រឿងខ្លី – Meysansotheary

រឿង ខ្សែភ្នែក(រឿងខ្លី)

YaraMST — Wed, 08 Nov 2023 03:00:00 +0000

រឿង៖ អ្នកជួរសម្បួរ

Bo Bo — Sun, 02 Jul 2023 12:00:00 +0000

តើអ្នកជឿលើរឿង មន្តអាគម ខ្មោចព្រាយបិសាចដែរឬទេ? បើជឿ តើជឿកម្រិតណាដែរ? ចុះអ្នកធ្លាប់ឮអ្វីខ្លះទាក់ទងនឹងរឿងអស់នេះ? ពេលនេះ ខ្ញុំមានតំណាលមួយថ្មីរបស់យុវនារីម្នាក់ដែលមិនជឿសោះលើរឿងមន្តអាគមអូមអាម រហូតដល់កាលៈទេសៈមួយ បង្ខំនាងឱ្យប្រឈមហេតុការណ៍ដែលមិនអាចបំភ្លេចបានក្នុងជីវិត។ នាងឈ្មោះកែន ជានិស្សិតផ្នែករចនាក្រាហ្វិក។

រឿង៖ ព្រោះបេះដូងនេះនៅមានអូន

Bo Bo — Mon, 24 Oct 2022 13:00:00 +0000

«បេះដូងនេះកំពុងបែងចែកជាបី ហើយថតនីមួយៗដ៏កក់ក្តៅខ្លាំងណាស់ សម្រាប់ក្មេងពីរនាក់ ហើយនិងមនុស្សប្រុសម្នាក់ដូចជាឌី!» ចំណែកខ្ញុំវិញ ខ្ញុំប្រាប់គេថា៖ «បងគ្មានបេះដូងទេ! បេះដូងបងឱ្យទៅពៅទុកអស់ហើយ! ស្អីក៏ដោយ ក៏ជារបស់ពៅដែរ!» គេនៅធ្មឹងមុនដំបូងពេលឮពាក្យពេចន៍ស្នេហានេះ ក្រោយមកគេទម្លាក់ទឹកមុខ ដូច្នេះហើយខ្ញុំក៏ខ្សឹបបញ្ជាក់ជាមួយគេ៖ «អត់ជឿ? បងជាមនុស្សស្រឡាញ់ភាពស្មោះត្រង់ហើយស្អប់អំពើផិតក្បត់ អ៊ីចឹងទោះបីឥឡូវបងគ្មានអ្វីជាការសន្យា តែបេះដូងស្មោះត្រង់មួយនេះ បងមិនយកវាវិញទេ ជូនអូនរហូត!»

រឿង៖ តើជាតិនេះយើងចួបគ្នាទេ?

Bo Bo — Mon, 03 Oct 2022 13:00:00 +0000

«កើតអី?» សំឡេងមនុស្សម្នាក់លាន់មកក្បែរខ្ញុំ រួចហើយគេទម្លាក់សៀវភៅបីបួននោះចោលទៅលើជណ្ដើរថ្ម ស្ទុះមករកខ្ញុំ។ ខ្ញុំដកខ្លួនថយដោយទឹកមុខស្លេក។ ភាពងឿងឆ្ងល់ស្ថិតនៅលើថ្ងាសរបស់ខ្ញុំ។ ដោយការឈឺចាប់ ខ្ញុំឈឺខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបាននិយាយពាក្យនេះចេញទេ គ្រាន់តែខ្ញុំខាំធ្មេញ សម្លឹងមុខគេ។ នេះជាមនុស្សប្រុសម្នាក់សម្លឹងមកខ្ញុំដោយអាណិត..... «មកជាមួយអ្នកណា? មានអ្នកណានៅក្បែរៗនេះទេ អ្នកផ្ទះ?!» ប្រហែលជាឃើញសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្ញុំឬក៏អ្វីម្យ៉ាង បានជាគេទាមទាររកញាតិខ្ញុំ បានជាគេគិតថាខ្ញុំមិនមកម្នាក់ឯង? ភាពឡូយឆាយទាំងអស់ដែលខ្ញុំប្រើប្រាស់លើខ្លួនខ្ញុំ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំគ្មានមិត្តតាំងពីក្មេង។ រហូតដល់អាយុ១៨ឆ្នាំ ថ្ងៃដែលខ្ញុំរៀបការជាមួយតារា ជាការបំពេញកាតព្វកិច្ចប៉ាខ្ញុំឱ្យដឹងតាំងពីអាយុដប់ពីរឆ្នាំមកថា ខ្ញុំនឹងកូនប្រុសពួកម៉ាកប៉ានឹងត្រូវរៀបការពេលធំឡើង។

រឿង ខ្សែភ្នែក

YaraMST — Sun, 21 Aug 2022 12:10:34 +0000

ពេលខ្លះ នារីម្នាក់នោះសម្លឹងមកខ្ញុំដោយលួចលាក់ អាថ៌កំបាំង តែក៏មានពេលខ្លះនាងលួចមើលខ្ញុំដោយភ្លេចខ្លួន គឺមើលមកពីចម្ងាយ។

ក្រោយមកទៀត ខ្ញុំសម្គាល់បានទេ នាងតែងតែលបសម្លឹងមើលមុខខ្ញុំយូរៗ កាន់តែយូរឡើងៗប្រសិនបើខ្ញុំបន្លំធ្វើមិនដឹងខ្លួន។

បន្ទាប់មក ពេលខ្ញុំក្រឡេកទៅវិញវឹបដើម្បីចាប់ខ្សែភ្នែក«ចោរ»របស់នាង នាងក៏ធ្វើសកម្មភាពបន្លប់ចេញយ៉ាងរហ័សវិញដូចគ្នា។

ទោះយ៉ាងណាជារឿយៗថ្ពាល់នាងហាក់ដូចជាឡើងក្រហមពេលខ្ញុំឈានចូលទៅ។

«ហេតុអ្វី? » ខ្ញុំសួរនាង។

«នៅមិននៅមកសួរកំបុតមានន័យថាម៉េច?» នាងឆ្លើយអ៊ីចឹង ធ្វើដូចក្មេងមិនយល់រឿង។

«ហេតុអីមើលខ្ញុំ!»

«មានភស្តុតាងអត់?»

«ថាទេក៏បាន តែកុហកបេះដូងម៉េចបាន?»

នេះហើយរាល់ពេលដែលខ្ញុំព្យាយាមចូលទៅជិតនាង នាងធ្វើហាក់មិនស្រួល? មិនសុខ មានសម្ពាធ មានការលំបាកក្នុងការត្រង់ទៅត្រង់មកជាមួយគ្នា។

«ធ្វើមើលតែខ្លួនឯងហ្នឹងស្អាតផុតលេខអ៊ីចឹង!»

នាងរអ៊ូថាឱ្យខ្ញុំចំៗហើយដើរចេញ ។ ខ្ញុំនៅបែរខ្នងញញឹមតែម្នាក់ឯង។

ខ្ញុំអាយុ២៦ឆ្នាំហើយ។ មនុស្សស្រីដែលលបមើលខ្ញុំក៏មានមិនក្រោម១០នាក់ដែរ។ រឿងខុសគ្នាគឺ ពួកគេខ្លះនៅពេលយើងចាប់ការសម្លឹងរបស់ នាងបាន នាងហាក់ដូចជាខ្មាស់អៀន ខ្លះទៀតចាក់បណ្តោយឱ្យយើងដឹងថានាងមានចិត្តតែម្តង ចំណែកអ្នកប្រកែកនិងធ្វើឡូយដូចគេម្នាក់នេះខ្ញុំទើបតែជួបទេ ។

«ឈ្លោះជាមួយម៉ានីទៀតហើយ?»

គ្នាខ្ញុំម្នាក់នេះគេឈ្មោះបញ្ញា គេមកសួរក្នុងនាមជាមិត្តដែលក៏ជាអ្នកដឹងរឿងបេះដូងខ្ញុំកន្លងមកគ្រប់យ៉ាង ។ បញ្ញាក្រៅពីជាក្មេងជិតខាង និងបានរៀនជាមួយគ្នាតាំងពីបថមមកពេលនេះមកធ្វើការនៅកន្លែងតែមួយទៀត។ គេតាមសួរខ្ញុំពេលឃើញអានីចាកចេញពីទីនេះទៅរ៉ុយ។

ខ្ញុំមិនឆ្លើយអ្វីព្រោះមិនចង់និយាយ។ រឿងលើកនេះមិនចង់ប្រាប់បញ្ញាសោះ ព្រោះទាំងបីនាក់នៅធ្វើការជាមួយគ្នារាល់ថ្ងៃ តែត្រូវបញ្ញាថាមកទៀតមិនព្រមបង្អង់ទេ៖

«ត្រូវគេបដិសេធ?»

ខ្ញុំនៅតែមិនមាត់ព្រោះដឹងថា អាចមកពីខ្ញុំប្រញាប់ពេក ធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍មិនស្រួលពេលដែលព្យាយាមចូលទៅជិតនាង។

ពេលខ្លះក៏មិនយល់ថា ហេតុអ្វីនៅឆ្ងាយលបមើលយើង ពេលមកក្បែរគេចចោលយើង?មនុស្សស្រី! ខ្ញុំធុញ នឹងជីវភាពញ៉ែស្រីណាស់ បន្លាយពេក និងពិបាកយល់ និយាយរួមឈឺក្បាល!

«ទៅធ្វើការ!!! ទំនេរចង់ដឹងរឿងអញណាស់!»

ខ្ញុំថាហើយវាយស្មាបញ្ញាមួយសំណុំឯកសារទើបចាកចោលមិត្តឱ្យនៅឈរបន្តឆុងកាហ្វេទៀតចុះ។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំនៅតែបន្តSearchពីរឿងម៉ានី។ google ប្រាប់មកថា ពេលណាមនុស្សស្រីលបសំឡឹងមើលមកយើងជាសម្ងាត់ អាចមានន័យថា គេកំពុងពិនិត្យមើលចំណុចនានារបស់យើង អាចជាកាយវិកា សម្តីសំដៅ រាងរៅតែជាទូទៅពួកនាងមិនចង់ឱ្យយើងដឹងទេ។

អ៊ីចឹងបានន័យថា ម៉ានីមិនបានចែចង់ខ្ញុំទេ ពីព្រោះថា តាមនិយមន័យ ការចែចង់គឺធ្វើឡើងក្នុងគោលបំណងតែឱ្យ អ្នកដែលត្រូវគេចែចង់ដឹងខ្លួនថា ស្នេហាកំពុងកើតឡើងតែគេវិញ ទាំងលាក់ ទាំងបដិសេធ ទាំងត្រម៉ុតត្រម៉ុយ យកមកគិតនាំតែឆ្កួតចិត្ត។

ខ្ញុំឈប់គិតពីគេក៏បាន!

ចាប់ពីពេលនោះមក គេមើលអ្វីក៏ទុកថាគេភ្លឹកអំពីរឿងផ្សេងទៅចុះ។ ខ្ញុំធ្លាប់បែកសង្សារដំបូងកាលនៅអនុវិទ្យាល័យក៏ត្រូវឈឺចិត្តរាប់ឆ្នាំ ក្រោយមកបែកសង្សារទីពីរនិងទីបីទៀតទោះមិនសូវឈឺតែខ្ញុំមិនចង់ព្យាយាមឬបន្លាយពេលចំណាយច្រើនពេកក្នុងការតាមមនុស្សស្រីទេ។

សម័យនេះទៅហើយ ការចែចង់មិនគួររំពឹងធ្វើដោយសម្ងាត់ ឬពីភាគីតែម្ខាងទៀតឯណានាំតែយល់ខុស។ រឿងអានីនិងខ្ញុំ មិនរាប់ថាជាការចែចង់នោះទេ ព្រោះការចែចង់ពិតប្រាកដតែងតែពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សពីរនាក់ ប៉ុន្តែការក្រឡេកមើលដោយសម្ងាត់របស់អាចមានពាក់ព័ន្ធនិងមនុស្សតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះគឺខ្លួននាងថែមទាំងនាងមិនចង់ឱ្យខ្ញុំដឹងទៀត។

នៅកន្លែងខ្ញុំមានបុគ្គលិកស្រីដ៏ស្អាតម្នាក់ឈ្មោះ តា។ សុជាតាទើបនឹងចូលថ្មីតែរួសរាយ និងសក់វែងរលោងប្រុសៗជ្រួលជ្រើមគ្រប់ផ្នែក ពិសេសកម្លោះៗ។ ក្នុងនោះ ខ្ញុំក៏មិនមែនសត្វចម្លែកដែរ។

«ណេង នេះគេផ្ញើមក!»

សុជាតាធ្វើការនៅផ្នែកទទួលភ្ញៀវ ។ ខ្ញុំតាមញញឹមដាក់នាងយូរហើយ តែនាងមិនដែលឃើញញញឹមតបមកសោះ ទើបតែថ្ងៃនេះនិយាយរកខ្ញុំជាលើកដំបូង ស្គាល់ទាំងឈ្មោះខ្ញុំច្បាស់ទៀត។

ខ្ញុំទទួលដែលគេផ្ញើមកនោះទាំងមិនរវល់បញ្ញើ ចិត្តចង់តែចែចង់នាង។

«ជាការអរគុណ សុំប៉ាវកាហ្វេបានអត់?!»

នាងនៅទីរទើរហើយងាកមកវិញ ធ្វើជាសួរ៖

«និយាយ…ជាមួយខ្ញុំហ្មែន?!»

«មានអ្នកណានៅហ្នឹងទៀត?»ខ្ញុំតបដោយញញឹម។

«ប៉ាវកាហ្វេហ្អី? អឺ….អត់ញ៉ាំផង…..អត់ចេះញ៉ាំទេកាហ្វេ!»

នាងងាកទៅធ្វើការតែខ្ញុំដឹងច្បាស់ថានាងនឹងគិតពីខ្ញុមពេលនៅម្នាក់ឯង។

ជាធម្មតា លាក់ការសម្ងាត់នៃចិត្តប្រតិព័ទ្ធមិនដែលជួយជំរុញទំនាក់ទំនងស្នេហាឱ្យរីកចម្រើនទៅមុខនោះទេ ខ្ញុំមិនមែនជាប្រភេទមនុស្សលាក់បាំងអារម្មណ៍ស្នេហ៍ទុកជា អាថ៌កំបាំងឡើយព្រោះតែងយល់ថា ទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្សពីនាក់នឹងកាន់តែល្អឡើងៗប្រសិនបើអារម្មណ៍ចំពោះភាគីទាំងសងខាងត្រូវបានបង្ហាញច្បាស់ៗ។

«ឮគេថាអ្ហែងញ៉ែអាតា?»

បញ្ញាតាមប្រដញសួរខ្ញុំ ឯខ្ញុំវិញដើរចេញធ្វើមិនឮមិនឆ្លើយឆ្លងអ្វីទាំងអស់។

«ចុះម៉ានីអ្ហុះ?»

ភ្លាមនោះខ្ញុំនឹកឃើញដល់វាក់អឺនាងកាលពីព្រឹកពេលចុះជណ្តើរ។ ភ្នែកនាងម្តងទៀតហាក់ដូចមានការលាក់លៀមសម្លឹងមកខ្ញុំហើយគេចេញដដែលៗ។

ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ រវល់ជ្រួលជាមួយអ្នកឯទៀតរឿងបុគ្គលិកចូលថ្មីចង់ភ្លេចរឿងតាមចាប់ដានអ្នកលួចមើលខ្ញុំ។ កុំតែបានបញ្ញាជួយរំឮក។

ភ្លាមនោះខ្ញុំបង្វែរទិសដៅដើរទៅកាត់កន្លែងតុធ្វើការរបស់គេដែលនៅជាន់ខុសពីខ្ញុំ។

តាមរយៈកញ្ចក់របាំងផ្សេងៗ ខ្ញុំឃើញម៉ានីចោលខ្សែភ្នែកមកមើលខ្ញុំពីក្រោយខ្នងទៀត។ ខ្ញុំមិនគិតថាខ្លួនឯងមានសមត្ថភាពខ្លាំងក្នុងការទាក់ទាញមនុស្សស្រីទេ អាចនិយាយថា ខ្ញុំស្អប់មនុស្សមានមោទនភាពជ្រុល តែខ្ញុំក៏មានទំនុកចិត្តថា ខ្ញុំមិនពិបាកដូចគេ ក្នុងការរកបានសង្សារស្អាតៗជាបន្តបន្ទាប់ដែរ។

ម្តងណេះខ្ញុំងាកខ្វាច់ទៅឱ្យចាប់នាងបានតែម្តង។

នាងគេចភ្នែកមិនទាន់ទេ ក៏សម្លឹងខ្ញុំភាំង។

ខ្ញុំញញឹមដាក់ស្រីស្អាតមាត់រឹងម្នាក់នេះ ព្រោះមិនចង់ធ្វើជាមនុស្សឆ្មើងឆ្មៃ។ អំនួតមិនមែនជាស្ទីលឬផ្នែកអាក្រក់ក្នុងចរិតលក្ខណៈខ្ញុំទេ តែ«មានៈ»វិញអាចថា មានច្រើមនគួរសមដែរ។

ជាពិសេសម្នាក់ស្រីដែលពូកែលបមើលខ្ញុំបែប«Sad Sad» ។

«ទៅទិញកាហ្វេឥឡូវហើយ! យកដែរ? ចាំទិញផ្ញើ!»

ខ្ញុំនិយាយនេះ ព្រោះមកឈរជ្រែងលេងរាងសង្ហានៅមុខគេ និងពិនិត្យឃើញកែវកាហ្វេទទេរបស់គេសល់ពីព្រឹកនៅលើតុនៅឡើយ។ ម៉ានីមិនអាចនិយាយបដិសេធថា មិនចេះញ៉ាំកាហ្វេដូចសុជាតាទេ។

«ហេតុអ្វី?»នាងសួរមកវិញទាំងសម្លឹងមុខខ្ញុំដោយមិនញញឹម។

«អរគុណ!»

«រឿងអី?!»នាងសួរទៀតដូចថង់លេងសម្តីនឹងខ្ញុំជានិច្ច។

ខ្ញុំឱនទៅខ្សឹប៖

«អរគុណខ្សែភ្នែក!»

នាងបង្ហាញភាពឆ្ងល់ហើយមិនសម្លឹងខ្ញុំទៀតទេ។ នាងខ្លាចខ្ញុំឃើញចិត្តពិតរបស់នាងដឹង?ខ្លាចអីទៅ? ខ្ញុំមិនមែនយក្សាឯណា?

«ឱ្យខ្សែភ្នែកមកបញ្ជាក់ថាយកចិត្តទុកដាក់!» ខ្ញុំនិយាយចែចង់ទាំងមានទំនុកចិត្ត។

«ឈ្លក់វង្វេងនឹងខ្លួនឯង» នាងថារអ៊ូតិចៗបន្តការងារលើកំព្យូទ័រដូចចង់ដេញខ្ញុំចេញ។ ខ្ញុំមិនព្រមចេញ នៅតែបន្តខ្សឹប៖

«ឈ្លក់វង្វេងនឹងខ្លួនឯងគ្រាន់បើជាងកុហកខ្លួនឯង!»

នាងតវ៉ាមកវិញ៖

«មានអីខុសគ្នា?»

«ហោចណាស់ខ្ញុំហ៊ានញ៉ែមនុស្សដែលខ្ញុំចាប់ចិត្ត!»

«នៅឯណា? ហើយនេះម៉ោងធ្វើការ!» គេនៅតែថាមក រូៗមិនចាញ់ខ្ញុំហើយនឹងមានមាត់រឹងមិនសារភាពទេ។ ខ្ញុំចង្អុលទៅគេតិចៗមុនពេលចាកចេញហើយខ្ញុំផ្ញើទុកសា្នមញញឹមគុំគួនថានឹងតាមគេឱ្យបាន ផ្ញើនៅទីនេះជាមួយគេ។

«អ្ហេ៎! ខ្ញុំអត់ញាំកាហ្វេតែខ្ញុំចេះញ៉ាំGreen Tea»

ជាឆាតសម្រាប់យប់នេះ។ តែកុំច្រលំណ៎ា មិនមែនម៉ានីទេ គឺអាតាបុគ្គលិកចូលថ្មី។ នាងនៅកន្លែងធ្វើការនឹងនរមែន មិនឆ្លើយមិនឆ្លងទោះមានអ្នកអុកឡុកច្រើនតែយប់នេះនាងស្គាល់ទាំងឆាតខ្ញុំហើយសរសេរមកថ្មើរណេះ?

ចាំអង្កាល់?

