ឱ្យមាន​អ្នកណារំខាន។

គំនិត​ទាំង​អស់​នេះ​បាន​ក្លាយជាសំនួរសម្ងាត់ ហូរ​ចូល​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​ព្យុះ ខណៈ​អ្នក​បើក​បរ​ដឹក​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​វិញទាំងយប់។

ម៉ោងប្រហែលជាពីរភ្លឺ ខ្ញុំបានមកដល់ភ្នំពេញ។ ដេករំលងអាធាត្រនិងក្រោក​ម៉ោងបាយថ្ងៃត្រង់ ជាជីវិតដែលខ្ញុំរស់នៅសព្វថ្ងៃ។

ខ្ញុំឱ្យគេបន្ថយល្បឿន ព្រោះមិនទាន់ចង់ចូលផ្ទះ មិនទាន់ចង់ឃើញសភាពដែលបន្ទប់ដេកគ្មានវត្តមាន​ស្រីមេផ្ទះដូចជារ៉េមី។

ជិះ​មើល​ទីក្រុង​កាត់តាមបណ្តា​​ពន្លឺ​ភ្លើង​ចម្រុះពណ៌ ​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពីកន្លែងមួយដែលខ្ញុំភ្លើតភ្លើនចង់បានជាខ្លាំង តែពេលនេះខ្ញុំសប្បាយចិត្ត​ទេ ហេតុអ្វីថ្មើរណេះមិនអាចឱបគ្រួសារក្នុងទ្រូងដូចជាគេឯងបាន?

​ធម្មតា មនុស្សភាគច្រើនគេ​ធ្វើ​អាជីវកម្ម​ក្នុងពេលថ្ងៃ ហើយប្រើ​ជីវិតពេលរាត្រីជា​ធម្មតា​ជាមួយមនុស្ស​ជាទីស្រលាញ់។ ខ្ញុំបានស្រមៃជាច្រើនដង ហើយជាច្រើនលើកដែលខ្ញុំគិតថា បើសិនខ្ញុំមានលុយ​ដូចពេលនេះ ហើយរៀបការជាមួយនិមល នាង​ជាអ្នកមកពីកំពង់ធំដូចខ្ញុំ ធ្លាប់មួយរយៈជាសង្សារ ខ្ញុំមិនទាន់មានការធ្វើ នាង​បានធ្វើការពេលយប់បន្ថែម ចិញ្ចឹមខ្ញុំ។

ជីវិតជាមួយនិមលវាប្រហែលជាស្នេហាមួយពិតសម្រាប់នាង តែខ្ញុំមិនពិតជាមួយនាង ព្រោះតាំងពីឈានមកភ្នំពេញ ខ្ញុំតែងតែស្រើបស្រាលថា ចង់បាន​ជីវិតប្រសើរជាងជីវិតដែលខ្ញុំកំពុងរស់នៅកាលណោះ។

«រ៉េមីមកឬនៅ?»

ខ្ញុំសួរមីងស្រីដែលស៊ើងមើងក្រោកមកបើកទ្វារ។

ទឹកមុខគាត់បញ្ជាក់ថា ប្រពន្ធខ្ញុំគ្មានស្គាល់ផ្ទះទេ។

«វាទៅដាច់ខ្យល់នៅឯណា?»

ខ្ញុំរអ៊ូ​ហើយឡើងដេក។

ទូរសព្ទប្អូនប្រុសខ្ញុំខល ដាស់ខ្ញុំឡើងមកទាំងមមីងមមាំង។ នរណាម្នាក់ព្យាយាមសម្លាប់ខ្ញុំព្រោះខ្ញុំទើបតែបានសម្រាកចិត្ត​។ ខឹងណាស់សម្លឹងនាឡិកា ម៉ោង៦ភ្លឺងហើយបានប្អូនប្រុសខ្ញុំខលមក។

«បងភក្តិ មានគេឃើញប្រពន្ធបងឯនៅថៃ! នៅបាងកក ជាមួយ​ប្រុសម្នាក់  ពួកម៉ាកគាត់អាប៉ិនសឿន!»

សឿនជាថៅកែទិញលក់ឡាន ស្ថិតក្នុងក្រុមដើរលេងស៊ីផឹកជាមួយ​គ្នា​ខាងប្រពន្ធខ្ញុំ។ ប្រពន្ធសឿនក៏ជាមិត្តភក្តិរបស់រ៉េមី។

កន្លងមក ខ្ញុំ គ្មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ សង្ស័យអ្វី​អំពី​ការ​ក្បត់ក្នុង​ចំណោម​ពួកគេទេ គិតថា​ពួកគេគ្រាន់តែសប្បាយនិងផឹកស្រារាំរែក តែយប់នេះម្តាយខ្ញុំបង្ហើប ខ្ញុំស្មាន​តែគាត់ចេះតែនិយាយបង្កា តាមពិតប្រហែលប្អូនខ្ញុំបានជម្រាបម្តាយមុន ទើបបានជាគាត់ហោខ្ញុំទៅលួងអារម្មណ៍?

«ប្រពន្ធអាសឿនទៅដែរ?»

ខ្ញុំសួរទាំងឆួលចុងច្រមុះ។

«អត់ទេ! ទៅតែពីរនាក់!»

ខ្ញុំស្វាងពីងងុយ។ ខ្ញុំចុចទូរសព្ទទៅរកនាង​ដាណេ។ នាង​ជាកូនឯកឧត្តមម្នាក់ថ្នឹកខាងរត់ការដីធ្លី ជាប្រពន្ធសឿន មាន​កូនដល់ទៅ៤នាក់។

ខលភ្លាម​ដាណេលើកភ្លាម ហើយនិយាយឌឺខ្ញុំ។

«ទៅបាងកកមើលពួកសាហយអត់?»

ខ្ញុំភ្ញាក់រួចភាំងបន្តិច។ សំឡេងនាង គឺខឹងខ្លាំង។ នាង​ប្រហែលជាដឹងរឿងនេះដែរហើយ។ សភាពនេះអាចមានអ្នកស្លាប់រស់ប្រសិន​ដាណេឡើងទៅបាងកកព្រោះនាងមានកាំភ្លើង។

«ខ្ញុំរវល់បន្តិច!»ខ្ញុំតបយកលេសឱ្យពួកគេប៉ះទង្គិចគ្នា​ចុះ ។

ស្រាប់តែឮសំឡេងនាងសើច៖

«ថាអាវែកៗមែន! ខ្លាចមិនមែន ចង់កុហកខ្លួនឯងទៀតមិនមែន? ឬខ្ចីដៃខ្ញុំសម្លាប់ពួកវា​ខ្លួនឯងនៅសោយសុខ​នឹងទ្រព្យមូល​ រួចការប្រពន្ធថ្មី?»

តាំងពីដើមមកខ្ញុំដឹងថា ពួកគេតែងតែចំអកខ្ញុំពីក្រោយ ពីរឿងប្រពន្ធដេលមិនស្រលាញ់ខ្ញុំ តែត្រូវរៀបការព្រោះកាលៈទេសៈ។ ក្រោយមកម្នាក់ៗចំអកដែលខ្ញុំជោគជ័យ​កាលងារកាត់មុខពួកគេ តែមិនជោគជ័យស្នេហា។ អ្វីក៏ដោយ ខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯង! អ្នកណាថាអីថាទៅ តែ….ព្រឹកនេះ គ្រប់យ៉ាងដូចជាហួសព្រំដែនហើយ។

ខ្ញុំទ្រាំសង្កត់ចិត្តតបនឹង​ដាណេ៖

«កុំឆេវឆាវ! គិតកូនផងដាណេ!»

«ចុះបងឯង? សំងំធ្វើមិនដឹងរឿង ឬមួយ….»​

ខ្ញុំបិទទូរសព្ទព្រោះមិនចង់ឮដល់ចប់ទេ។ ចិត្ត​ខ្ញុំកំពុងឈឺខ្លាំង នឹងពាក្យ​សម្តីលាយសំណើចចំអករបស់ដាណេ។ ប៉ុន្តែបើខ្ញុំលែងលះនាងពេលនេះ គឺចូលស៊ងនាង នោះក៏មានន័យថា ខ្ញុំព្រមបោះបង់អំណាចដែលខ្ញុំបានខិតខំសឹងពេញមួយជីវិតយុវវ័យ​ដើម្បីទទួលកេរ៍ពីប៉ាម៉ាក់នាង?