ឱកាសយកជ័យលើកម្លោះៗផ្សេងៗទៀតត្រូវបានបង្ហាញមកដល់នឹងមុខខ្ញុំ។ ប្រហែលជាខ្ញុំអាចចិត្តងាយ ពេលដែលមានមនុស្សស្រីស្អាតៗសារភាពថាគេពិតជាទាក់ទាញចិត្តនឹងខ្ញុំ ហើយនេះជារឿងដែលខ្ញុំចូលចិត្ត ព្រោះមនុស្ស«កុហកខ្លួនឯង»ដូចម៉ានី វិញបុរាណពេកណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ។

មិនយូរទេ សម្រាប់កសាងចំណងទាក់ទងគ្នារវាងតានិងខ្ញុំ។ យើងទៅញាំកាហ្វេជាមួយគ្នាញឹកញាប់រហូតដល់គ្រប់គ្នាដឹង នឹងខ្សឹបខ្សៀវរឿងយើង។ ប្រុសៗផ្សេងៗក៏ឈប់មករញ៉ែរញ៉ៃនៅមុខតុនាងទៀតដែរ។

ដូចសង្សារគេដទៃដែរ ខ្ញុំតែងព្យាយាមធ្វើឱ្យតាមានអារម្មណ៍ពិសេស ខ្ញុំផ្ញើសារទៅគេញឹកញាប់ ហើយថែមទាំងនិយាយអំពីពាក្យល្អៗកំដរអារម្មណ៍គេយ៉ាងផ្អែមល្ហែម។ គេវិញ ពិតជាមានមនោសញ្ចេតនាជ្រៅឡើងៗនឹងទំនាក់ទំនងរបស់យើង ថែមទាងបដិសេធមិនព្រមដើរលេងជាមួយមិត្តភ័ក្តិណាទាំងអស់ ចំណាយពេលដែលសម្រាក តែជាមួយខ្ញុំ ។

យើងជាគូស្នេហ៍ដែលញញឹមអង្គុយក្នុងហាងកាហ្វេ ហើយនិយាយគ្នាមិនចេះចប់ពីរឿងមួយទៅរឿងមួយ។

«ម៉ាក់ខ្ញុំចង់ឃើញណេង!»

នាងនិយាយពាក្យនេះ ក្រោយយើងស្គាល់គ្នាទើបតែបានប្រហែលជា៨អាទិត្យ បានន័យថា តាពិតជាកំពុងជឿជាក់ថា ដើរលើផ្លូវត្រូវជាមួយខ្ញុំក្នុងការកសាងស្នេហាពិត។

ចំណែកខ្ញុំឯណេះវិញលេចចេញសញ្ញាសួរនៅពីលើក្បាលឡើងធ្ងន់។ តាមពិត ខ្ញុំបានធ្វើរឿងទាំងអស់សមជាមិត្តប្រុសRomantic ម្នាក់សម្រាប់តា តែខ្ញុំមិនដែលបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចឬមានការប្តេជ្ញាចិត្តយ៉ាងពេញលេញចំពោះស្នេហានេះជាអនាគតវែងឆ្ងាយនៅឡើយ។

«ពេលណា? ឱកាសអីទៅ? នៅរវល់បន្តិច!»

ខ្ញុំឆ្លើយបែបនេះគេអន់ចិត្តជាខ្លាំង។

ភា្លមនោះខ្ញុំក្រឡេកគេចចេញពីកែវភ្នែករបស់ត វាក់អើនឹងភ្នែកស្រពោនរបស់ម៉ានីដែលមិនដឹងជាសម្លឹងមកខ្ញុំតាំងពីពេលណា។ គេកំពុងឈរទិញកាហ្វេ គេឃើញខ្ញុំនឹងតា ហើយលបសម្លឹងមកខ្ញុំទៀត។

គេគេចចេញវិញភ្លាមដោយធ្វើមិនដឹងពេលខ្ញុំឃើញគេ។

ខ្ញុំនឹងតាមិននិយាយអ្វីបានទៀតទេពេលនេះ តាអន់ចិត្ត ឯខ្ញុំវិញក្នុងអំឡុងយប់នោះឱប សំណួរតែមួយគត់គឺ ហេតុអ្វី?

ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំចង់តែ ដកខ្លួនចេញពីចំណងជាមួយតា និងដូចជា ផ្លាស់ប្តូរចិត្តភ្លាមៗ ហើយឈប់ខិតខំប្រឹងប្រែងយកចិត្តគេ ក្រោយពេលឃើញម៉ានី?

សំខាន់បំផុត ហេតុអីនាងនៅតែមើលមកខ្ញុំរបៀបនោះ? សំណួរសាំញ៉ាំទាំងនេះបានរត់ច្របល់ពេញក្បាលប៉ុន្តែមិនមានចម្លើយទេ។

បន្ទាប់មកខ្ញុំ ដឹងថា ខ្ញុំមិនសូវគិតពីរឿងខ្លាចបែកបាក់ជាមួយតាទេ ប្រហែលខ្ញុំតែងតែមានលទ្ធផលបែបនេះជាមួយនឹងអ្នកមុនៗ?

តានៅតែធ្វើដដែលរបៀបជាសង្សារតែគ្រប់យ៉ាងពេលនេះគឺខ្ញុំរសាយចិត្តលែងចង់ពាក់ព័ន្ធនឹងនាងទៀតទាំងមិនដឹងមូលហេតុ។ ជាមួយនឹងកម្រិតនៃការគោរពខ្លួនឯងក៏ដូចជាភាពស្មោះត្រង់ដែលតែងតែប្រកាន់យកមករហូតនោះ ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើពុតទេ។

ខ្ញុំពិតជាមិនបានជួបអ្នកណាផ្សេងថែមទាំង មិនមាន ហេតុផលត្រឹមត្រូវសម្រាប់ការបែកបាក់ដែលទាមទាររុកកួន នៅក្នុងក្បាលរាល់យប់ តែខ្ញុំពិតជាចង់បែកគ្នាជាមួយនាង។

«វាជារោគសញ្ញាច្របូកច្របល់» បញ្ញាជួយគិតខ្ញុំពេលខ្ញុំនិយាយប្រាប់គេហើយគេយល់ថាខ្ញុំនេហកំពុងទទួលរងនូវរោគសញ្ញាច្រលំចិត្តខ្លួន ឯង ដោយសារតែភ័យខ្លាចខាងស្រីជំរុញឱ្យរៀបការ។

«បើច្របូកច្របល់ដូចឯងថាមែន មិនមែនរឿងរៀបការទេ អញប្រហែលស្រលាញ់អ្នកផ្សេង!»

«អ្នកណា? ក៏….ចិត្តរាយមាយម៉េះអាណេង? »

បញ្ញាបន្ទោសខ្ញុំ ។ ខ្ញុំក៏ដឹងដែរថាខ្លួនឯងបានក្លាយជាកំពូលមនុស្សច្របូកច្របល់ ដែលមិនមានពេលសម្រាប់មើលឃើញតម្លៃនៃចិត្តស្នេហារបស់តាទេ។

ទស្សនៈនិងអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំលើគេ(សុជាតា)បានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង ហើយមិនដឹងហេតុអ្វីខ្ញុំតែងគិតនិងចង់ដឹងថា ម៉ានីកំពុងធ្វើអ្វី នាងមានសង្សារឬនៅ? តែខ្ញុំមិនដែលនិយាយរឿងនេះប្រាប់បញ្ញាទេព្រោះមិនដឹងថា ត្រូវធ្វើ ឬនិយាយ ឬចាប់ផ្តើមពីណា។

ទេ មែនទេ?

តមកនេះ ខ្ញុំអង្គុយសំកុកក្នុងការិយាល័យដោយមានការព្រួយបារម្ភ ពីររឿងគឺមិនយល់គំនិតខ្លយនឯងដែលរក្សាការនឹករលឹកម៉ានី និងចិត្តមួយទៀតចង់តែគេចៗពីអាតាទាំងមិនទាន់បាននិយាយគ្នាដាច់ស្រេចសោះ។

នាងគ្មានកំហុសទេ ខ្ញុំជាអ្នកខុស។

ដល់យប់មួយដែលគ្រប់គ្នាសប្បាយរីករាយតុបតែងខ្លួនស្អាតបាត គឺមានកម្មវិធីជប់លៀងនៅកន្លែងធ្វើការ។ រាល់ពេលខ្ញុំតុបតែងនឹងសម្លឹងខ្លួនខ្ញុំក្នុងកញ្ចក់ ម្តេចខ្ញុំតែងលបគិតថា តើម៉ានីចង់ឃើញខ្ញុំក្នុងរូបរាងរបៀបនេះដែរទេ? ខ្ញុំមិនបានគិតពីអាតាទេ។

ពាក្យមួយគេនិយាយថា បុរសដូចយើងច្រើនលង់ស្នេហ៍នឹងមនុស្សស្រី ណាដែលនាងព្រមទទួលយកយើងជាយើង ទាំងផ្នែកល្អនិងមិនល្អ ហើយយល់ពីយើងដែរ។ តែម៉ានីវិញ មួយម៉ាត់ក៏មិនដែលបង្ហើបទាក់ទងនឹងរឿងខាងលើឯណា ឬមួយខ្សែភ្នែកនាង ដែលលួចសម្លឹងមកខ្ញុំម្តងៗ ពិតជាមានអត្ថន័យដល់រាប់សែនពាក្យ?

«អញចង់រាំជាមួយម៉ានី!»

មិនមែនខ្ញុំនិយាយទេគឺបញ្ញានិយាយប្រាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបែរខ្នងដាក់វាលួចលើកស្រាអក ឯចិត្តខ្ញុំរោលរាលប្រចណ្ឌនិងច្រណែនគ្មានដំណើរដើមទង។

វាតែងតែមានហេតុផលសម្រាប់រាល់សកម្មភាពដែលយើងចង់ធ្វើ តែឥឡូវនេះខ្ញុំមិនមានហេតុផលច្បាស់ថា ហេតុអ្វីបានជាឃើញអាតាខ្ញុំចង់តែរត់ ឃើញម៉ានីខ្ញុំចង់តែចូលទៅរកនាង?

សភាពខ្លាចអារម្មណ៍ខ្លួនឯងបានធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រងូតព្រួយបារម្ភម្នាក់ឯងកណ្តាលភាពអ៊ឹកអធឹក។ នៅពេលដែលយើងមិនអាចដកយករូបភាពនារីម្នាក់ចេញពីចិត្តរបស់យើងបាន ទាល់តែសោះនោះជាសញ្ញាអាសន្នហើយ ។ ទោះបីជាខ្ញុំព្យាយាមយ៉ាងណាក៏ដោយ ម៉ានីតែងតែនៅទីនេះ ក្នុងគំនិតរបស់ខ្ញុំ។ គ្រប់យ៉ាងអំពីបេះដូងខ្ញុំអារម្មណ៍ខ្ញុំ ក្លាយជាគ្មាននរណាម្នាក់អាចបំពេញបាន ក្រៅតែពីឈ្មោះនាងរូបភាពនាង តាមរបៀបមួយដែលមិនអាចពន្យល់បានងាយទេ។

ខ្ញុមមិនចង់មើលទៅគេរាំជាមួយបញ្ញាទេស្រាប់តែ ខ្ញុំក្រឡេកទៅដោយឥតព្រាងទុកក៏ឃើញគេមើលមកខ្ញុំទៀត។

អស្ចារ្សហើយ!

ខ្ញុំមិនបាននៅក្បែរអាតាទៀតទេតាំងពីមកដល់ពីធី ចំណែកអាតាក៏នាងទំនងដឹងពីអារម្មណ៍«បែកគ្នា»រវាងពួកយើងដែរ។

ខ្ញុំសរសៀរទៅរកម៉ានីទៀតទោះហាមខ្លួនឯងយ៉ាងណាក៏ដោយ។

«តោះ! រាំហ្អី?»

ស្មានមិនដល់ថា អ្នកដែលឡើងរាំជាមួយគេមិនមែនបញ្ញាគឺខ្ញុំ។

ឥឡូវនេះ ដៃខ្ញុំនៅលើចង្កេះគេហើយ ចំណែកគ្រប់គ្នាក៏កំពុងមើលពីរនាក់យើងដែរដូច្នេះខ្ញុំគ្មានពេលគិតថា បញ្ញាខឹងឬអាតាអាម៉ាស់មុខទេ។ ចិត្តខ្ញុំផ្តោតតែលើម៉ានីម្នាក់គត់ពេលនេះវិនាទីនេះ។

ពេលកំពុងរាំខ្ញុំបានឱកាសនិយាយនឹងនាងភ្លាមថា៖

«អានីឯងតាមពិតចូលចិត្តខ្ញុំ តែអានីមិនដឹងចិត្តខ្លួនឯង!»

«ប្រសិនបើខ្ញុំមិនដឹង បានន័យថាខ្ញុំមិនបានចូលចិត្តណេងឯងទេ!» នាងតមកទាំងកំពុងសិតក្នុងទ្រូងខ្ញុំ។

«ខ្ញុំលង់ស្រលាញ់ស្រីមាត់រឹងហើយ!»

នាងញញឹមតិចៗចំអកឱ្យខ្ញុំ តែខ្ញុំនៅលង់តែជាមួយខ្សែភ្នែករបស់នាង។

«ចុះអាតា?»

គេសួរមកខ្លីមែនក៏ប៉ុន្តែត្រូវចិត្តខ្ញុំណាស់។ បានន័យថា ម៉ានីបានតាមដានខ្ញុំយូរហើយ គេអាចប្រចណ្ឌហួងហែងទៀត?

«អាតាល្អណាស់តែខ្ញុំចង់ នៅជាមួយមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំចូលចិត្ត១០០% !»

«មិនចេះខ្មាស់! គ្មានការទទួលខុសត្រូវ!»

គេថាឱ្យខ្ញុំទាំងមុខក្រញូវ តែខ្ញុំនៅតែមិនញិនតបតវិញទៅកាន់គេ៖

«ខ្ញុំទទួលខុសត្រូវគ្រប់ពាក្យដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយជាមួយអានីយប់នេះ! ចេញពីនេះទៅវគ្គពីរជាមួយគ្នាបានអត់?»

ខ្ញុំស្នើឡើងដោយមិនទាក់ទើរនេះ ព្រោះប្រាកដថា គេក៏ចូលចិត្តខ្ញុំ គិតពីខ្ញុំដូចគ្នា ប៉ុន្តែម៉ានីបែរជាញញឹមទៀតមុនពេលឆ្លើយ៖

« ឆ្ងល់អត់ដែលណេងឯងចេះនិយាយពាក្យនេះចេញរួច»

«មានអីឆ្ងល់? មានអ្វីខុស? ខ្ញុំគ្រាន់តែស្រលាញ់ម៉ានី!ហើយ….»

«គួរឱ្យអស់សំណើចអត់ដែលខ្ញុំប្រាប់វិញថាមិនបានចាប់អារម្មណ៍ ? កុំថាស្រលាញ់សូម្បីរាប់អានក៏គ្មាន…»

កំប្លែងបំផុត និងគួរឱ្យចុកចាប់ក្នុងអារម្មណ៍បំផុតដែរ ដែលមកត្រូវនាងបដិសេធរបៀបនេះ។

គ្មាននរណាម្នាក់ចូលចិត្តការបដិសេធទេ តែខ្ញុំមិនបានខឹងនាង….ថែមទាំងព្យាយាមសួរ៖

«ហេតុអ្វីបានជាចូលចិត្តបដិសេធអារម្មណ៍ខ្លួនឯង? បានការអីទៅធ្វើអ៊ីចឹងនោះ?»

«អារម្មណ៍ខ្ញុំមានទាក់ទងអីនឹងណេងឯង? ហើយណេងឯងក្លាយជាអ្នកស្គាល់អារម្មណ៍ខ្ញុំតាំងពីពេលណាមក?»

ខ្ញុំនៅតែប្រាប់ខ្លួនឯងថា ការបដិសេធនេះមកពីពេលវេលាមិនត្រឹមត្រូវឬហេតុផល ផ្សេងៗទៀត ឬមកពីខ្ញុំនៅមានអាតា។

«ខ្ញុំមានគម្រោងសុំបែកអាតា!»

ខ្ញុំសារភាពប្រាប់គេទាំងស្រវឹងតិចៗ។ គេហាក់សប្បាយចិត្ត។

«ល្អណាស់!»

ម៉ានីនិយាយខ្លីត្រឹមពីរម៉ាត់នេះ ឯខ្ញុំម៉ិចភ្នែកតាមសម្គាល់ឬកពារត្រេកអររបស់នាង។ មិនចង់ឆ្ងល់យូរទេខ្ញុំពោលសួរនាងឡើងភ្លាមថា៖

«បើមិនស្រលាញ់ខ្ញុំអរម៉េះពេលខ្ញុំបែកសង្សារ!»

«ព្រោះខ្ញុំស្រលាញ់គេ!អាតា!»

ខ្ញុំភាំង។

តែអ្វីមួយក្នុងពេលនេះខ្សឹបប្រាប់ខ្ញុំថា សម្តីនាងអាចជាអ្វីមួយមានន័យពិតបើតាមភ្នែកនាងដែលបញ្ជាក់មកខ្ញុំច្បាស់ៗ។

«កំប្លែង!»ខ្ញុំធ្វើជាសើចបន្លប់ហើយនិយាយបន្ថែម៖«ប្រហែលជាម៉ានីមិនទាន់បានត្រៀមខ្លួនស្រេចបាច់និងខ្លាចអ្នកផងគិតថាជាអ្នកទីបី?»

«មនុស្សខ្ញុំមិនដែលខ្លាចអ្នកណានិយាយទេ!»

នាងតបមកដោយតឹងរឹង។ កាយវិការម៉ានីចាប់ផ្តើមរឹងៗ ហើយមានទឹកមុខព្រមជាមួយកែវភ្នែករឹងមាំដូចជាមនុស្សប្រុស។ ទោះបីនាងតែងតែមានការរស់នៅរបៀបរបរតុបតែងក្នុងសភាពជាមនុស្សស្រីហេតុអ្វីពេលនេះម៉ោងនេះខ្ញុំបែរជារកឃើញភាពជាមនុស្សប្រុសក្នុងខ្លួននាង?

រឿងកាន់តែសាមញ្ញ ឡើងនៅពេលនាងប្រាប់ថា នាងតាមមើលខ្ញុំព្រោះនាងចង់ធ្វើចរិតឬកពារដូចខ្ញុំ តែមិនមែនស្រលាញ់ខ្ញុំទេ។

នាងជាស្រីស្រលាញ់ស្រីដូចគ្នា។

«មិនត្រឹមតែមានគំនិតបុរាណ ណេងឯងមានជំនឿខ្លាំងលើខ្លួនឯងពេកដឹង? ហើយយកការគិតស្រមៃរបស់ណេងឯង ទៅវិនិច្ឆ័យថា ជាការពិត?»

ពិតជាខូចចិត្តនិងអៀនខ្មាស់ ។ ក្រោយមកខ្ញុំអានប៉ះសៀវភៅមួយដែលអ្នកចិត្តសាស្រ្តបានរកឃើញមាត្រដ្ឋានពីរមានឥទ្ធិពលលើ ទំនាក់ទំនងស្នេហារបស់មនុស្សយើង។

ទីមួយ យើងឱ្យសារៈសំខាន់ លើចំណាប់អារម្មណ៍ដំបូង និងសញ្ញាដំបូងនៃភាពឆក់គ្នា រវាងភ្នែកនិងអារម្មណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនដែល គេហៅថាទ្រឹស្តីទំនាក់ទំនងមិនច្បាស់លាស់បង្កើតការឈឺចាប់និងភាន់ច្រលំជាច្រើន។

ទីពីរមនុស្សយើង មានធម្មជាតិចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងពេកពីភាពខុសគ្នានៃអាកប្បកិរិយាដែលមិនច្បាស់លាស់ ។ ការចង់ដឹង ការឆ្ងល់ហួសហេតុ ថាមនុស្សម្នាក់នោះកំពុងគិតអ្វីពីយើង ក៏អាចធ្វើឱ្យយើងច្រលំ និងពង្វក់ខ្លួនឯងទៅរកការលង់ចិត្តលើគេបានដែរ។

សម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំយល់ថា នោះជាពេលវេលាមួយក្នុងជីវិតដែលខ្ញុំបានឆ្កួតចិត្តព្រោះ«ខ្សែភ្នែក»មួយដែលមិនមានអត្ថន័យដូចខ្ញុំគិតសោះ បែរជាខ្ញុំយកមកពង្វក់អារម្មណ៍ខ្លួនឯងជ្រៅឡើងៗ។

—–

សួស្តី! រឿងខ្លីមួយនេះ អ្នកនិពន្ធបានព្យាយាមសរសេរចេញពីបទពិសោធន៍ពិតរបស់នៃហ្វេនម្នាក់! អរគុណដែលផ្តល់នូវសាច់រឿងពិតមកជាទុនបង្កើតឡើងនូវសំណៅរឿងខ្លីប្លែកមួយសម្រាប់យុវវ័យពិចារណា។

សូមជូនពរគ្រប់គ្នាដែលបានអាន អាចរកបានស្មេហាស្មោះស្ម័គ្រនឹងគ្នារហូតរៀងទៅ។

រឿង បើនៅស្រលាញ់

YaraMST — Mon, 14 Feb 2022 06:04:29 +0000

បើនៅស្រឡាញ់

រឿង លុះលង់ឥឡូវនៅតែស្រលាញ់

administrator — Mon, 17 Jan 2022 02:17:00 +0000

លុះលង់

រឿង រមនា «វគ្គ ជាងសំលៀងកាំបិត»

YaraMST — Sun, 16 Jan 2022 09:47:00 +0000

សមនា-1

រឿង៖ ផ្ទះគ្រូទាយ (មួយភាគចប់)

Bo Bo — Fri, 14 Jan 2022 13:41:06 +0000

ប្រលោមលោកអភិនីហារ អរូបិយ

ដោយ ពេជ្រ បណ្ឌិត

តើអ្នកជឿលើរឿងអប្បិយជំនឿ មន្តអាគម ខ្មោចព្រាយបិសាចដែរឬទេ? បើជឿ តើជឿកម្រិតណាដែរ? ចុះអ្នកធ្លាប់ឮអ្វីខ្លះទាក់ទងនឹងរឿងអស់នេះ?