នេះអ្វីមួយដែលខ្ញុំបានស្បថថា «អ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើង…..»ខ្ញុំនឹងមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្លួនឯងបកទៅក្រម្តងទៀតទេ។

ខ្ញុំទៅរោងជាងធំថ្ងៃនេះ។

យើង​កំពុង​ឆ្លង​កាត់​សង្កាត់​ភោជនីយដ្ឋានម្តុំទួលទំពូង ពេល​មាន​អ្វី​ចាប់​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ក្រៅកញ្ចក់​ឡាន។ នារីម្នាក់មាន​ផ្ទៃមុខភ្លឺថ្លា  ជាង​ព្រះអាទិត្យ។

“ឈប់សិន​!”

ខ្ញុំ​ខ្ទាស់​ភ្នែក​ជាមួយ​អ្នក​បើក​បរ​ដែល​គោរព​តាម​បញ្ជា​របស់​ខ្ញុំ​ភ្លាមៗ។ គាត់​ទាញ​ឡាន​មក​ក្បែរខាង​ផ្លូវ​ឱ្យចុះ។

​ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ក្រៅ​ឃើញ​នារី​ម្នាក់នោះ ​អង្គុយម្នាក់ឯង​​នៅលើ​តុ​រាង​ជា​រង្វង់មូល។

«និមល!»

ខ្ញុំហៅនាង​។

នាង​ងាកមកភ្លាម ហើយញញឹម។ នាង​ស្អាតដូចដើម និងមាន​ឈុតការិយាល័យស្រស់បំព្រង។ នេះជា​ហាងកាហ្វេលាយ​​ភោជនីយដ្ឋានបារាំង​មួយយីហោ​ក្នុង​ស្រុក តែយើង​​ស្គាល់​ថា​ជា​កន្លែង​ណាត់​ជួប​ដ៏​ពេញ​និយមសម្រាប់អ្នកមាន​លុយ​។

«មកម្នាក់ឯង?»

ខ្ញុំទាញកៅអីអង្គុយ​ដោយ​វង់ភ្លេង​ស្នេហាចាស់មួយ បាន​ឆាបឆេះ​នៅ​ក្នុង​ខ្លួន​ខ្ញុំ ជា​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​មាន​ជា​យូរ​មក​ហើយចាប់តាំងពីខ្ញុំសម្រេចចិត្ត​ចោលនាង​រត់មកតោងរ៉េមី។

តាមពិត ឥឡូវនេះ បើសិនជាខ្ញុំចង់ចាប់និមល ខ្ញុំអាចរបូត​ចេញពីការស្នងតំណែងមរតកប៉ារ៉េមី តែមិនដឹងហេតុអ្វី​ខ្ញុំចង់ចាប់និមលមែនទែនពេលនេះ​ពេលឃើញស្នាម​ក្រែមលើមាត់នាង។

និមលជានារីខ្លាំង នាងពូកែការងារ គ្រាន់តែកាលណោះយើងក្រពេក ខ្ញុំមិនចង់ព្យាយាមពីចំណុចសូន្យឡើងទេ ម្ល៉ោះហើយខ្ញុំត្រូវចាប់កៅអីពីគ្រួសាររ៉េមីដើម្បីទប់ខ្លួនខ្ញុំឱ្យជាប់នៅភ្នំពេញ​ហើយក្បត់នាង។

នាងនៅតែញញឹម ស្រស់ស្អាតហើយមិនមានអ្វីល្អក់កករ។

« ថ្ងៃនេះញាំកាហ្វេជជែកគ្នាលេងបានទេ?!»

នាង​ញញឹមចង្អុលទៅកន្លែងគិតលុយ​។

ខ្ញុំឃើញប្រុសម្នាក់មើលមកពួកយើង។ នាង​ប្រាប់ថា ជា​​សា្វមីនាង ឈ្មោះអាត ។

ដៃប្តីនាង​គិតលុយ​ផងបណ្តើរដឹកក្មេងស្រីស្អាតម្នាក់ផង មុខដូចនិមលបេះដាក់។ ហើយ….ជាអ្វីដែលជាការអាម៉ាស់ផងដែរដោយសារប្តីនាង​ស្វាគមន៍ មិនដឹងរឿងចាស់របស់ពួកយើងទេ ខ្ញុំតែអង្គុយសម្លឹអខើញពួកគេស្រលាញ់គ្នា នាងគឺស្រស់ស្អាតហើយមានសុភមង្គល។

គ្រប់គ្រាន់ហើយ​ឃើញបានក្តីសុខ។ មានតែខ្ញុំទេ។ ពាក្យថាក្តីសុខ មិនដែលជាអទិភាពទេ ឱ្យតែមានលុយ​។ ពេលនេះ ត្រឡប់មកនៅម្នាក់ឯងមួយសន្ទុះ នៅក្នុងផ្ទះ គំនិតដែលថា អ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើងកើតទៅខ្ញុំទ្រាំងបាន ប្រហែលជាដល់ពេលហើយ។

ជីវិតនេះសាបស្លេម។

ខ្ញុំឆ្លាតណាស់សម្រាប់វិធីក្លាយជាអ្នកឈរជើងមាំនៅភ្នំពេញពីបាតដៃទទេ​ដោយតោងស្រីឡើង ហើយយល់ថា ពួកប្រុសៗដែល​ទ្រាំជាមួយប្រពន្ធជាអ្នកក្រគឺល្ងង់ខ្លៅ។

«យើងលែងគ្នា»

សារនាង​ផ្ញើមកខ្ញុំ ប្រពន្ធខ្ញុំ។

ខ្ញុំចាំពាក្យនេះយូរហើយ ម្តេចពេលនេះខ្ញុំក្លាយជាពិបាកចិត្ត​?

«បងឯងយកទាំងអស់ទៅផ្ទះនិងក្រុមហ៊ុន​! ខ្ញុំយកកូន!»

នាង​សរសេរមកទៀតហើយ​នេះ ជារឿងដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតពីមុនមក ។ នាង​មិនដែលស្រលាញ់ខ្ញុំទេ តែនាង​បង្កើតចៅពីរមក ព្រោះឳពុកនាង​នឹងឱ្យមរតកមកចៅ។

ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា កូនបង្កើតទៀតបាន​ប្រពន្ធការថ្មីបាន តែភាពជាអ្នកមាន​ទាល់តែមានឱកាសបានយកបាន។

«២លានដុល្លារ!»

ខ្ញុំសរសេរតប។

នេះបានន័យថា​បន្ថែមពីរលើលក្ខខណ្ឌ័ទាំងអស់ ខ្ញុំចង់ទារលុយ២លានទៀតជាថ្នូរនឹងសេរីភាពនាង។

«ឆ្កួតហ្មែន?»

នាង​តបមកវិញបែបនេះ ហើយក៏លែងឆ្លងឆ្លើយគ្នា។ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំមិនអន្ទះសារទេ​ ព្រោះខ្ញុំជាអធិរាជនៃនៃពាក្យថា «អ្វីក៏ដោយដែរកើតឡើង!»។

ចំណែកខាងរ៉េមីវិញទេ ដែលប្រហែលជាលែងអត់ធ្មត់បានតទៅទៀត។

ដោយសារនាងមានចិត្តឆេវឆាវ ចង់បានសេចក្ដីស្រឡាញ់ជាមួយអាប៉ិសឿនរបស់នាង ដូច្នេះប្រពន្ធគឺជាអ្នកខាតបង់ពីរលានបន្ថែមទៀត នោះបើចង់បានសេរីភាពទៅនៅជាមួយគ្នា។

ស្អែកឡើង ប្រពន្ធខ្ញុំវិលមកផ្ទះវិញ ។

ខ្ញុំក៏ធ្វើដូចធម្មតា។ យើងអង្គុយញ៉ាំបាយជាមួយគ្នាដូចរាល់ដង។ ក្នុងផ្ទះនេះអ្នកណាក៏ដឹងថា ពួកយើងគឺជាដុំទឹកកកដែលគ្មានមនោសញ្ចេតនាចំពោះគ្នា ។ ផ្ទះនេះមិនដែលមានទម្លាប់នៅជុំគ្នាឱបកូនៗ ជជែកគ្នាលេង ក្អាក្អាយ​ដូចផ្ទះគេដទៃដែរ។

កូនៗរបស់ខ្ញុំ ក្រៅពីទៅសាលារៀន ពួកគេ​ មា​នវត្ថុលេងទំនើបៗសព្វយ៉ាង សំងំនៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ធំមួយដែលប្រពន្ធខ្ញុំបានរៀបចំដូចជារាជដំណាក់របស់បុត្រីបុត្រាស្ដេចសម្រាប់ពួកគេ ។

ម្តាយខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា ប្រយត្ន័កូនៗខ្ញុំនឹងក្លាយទៅជាមនុស្សគ្មានបេះដូង គ្មានមនោសញ្ចេតនាពីព្រោះគ្រួសារខ្វះភាពកក់ក្តៅ ប៉ុន្តែមានអីមិនល្អ?

សម្រាប់ខ្ញុំ បើសិនជាពួកគេអាចក្លាយជាអធិរាជ«អ្វីក៏ដោយ»ដូចជាខ្ញុំដែរ ថ្ងៃក្រោយធានាថា ស្អីក៏គេយកឈ្នះបានដែរ ជីវិតមនុស្ស​កាត់ចិត្ត​បានយ៉ាងមាំដូចខ្ញុំ គ្មានថ្ងៃក្រលំបាកទេ។

 ពេលវេលាកន្លងទៅបានពីរអាទិត្យ។

រ៉េមីទៅទិញសម្លៀកបំពាក់សិចស៊ីឃ្យូតៗ ចេញដើររាំនិងផឹកស្រាញាប់ជាងពីមុន។

ស្មានថា ខ្ញុំមិនខ្វល់?

ចង់បញ្ជោះខ្ញុំលែង?សង្ឃឹមទៅ! ចាំមើលថា តើនរណាអាចទ្រាំយូរជាងអ្នកណា? នាងត្រូវការកសាងគ្រួសារថ្មីដោយមិនមាន​ខ្ញុំ ចំណែកខ្ញុំអ្វីក៏ដោយឲ្យតែមានលុយ ខ្ញុំមិនខ្វល់នោះទេ។

 ក្លិប!

អ្នកណាម្នាក់បង្ហាញខ្លួននៅខាងមុខបន្ទប់ខ្ញុំ។

 តើជាអ្នកណា ? ចោរចូលផ្ទះ?

ចៃដន្យថ្ងៃនេះ មីងស្រីគាត់សុំច្បាប់ទៅស្រុក ព្រោះក្មេងៗត្រូវតាគេមកយកទៅដើរលេងសឹង្ហបុរីអស់ហើយ ផ្ទះស្ងាត់ ។

នឹកឃើញ​ពីអ្នកយាមនៅខាងក្រោមដែរ តែមេឃភ្លៀងស្រិចៗ តិចពួកវាស្រវឹងដេកត្មោលអស់ទៅ?

«អ្នកណា?»

ខ្ញុំសួរកម្លាចិត្ត​ខ្លួនឯងដែលកំពុងភ័យសង្ស័យ។

គ្មានចម្លើយ ក៏មានអារម្មណ៍ថាប្លែក។

 ភ្លាមនោះ ខ្ញុំឈានទៅដល់កញ្ចក់ និងទាញទ្វាររបើក។

គ្មានឃើញ​នរណាទាំងអស់មានតែចំហាយខ្យលត្រជាក់និងភ្លៀងសាចមកតិចៗ។

 ប៉ុន្តែ….នៅពេលបែរខ្លួនត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមានបញ្ហាហើយ ។

ជាបញ្ហា​ធំ មិនអាចដោះស្រាយដោយពាក្យ«អ្វីក៏ដោយបានទេ!»

ខ្មាន់កាំភ្លើងម្នាក់ឈរពីមុខខ្ញុំ ហើយញញឹម។ ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ម្នាក់នេះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថា កាំភ្លើងរបស់វាមិនភ្ជង់លេងឡើយ វានឹងសម្លាបខ្ញុំ ព្រោះវាហ៊ានបង្ហាញមុខ។

 ផូង! ខ្ញុំដួលទៅលើដី!

ឈាមហូរចេញពីបំពង់ករបស់ខ្ញុំ។ គ្រាប់កាំភ្លើងមួយគ្រាប់តែប៉ុណ្ណោះ អាចផ្ដាច់ដង្ហើមរបស់ខ្ញុំបានសូម្បីតែស្រែកបន្តិចក៏លែងមានឱកាស​ដែរ។

ខ្ញុំដួលផ្កាប់មុខភីងទៅលើព្រំ។

 ពាក្យដែលខ្លួនឯងសាងឡើងមកសម្រាប់ជីវិត«អ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើង» នៅវិលវល់ជុំវិញរាងកាយត្រដរខ្យល់របស់ខ្ញុំ។ ទោះបីពេលនេះកំពុងនៅក្នុងicuក៏គ្មានអ្នកណាសង្គ្រោះខ្ញុំបានដែឬកុំថាឡើយនៅដេកស្ប៉ាបម្នាក់ឯងបែបនេះ។

ខួរក្បាលខ្ញុំដែលនៅដើរប្រាប់ខ្ញុំថា នេះជារឿងធម្មតាដែលខ្ញុំគួរត្រៀមដឹងជាយូរមកហើយ​ថា អ្នកដែលជាអ្នកធ្វើ ។

ជើងរបស់ជននោះរត់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំ ស្នូរ​បើកទ្វារទូដែក ដោយចុចលេខសម្ងាត់ ។

ខ្ញុំដឹងថា អ្នកណា​ដែលឱ្យលេខសម្ងាត់ទូដែកទៅវា។  មិនមែនគោលដៅរបស់វាគឺយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្ញុំនោះទេប៉ុន្តែគឺធ្វើឲ្យប៉ូលីសយល់ថា ខ្ញុំត្រូវបានគេប្លន់។

នេះហើយ ចុងបញ្ចប់នៃ អធិរាជបេះដូងដែក ដែលជឿលើពាក្យថា«អ្វីក៏ដោយតែកើតឡើង» បើយើងមិនចាញ់ យើងនៅតែមិនចាញ់។

ឥឡូវនេះ ពិតជាកើតឡើងមែន។

ខ្ញុំលែងអាចដកដង្ហើមបានទៀតហើយ។

រូបរាងក្មេងប្រុសនិស្សិត​ មកពីកំពង់ធំ មាន​ស្ពាយសាក់កាដូនិងមានតែកង់មួយ ឡើងមកផ្សងព្រេងជីវិតរហូតដល់ក្លាយទៅជាអ្នកមានប្រាក់វាល់លាននៅទីក្រុងមួយនេះ ចុងក្រោយត្រូវបញ្ចប់បែបនេះឬ?