នៅក្នុងរឿងមុនៗដូចជាបាតដៃខ្មៅ រឿងយប់ទី៣១ រឿងអាគមសាក់ រឿងគំនូស៤៩ យើងបានដឹងពីរឿងពិតគួរឲ្យភ្ញាក់ផ្អើលមួយចំនួន។ ចំណែកពេលនេះ ខ្ញុំមានតំណាលមួយថ្មីរបស់យុវវ័យម្នាក់ដែលទ័លក្របង្ខំចិត្តធ្វើការនៅផ្ទះអ្នកលេងមន្តអាគមមួយ តើគេជួបប្រទះអ្វីខ្លះដែលមិនអាចបំភ្លេចបានក្នុងជីវិតរបស់គេ?

———–

….ផ្ទះលោកតា អិត ជាផ្ទះអាគមដ៏ល្បីមានមនុស្សមករង់ចាំឲ្យគាត់ទស្សន៍ទាយត្រៀបត្រាពីព្រលឹមទល់ព្រលប់ មិនថាសៅរ៍មិនថាអាទិត្យឡើយ។ គេល្បីថាគាត់ពូកែមើលពីអនាគត ដឹងអ្វីៗមុន ហើយអាចបញ្ចៀសគ្រោះបាន ចេះដាក់ស្នេហ៍ កែវាសនាមនុស្សបញ្ចុះដន្លាប់មន្តអាគមអូមអាមច្រើនយ៉ាងទៀត។

ដោយសារតែយ៉ាងនេះ បានជាអ្នកនៅផ្ទះគាត់ម្នាក់ៗនៅមិនដែលបានយូរទេ ព្រោះថាហត់នឹងការងារមិនចេះចប់ គ្មានថ្ងៃចុងដើមសប្ដាហ៍នេះ។

យប់ហើយ….ជាពេលដែលគាត់ និងមីងភីប្រពន្ធក្រោយគាត់អង្គុយរាប់លុយទ្រនឹប សឹងបាក់ដៃ ក៏ជាពេលខ្ញុំហត់បើកភ្នែកលែងចង់រួច តែនៅត្រូវបង្ហើយភារកិច្ចចុងក្រោយមួយទៀតគឺគក់ចង្កេះតាអិត។

«អ្ហែងគិតនៅទីនេះយូរប៉ុណ្ណាអ្ហា៎ អាបុល?»

ដោយសារជាទម្លាប់មិនចេះកុហក ខ្ញុំប្រាប់វិញតាមដំណើរ៖

«នៅទម្រាំសន្សំលុយបានឡើងទៅរៀនតនៅភ្នំពេញតា!»

គាត់សើចហិះៗចំអកខ្ញុំ៖

«អ្ហែងប្រឹងរៀនចប់អស់ម៉ាកំប្លេក៏រកលុយមិនបានដល់អញដែរអាបុល! ម៉េចអ្ហែងមិនគិតសំពះសុំអញធ្វើជាគ្រូវិញ ក្រែងវាបានប្រកបជាងអ្ហា៎!»

អ្នកណាកោតគាត់ ខ្ញុំមិនដឹងទេ តែក្មេងៗនៅទីនេះរត់អស់ដោយសារចរិតគាត់និងប្រពន្ធក្មេងគាត់ហ្នឹងហើយ។ អ្នកដឹងបានដឹងថាមនុស្សដែលគេនាំគ្នាសំពះនេះ តាមពិតជាមនុស្សបោកប្រាស់និងមានចរិតអន់ ស្គាល់តែលុយ។ ចង់ឲ្យខ្ញុំនេះស្ញប់ស្ញែងគាត់ ហើយរៀនរបៀនបោកនេះពីគាត់ ទាល់តែយូរ។

ខ្ញុំមិនមាត់ គិតពីគក់ច្របាច់ រហូតដល់គាត់អស់ចិត្តដេញខ្ញុំឲ្យទៅរកដេកពួននៅក្រោមផ្ទះ។

យប់ជ្រៅណាស់ហើយ ខ្ញុំលូនចូលដេកក្បែរអាស្នា ក្មេងកំព្រាមកពីខេត្តមកនៅទីនេះមុនខ្ញុំទៅទៀត។ ស្មានថាវាដេកលក់បាត់ ព្រោះវាដេកស្ងៀមមិនកម្រើក ដឹងអីពេលខ្ញុំទើបតែត្រៀមភ្នែកដេក ស្រាប់តែឮសំឡេងវាខ្សឹបដាក់ខ្ញុំ៖

«ស្អែកអញទៅស្រុកហើយអាបុល!»

«អ្ហែងទៅស្រុក!?»

«អើ! អញអត់មកវិញទេ! អ្ហែងនៅប្រយ័ត្នខ្លួនផង!»

ខ្ញុំមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ពាក្យវាទេ នឹកតែម្យ៉ាងគឺអស់គ្នាគ្រាន់នឹងបណ្ដោះដៃ។

«អ្ហែងទៅធ្វើអីអ្ហា៎?»

«ខ្ជិលនៅទៀត! ផ្ទះនេះដូចចម្លែកៗម៉េចមិនដឹងទេអ្ហា៎!»

«អ្ហឺយ! យើងអត់លុយ! ទ្រាំបានទ្រាំទៅ!»

វាមិនឆ្លើយ តែគ្រលំភួយជិតដល់ក្បាល ស្រាប់តែបន្តិចក្រោយមក វារអ៊ូតិចៗ៖

«ពេលអស់ពីអញទៅ អ្ហែងគង់តែដឹងទេអាបុល!»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមគិតពីសម្ដីវាបានបន្តិច ក៏លក់បាត់ឈឹងព្រោះអស់កម្លាំងពេក តែថ្ងៃបន្ទាប់ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញដល់សម្ដីវាវិញ ព្រោះពេលថ្ងៃត្រង់ស្ងាត់ភ្ញៀវបន្តិចនោះ តាអិតហៅខ្ញុំមកប្រាប់ថា «អាស្នាវាទៅផ្ទះវិញហើយ! ពីណេះទៅ អ្ហែងជាអ្នកយកបាយសម្លទៅផ្ទះនៅចម្ការម្ដង អាបុល!»

ល្ងាចចូលមកដល់ ខ្ញុំកេះមីងម៉ាចនៅផ្ទះបាយសួរគាត់ភ្លាម៖

«មីង? អ្នកណាគេនៅចម្ការ? ម៉េចមិនមកហូបបាយនៅទីនេះ? ត្រូវលើកបាយយកទៅរាល់តែថ្ងៃអញ្ចឹងទៅ?

«ហើយយូរណាស់ហើយអាស្នា វាលើកទៅរាល់ទេដង ឯងមិនដែលដឹងទេ?» គាត់មិនឆ្លើយបែរជាសួរបញ្ច្រាសមកវិញ។

«ដឹងឯណាមីង ម្ង៉ៃៗគ្រាន់តែវិលក្បុងនៅមុខផ្ទះជាមួយតាហ្នឹង រកពេលដកដង្ហើមមិនចង់បាន! គ្នាមិនដឹងបានប្រឹងសួរ មិនដឹងអ្នកហូបហ្នឹងស្រីប្រុសក្មេងចាស់ ស្រណុកទៅដល់ស្រែកហៅឲ្យវាត្រូវ!»

មីងម៉ាចគំហកវិញតិចៗ៖

«គ្មានពីណាឲ្យឯងស្រែកហៅទេ! ទៅដល់ហ្នឹង ដាក់បាយចោលមុខទ្វារទៅ វាចប់ភារកិច្ចឯងហើយ!»

ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើម ឯមីងម៉ាចនិយាយមកទៀតភ្លាម៖

«ណេះ!! រួចរាល់ហើយ លើកឲ្យវាស្រួលទៅ! ដើរឲ្យវាថ្នមៗកុំឲ្យក្រឡក ប្រឡាក់មាត់ចាន! គាត់មិនដឹងថាឯងលើកច្រងាប់ច្រងិល មកស្មានថាចុងភៅដួសគគ្រិចនាំពិបាករឿងដល់អញ!»

ដៃខ្ញុំទទួលថាស ហើយចាប់ផ្ដើមចេញដំណើរទាំងមិនអស់ចិត្ត។

គេប្រាប់មកថាផ្ទះនោះនៅក្នុងចម្ការ ប៉ុន្តែដើរឡើងបែកញើសហើយ នៅតែគ្មានប្រទះឃើញខ្ទមចាំចាបអីមួយទេ។ ម្យ៉ាងមេឃជិតងងឹតហើយ នេះក៏ជាលើកដំបូងចាប់ពីខ្ញុំចូលមករស់នៅផ្ទះគ្រូទាយនេះដែលខ្ញុំមានពេលដើរមកចម្ការជ្រៅម្ល៉ឹងៗ។ ភ្នែកខ្ញុំរេរំពៃឆ្វេងស្ដាំទាំងហត់គឃូស និងសង្ស័យ។ បន្តិចមកទើបឃើញផ្ទះឈើមួយដែលបាំងដោយដើមរុក្ខជាតិស៊ុបទ្រុប។ នេះបើកុំខ្ញុំឈ្ងោករកមើលដានស្មៅគេជាន់រាបជាស្នាមជើងគេធ្លាប់ដើរមុនៗ កុំអីរកមិនឃើញទៀត។

ខ្ញុំមកដល់ពីមុខផ្ទះដែលស្ងាត់ជ្រងំ ហើយបិទទ្វារជិតឈឹង។ ផ្ទះនេះថាឲ្យអស់ទៅ គឺ៥ម៉ែត្របួនជ្រុងប៉ុណ្ណឹង ហើយសង់រាបផ្ទាល់ដី។ បង្អួចក៏បិទ ទ្វារក៏បិទដូចគ្មានអ្នកណានៅទេ។

ខ្ញុំឈ្ងោកសម្លឹងស្ពកបាយក្នុងដៃ ទាំងនឹកឆ្ងល់ថាតើអ្នកណាទៅដែលនៅសំងំក្នុងនោះ?

ហៀបនឹងហាមាត់ហៅទៅហើយ ស្រាប់តែសំឡេងមួយលាន់សន្ធាប់មកពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ៖

«ទុកបាយនៅមាត់ទ្វារនោះទៅ!»

ខ្ញុំបែរក្រោយសម្លឹងទៅរកមីងភី ប្រពន្ធក្រោយរបស់តាអិតដែលឈរមើលមកខ្ញុំដោយមុខមាំ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំក៏ដាក់ថាសនោះទៅនឹងមាត់ទ្វារ ហើយបែរមករកគាត់។ គាត់គំហកបន្ថែម៖

«នៅត្រេងត្រាងអីទៀត? មិនត្រលប់ទៅជួយធ្វើការតាឯងនៅឯមុខ?»

ខ្ញុំចាកចេញមកវិញ ទាំងមិនហ៊ានបែរក្រោយ តែចិត្តសង្ស័យមួយរយជំពូក។ អ្នកណានៅក្នុងផ្ទះបិទជិតនោះ? គេកើតអីបានជាមិនត្រូវការពន្លឺថ្ងៃខ្លះ? ហើយអាស្នាវាត្រូវលើកបាយមករាល់ថ្ងៃអញ្ចឹងឬយ៉ាងម៉េច?

ខ្ញុំដើរផង ត្រចៀកផ្ទៀងស្ដាប់ជាប់ផង ក្រែងឮស្នូរជើងមីងភី គាត់ដើរត្រលប់មកវិញដែរ តែស្ងាត់ច្រៀប។

«មីងភីជាអ្នកលើកបាយចូលទៅក្នុងផ្ទះនោះខ្លួនឯងទេដឹង?»

ខ្ញុំដើរបណ្ដើរ គិតបណ្ដើររហូតមកជល់នឹងពូម្នាក់ជាអ្នកថែចម្ការដែលយូរៗទើបឃើញមុខគាត់ម្ដង។ទម្លាប់គាត់មិនមែនជាមនុស្សនិយាយច្រើនទេ ដូចរាល់ដងអញ្ចឹងគឺគាត់ឃើញខ្ញុំ គាត់មិនរវល់ទេគិតពីឱនធ្វើការគាត់ លើកនេះទៀតខ្ញុំក៏មិនចង់រំខានអារម្មណ៍គាត់អីដែរ ព្រោះគាត់បញ្ចេញឫកពាមកហាក់មិនចង់និយាយអ្វីជាមួយខ្ញុំទាំងអស់ តែដោយសារនឹកឆ្ងល់ពេកខ្ញុំក៏ដាច់ចិត្តសួរគាត់ចម្ងាយប្រហែលបីម៉ែត្រពីគ្នា៖

«ពូ! ពូដឹងថាពីណារស់នៅក្នុងផ្ទះកណ្ដាលចម្ការនេះអត់?»

គាត់ងើបមុខមកខ្វាច់ ហើយក្រសែភ្នែកមុតរបស់គាត់ធ្វើឲ្យខ្ញុំភ័យចង់ដាច់ផ្ងារ។ ពេលទ្រូងខ្ញុំកំពុងផឺតផត ខ្ញុំដូចជាចាប់អារម្មណ៍ថាគាត់មិនមែនសម្លឹងមកខ្ញុំទេ តែគឺកំពុងសម្លឹងអ្វីមួយពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ។

ខ្ញុំភ័យភឹបបែរក្ឌាំង សម្លឹងក្រោយខ្នង។ គឺមីងភីកំពុងឈរសម្លក់មកខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ សំឡេងគាត់លាន់មកសង្កត់ពាក្យធ្ងន់ៗ៖

«អញប្រាប់ថាកុំឲ្យអ្ហែងចេះមាត់សួរនាំ! អ្ហែងចង់ឲ្យអញសូត្របាលីឲ្យអ្ហែងគនិយាយលែងរួចអត់អាបុល?»

ខ្ញុំភ័យនេះ មិនមែនចាញ់សម្លុតគាត់ទេ តែអ្វីៗដែលខ្ញុំជួបហាក់ចម្លែកពេក។ ខ្ញុំងាកមករកពូនោះវិញបាត់គាត់ទៅណាសូន្យមិនឃើញសូម្បីស្រមោល។ ក្រឡេកទៅទឹកមុខមីងភីដូចចងកំហឹងខ្ញុំមកពីពេលណាក៏មិនដឹង ខ្ញុំលែងឆ្លើយរត់វឹងចេញពីចម្ការ។

យប់នោះខ្ញុំវិលមកដេកវិញ យល់សប្ដិឃើញតែពីសតែពាស ហើយស្រាប់តែយល់សប្ដិឃើញថាខ្ញុំដើរយកបាយទៅផ្ទះនោះទៀត។ ដើរបានពាក់កណ្ដាលផ្លូវក៏ឮសូរខ្មោចបំពេកូនគ្រលួច ខ្ញុំជះបាយចោលទៅលើស្មៅ រត់មកវិញយកប្រាស់អាយុហត់គឃូស ដឹងខ្លួនឡើងម៉ោង១២ត្រឹម ឯអាស្នាក៏អត់នៅទៀត គឺខ្ញុំដេកម្នាក់ឯងនៅក្រោមផ្ទះ។ ខ្យល់ផាត់បក់ឡើងប៉ើងមុងទប់មិនចង់ជាប់ ខ្ញុំក្រោកអង្គុយដាក់ជើងមុងវិញទាំងនៅភ័យនឹងយល់សប្ដិ ស្រាប់តែកន្ទុយភ្នែកហាក់ឃើញពន្លឺពិលចាំងឆ្វាចនៅចម្ងាយប្រមាណ ២០ម៉ែត្រពីចំហៀងផ្ទះ។

«អ្នកណាគេទៅចម្ការថ្មើរណេះ?»

ខ្ញុំគិតហើយងាកមើលទៅទីនោះមិនព្រិច។ មិនខុសទេ ពន្លឺពិលបង្ហាញមកកាន់តែជិតឡើងៗ រួចបិទងងឹតភ្លឹប។ អ្នកចុចពិលប្រហែលមិនចង់ឲ្យមានអ្នកណាម្នាក់ឃើញគេហើយ បានជាខំបិទពីចម្ងាយអញ្ចឹង។ ខ្ញុំផ្ដួលខ្លួនដេកវិញព្រឹប តែភ្នែកប្រឹងបើកគ្រលួងសម្លឹងទៅ នៅពេលដែលស្នូរជើងលាន់មកស្រាលៗស្រឹបៗ។ ទោះយ៉ាងណា មេឃងងឹតណាស់ ខ្ញុំមិនដឹងថាគេនោះជាអ្នកណាទេ ដឹងតែថាគេនោះមកដល់ចំហៀងផ្ទះក៏លែងឮស្នូរស្បែកជើង។ គេប្រាកដជាអ្នកផ្ទះនេះ ហើយឡើងទៅលើវិញបាត់ហើយ។

«ចម្លែកៗម៉េះ? ផ្ទះមានបង្គន់គ្រប់គ្រាន់ដល់ក្នុងបន្ទប់ មានពីណាថ្មើរណេះកណ្ដាលអធ្រាត្រដើរទៅចម្ការធ្វើលឹបលធ្វើអី?»

ខ្ញុំបិទភ្នែកខំដេកឲ្យលក់ បន់ឲ្យភ្លឺឆាប់ៗ ព្រោះចិត្តចេះតែនឹកស្រៀវស្រាញ ចេះបានខ្យល់បក់មករសឹប ខ្ញុំក៏ដេកលក់ទៅវិញដូចបំណង ដូចពាក្យចាស់ថាដេកលក់បាត់ខ្លាចនោះមែន។

ព្រឹកនោះ ខ្ញុំនៅបម្រើតាអិតដែលទស្សន៍ទាយឲ្យភ្ញៀវដូចរាល់ដងរហូតដល់រសៀល គាត់អស់ទឹកពីធុងទឹកកក ប្រើខ្ញុំឲ្យចុះទៅយក ទើបខ្ញុំបានចេញទៅដល់ផ្ទះបាយ។ មីងម៉ាចនៅស្លស្លុកមុខក្រញូវតាមទម្លាប់គាត់ ធ្វើឲ្យខ្ញុំមិនហ៊ាននៅសួរនាំអីច្រើនទេ។ ខ្ញុំបានទឹកពេញធុងហៀបនឹងឡើងផ្ទះវិញឮគាត់សួរវិញដែរ៖

«ថ្មើរម៉ានអ្ហែងមកលើកបាយទៅឲ្យយាយរបស់អ៊ំអិត?»

ខ្ញុំងាកមកខ្វាកសួរគាត់ទាំងភ្លេចគិត៖

«អូ! អ្នកនៅក្នុងចម្ការហ្នឹងជាយាយរបស់តាអិត?»

មីងម៉ាចងាកទៅកាប់សាច់ដាក់ចាន ហើយលើកចាននោះទុកទៅលើថាស។ វាជាសាច់ដដែលដូចពីម្សិលដែលក្មេងធ្វើការឲ្យគេដូចពួកខ្ញុំមិនដែលបានហូបអីម្ដងទេ។ ម៉េចក៏លើកម្ហូបទៅចម្ការយកសាច់ដដែលៗទៅអញ្ចឹង? ខ្ញុំកំពុងនឹកឆ្ងល់ បែរខ្លួនយឺតៗតម្រង់មាត់ទ្វារ ស្រាប់តែឮគាត់ឆ្លើយមក៖

«អញក៏មិនដឹងដែរ! ឮតែគេថា!»

ខុសពីមុននេះដែលខ្ញុំគិតថា គាត់ប្រហែលមិនរវល់ឆ្លើយនឹងខ្ញុំទេយ៉ាង ពេលនេះគាត់បែរជានិយាយធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែនឹកឆ្ងល់ទៅទៀត។ មីងម៉ាចមកនៅយូរហើយ គេទុកចិត្តឲ្យធ្វើបាយសម្ល ឡើងផ្សាររាល់ថ្ងៃផង នៅតែគាត់មិនដឹងថាអ្នកក្នុងផ្ទះកណ្ដាលចម្ការនោះជាអ្នកណា ទម្រាំបើខ្ញុំ???

ខ្ញុំដើរមកធ្វើការក្បែរៗតាអិតវិញ ទាំងនឹកឆ្ងល់ពេញក្នុងខ្លួន។

ឬមួយដោយសារតែផ្ទះនេះមានរឿងយ៉ាប់ៗអញ្ចឹង បានជាអាស្នាមុនពេលទៅវានិយាយបន្លាចខ្ញុំ? តាអិតចាស់ហើយ ទម្រាំយាយគាត់ទៀតចាស់យ៉ាងណាទៅ? ចុះបើមីងម៉ាចមិនដឹង គាត់បានពាក្យនេះពីណាមក? ហើយយប់មិញកណ្ដាលអធ្រាត្រអ្នកណាចុះពីផ្ទះទៅចម្ការធ្វើអី?

«អាបុល! ទឹកអប់អស់ហើយ!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនបែរមកវិញ ឃើញគាត់ហុចលុយមកឲ្យ ហើយនិយាយតឿនបន្ថែម៖

«អ្ហែងរត់ទៅទិញចិនមួយដបសិនមក! ឯកឧត្ដមមកចាំយូរហើយ អញត្រូវការប្រសិទ្ធីចិញ្ចៀនពេជ្រគាត់!»