«អ្វីក៏ដោយដែលកើតឡើង!» ពាក្យដែលខ្ញុំស្បថថាទទួលយកឱ្យតែបានក្លាយជាសេដ្ឋីនឹងគេ។

សម្រាប់ខែមិថុនានេះ ក្រុមការងារបានរកឃើញនូវស្នាដៃយុវនិពន្ធចម្រុះគ្នាជាច្រើន ដែលមកពីរដូវកាលទី១និងទីពីរបញ្ចូលគ្នាចាប់តាំងពីមាតិកាកំពូលទាំង១៥រហូតដល់ទី២០។ ស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធ MST Writer ទាំងពីររដូវកាល នៅតែបន្តទទួលបានការចុចអានជាបន្តបន្ទាប់ ទោះបីមាតិកា Premium នៅលើវេបសាយផ្លូវការរបស់យើងខ្ញុំ បានចេញផ្សាយច្រើនចំណងជើងបន្តបន្ទាប់គ្នាយ៉ាងណាក្ដី។

១.អ្នកនិពន្ធ ទៀង ធន ម្ចាស់រឿង រំដួលពោធិ៍សាត់

ជម្រាបសួរនិងសួស្តីដល់បងប្អូនទាំងអស់គ្នាសាជាថ្មី។ ខ្ញុំបាទឈ្មោះ ទៀង ធន  ជាម្ចាស់ស្នាដៃ រឿងរំដួលពោធិ៍សាត់ ដែលដាក់ឱ្យអានជាសាធារណ:នៅក្នុងកម្មវិធី MST Writer រដូវកាលទី២ ប្រធានបទ អ្នកនិពន្ធជុំវិញបឹងទន្លេសាប។

ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តជាខ្លាំងដែលរឿងរបស់ខ្ញុំទទួលបានអ្នកអានច្រើនគួរសម ទើបអាចទទួលបានលេខរៀងទី១៣ ក្នុងមាតិកាទាំង២០ប្រចាំខែមិថុនា ជាពិសេសនោះគឺទទួលបានថវិកាមួយចំនួនពីកម្មវិធីផងដែរ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា រឿងមួយនេះនឹងបន្តមានអ្នកអានជាច្រើនទៀត ហើយខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តដល់បងប្អូនដែលមានបំណងចង់ដាក់ស្នាដៃក្នុងកម្មវិធីមួយនេះ ឱ្យប្រញាប់រួសរាន់ឡើង ដើម្បីបំពេញទៅតាមក្តីស្រមៃរបស់ខ្ញុំ។

ជាចុងក្រោយ ខ្ញុំមានតែអរគុណយ៉ាងខ្លាំងដល់កម្មវិធីមួយនេះ ក៏ដូចជាអរគុណដល់អ្នកគ្រូម៉ីសន សុធារី ផងដែរ។ មានគាត់ មានក្រុមកាងារ មានកម្មវិធីមួយនេះ ទើបខ្ញុំអាចមានដល់ថ្ងៃនេះ។ ទោះបីមិនសុះសាយ តែសម្រាប់ខ្ញុំគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយសប្បាយចិត្ត។

២.អ្នកនិពន្ធ អ៊ឹង ឆាយលី ម្ចាស់រឿង មាស៥ជី

ខ្ញុំបាទឈ្មោះ អ៊ឹង ឆាយលី ដែលមាននាមប៉ាកកា អ្នកនិពន្ធគំនិតខ្ចី ។ ជាដំបូង ខ្ញុំសូមអរគុណដល់អ្នកគ្រូ រួមជាមួយនឹងក្រុមការងារ MST Writer ទាំងអស់ ដែលតែងតែមមាញឹកក្នុងការសម្របសម្រួល និងបង្កើតឱ្យមានកម្មវីធីនេះឡើង ដើម្បីជួយឱ្យអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេងមានឱកាសបង្ហាញស្នាដៃរបស់ខ្លួនឱ្យកាន់តែមានភាពទូលំទូលាយ។

លើសពីនោះទៅទៀត ខ្ញុំក៏សូមអរគុណដល់អ្នកគ្រូម៉ីសន សុធារី  ដែលចំណាយពេលវេលាផ្ទាល់ខ្លួនក្នុងការបង្កើតកម្មវិធី អ្នកនិពន្ធក្រៅសាលា (រដូវកាលទី១) រួមទាំងការបើកវគ្គបណ្ដុះបណ្ដាលផ្នែកតែងនិពន្ធនេះឡើងមក។ មិនថាតែខ្ញុំ សូម្បីតែអ្នកគ្រប់គ្នាដែលបានដាក់ស្នាដៃទាំងអស់សុទ្ធតែទទួលបាននូវចំណេះដឹង ក៏ដូចជាបច្ចេកទេសល្អៗជាច្រើន ក្នុងការតែងនិពន្ធដូចគ្នាដែរ ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ខ្ញុំក៏សូមអរគុណទៅដល់ប្រិយមិត្តដូចគ្នា មិនថាជាប្រិយមិត្តចាស់ឬថ្មីឡើយ ដែលបានរួមចំណែកទៅលើការទស្សនារឿង មាស៥ជី ដែលជាស្នាដៃទីពីរបន្ទាប់ពី រឿងខោក្បាលគីប ដែលត្រូវបានផុសចូលទៅក្នុងវេបសាយ www.meysansotheary.com រហូតជាប់ចំណាត់ថ្នាលេខ១៤ ក្នុងចំណោមរឿងជាច្រើន ដែលត្រូវបានដាក់ឱ្យអាននៅលើវេបសាយដោយមិនតម្រូវឱ្យបង់ថ្លៃនោះឡើយ។

ខ្ញុំសង្ឃឹមថាប្អូនៗ ដែលមានទេពកោសល្យលើការតែងនិពន្ធនិងមានចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការផ្សព្វផ្សាយស្នាដៃរបស់ខ្លួន នឹងចូលរួមក្នុងកម្មវិធី MST Writers រដូវកាលទី២ ក្រោមប្រធានបទ អ្នកនិពន្ធជុំវិញបឹងទន្លេសាប ឱ្យបានច្រើនកកុះករបន្តទៀត ដើម្បីទទួលបាននូវបទពិសោធ និងចំណេះដឹងល្អៗត្រលប់មកវិញ ដើម្បីយកមកផ្ទៀងផ្ទាត់ ក៏ដូចជាការអភិវឌ្ឍនូវចន្លោះប្រហោងលើស្នាដៃរបស់ខ្លួនឱ្យមានភាពប្រសើរជាងមុនមួយកម្រិតទៀត។ ជាកិច្ចចុងក្រោយ ខ្ញុំគ្មានពាក្យអ្វីក្រៅតែអំពីម្រាមដៃដប់អរគុណ និងពាក្យជូនពរដល់អ្នកគ្រូ ម៉ីសន សុធារី ក្រុមការងារ និងប្រិយមិត្តទាំងអស់ឱ្យមានសុខភាពល្អ ជៀសផុតពីជំងឺអាសន្នរោគទាំងឡាយ ហើយក៏សម្រេចបាននូវពរទាំងបួនប្រការ គឺអាយុ វណ្ណៈ សុខៈ ពលៈ កុំបីអាក់ខានឡើយ សូមអរគុណ!  ពីខ្ញុំបាទ អ្នកនិពន្ធ គំនិតខ្ចី

៣.អ្នកនិពន្ធ ហាប់ សុខលីន ម្ចាស់រឿង ពិភពសត្យ

ជម្រាបសួរ នាងខ្ញុំហាប់ សុខលីន ជាម្ចាស់ស្នាដៃដែលបានចូលរួមជាមួយកម្មវិធី MST Writer កាលពីរដូវកាលទី១ទន្ទឹមទៅនឹងការទទួលបាននូវកាដូលើកទឹកចិត្តពីស្នាដៃការតែងនិពន្ធ រឿងពិភពសត្យ រួចមក ខ្ញុំក៏ទទួលបាននូវកម្លាំងបណ្តាលចិត្តជាច្រើនផងដែរ។ ដោយថាមពលដំបូងបង្អស់នោះ ខ្ញុំពិតជារីករាយជាពន់ពេកដែលបានទទួលនូវកាដូមួយដែលវាជាកាដូទីមួយដ៏មានន័យក្នុងឆាកជីវិត ព្រោះជាស្នាដៃទីមួយគឺធ្វើឱ្យខ្ញុំស្គាល់ពីសមត្ថភាពទេពកោសល្យរបស់ខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់ ជាពិសេសគឺបានដឹងពីចំណុចខ្វះខាតទាំងឡាយដែលនឹងត្រូវកែកុន។ មិនតែប៉ុននោះ ក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់ពីជម្រៅចិត្តរបស់អ្នកគ្រូម៉ីសន សុធារី  និងក្រុមការងារទាំងអស់ដែលបានជម្រុញ លើកទឹកចិត្តនិងផ្តល់ឱកាសដល់អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេងទាំងអស់ឱ្យបានបញ្ចេញសមត្ថភាពដែលខ្លួនមាន។ សូមអរគុណ!!