ខ្ញុំលបអើតទៅមើលក្រៅបន្ទប់ទស្សន៍ទាយតាមប្រលោះជញ្ជាំងឈើ។ ពិតជាឯកឧត្ដមមាឌធំក្រអាញនោះ មកអង្គុយចាំច្រងុកមែន។ ទ្រនឹបគាត់ក្រាស់ៗណាស់ឯកឧត្ដមនោះ មិនឲ្យតាអិតខ្វារកម៉េចបាន? មិនត្រឹមតែគ្រូសូត្រផ្លុំទេដែលមានលាភ សូម្បីតែខ្ញុំជាក្មេងនៅក្បែរៗនេះ ក៏គាត់ឲ្យលុយមួយម៉ឺន ពីរម៉ឺនចាយលេងដែរ ឲ្យតែទាយទៅធ្វើឲ្យគាត់សប្បាយចិត្ត គិតថានឹងបានឡើងបុណ្យឡើងស័ក្ដិ។

«ណេះ! ៧ពាន់រៀល!»

អ្នកលក់និយាយផង ច្រកដកទឹកអប់ទៅក្នុងស្បោងខ្មៅឲ្យខ្ញុំបណ្ដើរ។ អ្នកលក់នោះនិយាយមិនឈប់ឯភ្នែកខ្ញុំរវល់សម្លឹងទៅរកនំចំណីជាច្រើនមុខក្នុងផ្ទះគាត់។

កំពុងទាក់ទើរសម្រេចចិត្តថាគួរទិញហូបឬអត់ ស្រាប់តែឮគាត់និយាយច្រែតៗបន្ត៖

«តាអិតអើយតាអិត! នៅមិននៅបានរបរមួយមិនបាច់ធ្វើអីហត់ ក៏មានគេលើកលុយមកប្រគេនដល់ផ្ទះ!»

ខ្ញុំហៀបហើបមាត់ឲ្យគាត់យកនំឲ្យមួយកញ្ចប់ទៅហើយ គាត់ដាក់មកវិញរ៉ាវបន្ថែម៖

«នេះកុំតែប្រពន្ធមុនគាត់ចេះបញ្ជាន់រូបចេះអី កុំអីក៏មិនបានយាយក្រោយមកដេកស៊ីស្រួលអ៊ីចេះដែរ! គិតទៅមនុស្សប្រុស មិនចេះស្កប់ អស់ពីប្រពន្ធដើម យកស្រីផ្សេងឡើងផ្ទះភ្លែត ចំណាស់ណេះទៅហើយ!»

«ចែឯងធ្លាប់ឃើញប្រពន្ធមុនតាអិត?» សំឡេងម្នាក់ស្រីដែលអង្គុយយោលកូនក្នុងផ្ទះលាន់មកសួរចែលក់ចាប់ហួយ។ ក៏ជាសំណួរដែលខ្ញុំចង់ឮចម្លើយដូចគ្នា បានជាខ្ញុំនៅបង្អង់ចាំស្ដាប់បន្ត។ អ្នកលក់ឆ្លើយភ្លាម៖

«អើ! ឮតែគេថាដែរ!!! ឮគេថាប្រពន្ធមុនគាត់ នៅសុខៗឈឺបីយប់បីថ្ងៃភ្លឹក ហើយបកមកវិញមានគេកាន់រូបតែម្ដង! ដោយសារអញ្ចឹងបានជាឥឡូវតាហ្នឹងក្លាយជាគ្រូទាយឈុត ល្បីមានលុយវាល់ថាសហ្នឹងណា៎!»

«ហើយចុះឥឡូវប្រពន្ធមុនគាត់នៅឯណា?» អ្នកសួរបន្តនូវសំណួរដែលខ្ញុំក៏ចង់ដេញដោលដូចគ្នា។

«ឮថា នៅហ្នឹងដែរតើ! សំងំក្នុងផ្ទះគាត់ដែរហ្នឹង គ្រាន់តែមិនចេញមុខ!»

អ្នកយោលអង្រឹងនិយាយរបៀបមិនយល់ស្រប៖

«ស្អីអ្ហា៎? បើមែន ម៉េចតាហ្នឹងហ៊ានយកមីងភីឡើងផ្ទះ?»

ខ្ញុំត្រៀមដើរចេញ ព្រោះអស់សំណើចដែរ ដែលខ្ញុំនៅផ្ទះនោះជាងបីអាទិត្យហើយមិនដែលឃើញយាយណាផ្សេង ក្រៅពីមីងភីនោះផង គិតទៅពាក្យស្រីៗតពីមាត់មួយទៅមាត់មួយមែន។ ពេលឃើញគេនាំគ្នានិយាយដើមម្ចាស់ខ្ញុំជក់មាត់ពេក ខ្ញុំដូរចិត្តគិតថាដើរត្រលប់ទៅវិញ លែងខ្ចីរង់ចាំទិញនំអីទៀត ព្រោះម្យ៉ាងខ្លាចតាអិតចាំយូរផង។ ស្រាប់តែពេលបែរខ្នងបានពីរបីម៉ែត្រ ក៏ឮអ្នកលក់នោះនិយាយយកឈ្នះចាញ់បន្ថែម៖

«មិនជឿហីទៅ! អញឮគេថា ប្រពន្ធមុនគាត់សំងំលាក់ខ្លួនក្នុងចម្ការ! មានខ្មោចចូលខ្លួនជួយប្ដីគាត់សូត្រផ្លុំអីពូកែណាស់ ហើយមិនដែលដើរចេញទៅណាត្រូវពន្លឺថ្ងៃទេ មួយថ្ងៃស៊ីបាយតែម្ដងគត់ គឺពេលព្រលប់ៗ! »

ខ្ញុំបុកពោះភឹប ស្របពេលអ្នកសួរនោះសួរផ្ទាន់វិញ៖

«ពូកែដឹងម៉េះចែ!? វាមិនដែលមានខ្មោចអីចូលទេ សម័យណេះហើយ! ចេះតែជឿកើតដែរ??»

«អើ! ហើយចុះម៉េចគាត់មានភ្ញៀវឡើងចុះមករកពឹងពាក់ញាប់ម៉េះ? បើថាគាត់មិនសក្ដិសិទ្ធិ? ក្មេងៗនៅផ្ទះគាត់រត់អស់ជិត១០នាក់ហើយអ្ហែងមិនសួរ? អញដឹងពីក្មេងស្រីម្នាក់ដែលធ្លាប់មកនៅផ្ទះនេះ គឺក្មេងហ្នឹងលួចនិយាយប្រាប់មែនណា៎! អើ! ចង់ដឹងច្បាស់ សួរអូននេះក៏បាន អូននេះក៏នៅផ្ទះតាមអិតដែរ!»

គេនាំគ្នាមើលមកខ្ញុំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែង៉េមង៉ាម។ ខ្ញុំសើចញឹមៗ ហើយគេចចេញមកយ៉ាងរហ័ស ព្រោះមិនចង់ឆ្លើយអ្វីនឹងសំណួររបស់ពួកគេឡើយ។ ចេញពីភូមិមកធ្វើការឲ្យតាអិត ម្ដាយខ្ញុំផ្កាំស្រេចហើយថានៅបម្រើគេកុំចេះដឹងរឿងម្ចាស់ផ្ទះ កុំនិយាយដើមម្ចាស់ផ្ទះ កុំយករឿងក្នុងផ្ទះនិយាយនឹងអ្នកក្រៅ។

ខ្ញុំពិតជារក្សាបណ្ដាំនេះខ្ជាប់ខ្ជួន….. ប៉ុន្តែសម្រាប់ខ្ញុំ ការពិតវានៅតែជាការពិត។ អ្វីដែលខ្ញុំឮអ្នកស្រុកនិយាយអំពីគ្រួសារតាអិត ធ្វើឲ្យខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំកំពុងរស់នៅក្នុងគ្រួសារពោរពេញដោយអាថ៌កំបាំងមួយ។ នេះបើកុំតែអាស្នាឈប់ កុំអីខ្ញុំក៏មិនដឹងសូម្បីតែថានៅក្នុងចម្ការដ៏ជ្រៅរបស់តាអិត មានផ្ទះតូចមួយបិទទ្វារ មិនត្រូវការពន្លឺព្រះអាទិត្យ ហើយជារៀងរាល់ថ្ងៃត្រូវមានអ្នកយកបាយទៅ ពិសេសគឺមានសិទ្ធិយកទៅ តែគ្មានសិទ្ធិដឹងថាអ្នកខាងក្នុងជាអ្នកណា ចំណាស់ណា ហើយប្រុសឬស្រីឡើយ។

«អ្នកក្នុងផ្ទះពិតជាប្រពន្ធមុនរបស់តាអិតដូចគេថាមែនអត់?»

ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងតាំងពីផ្ទះបាយរហូតដល់ក្នុងចម្ការ។ ដៃខ្ញុំលើកថាសលែងសូវញ័រលែងភ័យ ព្រោះចិត្តខ្ញុំដូចជាជឿថាក្នុងផ្ទះនោះជាភរិយាតាអិតមែន ប៉ុន្តែសំណួរមួយទៀតចេះតែរុកកួនខ្ញុំ។

«អញ្ចឹងម៉េចក៏ម្សិលមិញ ខ្ញុំឃើញមីងភីប្រពន្ធក្មេងគាត់នៅនុះដែរ? វាមិនដែលប្រពន្ធចុង និងប្រពន្ធដើម អីត្រូវគ្នាម្ល៉ឹងៗ?»

ពាក្យដែលគេនិយាយថាប្រពន្ធមុន គាត់សំងំលាក់ខ្លួនក្នុងចម្ការអាចថាខ្ញុំជឿ តែពាក្យថាមានខ្មោចចូលខ្លួនដើម្បីជួយសូត្រផ្លុំអីឲ្យពួកម៉ូយរបស់ប្ដីគាត់ តើពិតកម្រិតណា? ពាក្យថាមួយថ្ងៃស៊ីបាយតែម្ដងគត់ គឺពេលព្រលប់ៗ ម៉េចក៏ត្រូវម៉្លេះ? ដឹងអញ្ចឹង មុនអាស្នាទៅជជីកសួរវាអស់អាចម៍អស់នោមហើយ។

«អាបុល?»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត ព្រោះមីងភីបង្ហាញខ្លួននៅពីមុខខ្ញុំ។ មុខគាត់ដែលធ្លាប់តែញញឹមប្រិមប្រិយនៅមុខភ្ញៀវអ្នកធំៗហ្នឹង បែរជាកាចថ្មែគួរឲ្យភ័យជាងពាក្យចចាមអារ៉ាមពីផ្ទះគាត់ដែលខ្ញុំបានឮនោះទៅទៀត។

«ឲ្យបាយមកណេះ!»

គាត់ឆក់យកថាសបាយពីដៃខ្ញុំទៅ។ ក្រចកដៃគាត់លាបពណ៌ក្រហមជាំមិនសមនឹងវ័យកណ្ដាលរបស់គាត់សោះ។

«ពីនេះទៅ អ្ហែងមិនបាច់លើកបាយមកចម្ការទេ! ទៅ! ទៅមុខជូតផ្ទះចេញឲ្យស្អាតភ្ញៀវទៅអស់ហើយ!»

គាត់សម្លក់ខ្ញុំមួយ ហើយទើបបែរខ្នងដើរបន្តទៅក្នុងចម្ការ។

«ល្អដែរ! ពីពេលនេះទៅមិនបាច់មកអាកន្លែងយ៉ាប់ចិត្តនេះទៀតមិនល្អ?»

ខ្ញុំដើរបណ្ដើរ រត់បណ្ដើរ ចេញមកវិញទាំងអរលាយភ័យ។ អរគឺដឹងថាស្អែកមិនបាច់មកព្រឺសម្បុរទៀត ចំណែកភ័យគឺមិនដឹងថាមីងភីគាត់កើតអីគាត់ បានជាប៉ុន្មានថ្ងៃនេះគាត់ធ្វើមុខដូចយកខ្ញុំជាសត្រូវរហូត។

ខ្ញុំឈប់ជើង ព្រោះឃើញពូអ្នកថែចម្ការដដែលនោះកំពុងកាប់ដី។

មេឃជិតអស់ពន្លឺហើយ គាត់ក៏នៅតែធ្វើការមិនឈប់ទៀត ទឹកមុខសោះអង្គើយមិននិយាយមិនស្ដី តើគាត់កើតអី?

គាត់នៅតែសម្ដែងចរិតមិនត្រូវការរវល់ជាមួយខ្ញុំដូចពីម្សិលដដែល។ ខ្ញុំក៏ដើរហួសពីគាត់ទៅទាំងចម្លែកចិត្ត។ ដុសលាងផ្ទះចប់ ខ្ញុំក៏ទៅងូតទឹក ហើយហូបបាយម៉ង់ៗម្នាក់ឯង។ រំពេចនោះខ្ញុំនឹកឃើញដល់លុយ៥$ដែលឯកឧត្ដមឲ្យកាលពីល្ងាច ខ្ញុំរវល់តែចាក់ទឹកដាក់ជើងពានឲ្យតាអិត ក៏បានស៊កលុយនោះនៅនឹងធ្នឹមបង្អួចបន្ទប់ទស្សន៍ទាយរបស់គាត់។

ខ្ញុំក្រោកវឹងចោលចានបាយ រត់ទៅបន្ទប់នោះយកលុយឲ្យបានមុនពេលមីងភីប្រពន្ធគាត់ដឹង។

«អូយ! ហេងមែន តាអិតមិនទាន់ចាក់សោ!»

គិតផងស្រវាទាញទ្វារបើកចូលក្នុងបន្ទប់ងងឹតនោះ ហើយរេរកមើលលុយប្រាំដុល្លាររបស់ខ្ញុំទាំងមិនហ៊ានចុចបើកភ្លើង។

មិនទាន់បានបីដង្ហើមស្រួលបួលផង ស្រាប់តែឮស្នូរជើងតានោះមកវិញ ធ្វើឲ្យខ្ញុំព្រលឹងចុងសក់។ ដៃគាត់កាន់ចង្កោមសោក្រិកក្រកទៅហើយ បើមិនប្រាប់គាត់ឲ្យដឹងថាខ្ញុំនៅក្នុង គាត់អាចនឹងចាក់សោចោលខ្ញុំនៅទីនេះផងមិនដឹង។ ហៀបហាមាត់ប្រាប់គាត់ថាខ្ញុំចូលមករកលុយខ្ញុំ ស្រាប់តែសំឡេងមីងភីលាន់មកខ្សឹបៗ ៖

«មើល៍តាអិត! កុំទាន់ចាក់សោ ចូលទៅក្នុងសិន ខ្ញុំមានការចង់និយាយ!»

មីងភីទាញដៃប្ដីចាស់របស់គាត់ចូលមក ធ្វើឲ្យខ្ញុំស្រលាំងកាំងខំអែបខ្លួនទៅនឹងទ្វារពួនគាត់។

«មិនបាច់បើកភ្លើងទេ និយាយតែបន្តិចទេ»

មីងភីមិនឲ្យប្ដីគាត់បើកភ្លើង ធ្វើឲ្យខ្ញុំធូរចិត្តវិញ។ ពេលនោះ ខ្ញុំសឹងថាអត់មិនហ៊ានដកដង្ហើមផង ស្រាប់តែឮមីងភីនិយាយបន្តខ្សឹបៗ៖

«ខ្ញុំឈប់ឲ្យអាបុលទៅចម្ការទៀតហើយ! ក្រោយៗចាំខ្ញុំលើកបាយទៅខ្លួនឯង!»

«វាកើតថី?» តាសួរវិញ។

«ខ្ញុំចេះតែមានអារម្មណ៍ថាអាក្មេងនេះមិនស្រួលម៉េចមិនដឹងទេ! យកល្អកុំឲ្យវាទៅរវល់ក្បែរហ្នឹង!ល្ងាចមិញ ខ្ញុំទៅទាន់ពេលវានិយាយនឹងអាគ!»

ខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមដល់ពូអ្នកថែចម្ការ។ ពិតមែនហើយម្សិលមិញខ្ញុំបានសួរពូនោះមួយម៉ាត់មែន ហើយខ្ញុំមិនដឹងទេថាគាត់គ។

ចិត្តខ្ញុំភ័យណាស់ ព្រោះពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធនេះកំពុងនិយាយដើមខ្ញុំ។ គេសង្ស័យខ្ញុំ??? តើខ្ញុំបានធ្វើអីខុស? ចុះបើពេលនេះគេឃើញខ្ញុំនៅពួនក្នុងបន្ទប់នេះទៀត?

ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញចង់ឈប់ធ្វើការ ហើយវិលទៅផ្ទះនៅជាមួយម៉ែវិញតែម្ដង ព្រោះអ្វីៗនៅទីនេះកាន់តែមានសភាពមិនល្អសម្រាប់ខ្ញុំ។

«អញ្ចឹងសោះបានជាគ្មានក្មេងណាទ្រាំនៅបានយូរ ទោះគាត់ឲ្យប្រាក់ខែដល់ទៅជាង១០០ដុល្លារទៅហើយ!!» ខ្ញុំគិតផង ទោមនស្សនឹងស្ថានភាពរបស់ខ្លួនឯងផង។ ល្ងាចមិញ ខ្ញុំគ្រាន់តែសួរពូគនោះព្រោះឆ្ងល់ ក៏ត្រូវជាប់ពិរុទ្ធដែរ?

ខ្ញុំសំងំទាំងញ័រដៃ ឯមីងភីនិយាយបន្ថែម៖

«វាអត់ម៉េចទេ!! ប៉ុន្តែប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ខ្ញុំឧស្សាហ៍យល់សប្ដិប្លែកៗ! យប់មិញយល់សប្ដិថាអាបុលវាចូលទៅវាយបំបែករូបរបស់យើង!»

«មែន? អញ្ចឹងបានយប់មិញឃើញឯងក្រោកទៅចម្ការទាំងយប់!»

«ហ្នឹងហើយ! ខ្ញុំភ័យណាស់ ខ្លាចបែករូបមែន យើងមិនចប់?? បានជាមិនចង់ឲ្យវាទៅរញ៉េរញ៉ៃក្បែរនោះទៀត!!»

«អើ! អញ្ចឹងមិនបាច់ប្រើវាទៀតទេ! ចាំយកទៅខ្លួនឯងទៅ!»

«នែ៎ឯង! មួយទៀតរឿងឯកឧត្ដមដែលឈឺជ្រុះសក់អស់នោះណា៎! ឯកគិតទៅបានសក់ពីណាមកសូត្រឲ្យគេ? បានជាហ៊ានទទួលទ្រនឹបគេដល់ទៅ១០០០ដុល្លារ?»

សម្ដីមីងភីធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់ឯកឧត្ដមកាលពីព្រឹកដែលបានដោះមួកឲ្យតាអិតមើលថាគាត់ឈឺរបូតសក់អស់។ តាអិតបានសន្យាថានឹងសូត្រឲ្យគាត់បានសក់ដូចដើមក្នុង៣ថ្ងៃ។ ពេលនេះប្រពន្ធគាត់សួរខ្ញុំបានឱកាសស្ដាប់ពីវិធីគាត់ ថាតើគាត់ធ្វើយ៉ាងណា ដូច្នេះខ្ញុំខំស្ដាប់ស្ទើរមិនហ៊ានដកដង្ហើម។ តាអិតឆ្លើយខ្សឹបៗវិញ៖

«អញ យកសក់អាស្នាសូត្រ!»

«អូ? ឯងមានសក់វា? គ្រប់ទេ?!»

«កុំភ័យ! កាលវានៅសក់វាជ្រុះទាំងប៉ុន្មាន អញរើសទុកទាំងអស់! ឯកឧត្ដមអាយុ ៥៥ អញប្រហែលមានគ្រប់៥៥សរសៃ។ ឯកឧត្ដមនោះច្បាស់ជាពេញចិត្ត ហើយនាំម៉ូយមើមៗមកច្រើនទៀត! យើងនឹងបានរង្វាន់ច្រើនទៀត!»

ខ្ញុំលូកដៃស្ទាបសក់ខ្លួនឯងដោយមិនដឹងខ្លួន។

«គេពិតជាអាចយកសក់អាស្នាមកសូត្រដើម្បីឲ្យឯកឧត្ដមនោះដុះសក់បានមកវិញមែន?»

នេះជាសំណួរដដែលៗដែលនៅវិលវល់ទៅមកក្នុងគំនិតខ្ញុំ ហើយចម្លើយមានតែមួយគត់គឺចង់ដឹងទាល់តែរង់ចាំមើលសិន។

«ល្អណាស់! ធ្វើពិធីម៉ោងប៉ុន្មាន?»