៤.អ្នកនិពន្ធ ទេព នីផា ម្ចាស់រឿង ថ្ងៃលិចនៅអង្គរ

ជម្រាបសួរប្រិយមិត្តអ្នកអានទាំងអស់! នាងខ្ញុំជាស្នាដៃ រឿងថ្ងៃលិចនៅអង្គរ ដែលបានចូលរួមក្នុង MST Writer រដូវកាលទី២ កាលពីខែឧសភា។ ដំបូងបំផុតនាងខ្ញុំពិតជាមានសេចក្ដីរំភើប ដែលរឿងមួយនេះអាចមានអ្នកចូលអានរហូតក្លាយខ្លួនក្នុងលេខរៀងទី២០ នៃមាតិកាដែលមានអ្នកចូលអានច្រើនប្រចាំខែ ជាពិសេសគឺការផ្តល់រង្វាន់លើកទឹកចិត្តបន្ថែម ដែលកាលពីខែមុន​ៗកន្លងមក ការផ្តល់ជូនត្រឹមតែ Top 15 តែប៉ុននោះ។

សម្រាប់ការសម្រេចចិត្តដាក់ស្នាដៃ ដើម្បីចេញផ្សាយនៅលើវេបសាយ meysansotheary.com ខ្ញុំមិនដែលគិតថានឹងទទួលបានប្រាក់រង្វាន់អ្វីឡើយ គ្រាន់តែសង្ឃឹមថាអ្នកទាំងអស់គ្នានឹងបានអានរឿងនេះ ក្រោយពេលដែលផ្សាយចេញទៅ ហើយទទួលបាននូវអ្វីដែលខ្ញុំបានសរសេរចេញមក ហើយពេលនេះ ដោយសារការចុចអានរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នា ធ្វើឱ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តជាពន់ពេក។

សូមអរគុណជាពិសេសដល់អ្នកគ្រូម៉ីសន សុធារី សម្រាប់ការចំណាយពេលវេលារៀបចំនិងបង្កើតកម្មវិធីនេះឡើងមក។ សូមអរគុណចំពោះក្រុមការងារដែលចំណាយពេលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ជាមួយអ្នកនិពន្ធក្មេងៗ។ សូមអរគុណ!

ក្រុមការងារនៅតែបន្តទទួលស្នាដៃដែលចង់ចូលរួមក្នុងរដូវកាលទី២ជានិច្ច។ ដោយឡែករដូវកាលទី៣ «ដែននិរតី» ក៏ចាប់ទទួលស្នាដៃចូលរួមពីថ្ងៃនេះដូចគ្នា ហើយចេញផ្សាយជាផ្លូវការនាខែសីហាខាងមុខនេះ។

លោកអ្នកអាចផ្ញើស្នាដៃចូលរួមទាំង២រដូវកាលយ៉ាងងាយស្រួល ដោយគ្រាន់តែផ្ញើស្នាដៃនោះមកកាន់ក្រុមការងារតាមតយៈតេឡេក្រាមផ្ទាល់របស់ «ក្រុមអ្នកនិពន្ធ MST Writer»

ចុចអានស្នាដៃអ្នកនិពន្ធ MST Writer រដូវកាលទី១

ចុចអានស្នាដៃអ្នកនិពន្ធ MST Writer រដូវកាលទី២

ចុចអាន MST Writerដែលមានអ្នកចូលអានច្រើនជាងគេប្រចាំខែឧសភា

បន្ថែមពីលើស្នាដៃថ្មីៗនិងស្នាដៃល្អៗផ្សេងទៀតជាច្រើនដែលបានក្លាយខ្លួនទៅជាមាតិកា Premium សម្រាប់អ្នកអានប្រភេទ Premium តែមួយគត់នោះ ក្រុមការងារបានសម្រេចចិត្តជ្រើសរើស ស្នាដៃរបស់ក្រុមអ្នកនិពន្ធ MST Writer រដូវកាលទី២ ដែលផ្តោតសំខាន់លើអ្នកនិពន្ធមកពីតំបន់ជុំវិញបឹងទន្លេសាប បញ្ចូលទៅក្នុងមាតិកា Premium សម្រាប់ខែមិថុនានេះ។

ដោយសង្កេតឃើញអំពីសន្ទុះនៃការគាំទ្រពីសំណាក់មិត្តអ្នកអាន និងការតាក់តែងស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធស្ដើង សុពណ៌ ម្ចាស់រឿង «ផ្ទះចាស់នៅសង្កាត់ស្វាយប៉ោ» ក្រោយពីបានចេញផ្សាយកាលពីខែឧសភារួចមក ស្នាដៃរន្ធត់មួយនេះសក្តិសមនឹងការក្លាយខ្លួនជាមាតិកា Premium ដើម្បីឱ្យប្រិយមិត្តដែលបានចុះឈ្មោះជាសមាជិក Premium ទទួលបានរឿងល្អៗជាច្រើនបន្ថែមទៀតក្នុងការអានកម្សាន្តអារម្មណ៍ ក៏ដូចជាការលើកទឹកចិត្តសម្រាប់ស្នាដៃដទៃទៀតដែលមានគុណភាពខ្ពស់ បានវិវត្តខ្លួនជាស្នាដៃ Premium នាខែបន្តបន្ទាប់ទៀត។

គួររំឭកផងដែរថា កម្មវិធី MST Writer បានដំណើរការអស់ចំនួន២រដូវកាលមកហើយ ដោយកាលពីរដូវកាលទី១ បានធ្វើឡើងក្រោមប្រធានបទ«អ្នកនិពន្ធក្រៅសាលា» រីឯរដូវកាលទី២នេះក្រោមប្រធានបទ«អ្នកនិពន្ធជុំវិញបឹងទន្លេសាប» សម្រាប់លក្ខខណ្ឌក្នុងការចូលរួមទាំង២រដូវកាល គឺមិនកំណត់ប្រភេទរឿងនិងសាច់រឿងឡើយ អ្នកចូលរួមអាចសរសេរបានដោយសេរី មិនកំណត់ចំនួនទំព័រ ដោយគ្រាន់តែត្រូវការសំណេរជាឯកសារវាយកុំព្យូទ័រតែប៉ុននោះ។

សម្រាប់ការចូលរួមចេញផ្សាយស្នាដៃជាមួយកម្មវិធី MST Writer លោកអ្នកនឹងទទួលបានប្រាក់រង្វាន់លើកទឹកចិត្តប្រចាំខែ ប្រសិនបើស្នាដៃនោះបានហក់ចូលក្នុងចំណោមកំពូលមាតិកាទាំង១៥ប្រចាំខែ ព្រមទាំងអត្ថប្រយោជន៍យូរអង្វែងជាច្រើនទៀតនាពេលខាងមុខ។

គួរបញ្ជាក់ថារដូវកាលទី២មិនទាន់ផុតកំណត់នៅឡើយ ប្រសិនលោកអ្នកមានចំណាប់អារម្មណ៍ កុំភ្លេចផ្ញើស្នាដៃចូលរួមជាមួយនឹងយើងខ្ញុំណា!

ចុចអានស្នាដៃអ្នកនិពន្ធ MST Writer រដូវកាលទី២

តេឡេក្រាមក្រុមអ្នកនិពន្ធ MST Writer

ដោយឡែកសម្រាប់ MST Writer រដូវកាលទី២ ដែលទើបបានចេញផ្សាយជាផ្លូវការកាលពីដើមខែឧសភានេះវិញ នៅតែបន្តទទួលបានការចូលចិត្តពីសំណាក់មិត្តអ្នកអាន រហូតបានឈរក្នុងតារាងកំពូលមាតិកាទាំង១៥ ប្រចាំខែរបស់យើង។ ក្នុងនោះស្នាដៃចំនួន៣ របស់អ្នកនិពន្ធ MST Writer រដូវកាលទី២ ក្រោមប្រធានបទ«អ្នកនិពន្ធជុំវិញបឹងទន្លេសាប» ទទួលបានចំនួនចុចអានយ៉ាងច្រើនសន្ធឹក បើទោះបីជាមានមាតិកា Premium ផ្សេងៗបង្ហាញខ្លួននៅក្នុងខែឧសភាដូចគ្នាយ៉ាងណាក្តី ហើយចំនួននៃការចូលអានរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នា ជាការលើកទឹកចិត្តដ៏អស្ចារ្យសម្រាប់អ្នកនិពន្ធរបស់យើង។