«យប់នេះ!» តានោះឆ្លើយនឹងស្រីក្មេងរបស់គាត់វិញ។

ខ្ញុំនៅភ្លឹកព្រោះពិតជាគិតថាចង់ឃើញរបៀបធ្វើពិធីនោះណាស់។ រហូតដល់តានិងយាយក្មេងរបស់គាត់ចេញទៅបាត់ ហើយបិទទ្វារចាក់សោវិញជាប់ក៏ខ្ញុំនៅតែឈរទ្រឹងម្នាក់ឯង។ ទីបំផុតខ្ញុំលូកបានលុយមកញាត់ចង្កេះខោ ហើយទើបរាវរកមួលសោសាកមើល។ ទ្វារអត់បានចាក់មេសោពីក្រៅទេគាត់គ្រាន់តែចុចបិទ។

រាល់ដងគាត់ប្រយ័ត្នណាស់ ចាក់សុទ្ធតែពីរបីជាន់ ប្រហែលជាយប់នេះត្រូវមកធ្វើពិធីវិញ បានជាគាត់ខ្ជិលចាក់វា។ ខ្ញុំសសៀរចេញលបៗ ហើយទៅបន្តរកបាយទឹកទាំងលបលួច ចិញ្ចឹមចិត្តថាយប់នេះត្រូវមើលតាអិតធ្វើពិធីហៅសក់ឲ្យខានតែបាន។

ចប់ការងារ ខ្ញុំចងមុងដេកដូចរាល់ដង តែចិត្តនៅទន្ទឹងរង់ចាំលបមើលឲ្យតែបន្ទប់ទស្សន៍ទាយបើកភ្លើងនឹងអាលឡើងទៅមើលគាត់ស្ងាត់ៗ ព្រោះយប់អញ្ចឹងយើងពួនពីក្រៅបង្អួច គាត់មិនដឹងទេ។

ដឹងអីចាំបាត់ៗមិនបានអីផង ក៏លង់ដេកលក់មួយភាំង….

បើកុំតែឆ្កែអ្នកស្រុកព្រួតគ្នាលូតៗគ្នារដឹក កុំអីក៏មិនងាយដឹងខ្លួនដែរ….

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតមកវិញ សម្លឹងដំបូលមុងខ្លួនឯងចង់ដឹងថាថ្មើរណេះព្រឹកឬនៅ? ដេកយូរប៉ុណ្ណាហើយ?

ពន្លឺពិលបោលមកឆ្វាត់ឆ្វែងលើដី….មិនខុសទេ ស្ថានភាពគឺដូចកាលពីយប់មិញដែរ ពន្លឺពិលមកកាន់តែជិតឡើងៗ រួចបិទងងឹតភ្លឹប។

ស្នូរស្បែកជើងឡើងទៅលើវិញបាត់បន្សល់នូវក្ដីចម្ងល់ជាច្រើន គឺតើតាអិតធ្វើពិធីហើយឬនៅ? អ្នកកាន់ពិលអម្បាញ់មិញនេះ ជាមីងភី ឬគាត់?

ខ្ញុំបិទភ្នែកខំដេកសាដើម តែចិត្តនៅតែនឹកឆ្ងល់ គិតមិនលុះក៏បែរសម្លឹងទៅផ្លូវអម្បាញ់មិញដែលឆ្ពោះទៅចម្ការ។ ទីនោះងងឹតស្លុបកាន់តែមើលក៏កាន់តែខ្លាច ដូច្នេះមានតែសំងំប្រឹងដេក។

រំលងបានបីថ្ងៃ ស្រាប់តែឯកឧត្ដមដែលជ្រុះសក់នោះបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងហ៊ឹកហ៊ាក់ នាំមកទាំងអង្គរក្សទាំងប្រពន្ធលើកកន្ត្រកផ្កា ផ្លែឈើមកជូនតាអិតយ៉ាងសន្ធឹក និងទ្រនឹបដុល្លារមួយដុំទៀត។

ខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត គឺនៅពេលដែលគាត់ញញឹមញញែម បើកមួកបង្ហាញក្បាលដល់តាអិត។ សក់គាត់ពិតជាដុះខ្មៅក្រឹបពេញក្បាលមែន ទោះបីមិនទាន់បានវែងពេញលក្ខណៈក៏ដោយ។

«លោកគ្រូពូកែណាស់ ខ្ញុំសូមស្ងើចសរសើរ!»

គាត់នាំប្រពន្ធឲ្យសំពះតាអិតផ្ដោមៗ ធ្វើឲ្យមីងភីដែលឈរលបមើលពីបង្អួចញញឹមយ៉ាងមានអំនួតចំណែកខ្ញុំក៏ចំហមាត់ធ្លុង។ បានន័យថា យប់នោះតាអិតពិតជាបានធ្វើពិធី ហើយគាត់ពិតជាមានសមត្ថភាពធ្វើឲ្យមនុស្សឈឺជ្រុះសក់អស់ ដុះសក់ឡើងវិញព្រាតក្នុងរវាងពេលបីថ្ងៃ?

«លោកគ្រូ ប្អូនស្រីខ្ញុំម្នាក់នៅសៀមរាប គ្នាកើតដំបៅរលួយស៊ីមុខមាត់តាំងពីរឆ្នាំមុន មើលមិនត្រូវសោះ! ឥឡូវនាំវាមកឲ្យលោកគ្រូជួយក្រែងវាបានស្អាតបាតវិញ!» ជំទាវរបស់ឯកឧត្ដមនោះនិយាយ។

«អើ! នាំចូលមក!» តាអិតឆ្លើយយ៉ាងអំនួត។

ដំបៅមុនរាលដាលនៅលើមុខប្អូនស្រីលោកជំទាវពិតជាគួរឲ្យខ្លាច។ កុំថាអ្នកផ្សេង សូម្បីខ្ញុំក៏ញញើតនឹងមើលដែរ តែលោកតាអិតផ្អៀងផ្អងមើលហើយ ក៏និយាយសន្យាភ្លាម៖

«ពីរបីថ្ងៃទៀត ចាំតារកថ្នាំបានចាំ Callឲ្យមក!»

ជំទាវសួរទាំងអរកខិបកខុប៖

«បានន័យថាអាចមើលឲ្យស្អាតវិញបាន មែនអត់លោកគ្រូ?»

តាអិតសើចកខឹកមុននឹងឆ្លើយ៖

«ត្រឹមក្បាលទំពែកនៅហៅសក់ឲ្យវិញបាន! ត្រឹមអីអស្ចារ្យថ្ពាល់ប៉ុណ្ណឹងៗ?»

ចិត្តខ្ញុំវិញលួចគិតតែម្នាក់ឯងថា បើសិនជាតាអិតអាចធ្វើឲ្យមុខគួរឲ្យខ្លាចនោះជា ហើយស្អាតដូចដើមវិញ ខ្ញុំនឹងកោតគាត់។

ដឹងអីល្ងាចនោះ ពេលកំពុងងូតទឹកស្រាប់តែឮគាត់ស្រែកហៅ។ ខ្ញុំរត់ស្លើតស្លក់មកដល់លើផ្ទះឃើញគាត់ឈរក្រពាត់ដៃ សម្លឹងទៅផ្ទះលក់ចាប់ហួយក្បែរខាង។ ខ្ញុំឃើញចែដែលមាត់ដាចនោះកំពុងជូតមុខមាត់គាត់ក្បែរស្នួខោអាវ ហើយមិនដឹងរឿងថាពីរនាក់យើងកំពុងឈរពីលើផ្ទះមើលសកម្មភាពគាត់ទេ។

តាអិតស្រាប់តែនិយាយនឹងខ្ញុំខ្សឹបៗ៖

«យប់នេះអ្ហែងសសៀរទៅឆ្កឹះលួចយកក្រមានោះមកឲ្យអញអាបុល!»

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត ព្រោះក្រៅពីនៅបម្រើគេដូចខ្ញុំដាច់ថ្លៃ ខ្ញុំនៅត្រូវធ្វើចោរមួយជាន់ទៀត?។

ខ្ញុំធ្វើភ្នែកស្លឺដែលនៅសុខៗ ត្រូវគាត់បញ្ជាឲ្យទៅលួចក្រមាស្រីៗ។ យល់ចិត្តខ្ញុំ គាត់និយាយលួងភ្លាម៖

«ទៅ! ចាំអញឲ្យពីរម៉ឺន! កុំឲ្យមីងឯងដឹង! អញចង់បានក្រមានោះមកដេកឱបលេង!»

ខ្ញុំយល់ភ្លាមថាតានោះលួចស្រលាញ់ចែចាប់ហួយ តែប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកទើបខ្ញុំដឹងថាអ្វីដែលគាត់និយាយគឺមិនពិតព្រោះថា ចែចាប់ហួយឡើងកន្ទួលក្រហមពេញមុខ ហើយចេញដំបៅរលួយដូចលំនាំរបស់ប្អូនស្រីជំទាវ ចំណែកប្អូនស្រីជំទាវនោះវិញ បែរជាសះរលីងហើយមករកអរគុណលោកគ្រូជាមួយរង្វាន់ជាច្រើន។

យប់នោះខ្ញុំដេកគងថ្ងាសគិត។

តើក្នុងលោកនេះពិតជាមានមន្តអាគមកែសម្ផស្សស្ទីលលួចក្រមាគេមកធ្វើមែនឬអត់? តាអិតចេះវិធីផ្ទេរដំបៅនោះទៅឲ្យម្ចាស់ក្រមា ហើយឲ្យប្អូនជំទាវជាវិញមែនឬអ្វី?

ស្អែកឡើង ខ្ញុំខំស្វែងរកមើលក្រមានោះដែរតែមិនឃើញសោះ ទាំងក្នុងបន្ទប់តាអិត ក្នុងកន្លែងទស្សន៍ទាយក្ដី។

ចិត្តខ្ញុំឱបជាប់នូវក្ដីសង្ស័យជាច្រើនរហូតដល់ពេលបាយ ស្រាប់តែមីងម៉ាចនិយាយរអ៊ូ។

«នែ៎អាបុល! ពេលអ្ហែងទៅផ្សារជាមួយមីងភី ម៉ែអាស្នាមកដល់ទីនេះ!»

«គាត់សុំតាអិតឲ្យអាស្នាវាមកនៅវិញមែនអត់មីង?» ខ្ញុំអរផងអីផង។

«សុំនៅស្អីឯង? វាឈឺជ្រុះសក់អស់ហើយ! ម៉ែវាមកនេះមកសុំឲ្យតាអិតមើលឲ្យ!»

ខ្ញុំរបូតចានពីដៃខ្ពាក ចំហមាត់ម្នាក់ឯង។

គឺខ្ញុំនឹកឃើញមុនគេគឺសក់ក្បាលឯកឧត្ដមនោះ បន្ទាប់មកគឺសម្ដីប្ដីប្រពន្ធតាអិតមីងភីខ្សឹបៗលើផ្ទះ។

«រឿងឯកឧត្ដមដែលឈឺជ្រុះសក់អស់នោះណា៎! ឯងគិតទៅបានសក់ពីណាមកសូត្រឲ្យគេ?»

«អញយកសក់អាស្នាសូត្រ!»

«អូ? ឯងមានសក់វា? គ្រប់ទេ?!»

«កុំភ័យ! កាលវានៅ សក់វាជ្រុះទាំងប៉ុន្មាន អញរើសទុកទាំងអស់! ឯកឧត្ដមអាយុ ៥៥ អញប្រហែលមានគ្រប់៥៥ សរសៃ»

មីងម៉ាចស្រែកជេរដែលខ្ញុំកំពប់បាយពេញផ្ទះបាយគាត់ ធ្វើឲ្យខ្ញុំរួសរាន់ឱនប្រមូលអំបែងចានទាំងព្រលឹងចុងសក់។ រូបភាពអាស្នា និងចែចាប់ហួយលងនៅនឹងភ្នែកខ្ញុំ មិនថាយប់មិនថាថ្ងៃ ហើយរាល់ដងឲ្យតែខ្ញុំសិតសក់រួច ខ្ញុំប្រមូលយកកម្ទេចសក់ខ្លួនឯង មិនឲ្យជ្រុះនៅដីសូម្បីតែមួយចម្រៀកសរសៃឡើយ។

ចិត្តខ្ញុំគឺសង្ស័យ ហើយពិបាកទ្រាំ។

«ខ្ញុំចង់សុំតាត្រលប់ទៅផ្ទះមួយរយៈ!»

ខ្ញុំនិយាយនឹងគាត់ទាំងភិតភ័យ ស្រាប់តែគាត់បែរមកខ្វាកសូត្រអ្វីមួយផាំងព្រួសមកលើមុខខ្ញុំធ្វើឲ្យខ្ញុំក្ដៅរោលរលាករលួយស្រែកសន្ធាប់ តែស្រែកមិនចេញទើរនៅបំពង់ក រហូតដល់ភ្ញាក់ព្រើតពីដំណេកទាំងញ័រដៃញ័រជើង។

«ពុទ្ធោ! ខ្ញុំយល់សប្ដិទេ?»

ខ្ញុំបែកញើសជោកខ្នងទាំងមេឃរលឹមស្រិចៗត្រជាក់ស្រេប។

ភ្លាមនោះ ពន្លឺពិលចាំងឆ្វាចនៅនឹងដីសាជាថ្មី ខ្ញុំប្រមូលអារម្មណ៍បានមកវិញ តែដៃជើងនៅតែញ័រ។

ជាពេលកណ្ដាលអធ្រាត្រដដែល ដែលតែងមានសកម្មភាពមនុស្សកាន់ពិលដើរទៅចម្ការដូចតែរាល់ដង ខុសគ្នាតែបន្តិចគឺលើកនេះគេមិនមែនដើរចេញពីចម្ការទេ តែចុះពីផ្ទះដើរតម្រង់ទៅចម្ការ។ មានន័យថាសុបិនអាក្រក់បានដាស់ខ្ញុំឲ្យភ្ញាក់ឡើងមុនពេលកំណត់ បានជាទាន់ពេលដែលអ្នកណាម្នាក់កំពុងចុះពីផ្ទះលបដើរទៅក្នុងចម្ការ។

ខ្ញុំក្រឡាស់ខ្លួនក្រឡាប់តាមមើលទាំងបុកពោះ។

…..ផ្លេកបន្ទោរម្ដងៗ ធ្វើឲ្យខ្ញុំមើលស្គាល់ថានោះជាតាអិតច្បាស់ណាស់។ បានន័យថាអ្នកដែលមកពីចម្ការនៅពេលយប់ៗរាល់ដងគឺគាត់ហ្នឹងហើយ។

គាត់ដើរកប់បាត់ក្នុងចន្លោះរុក្ខជាតិ ទុកឲ្យខ្ញុំនៅដេកធ្វើភ្នែកភ្លឹះៗម្នាក់ឯង។

ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំយល់ថាតានោះកំពុងដើរទៅផ្ទះបិទជិតកណ្ដាលចម្ការនោះ ហើយគ្មានទៅណាផ្សេងទេ ព្រោះមេឃក៏រលឹមដីក៏សើម។

ខ្ញុំគិតមួយស្របក់ក៏សម្រេចចិត្តថាក្រោកទៅតាមមើលគាត់ថាគាត់ទៅរកអ្វីកណ្ដាលយប់ដូច្នេះ។ អ្វីទៅជាអាថ៌កំបាំងពិតរបស់ផ្ទះឈើនៅកណ្ដាលចម្ការនោះ?

ដោយសារអិនចុចពិលរបស់ខ្ញុំម្ដងចុចម្ដងបិទ ខ្ញុំអាចរំលៀកខ្លួនទៅរកផ្ទះនោះបានយ៉ាងរហ័ស។

ទ្វារផ្ទះហើបប្រមាណកន្លះម្រាមដៃ ហើយខាងក្នុងមានជះពន្លឺទៀនចេញមកពណ៌លឿងទុំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែជឿថាតាអិតបានចូលទៅក្នុងនោះប្រាកដមែន។ បង្អួចទាំងឡាយនៅតែបិទជិតឈឹងអញ្ចឹងហើយ មានតែច្រកទ្វារនេះឯងជាកន្លែងដែលខ្ញុំអាចឈរលបមើលគាត់។

ចិត្តខ្ញុំគឺចង់ដឹងថាអ្នកណានៅទីនេះស្រីឬប្រុស ហើយត្រូវជាអ្វីនឹងតាអិត។ ប៉ុន្តែប្រលោះទ្វារនោះតូចពេក ខ្ញុំអាចឃើញត្រឹមតែខ្នងតាអិតឈរនៅនឹងមុខអ្នកណាម្នាក់។ ខ្ញុំខំជំទើតជើងផង រេភ្នែកចុះឡើងផងនៅតែមើលមិនបាន។ ទីបំផុតនៅពេលខ្ញុំក្រឡាស់ភ្នែកចុះក្រោម ខ្ញុំឃើញតាមប្រលោះជើងតាអិត គឺជើងពានមួយ។ ខំផ្ទៀងមើលឲ្យជាក់ទើបឃើញក្រមាមួយបត់ដាក់លើជើងពាននោះ ហើយនិងកញ្ចប់ក្រហមតូចៗមួយចំនួនទៀត។ ពីមុខជើងពាន គឺជើងធូបមួយសំណុំ។

«អ្នកដែលនៅនឹងមុខតាអិតមិនមែនជាមនុស្សទេ? បើមនុស្ស ម៉េចមានជើងធូបនៅអុចចំពីមុខ?»

តាអិតឱនរៀបចំអ្វីមួយដាក់លើជើងពាន នោះជាឱកាសឲ្យខ្ញុំសម្លឹងឃើញអ្នកដែលនៅពីមុខគាត់។

ពុទ្ធោ! នោះតាមពិតគឺរូបសំណាក់ស្រីម្នាក់ធ្វើពីដីសោះ។ រូបនោះខ្ពស់ស្មើមួយជំហរមនុស្សពិត អញ្ចឹងបានជាខ្ញុំច្រឡំថាតាអិតឈរនិយាយជាមួយមនុស្សពិត។

ចុះតើមានអ្នកណាផ្សេងនៅទីនេះទេ?

ខ្ញុំរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញបរិវេណផ្ទះឈើនៅលើដី គឺចាក់ស៊ីម៉ង់រាបស្មើ គ្មានក្រាលឥដ្ឋ ក៏គ្មានការបោសសំអាតត្រឹមត្រូវ។ កាកសំណល់បាយកំពប់ ដបទឹកសុទ្ធចាស់ៗចោលរាត់រាយ និងកម្ទេចស្លឹកឈើផង។ តើស្ថានភាពនេះសមជាកន្លែងមនុស្សនៅដែរ?

តាអិតក្រោកភ្លែតមកវិញជាមួយថាសបាយក្នុងដៃគាត់។

«នេះឬថាសដែលមីងម៉ាចតែងតែរៀបចំរាល់ល្ងាចនោះ?»

ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងក្នុងចិត្តទាំងបើកភ្នែកគ្រលួង ហើយមើលទៅដៃតាអិតកំពុងដួសបាយបញ្ចុករូបដីនោះ។ ក្បាលរូបដីចាប់ផ្ដើមកម្រើក ហើយខ្ញុំអាចមើលឃើញស្រីរូបចម្លាក់នោះហាមាត់ទទួលអាហារពីដៃតាអិត។

បេះដូងខ្ញុំសឹងគាំងឈប់ដើរ ឯជើងខ្ញុំទាំងពីរញ័រទទ្រើក ព្រោះមិនដឹងត្រូវនៅឬត្រូវរត់។

ភ្លៀងធ្លាក់មកជោកមុខខ្ញុំ ហើយផ្លេកបន្ទោរឆ្វាចធ្វើឲ្យខ្ញុំមើលឃើញតាមកន្ទុយភ្នែកពីអ្នកណាម្នាក់ដែលទើបមកដល់ពីក្រោយខ្ញុំ។ ខ្ញុំបែរមកក្រោយវឹង ប្រទះមីងភីនៅឈរសម្លក់ខ្ញុំកណ្ដាលភ្លៀង។

ចិត្តខ្ញុំស្លុតស្រែកវ៉ាស ព្រោះគាត់ឈរឆ្ដុបដូចខ្មោចបិសាច។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំត្រូវមួយដំបងចំកញ្ចឹងកដួលត្មោលទៅលើដី។

…..មិនដឹងពេលវេលារំលងទៅយូរប៉ុណ្ណាទេ ទើបខ្ញុំដឹងខ្លួនមកវិញហើយបើកភ្នែកសន្សឹមៗ។

មុនពេលខ្ញុំនឹកឃើញពីអ្វីដែលខ្លួនបានជួបប្រទះកណ្ដាលចម្ការកាលពីយប់មិញ គឺឃើញខ្លួនឯងជាប់ក្នុងចំណង បានធ្វើឲ្យរលឹកឡើងវិញនូវអ្វីគួរឲ្យតក់ស្លុតដែលខ្ញុំបានជួបប្រទះ។ បន្ថែមពីលើនោះ គឺរូបសំណាក់ស្រីដែលចេះស៊ីបាយកំពុងឈរឆ្កុប បើកភ្នែកក្រឡោតនៅនឹងមុខខ្ញុំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំរវៃចុងជើងរំកិលខ្លួនថយក្រោយទាំងជាប់ចំណងត្រដាបត្រដួស។

….តាមពិត មនុស្សទៅណាបាត់អស់ហើយ រូបសំណាក់ដីនោះក៏នៅឈរឆ្កឹងគ្មានចលនាអ្វីដែរ តែហេតុការណ៍កាលពីយប់ទេដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំនៅតែរន្ធត់។

ខ្ញុំរេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញបន្ទប់ឈើដ៏កខ្វក់នេះ ក្រៅពីកម្ទេចធូប ទៀននិងដបទឹកសុទ្ធ អាហារកំពប់ខ្ចាយគឺមានតែស្នាមដីឥដ្ឋប្រឡាក់ប្រឡូសតែប៉ុណ្ណោះ គ្មានអ្នកណាផ្សេងនៅ គ្មានកៅអី តុ ឬគ្រែអ្វីឡើយ។

ពេលនេះអារម្មណ៍ដែលថាតាអិតជាមនុស្សបោកគេ បានរលាយអស់ ជំនួសមកវិញនូវអារម្មណ៍ថាតាអិតជាមនុស្សចិញ្ចឹមខ្មោចដែលមានមន្តអាគមខ្មៅងងឹតគួរឲ្យខ្លាច ពុំនោះទេម៉េចក៏កាលពីអធ្រាត្រយប់មិញ ខ្ញុំឃើញគាត់បញ្ចុកបាយឲ្យរូបដីនេះ ។

«វាដឹងខ្លួនហើយ!»

នោះគឺសំឡេងមីងភី។

ខ្ញុំបុកពោះភឹបៗ ហើយខំបែរខ្លួនរកមើលគាត់យ៉ាងលំបាក។ គាត់នៅពីក្រោយខ្ញុំដោយទឹកមុខកាច ហើយលើដៃមានកាន់ថាសមួយដុតទៀនមួយដើមផង។

ពីក្រោយខ្នងគាត់ គឺមានពូអ្នកថែសួនឈរក្បែរនោះ។ ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំយល់ថាគឺពូម្នាក់ហ្នឹងហើយជាអ្នកវាយខ្ញុំពីក្រោយឲ្យសន្លប់ គ្មានអ្នកណាទៀតទេ។

«អញប្រាប់ឯងហើយថាកុំឲ្យចង់ចេះ ចង់ដឹងច្រើន ឯងមិនស្ដាប់អញ អាបុល!»

គាត់និយាយផង ដើរចូលមកផងធ្វើឲ្យខ្ញុំចំហមាត់ធ្លុង ព្រោះស្លុតមិនដឹងត្រូវនិយាយអ្វីចេញ? ប្រពន្ធចុងតាអិត ងាកភ្លែតទៅរកពូថែសួន ធ្វើឲ្យពូនោះស្ទុះវឹងមកគ្រាកខ្ញុំឲ្យក្រោកឈរឡើង ទើបខ្ញុំប្រុងស្រែកចេញពីរបីម៉ាត់៖

«ខ្ញុំទៅផ្ទះខ្ញុំវិញហើយ! ខ្ញុំមិននៅទេ!»

ស្រាប់តែសូរសំណើចតាអិតលាន់មកប្រឹះៗ៖

«អា្ហសអ្ហា!!! អ្ហែងដឹងរឿងច្រើនអញ្ចឹង គិតចង់ទៅផ្ទះវិញស្រួលៗ?»

គាត់ដើរចេញគើមៗពីក្រោយរូបដីនោះ។ ទឹកមុខគាត់គឺកាចសាហាវ ហើយពាក់អាវខោរបៀបជាអ្នកចូលរូបគួរឲ្យខ្លាច។

ខ្ញុំសឹងគាំងបេះដូង ព្រោះខ្លួនឯងកំពុងស្ថិតក្នុងចំណងជាប់ រើមិនរួច។ ភ្លាមៗនោះ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់ពាក្យអាស្នាផ្ដាំថាឲ្យខ្ញុំប្រយ័ត្នខ្លួន ចំណែកក្រោយមក ម៉ែវាបានមកប្រាប់ថាវាឈឺជ្រុះសក់អស់ហើយ។ ជាមួយគ្នានោះ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញដល់មុខដង្កូវរលួយរបស់ចែលក់ចាប់ហួយទៀត។ ខ្ញុំហាមាត់ស្រែកយំមួយទំហឹង តែតាអិតញ៉ុកក្រមាគាត់មកយ៉ាងណែនពេញមាត់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំបានត្រឹមបើកភ្នែកក្រឡោតៗ មើលពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធដ៏ចង្រៃនេះកំពុងរៀបចំថាសនៅចុងជើងរូបដីហើយរៀបចំគ្រឿងគ្រៅតាមរបៀបរាល់ដងដែលគាត់រៀបចំធ្វើពិធីអូមអាមរបស់គាត់។

«អាធឿន! ពេលនេះមានអ្នកមកជំនួសអ្ហែងហើយ! ចាំអញធ្វើឲ្យអ្ហែងនិយាយបានវិញ ហើយអានេះវាគជំនួសអ្ហែងម្ដង!»

ពូថែសួនប្រហែលឈ្មោះធឿនហើយ បានជាមីងភីនិយាយចប់ គាត់ដូចជាត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំងប្រឹងញញឹមញញែម។

ខ្ញុំគិតចុះ គិតឡើងយូរណាស់ ទម្រាំយល់សាច់រឿង។ តាមពិត ពូនេះប្រហែលត្រូវប្ដីប្រពន្ធនេះធ្វើឲ្យគដើម្បីជំនួសភ្ញៀវណាម្នាក់ ហើយពេលនេះខ្ញុំជាអ្នកត្រូវមករងកម្មជំនួសគាត់វិញ។

ទោះបីខ្ញុំតក់ស្លុតក៏អត់ប្រយោជន៍ដែរ ទីបំផុតពួកគេបានរៀបចំពិធី ហើយតាអិតចាប់ផ្ដើមថ្វាយបង្គំរូបដី រួចសំពះផ្ដោមៗ។

គាត់សូត្រហើយសូត្រទៀតនូវរបៀនឆ្កួតយកអីមិនដឹង រហូតដល់រូបដីញ័រកម្រើកបាន ហើយក៏បើកភ្នែកខ្វាក។

ត្បិតតែនៅទីនេះមានមនុស្សពីរបីនាក់ដែរ តាមថាខ្ញុំមិនសូវខ្លាចពេកទេ តែពេលនេះគឺខ្ញុំកំពុងត្រូវគេយកមកដាក់អាគមឲ្យគជំនួសអ្នកថែសួន ដូច្នេះរន្ធត់ជាន់លើរន្ធត់ ខ្ញុំទន់កសន្លប់ងឿក។

….មួយសន្ទុះ… ខ្ញុំដឹងខ្លួនវិញក្រោមសំឡេងគំហកៗរបស់តាអិតទៅកាន់ពូថែសួនថា៖

«អាធឿន! អ្ហែងបាននិយាយរួចវិញ កុំចង់ទ្រុស្តអញ អញប្រាប់! ញើសឈាមអ្ហែង អញផ្ដិតទុកអស់ហើយ! អ្ហែងនៅនឹងអញឲ្យស្រួល អញឲ្យសុខ បើអ្ហែងចង់រត់ អ្ហែងនឹងឈឺជ្រុះសក់គ្មានបាអាចារ្យណាជួយបានទេ!»

ពូធឿនសំពះតានោះផ្ដោមៗ ហើយរត់ចេញទៅក្រៅ ទុកឲ្យខ្ញុំនៅរើបម្រះពីចំណងទាំងភ័យស្លុត។

«អ្ហែងមិនបាច់រើទេ អាបុល! អញចងអ្ហែងទុកឲ្យនៅហ្នឹងរៀនគិត សម្រួចចិត្តសង្រួមកាយឲ្យបានត្រឹមត្រូវ អញគង់តែលែងទេ! អ្ហែងនិយាយលែងបានហើយ! តែដៃជើងអ្ហែងអញនៅទុកឲ្យកម្រើកបាន ព្រោះអញត្រូវការមនុស្សធ្វើការ! បើអ្ហែងចង់រត់ ចង់ប្រឆាំងនឹងអញ អ្ហែងនឹងស្លាប់គ្មានសល់សក់ម៉ាសរសៃទេ!»

ប្រពន្ធគាត់ក្រពាត់ដៃសើចចំអកឲ្យខ្ញុំ។ នេះបើខ្ញុំរួចពីចំណង ខ្ញុំនឹងដាល់ពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធបិសាចនេះឲ្យបែកកញ្ចប់មាត់សិនចាំគិតទៀត ប៉ុន្តែពេលនេះនិយាយក៏មិនចេញ ខ្ញុំត្រូវអាថាន់គេទៅហើយ ជីវិតខ្ញុំគឺក្នុងកណ្ដាប់ដៃគេ។

ជនពាលទាំងពីរនាំគ្នាចេញចោលខ្ញុំ ទុកឲ្យខ្ញុំនៅរើបម្រះម្នាក់ឯង តែរើយ៉ាងណាក៏រើមិនរួច មានតែអស់កម្លាំង និងអស់សង្ឃឹមអង្គុយប៉ុកទៅលើដី។

គេចងខ្ញុំចោល ច្រើនម៉ោងណាស់រហូតដល់ខ្ញុំលែងខ្ចីខ្លាចមនុស្សដីនោះទៀត ហើយរហូតដល់ខ្ញុំលែងឆេវឆាវទើបឃើញតាអិត និងពូថែសួនចូលមករកខ្ញុំ ស្រាយខ្ញុំ ព្រោះគាត់ជឿថាខ្ញុំអង្គុយម្នាក់ឯងគិតបានវែងឆ្ងាយហើយ ហើយខ្ញុំនឹងធ្វើតាមបញ្ជារបស់ពួកគេ។

ពិតមែនហើយ ក្នុងរយៈពេលដែលនៅម្នាក់ឯងនេះ ដំបូងៗ ខ្ញុំយល់ថាឲ្យតែរួចពីចំណង ខ្ញុំនឹងតស៊ូងាប់ចោលជាមួយអាកញ្ចាស់នេះ តែគិតយូរៗទៅ ខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំត្រូវតែរកវិធីឲ្យខ្លួនឯងជាវិញសិន ហើយត្រូវរកវិធីឲ្យច្បាប់កាត់ទោសពួកវា។ យ៉ាងណាក្ដី ឲ្យខ្ញុំជាជនរងគ្រោះចុងក្រោយគេក្នុងអំពើផ្លូវងងឹតដ៏ថោកទាបនេះទៅចុះ។

ពេលពួកគេចូលមកឃើញខ្ញុំអង្គុយជ្រប់មុខលែងរើ គេយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំគិត។ អញ្ចឹងហើយ តាអិតនិយាយលួងខ្ញុំ៖

«អ្ហែងមិនមែនគមួយជាតិទេអាបុល! មើលតែអាធឿនទៅ! បើអ្ហែងស៊ូបម្រើអញស្មោះ ថ្ងៃណាមួយ អញនឹងដោះអំពើឲ្យអ្ហែងនិយាយបានវិញ តែអ្ហែងត្រូវឆ្លាត កុំនាំរឿងដាក់ខ្លួនច្រើន អ្ហែងធ្វើអីអញមិនឈ្នះទេ ឯកឧត្ដមលោកជំទាវម៉ាគំនរសុទ្ធតែជាកូនសិស្សអញវ៉ី!»

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំក្លាយជាអាគតាមបម្រើគេតត្រុកដូចមនុស្សគ្មានកំណើត តែចិត្តខ្ញុំឯណេះតែងតែចិញ្ចឹមថាថ្ងៃណាមួយឱកាសមកដល់ ខ្ញុំនឹងបំផ្លាញតាយាយចង្រៃពីរនាក់នេះឲ្យវិនាស កុំឲ្យនៅធ្វើបាបអ្នកស្រុកបានទៀត។

ម្ដងៗ ឲ្យតែខ្ញុំបានក្រឡេកទៅឃើញចែចាប់ហួយដែលនៅរលួយមុខមើលមិនជា ខ្ញុំនឹកអាណិតគាត់ណាស់ ហើយគិតថាខ្ញុំបានរួមចំណែកចំពោះបាបកម្មនេះ ព្រោះខ្ញុំជាអ្នកលួចក្រមាគាត់ឲ្យតាកញ្ចាស់ឧត្បាតនោះ។

ដោយសារខ្ញុំខាននិយាយទូរសព្ទទៅផ្ទះយូរពេក ម៉ែខ្ញុំទ្រាំមិនបានក៏ឡើងជិះឡានឈ្នួលមកលេងកូនដល់ផ្ទះគ្រូទាយអន្យតិរ្ថិយនេះ។

«អាបុលវាឈឺ! អញកំពុងមើលវារាល់ថ្ងៃ! វារលាកកធ្ងន់ណាស់ និយាយមិនទាន់ចេញទេ!!»

តាអិតនិយាយប្រាប់ម៉ែខ្ញុំ។

ហេតុតែម៉ែខ្ញុំទុកចិត្តគាត់ បានបញ្ជូនខ្ញុំឲ្យមកនៅនឹងគាត់ តែទីបំផុតម៉ែមិនដឹងទេថាអ្នកដែលម៉ែកំពុងសំពះដឹងគុណនេះ គឺជាបិសាចលាក់មុខសោះ។ មីងភីនិយាយលួងលោមឲ្យលុយកាក់ខ្លះមកម៉ែ ម៉ែក៏ព្រមស្ងប់ចិត្តវិលទៅផ្ទះ ព្រោះជឿថាគេនឹងខំមើលថែកូនគាត់។ ចំណែកខ្ញុំ ហេតុតែមានចំណុចខ្សោយក្នុងដៃគេ ខំធ្វើមុខធម្មតាមិនឲ្យថ្លោះការទេ យំក៏មិនហ៊ាន ព្រោះខ្លាចម៉ែសង្ស័យ។

មុនពេលចេញទៅផ្ទះ ម៉ែបានលបជួបខ្ញុំស្ងាត់ៗ ហើយហុចខ្សែចង្កេះមួយមកឲ្យខ្ញុំពាក់ដោយផ្ដាំថា៖

«តាអិត និងមីងភី ចិត្តបានណាស់! កូនឯងនៅនឹងគាត់ខំព្យាបាលខ្លួនទៅណាកូន! ម៉ែយល់សប្ដិមិនសូវល្អ ខំទៅទូលសុំបានខ្សែចង្កេះនេះពីលោកតានៅវត្តមក! ត្រូវពាក់ឲ្យជាប់ខ្លួនទៅ សំណាងនឹងតាមថែរក្សា!»

ខ្ញុំពាក់ខ្សែកថាលោកតាជាប់ខ្លួន ហើយតែងនឹកគុណបុណ្យអំពើល្អវត្ថុសក្ដិសិទ្ធិទាំងអស់ឲ្យបានរួចបណ្ដាសាតាអិតក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ នឹងអាលចាត់ការប្ដីប្រពន្ធកុំឲ្យធ្វើរឿងសាហាវយង់ឃ្នងលើមនុស្សស្លូតត្រង់ទៀត។ រយៈកាលនោះ ខ្ញុំសំងំធ្វើជាមនុស្សឡឺកឺ ឡប់កប់ មិនមានសកម្មភាពអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែរៀងរាល់ពេល ខ្ញុំតែងលបលួចសង្កេតរកមើលចំណុចខ្លាំង ខ្សោយរបស់បិសាចកញ្ចាស់ទាំងពីរនេះមិនដែលប្រហែសមួយជំហានឡើយ។

សូម្បីផ្លូវទាំងអស់ក្នុងចម្ការនោះ ក៏ខ្ញុំលបចំណាំទុកគ្មានចន្លោះឡើយ។

ចំណែកផ្ទះឈើដែលលាក់ទុករូបសំណាក់ដីនោះ ក៏ខ្ញុំឆ្លៀតពេលប្ដីប្រពន្ធមីងភីមិននៅផ្ទះ តាមមើលស្គាល់គ្រប់កន្លុកកន្លៀតអស់ហើយ។

«ម៉ោះ អាបុល! ជួយលើកអីវ៉ាន់អញទៅចម្ការ!»

ដោយសារនេះជារដូវវស្សា ដីសើមពេក អន្លង់ភក់ជ្រៅៗ មីងភីពិបាកលើកគ្រឿងគ្រៅសម្រាប់រៀបពិធីចូលទៅផ្ទះឈើ គាត់ក៏ឲ្យខ្ញុំទៅជាមួយគាត់ កាន់តែពិលដើរខ្លួនមួយធូរកម្លាំងជាង។

ទោះយ៉ាងនេះ ខ្ញុំយល់ថាប្ដីប្រពន្ធនេះចាប់ផ្ដើមប្រហែសនឹងខ្ញុំហើយ។

…នៅពេលខ្ញុំទទួលថាសពីមីងភីមកកាន់ ទើបដឹងថាតាមពិតថាសនេះធ្ងន់មែន។ គឺហាក់ដាក់អ្វីៗច្រើនលើសពីធម្មតា។ មិនមែនសក់ ក៏មិនមែនក្រមា តែវាជាកញ្ចប់ក្រណាត់ស និងក្រហមតូចៗជាច្រើនតម្រៀបពីលើគ្នា ធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកឆ្ងល់ថាតើក្នុងកញ្ចប់ទាំងនោះជាអ្វី បានជាច្រើនហើយធ្ងន់ផង? អ្នកមានណាទៅមានធុរៈអី មកឲ្យតានេះធ្វើអាគមទៀតហើយ? តើពិធីនេះត្រូវរងគ្រោះមនុស្សស្លូតត្រង់ប៉ុន្មាននាក់ទៀត ព្រោះតែមហិច្ឆតាមនុស្សទាំងនោះ?

ស្រាប់តែពេលទៅដល់មាត់ទ្វារ មីងភីច្រានខ្ញុំចេញទាំងគំហកថា៖

«ទៅបោសជ្រះលើផ្ទះឲ្យស្អាតអាគ! បើមិនឮអញស្រែកហៅ អ្ហែងកុំមកអើតម្ដុំៗនេះ តិចថាអញមិនបានប្រាប់!»

គាត់ឆក់យកថាសពីដៃខ្ញុំ ហើយចូលទៅក្នុងផ្ទះឈើទុកឲ្យខ្ញុំនៅឈរង៉េមង៉ាម ហើយបែរដើរត្រលប់មកខាងមុខវិញតែម្នាក់ឯង។

ខ្យល់ចាប់បក់ខ្លាំង រញ្ជួយអស់ដើមមៀន និងដើមល្មុត ចំណែកភ្លៀងក៏ធ្លាក់រោយមកតិចៗ ខ្ញុំដើរបានបន្តិច ស្រាប់តែនឹកឃើញចង់បកទៅលបមើលតាយាយនោះ ព្រោះអារម្មណ៍នៅជាប់នឹងកញ្ចប់តូចៗលើថាសជានិច្ច។

មិនដឹងសេចក្ដីក្លាហានមានពីណាទេ បានជំរុញខ្ញុំឲ្យបែរខ្លួនវឹងត្រលប់ទៅកាន់ទីនោះវិញភ្លាមៗ ហើយរកកន្លែងអែបខ្លួនដែលខ្ញុំស្គាល់ច្បាស់សឹងថាទងស្មៅមានប៉ុន្មាន។ ខ្ញុំពួនក្បែរជញ្ជាំងមួយខាងក្រោយផ្ទះបញ្ច្រាសគ្នានឹងទ្វារ ព្រោះថានៅទីនោះខ្ញុំលបបេះប្រហោងមួយទុកជាយូរមកហើយ ល្មមអាចសម្លឹងទៅខាងក្នុងស្រួល ហើយបើពូធឿនមកឃើញខ្ញុំ គាត់ក៏មិនអាចមកដល់ទីនេះភ្លាមដែរ គឺខ្ញុំត្រូវឃើញគាត់មុន។

«កូនពៅរបស់ឯកឧត្ដមបូរ៉ា ឈឺធ្ងន់ណាស់ពេទ្យថាអស់សង្ឃឹមហើយ! សូមរូបជួយផង! បើបានមែន គេឲ្យទ្រនឹបល្មមនឹងសង់ផ្ទះឈើនេះទៅជាថ្មបាន!»

សំឡេងតាអិតច្បាស់ហើយ។ ចំណែកប្រពន្ធគាត់មីងភីសំពះរូបនោះផ្ដោមៗ។ ខ្ញុំឃើញរូបនោះតែពីក្រោយទេ ពិសេសក៏ចង់ដឹងជាទីបំផុតថាតើរូបនោះអាចជួយអ្វីដល់តាអិតបានខ្លះ។

រំពេចនោះសំឡេងស្រីម្នាក់ អណ្ដែតមកគួរឲ្យព្រឺក្បាលលាន់ពេញផ្ទះឈើ៖

«ឯងត្រូវសម្លាប់ក្មេង ៤៩នាក់! ដើម្បីហៅព្រលឹងឲ្យក្មេងប្រុសនោះមកវិញ! ឯណាកញ្ចប់ផេះដែលអញឲ្យរកមក!»

មីងភីលើកកញ្ចប់ទាំងថាសហុចទៅឲ្យរូបនោះ ស្រាប់តែរហ័សដូចផ្លេកបន្ទោរ រូបនោះឱនទៅរើកញ្ចប់តូចៗមកមើលដូចមនុស្សមានវិញ្ញាណ។

ខ្ញុំតក់ស្លុតញ័រដៃជើងសាជាថ្មី។ នេះវាជាលើកទីពីរហើយដែលខ្ញុំឃើញរូបដីចេះធ្វើចលនា ហើយពេលនេះថែមទាំងចេះនិយាយទៀត។ មីងភីខំរៀបរាប់ប្រាប់រូបដីនោះញ័រៗ៖

«ផេះនេះគ្រប់៤៩កញ្ចប់ត្រឹម! គឺដុតប្រមូលពីចានដែលក្មេងឈឺធ្លាប់ហូប គ្រែធ្លាប់ដេក ខ្នើយ ភួយ ខោអាវ ស្បែកជើង កន្សែង និងរបស់ស្និទ្ធៗរបស់ក្មេងឈឺទាំងអស់!»

រូបដីបិសាចនោះរើមកមើលបណ្ដើរ សំឡេងលាន់ចេញមកបណ្ដើរ៖

«វាឈឺយូរប៉ុណ្ណាហើយ?!»