១.អ្នកនិពន្ធ គន្ធា នីកា ម្ចាស់រឿង ដួងខែកម្សត់

សួស្តីអ្នកទាំងអស់គ្នា នាងខ្ញុំគន្ធា នីកា ជាម្ចាស់ស្នាដៃ «ដួងខែកម្សត់» ដែលកាលពីរដូវកាលទី១ អ្នកទាំងអស់គ្នាបានជួបខ្ញុំម្តងហើយក្នុងចំណងជើងរឿង «ប៉ា២ម៉ាក់២» មកជាថ្មីនូវរដូវកាលថ្មីនេះ ដែលមិននឹកស្មានថាសាច់រឿងប្រភេទ GL ដំបូងរបស់ខ្ញុំដែលខ្ញុំបានបង្ហាញឡើងពីមនោសញ្ចេតនានៃនារីពីរនាក់ហាក់ដូចជាបងប្អូន ជាមិត្តល្អ និងរស់នៅជាមួយគ្នាជាងម្ភៃឆ្នាំត្រូវបានបញ្ចប់ដោយសារការស្រឡាញ់ខុសធម្មជាតិមួយនោះ មានការចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងពីសំណាក់បងប្អូនអ្នកអានរបស់វេបសាយ meysansotheary.com ហើយបានឡើង Top 15 នៅចំណាត់ថ្នាក់លេខ ១១ ពិតជាធ្វើឱ្យនាងខ្ញុំមានក្តីរំភើប និងរីករាយជាខ្លាំង​។

ឆ្លៀតឱកាសនេះ ក៏សូមជម្រាបដល់បងប្អូនដែលមានក្តីស្រមៃចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ គួរតែសាកល្បងចាប់ផ្តើមជាមួយកម្មវិធី MST Writer រដូវកាលថ្មីនេះដែលនឹងផ្តល់បទពិសោធថ្មីទៅលើការសរសេរស្នាដៃ ការផ្តល់យោបល់ពាក់ព័ន្ធការសរសេរពីសំណាក់ក្រុមការងារ និងជាពិសេស បានបង្ហាញស្នាដៃទៅដល់អ្នកអានរាប់ម៉ឺននាក់។ ចុងក្រោយខ្ញុំពិតជាអរគុណខ្លាំងណាស់ដល់ប្រធានបទ«អ្នកនិពន្ធជុំវិញបឹងទន្លេសាប» នៃកម្មវិធី MST Writer រដូវកាលទី២ ដែលធ្វើឱ្យក្តីស្រមៃផ្សាយរឿងរបស់ខ្ញុំដល់សាធារណៈជន ហើយមានអ្នកមើលច្រើន ក្លាយជាការពិត។

អរគុណដល់ក្រុមការងារសម្រាប់ការយកចិត្តទុកដាក់និងក្តីស្រឡាញ់ អរគុណមិត្តអ្នកអានសម្រាប់ការលើកទឹកចិត្ត នាងខ្ញុំនឹងប្រឹងប្រែងបន្ថែមអ្វីដែលថ្មីទៅលើស្នាដៃក្រោយៗទៀត។

២.អ្នកនិពន្ធ រ៉ាហ្ស៊ី ម្ចាស់រឿង អនុស្សាវរីយ៍លើផ្ទៃជលសា

សួស្ដីជាថ្មីម្ដងទៀតអ្នកអាននៅទីនេះ! ខ្ញុំរ៉ាហ្ស៊ី ជាអ្នកសរសេរមួយរូបក្នុងរដូវកាលទី១ និងរដូវកាលទី២ និយាយរួមទៅឱ្យតែអ្នកគ្រូម៉ីសន សុធារីនៅបន្ដរៀបចំធ្វើកម្មវិធីនេះ ខ្ញុំនឹងមានវត្តមានចូលរួមដាក់ស្នាដៃជាក់ជាមិនខាន ហិហិ…។

ក្នុងរដូវកាលទី២នេះ ខ្ញុំមានរឿងមួយក្រោមចំណងជើងថា «អនុស្សាវរីយ៍លើផ្ទៃជលសា» ដែលនិយាយពីការវិលត្រលប់មកស្រុកកំណើតជាថ្មីម្ដងទៀត លើដែនដីខេត្តកំពង់ឆ្នាំងដែលជាតំបន់ជាប់បឹងទន្លេសាប ដែលមានបង្កប់ប្រវត្តិរឿងរ៉ាវឈឺចាប់ ខឹងអាក់អន់ចិត្តរវាងនាងនិងឪពុករបស់ខ្លួន។ និយាយតាមត្រង់ ខ្ញុំមិនគិតថា រឿងមួយនេះមានអ្នកអានចូលចិត្តច្រើនរហូតបានជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ១៣ ក្នុងតារាងកំពូល១៥ សម្រាប់ខែឧសភានេះទេ…ខ្ញុំពិតជារំភើប ត្រេកអរខ្លាំងណាស់ដែលសាច់រឿងមួយនេះមានគេស្រឡាញ់ ចូលអានបានច្រើនបែបនេះ ព្រោះវាជារឿងខ្លីមួយដែលខ្ញុំចង់បង្ហាញពីតថភាពមូយផ្នែកនៃសង្គមបច្ចុប្បន្ន ដែលឪពុកម្ដាយមួយចំនួន ពេលខ្លះគាត់មិនដែលប្រាប់ហេតុផលឬបង្ហាញពីទុក្ខលំបាករបស់ខ្លួន ឬរឿងដែលខ្លួនកំពុងដែលធ្វើនោះទៅអ្នកម្ខាងទៀតឱ្យយល់នោះទេ…គាត់គិតតែម្នាក់ឯងថា អ្នកម្ខាងទៀតនឹងយល់ពីទង្វើ បំណងរបស់ខ្លួន តាំងនាមធ្វើដូចអ្វីដែលខ្លួនគិតគេនឹងដូចខ្លួនដែរ ព្រោះទាំងនោះវាជាអំពើល្អ កើតប្រយោជន៍ដល់សង្គមជាតិឬខ្លួនឯង ប៉ុន្តែពេលខ្លះការគិតនិងអំពើល្អទាំងនោះ ក្លាយជាសម្ពាធដល់កូនខ្លួន ឱ្យខឹងស្អប់ពួកគាត់បាន។ ខ្ញុំជឿថា ឪពុកម្ដាយគ្រប់រូបស្រឡាញ់កូន ប៉ុន្ដែក្ដីស្រឡាញ់របស់គាត់ដែលសម្ដែងចេញនោះ ស្ថិតក្រោមក្នុងរូបភាពបែបណា ពេលខ្លះពិបាកកំណត់ថាពួកគេនឹងទទួលស្គាល់ពីក្តីស្រឡាញ់ទាំងនោះណាស់ ព្រោះម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានការយល់ឃើញនិងគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនផ្សេងៗគ្នា។

ចុងក្រោយខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរគុណចំពោះអ្នកគ្រូម៉ីសន សុធារី និងក្រុមការងារដែលបានរៀបចំកម្មវិធីនេះឡើង និងខិតខំប្រឹងប្រែងខ្នះខ្នែងផ្សព្វផ្សាយស្នាដៃរបស់ខ្ញុំឱ្យអ្នកដទៃបានឃើញបានដឹងជាច្រើនទៀត និងសូមអរគុណមិត្តអ្នកអានដែលនិយមគាំទ្រស្នាដៃរបស់ខ្ញុំ។

សូមអរគុណ…រ៉ាហ្ស៊ី!

៣.អ្នកនិពន្ធ ហ៊ុយ សារ៉ាត់ ម្ចាស់រឿង គិតខ្លី

ជម្រាបសួរនិងសួស្តីដល់បងប្អូនទាំងអស់គ្នាសាជាថ្មី។ ខ្ញុំបាទឈ្មោះហ៊ុយ សារ៉ាត់ ជាម្ចាស់ស្នាដៃរឿង «គិតខ្លី» ដែលមានដាក់ផ្សាយឱ្យអានជាសាធារណ:នៅក្នុងកម្មវិធី MST Writer រដូវកាលទី២ «អ្នកនិពន្ធជុំវិញបឹងទន្លេសាប»។ ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តជាខ្លាំងដែលរឿងរបស់ខ្ញុំទទួលបានអ្នកអានច្រើនគួរសម ជាពិសេសនោះគឺទទួលបានថវិកាលើកទឹកចិត្តមួយចំនួនពីអ្នកគ្រូផងដែរ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា រឿងមួយនេះនឹងបន្តមានអ្នកអានជាច្រើនទៀត ហើយខ្ញុំសូមលើកទឹកចិត្តដល់បងប្អូនដែលមានបំណងចង់ដាក់ស្នាដៃក្នុងកម្មវិធីមួយនេះ ឱ្យប្រញាប់រួសរាន់ឡើង ដើម្បីបំពេញទៅតាមក្តីស្រមៃរបស់ខ្លួន។

ជាចុងក្រោយ ខ្ញុំមានតែអរគុណយ៉ាងខ្លាំងដល់កម្មវិធីមួយនេះ ក៏ដូចជាអរគុណដល់អ្នកគ្រូម៉ីសន សុធារីផងដែរ។ មានគាត់ មានក្រុមកាងារ មានកម្មវិធីមួយនេះ ទើបខ្ញុំអាចមានដល់ថ្ងៃនេះ។ ទោះបីមិនសុះសាយ តែសម្រាប់ខ្ញុំគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយសប្បាយចិត្ត។

គួររំឭកផងដែរថា ក្រៅពីស្នាដៃខាងលើ ក្រុមការងារក៏បានចេញផ្សាយនូវស្នាដៃរបស់យុវនិពន្ធជាច្រើនទៀតដូចជា រំដួលពោធិ៍សាត់ កំរៀងស្នេហ៍ចាស់ អ្នកចំណូលថ្មី អន្លង់ប៉ែនដែនចិត្ត នេតយ៉ង់រឿងចាស់ អក្ខរាផ្ដាច់ស្នេហ៍…។ល។ ដែលលោកអ្នកអាចអានបានដោយសេរីនៅលើវេបសាយផ្លូវការរបស់អ្នកនិពន្ធម៉ីសន សុធារី។ ម្យ៉ាងវិញទៀត លោកអ្នកអាចក្លាយជាអ្នកដែលដាក់ផ្សាយស្នាដៃរបស់ខ្លួនដើម្បីឱ្យប្រិយមិត្តអានបានផងដែរ ដោយគ្រាន់តែទាក់ទងតាមរយៈតេឡេក្រាមក្រុមការងាររបស់យើងខ្ញុំជាការស្រេច។

ចុចអានស្នាដៃអ្នកនិពន្ធ MST Writer រដូវកាលទី២

ចុចអាន MST Writerដែលមានអ្នកចូលអានច្រើនជាងគេប្រចាំខែមេសា

តេឡេក្រាមក្រុមអ្នកនិពន្ធ MST Writer

ដោយឡែក នាខែឧសភាខាងមុខនេះ បន្ទាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍ចូលឆ្នាំប្រពៃណីជាតិខ្មែរទើបតែកន្លងទៅថ្មីៗដោយភាពសោមនស្សរីករាយ កម្មវិធី MST Writer បានចាប់ផ្តើមជាថ្មីម្តងទៀតហើយ នូវរដូវកាលទី២ ក្រោមប្រធានបទ «អ្នកនិពន្ធជុំវិញបឹងទន្លេសាប»។

ប្រធានបទថ្មីស្រឡាងនេះ នៅតែបើកទទួលស្វាគមន៍យុវនិពន្ធ ឬអ្នកដែលមានឧបនិស្ស័យ ចង់ចាប់ផ្តើមក្តីស្រមៃរបស់ខ្លួនឱ្យក្លាយជាការពិតលើវិស័យមួយនេះ ជាពិសេសអ្នកដែលស្ថិតនៅតំបន់ជុំវិញបឹងទន្លេសាប អាចចែករំលែកឱ្យយើងទាំងអស់គ្នាបានដឹងពីសម្រស់ធម្មជាតិដ៏ល្អឯកនៃមាតុភូមិរបស់យើង។

ក្រោយពីការប្រកាសជាផ្លូវការស្ដីពីរដូវកាលទី២ កាលពីដើមខែមីនាកន្លងមក ក្រុមការងារបានទទួលនូវស្នាដៃដែលនឹងចូលខ្លួនមកបំពេញអារម្មណ៍ប្រិយមិត្តអ្នកអាន ដែលជាការចូលរួមពីសំណាក់អ្នកនិពន្ធឆ្នើមៗរបស់យើង ដែលបានចូលរួមរួចមកហើយកាលពីរដូវកាលទី១។

ស្នាដៃថ្មីៗ អមដោយបរិយាកាសប្លែកសម្រាប់អ្នកអាន នឹងចេញផ្សាយជាផ្លូវការ នៅថ្ងៃទី១ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២២ ឆាប់​ៗនេះ។ ដូចនេះយើងនឹងចួបជាមួយចំណាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកនិពន្ធ MST Writer ជាមុនសិន៖

រឿង អនុស្សាវរីយ៍លើផ្ទៃជលសា ពីអ្នកនិពន្ធ រ៉ាហ្ស៊ី

សួស្ដីមិត្តអ្នកអាននៅទីនេះ!

ខ្ញុំរ៉ាហ្ស៊ី ជាអ្នកនិពន្ធមួយរូបក្នុងរដូវកាលទី១ ដែលបានចេញផ្សាយសាច់រឿងចំនួន៥រួចមកហើយ មានដូចជា ប្រសិនក្លាយជាប្ដីគេ មនុស្សសំខាន់  មនុស្សក្នុងចិត្ត ទូរសព្ទចាស់ និងសន្យា១០០ឆ្នាំ ក្នុងគេហទំព័ររបស់អ្នកគ្រូ ម៉ីសន សុធារី។  ក្នុងរឿងទាំងអស់នោះ រឿងទូរសព្ទចាស់ មានសន្ទុះអ្នកអានច្រើនជាងគេ រហូតដល់បានជាប់ក្នុងចំណាត់ថ្នាក់លេខទី១១ ក្នុងតារាងខែវិច្ឆិកា​។

សម្រាប់រដូវកាលទី១ ដែលជាប្រធានបទសេរី មិនកំណត់អ្វីប៉ុន្មាននោះ ខ្ញុំគិតថា វាពិតជាឱកាសដ៏ល្អសម្រាប់អ្នកសរសេរថ្មីថ្មោង ឬអ្នកដែលទើបតែចាប់ផ្តើម ចង់សាកល្បងបង្ហាញស្នាដៃខ្លួនទៅកាន់អ្នកដទៃ និងរៀនសូត្របន្ថែមពីអ្វីដែលខ្លួនចូលចិត្ត សាច់រឿងឬប្រភេទដែលខ្លួនចង់សរសេរនិងរង់ចាំសង្កេត មើលសន្ទុះពីអ្នកអានទូទៅ ថាគាត់ចូលចិត្តសាច់រឿងអ្វី ឬសរសេររបៀបណា ទើបធ្វើឱ្យអ្នកអាន គាត់អានហើយ នៅអានទៀត។ ជាក់ស្តែង រដូវកាលទី១ សាច់រឿងប្រភេទរន្ធត់ ជាប្រភេទសាច់រឿង ដែលអ្នកអានទូទៅ គាត់និយម។ នេះក៏ជាហេតុផលមួយដែរ ខ្ញុំបានដាក់ស្នាដៃជាច្រើន ចូលរួមក្នុងរដូវកាលទី១។

ប៉ុន្តែសម្រាប់រដូវកាលទី២ ដែលមានប្រធានបទកំណត់លើ  «អ្នកនិពន្ធជុំវិញបឹងទន្លេសាប»  ខ្ញុំគិតថា វាប្រៀបបានជាការបោះជំហានជើងមួយទៅមុខទៀតសម្រាប់អ្នកស្រឡាញ់និងចង់ធ្វើជាអ្នកនិពន្ធអាជីពម្នាក់។ ពិតណាស់ ប្រធានបទមួយនេះ វាក៏ជាប្រធានបទមួយដ៏ល្អ ដែលជម្រុញឱ្យយើងធ្វើការសិក្សា ស្រាវជ្រាវ និងផ្សព្វផ្សាយពីទំនៀមទម្លាប់ ការរស់នៅ វប្បធម៌ខ្មែរ អ្នកស្រុកតំបន់នោះ តាមរយៈការស្រមើស្រមៃ បង្កើតជាសាច់រឿង បង្ហាញពីរឿងរ៉ាវដែលអាចកើតមានជុំវិញបឹងទន្លេសាបដ៏ធំ មានតែមួយគត់ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។