«ជាងម្ភៃថ្ងៃហើយរូប!» តាអិតឆ្លើយ។

«អើ! សល់ពេលនៅឡើយទេ! ចាំអញជាសះរបួសដៃសិន ចាំអញស្មិងស្មាធិ៍រកវិធីឲ្យឯងទៅរកព្រលឹងក្មេងៗក្នុងភូមិ! ក្មេងៗនៅក្នុងភូមិនេះគ្រប់៤៩នាក់ទេ?»

មីងភី និងតាអិតងាកមើលមុខគ្នា។ ៤៩នាក់ជាចំនួនច្រើនណាស់ ខ្ញុំយល់ថាយាយតានេះកំណាចពេកហើយដែលចង់បានលុយឯកឧត្ដមនោះ សុខចិត្តសម្លាប់ក្មេងដទៃដែលគ្នាមិនដឹងរឿង។

តាអិតងក់ក្បាលផ្ងក់ៗឆ្លើយនឹងរូប៖

«អត់បញ្ហាទេ! អ្នកភូមិនេះសម្បូរកូនណាស់! ផ្ទះណាក៏មានកូនង៉ាញ៉េកញ៉ាចដែរ!»

ខ្ញុំក្ដាប់ដៃទាំងក្ដៅចិត្ត។ គ្រួសារក្នុងភូមិនេះពិតជាសម្បូរកូនមែន តែគេមិនមែនកើតកូនមកសម្រាប់ឲ្យពួកនេះប្រើមន្តអាគមអាបធ្មប់នោះទេ។ មិនដឹងជាយ៉ាងម៉េច ភ្លាមៗនោះខ្ញុំយល់ថាខ្ញុំត្រូវតែរកគ្រប់វិធីដើម្បីបង្អាក់កញ្ចាស់ចង្រៃពីរនាក់នេះ ការពារគ្រោះមហន្តរាយទៅកាន់ក្មេងៗ។

ខ្ញុំកំពុងខឹងចិត្ត ស្រាប់តែងាកមកវិញឃើញរូបនោះអង្គុយចុះដូចមនុស្ស ហើយឱបដៃស្ដាំរបស់វាស្រែកយំរោទ៍ជាសំឡេងមនុស្សស្រី។

«ធ្វើម៉េចព្យាបាលដៃរូបទៅ? ហើយម៉េចក៏ត្រូវរបួស?»

តាអិតសួរទាំងស្លន់ស្លោ ព្រោះរូបនេះជាអាយុសង្ខាររបស់មុខរបរថោកទាបនៃគាត់។ គាត់ដាក់បង្គុយចុះពីមុខរូបនោះ ហើយទាញដៃម្ខាងរបស់វាមកមើលទាំងទឹកមុខស្រងេះស្រងោច។

រូបនោះមិនទាន់ឆ្លើយផង ស្រាប់តែមីងភីឆ្លើយប្រាប់ប្ដីគាត់៖

«ម្សិលមិញពេលឯងកំពុងជាប់រវល់នៅមុខ ដំបូលផ្ទះយើងរបើកតាមខ្យល់ប៉ុនបាតដៃ ប្រហែលថ្ងៃជះមកត្រូវ បានជារលួយដៃរូប! ខ្ញុំឲ្យអាធឿន វាប្រក់វិញជិតជុំអស់ហើយ!»

តាអិតស្រែកដាក់ប្រពន្ធចុងគាត់ទាំងខឹង៖

«ហើយមិនគិតព្យាបាលដៃរូបឲ្យហើយភ្លាមៗ?»

មីងភីប្រកែកយកឈ្នះវិញទាំងដកមុខចេញ៖

«ខ្ញុំម៉េចនឹងចេះ?»

តាអិតគំហកវិញភ្លាម៖

«ហើយចុះម៉េចមិនទៅហៅអញមក?»

មីងភីធ្វើភ្នែកក្រឡឹបក្រឡាប់ ឆ្លើយដោះសា៖

«ខ្ញុំឃើញឯងនៅជាប់ភ្ញៀវច្រើនពេកបានជា…!»

ស្មានមិនដល់ថាតាអិតស្រាប់តែពួយមួយដៃចំកណ្ដាលមុខប្រពន្ធគាត់ ដួលផ្ងារក្រោយទាំងភ្នែន។គាត់គំហកដាក់មីងភី៖

«ភ្ញៀវអស់ហ្នឹង វាសំខាន់អីជាងរូបរបស់អញ! ហងឯងឃើញមនុស្សមកច្រើន ល្មោភចង់បានលុយទ្រនឹបគេពេក បានជាទុករូបឲ្យឈឺរលួយដៃអស់! ម៉េចមិនឆាប់ទៅរកដីឥដ្ឋមក?»

ប្ដីប្រពន្ធនេះពិតជាកំណាចឃោរឃៅ គ្មានការអប់រំមែនហើយ សូម្បីប្រពន្ធស្មោះស្ម័គ្រនឹងគ្នាក៏ តាអិតលើកដៃវាយដែរ ឯមីងភីទៀតសោត គ្មានហ៊ានសូម្បីមួយម៉ាត់ ព្រោះថាគាត់ពិតជាល្មោភលុយគេតម្កល់ទ្រនឹបមែន ។

មីងភីក្រោកក្រេស ជូតទឹកភ្នែកបណ្ដើរ ដើរចេញពីផ្ទះតម្រង់ទ្វារ ហើយហួសជ្រៅទៅក្នុងចម្ការ។ អម្បាញ់មិញ តាអិតសម្លុតឲ្យគាត់ទៅយកដីឥដ្ឋមក តើយកមកធ្វើអ្វី? ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងពីវិធីព្យាបាលរបស់តាអិតណាស់ ហើយរូបនៅតែបន្តយំរងំ ខ្ញុំក៏ងាកទៅលបមើលវិញ។

តាអិតកំពុងត្រកងដៃមនុស្សស្រីដីនោះ ដូចប្ដីប្រពន្ធ៖

«ឈប់យំទៅ! បន្តិចទៀតលែងអីហើយ!»

ខ្ញុំនៅបើកភ្នែកគ្រលួង មើលតានោះលួងរូបដីទាំងបះសក់ជ្រោង ព្រោះមិននឹកស្មានថាលើលោកនេះមានរឿងចម្លែកដូច្នេះឡើយ។

ទោះដោយប្រការណាក៏ដោយ តានេះមានអាគមសក្ដិសិទ្ធិណាស់ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ ហើយគាត់បានបិសាចអារក្ស អ្នកតាមកពីណាមិនដឹង មកសណ្ឋិតក្នុងរូបដីនេះតាមជួយគាត់រហូត។ ដល់ឃើញគាត់ស្រលាញ់រូបនេះជាងប្រពន្ធសព្វថ្ងៃ ក៏ខ្ញុំមិនរវល់ ប៉ុន្តែពិធីនិមួយៗរបស់គាត់មិនមែនរំដោះទុក្ខសត្វទេតែគឺបង្កសោកនាដកម្ម លើកនេះទៀតគឺត្រូវការជីវិតក្មេងដល់ទៅ៤៩នាក់ គ្រាន់តែដើម្បីដោះដូរជីវិតក្មេងប្រុសអ្នកមានម្នាក់ដែលជិតស្លាប់ តើសមនឹងឱបដៃមើលដែរ?

ក្នុងពេលដែលកំហឹងខ្ញុំកំពុងពុះពោរ ហើយចិត្តវិលខ្ញាល់ចុះឡើង មិនដឹងត្រូវធ្វើយ៉ាងណាសំឡេះតាកញ្ចាស់ឧត្បាតនេះ? ចិត្តមួយភ័យខ្លាចខ្លាំង ចិត្តមួយចង់ប្រថុយស្លាប់ចោលក៏ដោយ ឲ្យតែបានសម្លាប់តាធ្មប់នេះ។

ទោះនឹងទៅប្រាប់អ្នកស្រុកពីអ្វីៗនៅទីនរកនេះ តើអ្នកណាគេនឹងជឿ ព្រោះនិយាយក៏មិនរួច ហើយតានេះមានខ្នងក្រាស់សុទ្ធតែឯកឧត្ដមលោកជំទាវផង?

កំពុងស្មុគស្មាញ ខ្ញុំឃើញមីងភីវិលមកវិញដោយមានដីភក់មួយត្រឡោកមកជាមួយ។

វាជាពេលដែលខ្ញុំត្រូវតែផ្ចង់អារម្មណ៍ តាមដានមើលថា តើតាអិតយកភក់មកធ្វើអី?

បានភក់ដល់ដៃតាអិតកាលណា សំឡេងថ្ងូររលត់បាត់។

តាអិតចាប់ត្រឡោកដីមកលើកទូលលើក្បាល បើកភ្នែកក្រឡោតៗ ហើយមាត់ចាប់ផ្ដើមសូត្រភាសាអ្វីមួយស្ដាប់មិនយល់។

សូត្រយូរទៅកាន់តែឆាប់ឡើងៗ ហើយញាប់ឡើងៗ។ បានប្រហែលពីរនាទី តានោះទម្លាក់ត្រឡោកមកវិញ ហើយបៀកយកដីក្នុងនោះចេញមក ដោយប្រើម្រាមដៃកណ្ដាលនិងចង្អុលខ្មោច ហើយយកទៅលាបថ្នមៗភ្ជិតទៅលើដៃរូបដី ដែលរលាត់រលួយដោយសារត្រូវនឹងពន្លឺថ្ងៃ។

ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើម គិតចុះឡើងម្នាក់ឯង។

ខ្ញុំរកចម្លើយមិនទាន់ឃើញផង ស្រាប់តែស្នាមរបួសលើដៃរូបដីរួមតូចឡើងៗ ក្លាយជាលែងមានអីទាំងអស់ធ្វើឲ្យខ្ញុំកាន់តែនឹកមិនយល់ ។

«ឯងត្រូវឧស្សាហ៍មកមើលថែទីនេះ!»

តាអិតប្រាប់ប្រពន្ធក្រោយរបស់គាត់ ហើយត្រកងរូបនោះឲ្យក្រោកឡើងដូចដើមវិញ។ មីងភីងក់ក្បាល ហើយប្ដីគាត់សម្លុតបន្ថែម៖

«រកមើលកន្លែងណាមិនជិតឲ្យអាធឿន វាឡើងប្រក់ភ្ជិតឲ្យហើយអស់ទៅ! បើរូបមានរបួសទៀត អញនឹងឲ្យឯងឈឺខ្លួនដែរហើយ!»

និយាយចប់ តាអិតបោកត្រឡោកក្ឌាំងចោលទៅលើដី។

ខ្ញុំក្រឡេកទៅមើលមុខមីងភី ឃើញគាត់ទំនងអន់ចិត្តនឹងសម្ដីប្ដីគាត់ តែគាត់ក៏មិនហ៊ានមានប្រតិកម្ម អីតបតដែរ មានតែឱនទៅប្រមូលត្រឡោក សំអាតកន្លែងនោះយ៉ាងរួសរាន់។

«ចប់ហើយ? រូបចង្រៃនេះជាវិញលឿនម្ល៉េះ? ដូច្នេះតាអិតនឹងដល់ពេលត្រូវសម្លាប់ក្មេងៗមិនខានទេតើគិតធ្វើម៉េចទៅ?»

ទោះបីមិនដឹងថាត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ប៉ុន្តែខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងជាក់ច្បាស់ថាត្រូវតែធ្វើអ្វីម្យ៉ាង។

រំពេចនោះ ចុងកន្ទុយភ្នែករបស់ខ្ញុំវាក់ទៅនឹងស្រមោលមនុស្សម្នាក់ដែលរត់វ៉េវ។ ខ្ញុំប្រញាប់ងាកទៅមើលទាំងភ័យស្លន់។

គេនោះរត់លឿនណាស់ តែអាចមើលពីក្រោយស្គាល់ថាជាពូធឿនដែលខ្ញុំត្រូវមកគជំនួស។

ម៉េចក៏គាត់រត់ចេញទៅ?

មានតែគាត់មកលបមើលប្ដីប្រពន្ធនេះដែរ?

គាត់គិតថាមីងភីកំពុងហៀបនឹងចេញទៅវិញឬអ្វី បានជារកច្រករត់លឿនម៉្លេះ? តើគាត់លបមើលគេធ្វើអី ឬមួយគាត់ក៏ដូចខ្ញុំដែរ គឺមិនអស់ចិត្តនឹងអាថ៌កំបាំងរបស់រូបនេះ? ឬមួយគាត់ក៏សំងំចាំកម្ចាត់តាកញ្ចាស់យាយកញ្ចាស់នេះយកសេរីភាពដូចគ្នា?

យប់នោះ ខ្ញុំវិលមកវិញសំងំដេកមិនចេះលក់សោះ រហូតដល់ម៉ោងមួយយប់ នៅតែប្រែចុះប្រែឡើង។

ខ្ញុំចេះតែស្រមៃដល់វិធីលាបរបួសរបស់តាអិត ហើយគិតដល់រឿងជាច្រើន។ ខ្ញុំយល់ថារូបនោះដូចជាមានចំណុចខ្សោយសំខាន់មួយ គឺវាត្រូវកម្ដៅថ្ងៃមិនបានទេ បើមិនអញ្ចឹង ម៉េចក៏ធ្លាយដំបូលតិចតួចវាឈឺរលួយដៃ?

ចុះបើខ្ញុំឡើងទៅហែកដំបូលចេញអស់ មីចោរឧត្បាតរូបដីនោះអាចនឹងរលាយសូន្យរូបពីលោកនេះដែរទេ? ឬមួយខ្ញុំវិញទេដែលត្រូវគេទាន់ ហើយធ្វើឲ្យឈឺជ្រុះសក់ស្លាប់។

…..ម៉ោងបួនភ្លឺខ្ញុំក្រោកអង្គុយ។ ខ្ញុំបែរមុខទៅរកព្រះអាទិត្យ ហើយនិយាយក្នុងចិត្តទាំងមិនស្រួលកាយ ព្រោះដេកមិនលក់សូម្បីតែមួយស្រឡេតណា៖

«ម៉ែអើយ!!! កូនមិនបានសងគុណម៉ែទេមើលទៅ! តែកូនត្រូវតែកម្ចាត់អារូបដីបិសាចនោះក្នុងថ្ងៃនេះហើយ! សូម្បីក្មេងម្នាក់ក៏មិនត្រូវឲ្យស្លាប់ក្រោមដៃតាអិតដែរ! បើកូនធ្វើមិនបានសម្រេច ហើយត្រូវស្លាប់ក្រោមដៃអាតាចង្រៃនេះក៏ស្លាប់ចុះ ជាជាងនៅឈរឱបដៃមើលក្មេងៗត្រូវអាគមតានេះស្លាប់រង្គាលភូមិ!»

ដៃខ្ញុំកាន់ខ្សែចង្កេះដែលម៉ែខំកាត់ពីឆ្ងាយយកមកឲ្យកូនប្រុស ហើយខ្ញុំពឹងលើគុណបុណ្យអំពើល្អ ការគោរពចាស់ទុំ ឪពុកម្ដាយរបស់ខ្ញុំ ធ្វើជាយានក្នុងការតស៊ូរើបម្រះនឹងពួកកម្ទេចមនុស្សដែលរស់នៅនាំតែធ្ងន់ផែនដីនេះ។

ដូចរាល់ដងដែរ គឺភ្ញៀវតាអិតមកចាប់លេខប្រច្រៀតគ្នារង់ចាំពេញផ្ទះ។ ខ្ញុំធ្វើពុតជាឈឺពោះ ហើយថ្ងូរច្រើនដង រហូតដល់គាត់ដេញខ្ញុំឲ្យចុះទៅរកបង្គន់៖

«អ្ហែងទៅប្រកាច់ឲ្យបាត់ទៅអាបុល! ហៅមីងហ្អែងឡើងមកជួយអញវិញ!»

តែដោយគាត់នឹកឃើញថាខ្ញុំគនិយាយមិនរួច គាត់ក៏ស្រែកហៅប្រពន្ធគាត់ខ្លួនឯង។

ការលោភលន់ដោយសារលុយទ្រនឹប បានញាំងឲ្យមីងភីស្ទុះឡើងទៅលើផ្ទះ ជំនួសកន្លែងខ្ញុំដែលចាំអុចទៀនធូប ហុចនេះហុចនោះឲ្យតាអិត ដោយខ្ញុំធ្វើមិនឲ្យប្ដីប្រពន្ធពីរនាក់នេះមានពេលមកសង្ស័យខ្ញុំឡើយ។

ចុះមកដី រកក្រមាចងចង្កេះ ហើយរាវរកកូនកាំបិតមួយមកសៀតជាប់ខ្លួនរត់វឹងទៅចម្ការ។ ពេលវេលាគឺឆក់កណ្ដៀតណាស់ ព្រោះថាបើឲ្យពីរនាក់កញ្ចាស់នោះចាប់ភ្លឹកសង្ស័យ អ្វីៗនឹងរលាយបានតែក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។

ដែលខ្ញុំខ្លាចបំផុត គឺធម៌រអ៊ុះៗរបស់តាអិត។ ទោះបីពីមុនមក ខ្ញុំមិនដែលជឿរឿងឆ្កួតឡេឡឺអស់នេះ តែតានោះអាចសូត្រឲ្យរូបដីនិយាយបាន អាចសូត្រដូរគ្រោះពីមនុស្សម្នាក់ទៅម្នាក់បាន ពិសេសអាចសូត្រឲ្យខ្ញុំគ ជំនួសពូធឿនបានពិតមែន ទោះមិនជឿក៏វាមិនកើតដែរ។

ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះឈើហើយ ឯថ្ងៃក៏រះចំពីលើក្បាលក្ដៅចែស។

ការងារដំបូងរបស់ខ្ញុំ គឺបើកបង្អួចទ្វារទាំងអស់ឲ្យថ្ងៃចាំងចូលមកជះលើរូបចង្រៃនោះ ដូច្នេះហើយខ្ញុំសម្រុកចូលទៅរកទ្វារ ហើយច្រានទៅក្នុងអស់មួយទំហឹង។

ទ្វារមិនបានជាប់សោទេ ខ្ញុំក៏ឆ្ងល់ដែរ តែគ្មានពេលគិត។ ខ្ញុំមានតែរុលទៅមុខ រកមើលបង្អួច និងគន្លឹះដើម្បីបើកវាឲ្យថ្ងៃចូល មកបំផ្លាញដៃជើងរូបនោះឲ្យវារលាករលួយ កុំឲ្យវាមានរឹទ្ធានុភាពបានទៀត។

«នាងឯងជាខ្មោចព្រាយពិតណាស់ បើមិនអញ្ចឹងមិនមែនខ្លាចពន្លឺថ្ងៃទេហង!»

ខ្ញុំគិតទាំងក្ដៅក្រហាយ ម្យ៉ាងក្ដៅរឿងខ្លួនឯងក្លាយជាគនិយាយមិនកើតផង រឿងតាអិតប៉ងសម្លាប់ក្មេងៗផង។

តែខ្ញុំធ្លាក់ទឹកចិត្តវិញខ្ពាក ពេលក្រឡេកទៅប៉ះបង្អួចទាំងអស់ ព្រោះថាជញ្ជាំងឥដ្ឋក្រហមត្រូវបានតម្រៀបរួចជាប់ម៉ឺង តាំងពីពេលណាមកមិនដឹង ធ្វើឲ្យសេចក្ដីប៉ុនប៉ងរបស់ខ្ញុំក្នុងការដែលឲ្យពន្លឺថ្ងៃជះចូលក្នុងបន្ទប់នេះ ក្លាយជាអសារឥតការ។

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងទៅរកដំបូលភ្លាម។

ការជួសបិទប្រើបន្ទះដែករឹងៗពីខាងក្នុង ក៏រឹតតែមិនអាចឲ្យខ្ញុំឡើងទៅទម្លាយវាបានតាមចិត្តឡើយ។

«មួយយប់សោះតាយាយនេះរៀបចំអីក៏បានលឿនម៉េះ? បានន័យថាយប់មិញគាត់មិនដេកពួនទេ?» ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងទាំងទាល់ច្រក ហើយរឹតតែទាល់ច្រកជាងនេះទៀត គឺនៅខាងស្ដាំដៃខ្ញុំ ពូធឿនបង្ហាញខ្លួនជាមួយពូថៅដៃមួយធំ។

ខ្ញុំងាកឃ្វាំងទៅរកគាត់ទាំងបេះដូងរបូតបាត់ទៅណាមិនដឹង។

«អញនឹងត្រូវស្លាប់ក្រោមពូថៅនេះឬ?»

ខ្ញុំសួរខ្លួនឯង ហើយសម្លឹងទៅមុខក្រឡោតៗរបស់ពូធឿនដែលដើរតម្រង់មក។

ខ្ញុំគ្មានកម្លាំងគេច ឬមួយក៏រងទេ នៅពេលដែលគាត់លើកពូថៅបោះតម្រង់មក តែភ្លាមៗនោះខ្ញុំដឹងថាមិនមែនកាប់ខ្ញុំឡើយ គឺកាប់ជញ្ជាំងឥដ្ឋក្រហមដែលប្ដីប្រពន្ធនោះទើបតែបានតម្រៀបរួចហើយនៅសល់ពណ៌ស៊ីម៉ង់ស្រស់ថ្មីៗ។

ពូធឿនកាប់ហើយកាប់ទៀត ក្រោមភាពស្រឡាំងកាំងរបស់ខ្ញុំ។ គាត់កាប់យ៉ាងណាក៏ជញ្ជាំងនោះរបើកមកតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។

តាមកម្លាំងនេះ គឺមិនដឹងកាប់ដល់ពេលណាទើបអាចរបើកជញ្ជាំងឲ្យពន្លឺថ្ងៃជះចូលមកបានទេ។

កាប់ហត់កាលណា គាត់ឈប់ដៃ ហើយនិយាយមកខ្ញុំទាំងដង្ហក់៖

«អញត្រូវតែសម្លាប់មីស្រីបិសាចដីនេះ! កុំឲ្យអាតានោះដើរធ្វើបាបគេឯងទៀត!»