ក្នុងរដូវកាលទី២នេះ ខ្ញុំមានរឿង «អនុស្សាវរីយ៍លើផ្ទៃជលសា» បានដាក់ចូលរួមក្នុងកម្មវិធីលើកនេះដែរ។ រឿងនេះចង់និយាយ ពីរឿងកូនស្រីម្នាក់ដែលធ្វើចំណាកស្រុក រស់នៅតែម្នាក់ឯងនៅប្រទេសបារាំង រហូតមានថ្ងៃមួយគាត់ត្រលប់មកស្រុកខ្មែរវិញ ជាមួយសង្សារប្រុសខ្លួន   កាន់កោដិធាតុមួយចាន សម្លឹងមើលផ្ទៃជលសាដ៏ធំល្វឹងល្វើយ សណ្ដូកកាត់ដោយភ្នំកង្រី និយាយនឹកដល់រឿងអនុស្សាវរីយ៍ ជីវិតកម្សត់របស់ខ្លួនប្រាប់ទៅកាន់សង្សារនាង។

សម្រាប់អ្នកដែលចង់ចូលរួមក្នុងរដូវកាលទី២នេះ ប្រសិនជាអ្នករស់នៅទីនោះ តំបន់ជាប់ខេត្តបឹងទន្លេសាបរួចហើយ គួរតែចូលរួមដាក់ស្នាដៃ សាច់រឿងរបស់ខ្លួនមក ព្រោះនេះវាជាឱកាសមួយដែលយើងអាចផ្សព្វផ្សាយពីគំនិតរបស់ខ្លួន និងពីសាច់រឿង តថភាពដែលតំបន់ដែលអ្នករស់នៅ ប្រាប់ទៅកាន់អ្នកដទៃទៀត។ យើងសរសេររឿង ពិតណាស់យើងចង់ឱ្យមានអ្នកដទៃអានរឿងរបស់យើង អ៊ីចឹងហើយ កុំខ្លាច កុំខ្មាស កុំកំណាញ់ សរសេររួចហើយ កុំទុកមើលអានតែម្នាក់ឯងនោះ! 

ជាសារចុងក្រោយ ខ្ញុំពិតជាអរគុណដល់អ្នកគ្រូម៉ីសន សុធារីនិងក្រុមការងាររបស់អ្នកគ្រូ ដែលបានផ្ដួចផ្ដើមបង្កើតកម្មវិធីមួយនេះឡើង និងតែងតែជួយជ្រោមជ្រែង ខិតខំ ខ្នះខ្នែង សម្រួលឱ្យកម្មវិធីមួយនេះឱ្យកាន់តែរលូនទៅមុខជានិច្ច មិនតែប៉ុននោះ តែងតែជួយបង្ហាត់បង្រៀនបន្ថែមពីសិល្ប៍វិធីក្នុងការតាក់តែងនិពន្ធ និងចែករំលែកបទពិសោធដ៏មានតម្លៃរបស់ខ្លួន…សូមអរគុណ

ពីខ្ញុំរ៉ាហ្ស៊ី

រឿង គិតខ្លី ពីអ្នកនិពន្ធ ហ៊ុយ សារ៉ាត់

ជាដំបូង សូមជម្រាបសួរដល់បងប្អូនទាំងអស់គ្នា! ខ្ញុំឈ្មោះ ហ៊ុយ សារ៉ាត់។ សព្វថ្ងៃរស់នៅស្រុកក្រគរ ខេត្ត ពោធិ៍សាត់។ កាលពីរដូវកាលទីមួយ ក្រោមប្រធានបទ អ្នកនិពន្ធក្រៅសាលា ខ្ញុំបានចូលរួមជាមួយនឹងកម្មវិធី មានចំនួន៣រឿង គឺរឿង ព្រហ្មចារី វគ្គ១ និងវគ្គ២ និងរឿងមួយទៀត ក្នុងក្រុមឥន្ទ្រីយ៍ផងដែរ។ អ្វីដែលខ្ញុំនឹកស្មានមិនដល់នោះគឺ ខ្ញុំទទួលបានអ្នកចូលអានច្រើនរហូតបានជាប់ Top​ 5 ក្នុងតារាងប្រចាំខែ។ វាពិតជាលើសពីអ្វីដែលខ្ញុំរំពឹងទុក។

ចំពោះរដូវកាលទី២នេះវិញ ខ្ញុំយល់ថា ជាប្រធានបទដ៏ល្អមួយ។ ល្អត្រង់ថា អ្នកអាននឹងទទួលបាននូវចំណីអារម្មណ៍ថ្មីពីតថភាពនៅជុំវិញបឹងទន្លេសាប ជាពិសេសគឺរបៀបរបបរស់នៅរបស់ប្រជាជន ដែលជាកត្តាធ្វើអោយអ្នកអានបានស្គាល់ ដឹង តាមរយ:ស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធដែលចូលរួមនៅរដូវកាលទី២នេះ។ ចំពោះរឿងខ្ញុំដែលចេញផ្សាយនេះ គឺនិយាយពីទឹកចិត្តគ្រូបង្រៀននៅសាលាបណ្តែតទឹក ដោយភ្ជាប់នូវសាច់រឿងអប់រំជាពិសេស។ កាល:ទេស:ខ្លះបង្ខំឱ្យយើងហ៊ានប្រព្រឹត្តអំពើមួយដែលមិនគប្បី ក្នុងន័យរក្សាថាខ្លួនល្អបរិសុទ្ធ តែពេលខ្លះយើងក៏បានដឹង ហើយព្យាយាមរស់នៅជាមួយវាទាំងឈឺចាប់។ អ្វីដែលខ្ញុំចង់ចែករំលែកក្នុងរដូវកាលទី២នេះគឺ ការប្រើអារម្មណ៍។ សាច់រឿងដែលល្អ លុះត្រាតែអ្នកសរសេរប្រើប្រាស់អារម្មណ៍មួយដែលអាចបញ្ចូលខ្លួនឯងនៅក្នុងសាច់រឿងពេលកំពុងសរសេរ ដើម្បីទាមទារអោយអ្នកអានស្លុងអារម្មណ៍ទៅតាមដែរ។ មួយទៀតគឺឃ្លោងឃ្លាប្រលោមលោកក៏សំខាន់ផងដែរ ។ បើយើងចេះប្រើពាក្យពេចន៍ក្នុងសំណេររបស់យើងបានល្អ នោះយើងក៏ងាយនាំអារម្មណ៍របស់អ្នកអានអោយឆាប់ចូលសាច់រឿងលឿន ហើយពួកគាត់មិនធុញចំពោះការអាននោះទេ។

គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា សម្រាប់អ្នកដែលមិនស្ថិតនៅជុំវិញតំបន់បឹងទន្លេសាប ក៏អាចចូលរួមជាមួយកម្មវិធីយើងផងដែរ ដោយអាចសហនិពន្ធជាមួយអ្នកនិពន្ធដែលនៅបឹងទន្លេសាប ឬម៉្យាងទៀតដោយគ្រាន់តែ តាក់តែងបទនិពន្ធរបស់អ្នកអំពីខេត្តដែលនៅជាប់បឹងទន្លេសាបជាការស្រេច។

គួរបន្ថែមផងដែរថា ក្រៅពីស្នាដៃទាំង២ខាងលើ ក៏នៅមានស្នាដៃជាច្រើនទៀតដែលនឹងចូលរួមក្នុងរដូវកាលទី២នេះផងដែរ។

ចុចអាន លក្ខខណ្ឌសម្រាប់ការចូលរួមជាមួយ MST Writer រដូវកាលទី២