ខ្ញុំនៅឈរធ្មឹងស្ដាប់គាត់និយាយទាំងចិត្តច្របូកច្របល់។ ចំណែកបំពង់កខ្ញុំគឺនិយាយអត់រួចស្រាប់ទៅហើយ។

ទីបំផុត ខ្ញុំយល់ថាពូធឿនក៏ដូចខ្ញុំដែរ គឺគាត់រង់ចាំតែឱកាសដើម្បីកម្ចាត់ស្រីបិសាចដីនេះ និងប្ដីប្រពន្ធតាអិត។ ទ្វារព្រឹកមិញរបើក ស្រាប់តែគាត់ចូលមកមុន ហើយឃើញជញ្ជាំងស៊ីម៉ង់លាយឥដ្ឋក្រហមទើបគាត់រត់ចេញទៅរកពូថៅ។

ក៏ប្រហែលរឿងចុងក្រោយដែលត្រូវសម្លាប់ជីវិតក្មេងៗដល់ទៅ៤៩នាក់ បានធ្វើឲ្យគាត់លែងអត់ធ្មត់កើតទៀត។

ពីម្សិលមិញ ដំបូលនោះ គឺគាត់ធ្វើឲ្យធ្លុះដើម្បីពិសោធន៍សាកមើលថា តើស្រីព្រាយនេះពិតជាចុះចាញ់ពន្លឺថ្ងៃមែនអត់ បានជាតាយាយនោះបិទទ្វារបង្អួចជិតយ៉ាងនេះ? អញ្ចឹងតើ! បានជាខ្ញុំឃើញគាត់រត់វ៉េវ ពេលមីងភីហៀបចេញទៅវិញ?

គាត់បង្អង់បានបន្តិច ក៏ងាកទៅរកកាប់ទៀត តែខ្ញុំវិញយល់ថាទោះពីរនាក់ខ្ញុំកាប់ដល់រលេះដៃ ក៏មិនងាយដែរ អញ្ចឹងហើយខ្ញុំរេភ្នែករកមើលជុំវិញខ្លួន ហើយបញ្ឈប់ត្រឹមរូបដីដ៏អសុរកាយនោះ។

ដោយសារពេលថ្ងៃត្រង់ចែស វាមិនបានកម្រើកទេ ឬមួយថាទាល់តែតាអិតសូត្រអ្វីម្យ៉ាងទើបវាកម្រើក? តែយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំចេះតែមានពិភាល់ថាបើខ្ញុំនិងពូធឿនចូលមកលុកលុយដល់ថ្នាក់នេះហើយ តាអិតដែលកាន់អាគមអូមអាមច្រើនយ៉ាងនេះ ច្បាស់ជាមានប្រផ្នូលមិនស្រួលមិនខាន ជួនកាលគាត់អាចថាដឹងខ្លួនមុនផង?

ដូច្នេះបង្អង់ទៀតមិនកើតទេ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមឃាត់ពូធឿន ហើយធ្វើដៃជាសញ្ញាប្រាប់គាត់ថាយើងនាំគ្នាលើករូបនោះចេញទៅក្រៅផ្ទះ ឲ្យត្រូវថ្ងៃតែម្ដងទៅ?

ទម្រាំគាត់យល់កាយវិការអាគដូចខ្ញុំ គាត់ក៏ចោលពូថៅ ហើយរត់មកវឹង។

យើងឱនព្រមគ្នាលើករូបដីនោះបម្រុងថាបោះវាទៅក្រៅឲ្យវាត្រូវថ្ងៃណាណីម្ដង ដឹងអីរូបនេះធ្ងន់ជាងអង្កររាប់រយគីឡូទៅទៀត លើកយ៉ាងណាក៏មិនរង្គើ មិនរួចសោះ។

ខ្ញុំប្រឹងជាមួយគាត់ពីរបីដង នៅតែគ្មានប្រយោជន៍ក៏ងើបមុខមើលវា។

ទឹកមុខស្រីរូបសាងពីដីដូចជាបង្ហាញថាមានមន្តអាគមជ្រៅដែលសន្ធប់ជាប់មិនឲ្យពួកខ្ញុំលើកចេញពីទីតាំងដើមបានឡើយ។

ខ្ញុំងាកមើលមុខពូធឿនជាសញ្ញាសួរគាត់ថាគិតធ្វើម៉េចទៅ? ស្រាប់តែឮស្នូរជើងរត់មកជាន់ស្លឹកឈើប្រោកប្រាក។

ក្នុងមួយវិនាទីនោះ ខ្ញុំយល់ថាមីងភី និងតាអិតរត់មកដល់ច្បាស់ហើយ គ្មានអ្នកណាទៀតទេ ដែលហ៊ានចូលមកចម្ការនេះ។

ខ្ញុំស្រមៃដល់មាត់តាកញ្ចាស់នោះដែលតែងតែសូត្ររបៀនយ៉ាងញាប់។

គ្រោះថ្នាក់នៅកៀកបង្កើយ ខ្ញុំសម្លឹងទៅពូធឿនដែលឱនទៅរើសពូថៅ ហើយមិនដឹងយ៉ាងម៉េចខ្ញុំរត់ទៅកញ្ឆក់ពីដៃគាត់។

ខ្ញុំនិយាយមិនរួច តែភ្នែកខ្ញុំប្រាប់ទៅគាត់មុតៗថា បើបំណាច់នឹងងាប់ ខ្ញុំត្រូវតែបំផ្លាញអារូបដីឥដ្ឋដ៏ចោលម្សៀតនេះ។

យល់ចិត្តខ្ញុំ គាត់ពន្លែងដៃពីពូថៅយឺតៗ ហើយបើកភ្នែកក្រឡោតមើលមកខ្ញុំ ខ្ញុំក្ដាប់មាត់លើកពូថៅឆ្ពោះទៅរករូបដីនោះ។

«អ្ហែង! ឈប់ភ្លាមអាបុល?!»

គឺសំឡេងតាអិតស្រែកមកពីនាយ។

គាត់មិនទាន់មកដល់ទេ តែគាត់មើលឃើញពូថៅខ្ញុំហើយ បើខ្ញុំឈប់តាមគាត់ទៀត មានន័យថារង់ចាំគាត់មកដល់នឹងអាលសូត្រឲ្យខ្ញុំជ្រុះសក់ងាប់។ បើបំណាច់នឹងងាប់ ខ្ញុំត្រូវបំផ្លាញមីស្រីព្រាយនេះមុន ហើយចាំកាប់តាកញ្ចាស់នោះក្រោយ។

គិតហើយខ្ញុំពន្លែងពូថៅមួយទំហឹងកូនប្រុស ដោយត្រៀមថានឹងកាប់មិនដកដៃទេ គឺកាប់រហូតទាល់តែរូបនោះដួល។

អ្វីៗផ្ទុយពីការស្មាន រូបនេះមើលទៅធ្ងន់ណាស់លើកមិនរួចទេ សូម្បីតែកម្លាំងខ្ញុំពីរនាក់ហើយក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាបែរជាផុយដូចកូនជ្រូកដី ព្រោះត្រូវតែមួយពូថៅ ក៏រលំខ្ចាយធ្លាក់រោយលើដី។ សំខាន់ពេលធ្លាក់ដល់ដីកាលណា វាហុយជាផ្សែងទ្រលោម ហើយរលាយបាត់ទៅក្នុងបរិយាកាស ធ្វើឲ្យតាអិតស្រែកយំននៀលដី ហាក់សោកស្ដាយពន់ពេក។

មីងភីលើកផ្គាក់មួយដែលគាត់យួរមកតាមពីពេលណាមិនដឹង សំដៅពូធឿនធ្វើឲ្យខ្ញុំស្រែកភ្លាត់សំឡេង៖

«ពូធឿនប្រយ័ត្ន!»

ពូធឿនងាកចេញ ហើយធាក់មីងនោះមួយជើងដួលច្រងាប់ច្រងិល។

ខ្ញុំវិញគិតពីអបអរខ្លួនឯង ព្រោះសប្បាយចង់ហើបជើងពីដី ដឹងថាខ្លួនស្រាប់តែនិយាយរួចវិញ។

ខ្ញុំទើបតែយល់ថាអ្វីដែលតាអិតមានសុទ្ធតែពឹងលើព្រលឹងខ្មោចក្នុងរូបនេះ។ ដូច្នេះពេលរូបនេះខូចបង់ គាត់ដូចដាច់ដៃជើងអញ្ចឹងដែរ កុំថាសូត្ររបៀន សូម្បីក្រោកក៏ក្រោកមិនរួច នៅសំងំឲ្យពូធឿនអូសនាំទៅសាលាស្រុក។

«ប្រពន្ធមុនគាត់ស្លាប់ទៅ ត្រូវគាត់យកសពកប់ក្បែរបឹង ហើយធ្វើអំពើបញ្ចុះអាគមកើបដីនោះខ្ចីព្រលឹងមកសណ្ឋិតក្នុងរូបសំណាកដែលសូនទុកនៅក្នុងចម្ការអាថ៌កំបាំងនេះ។ គាត់តែងផ្គត់ផ្គង់ខ្មោចនោះឲ្យចំណីអាហារសែន និងថែទាំមិនឲ្យត្រូវពន្លឺថ្ងៃឡើយ!! រូបសំណាកនេះក៏តែងតែជួយរកវិធីផ្ដេសផ្ដាសឲ្យគាត់ព្យាបាទមនុស្សដើម្បីលុយកាក់!»

នេះជាពាក្យដែលពូធឿននិយាយប្រាប់ប៉ូលិសនៅថ្ងៃបន្ទាប់មក។

ប៉ូលិសបានមកឆែកឆេរចម្ការនោះ ក៏រកឃើញរណ្ដៅសពភរិយាដើមតាអិតមែន ហើយតាមរយៈតម្រុយនេះ ក្រោយមកគេបានស៊ើបដឹងថាតាអិតបានសម្លាប់ភរិយាមុនគាត់ ព្រោះតែនាងមានខែឆ្នាំត្រូវនឹងអាថាន់ អាចជួយឲ្យគាត់យកដីដែលកប់សពនាងមកសូនរូបសម្រាប់ប្រើផ្លូវងងឹតបាន។

ខ្ញុំទីបំផុតទើបតែយល់ការណ៍ច្បាស់ថា ជាតិជាវិញ្ញាណខ្មោចនោះ វាចាញ់ពន្លឺព្រះអាទិត្យ ហើយធាតុជាដីឥដ្ឋរូបនោះមិនអាចធន់នឹងពូថៅរបស់ខ្ញុំបានទេ កន្លងមកដោយសារតែអ្នករងគ្រោះមុនៗ គេមិនដឹងពីរឿងនេះដូចជាអាស្នាជាដើម។

ពេលនេះគ្មានរូបដីទៀត ម្នាក់ៗជាវិញអស់ហើយ ហើយពេលវេលាក៏កន្លងទៅជាង៣០ឆ្នាំហើយដែរតែខ្ញុំនៅចងចាំផ្ទះគ្រូទាយនោះជានិច្ចក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។

មីងភីនិងតាអិតបានស្លាប់ដោយជំងឺបន្តបន្ទាប់គ្នាក្នុងគុក ដោយសារគាត់គិតតែពីសូត្ររបៀនមិនព្រមបាយទឹក និងនិយាយស្ដីគ្មានក្បាលកន្ទុយ ជួនស្រែកជេរដូចមនុស្សវិកលចរិត។

មតិអ្នកនិពន្ធ៖

ករណីនេះគឺស្រដៀងគ្នាទៅនឹងរឿងដំណាលរបស់សាំងគឹមស្រួ ក្នុងរឿងគំនូស៤៩ ដែលបានវង្វេងក្នុងព្រៃជ្រៅប៉ះគ្រួសារអ្នកជំងឺមួយដែលចេះធ្វើអំពើអន្ទងព្រលឹង សម្លាប់មនុស្សឲ្យបាន៤៩នាក់ដើម្បីជួយប្ដីមានជំងឺរបស់គាត់។

ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យជាច្រើនបានឲ្យអ្នកនិពន្ធដឹងថាករណីផ្លូវងងឹតនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាមានលក្ខណៈខុសប្លែកពីគ្នាទៅតាមតំបន់នីមួយៗ ប៉ុន្តែវាចាប់ផ្ដើមសាបរលាបភាគច្រើនដោយសារតែរបៀនខ្លះមានលក្ខណៈកាចសាហាវ និងប្រទូស្តដល់អាយុសង្ខារមនុស្សស្លូតត្រង់ ដូច្នេះបានជាសង្គមខ្មែរក្រោយមកកាន់តែហាមប្រាមកូនចៅមិនឲ្យបន្តចំណេះដឹងផ្លូវងងឹតអស់នោះទៀត។ ចុះអ្នកវិញ តើអ្នកជឿពីអានុភាពនៃរបៀនផ្លូវងងឹតដ៏មានប្រវត្តិកាលដ៏យូរលង់របស់ខ្មែរដែរទេ?

ចប់

រឿង៖ គំនូស៤៩ (មួយភាគចប់)

Bo Bo — Fri, 14 Jan 2022 13:38:54 +0000

ប្រលោមលោកអភិនីហារ អរូបិយ

ដោយ ពេជ្រ បណ្ឌិត

តើអ្នកជឿលើរឿងអប្បិយជំនឿ មន្តអាគម ខ្មោចព្រាយបិសាចដែរឬទេ? បើជឿ តើជឿកម្រិតណាដែរ? ចុះអ្នកធ្លាប់ឮអ្វីខ្លះទាក់ទងនឹងរឿងអស់នេះ? អូខេ! ថ្ងៃនេះសូមនាំអ្នកអានឱ្យពិចារណាលើរឿងពិតមួយរបស់សុំាង គីមស្រួ។

«««««««««««

……វាជាពេលព្រលប់ដែលគ្នាយើងបីនាក់ បានធ្វើដំណើរទៅក្បែរភូមិអង្គាបុស្ប។ រយៈពេល១៣ខែ ចាប់តាំងពីប៉ាខូចទៅ ពួកយើងមិនដែលបានមកលេងទីនេះសោះ ប៉ុន្តែការទាក់ទងលោកតាលោកយាយតាមទូរស័ព្ទ ជារឿង ដែលខ្ញុំធ្វើជាទម្លាប់ទៅហើយ។ ជារឿយៗ ខ្ញុំចង់បានលោកទាំងទ្វេឱ្យមករស់នៅខេត្តជាមួយគ្នា តែលោកយាយ និងលោកតាថា លោកមានចាស់ៗជជែកគ្នា និងជួយមើលសុខទុក្ខគ្នា ងាយស្រួលជាងនៅទីរួមខេត្ត។

«អាស្រួ! ហើយឯងដែលផ្ញើលុយកាក់មកជូនគាត់ទេ ដែលឱ្យគាត់រស់នៅម៉ង់ៗពីរនាក់អ៊ីចឹង?»

ខ្ញុំបើកឡានផង ដៃម្ខាងលូកទទួលកូកាពីអូននីមកផឹកក្អឿក ហើយបានឆ្លើយជាមួយអាសេង៖

«ផ្ញើអីមានតែយកពីគាត់ថែម!»

ឃើញវាជក់មើលទេសភាព ខ្ញុំនិយាយបន្ថែម៖

«លោកយាយ និងលោកតាមានចម្ការស្វាយចន្ទីធំណាស់! មួយឆ្នាំៗប្រមូលផល បានប្រាក់អាចឱ្យលោករស់ស្រួលជាងយើងនៅខេត្តផង!»

អានីនិយាយកាត់ ដោយដៃចុចទូរស័ព្ទថតទេសភាពតាមផ្លូវជាប់៖

«ទោះអ៊ីចឹងក៏ដោយ បងឯងក៏គួរគិតគូរទិញរបស់ចាំបាច់ៗពីខេត្ត ទៅជូនគាត់ដែរ! មើលចុះ ភូមិនេះដាច់ស្រយាលពីគេ!»

ខ្ញុំដាក់កំប៉ុងទឹកក្រូចចុះ ហើយងាកក្បាលមើលមុខនាងដោយក្នាញ់។ អាវនាងពណ៌លឿងស្រស់ តែស្ដើងធ្លុះដល់សាច់ទ្រូង ធ្វើឱ្យខ្ញុំគ្រឺតណាស់ទៅហើយ ទម្រាំអូននីងើបគូទ ឱនទៅថតទេសភាពបង្ហាញចង្កេះសដូចសំឡីនៅពីលើខោJeanពណ៌ខៀវស្លេករបស់នាង ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមនឹកថា បន់ឱ្យឆាប់ដល់ផ្ទះលោកតា នឹងអាលចូលបន្ទប់ពីរនាក់ ដើម្បីប្រដៅស្ទីលកាលីបរបស់អូននីចេញ។ ខ្ញុំនិយាយដោយភ្នែកក្រហម ព្រោះកំហឹងខឹងសម្រស់អូននី រួចលូកដៃស្ដាំទៅក្រសោបស្ទាបចង្កេះនាងយ៉ាងស្រើបស្រាល៖

«ទិញរបស់ពិសេសអីខ្លះទៅHoney? គ្រែ ពូក ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ មានគ្រប់ប្រដាប់អស់ហើយ!»

នាងភ្ញាក់ព្រើត ងាកមករលាស់ដៃរពឹសរបស់ខ្ញុំចេញ ហើយសម្លក់ថ្មែ ព្រមទាំងដៀងភ្នែកទៅរកអាសេង ដែលអង្គុយពីក្រោយ ជាសញ្ញាប្រាប់ខ្ញុំថា ក្នុងឡានមិនមែនមានតែយើងពីរនាក់ទេ។ តាមកញ្ចក់ឡានខ្ញុំមើលទៅមុខអាសេងដែលប្រែទៅជាក្រៀមក្រំ។ ខ្ញុំស្ដាយក្រោយដែរ ដែលលេងសើចជាមួយHoneyភ្លេចគិតថាដែលនាំគ្នាមកនេះលេងព្រោះតែអាសេងកំពុងយ៉ុងចិត្ត វាទើបតែបែកសង្សារហើយថ្មីៗ។

ខ្ញុំខ្មាសទង្វើខ្លួនឯងបន្តិចដែរ បានងាកចេញទៅមើលទិដ្ឋភាពខាងក្រៅបន្លប់វិញ។ ក្រោមពន្លឺស្រពិចស្រពិលដែលរាត្រីកាលហៀបឈានចូលមកដល់ ខ្ញុំឃើញផ្សែងហើរក្រាស់ឃ្មឹកដូចមានអ្នកដុត ប៉ុន្តែតាមពិតម្ដុំនេះដូចគ្មានផ្ទះអ្នកស្រុកផងទេ តើពីណាគេមកដុតធ្វើអីទៅ?

«បងស្រួ ស្គាល់ផ្លូវច្បាស់អត់?»

ខ្ញុំឆ្លើយវិញ មិនខ្ចីងាកមើលអូននី ព្រោះខ្លាចក្ដៅខ្លួននឹងបបូរមាត់សិចស៊ីរបស់នាង៖

«ភ័យធ្វើអី! គិតតែពីរឿងហ្វេសប៊ុកផុនអូនឯងទៅ!»

នាងងាកទៅចុចទូរស័ព្ទមើលបន្តលែងរវល់នឹងខ្ញុំ ចំណែកខ្ញុំគិតពីបន្ថែមល្បឿនបោលឡានទៅមុខព្រោះថាមេឃចាប់ងងឹតហើយ។

«ស្អីគេអ្ហា៎ៗ ស្ងាត់ម៉េះអានេះ? អត់មានផ្ទះអ្នកស្រុកអីមួយ?» (អាសេងវានិយាយដោយមុខជូរ)

ខ្ញុំដឹងថាវាកំពុងខូចចិត្ត ខ្ជិលស្រែកឱ្យវាក៏ធ្វើមិនដឹងវិញ។ ប៉ុន្តែដល់វេនអូននីរអ៊ូម្ដង៖

«អត់សេវារលីង!»

ខ្ញុំដឹងថាអូននីរអ៊ូរឿងទូរស័ព្ទ តែសំឡេងញែកៗសិចស៊ីរបស់នាង ចេះតែដុតចិត្តខ្ញុំឱ្យចង់ឌឺដល់រឿងក្នុងខោ។ ខ្ញុំខាំមាត់រអ៊ូតិចៗវិញ៖

«អត់ឯណា? សេវាឱ្យពេញប៊ឹបនៀក!»

ស្រីស្អាតរបស់ខ្ញុំដែលចាញ់ក្រោមក្រញាំដៃខ្ញុំយូរហើយ នៅតែមិនយល់សម្ដីខ្ញុំ នាងនិយាយដោយបូញមាត់មិនសប្បាយចិត្ត៖

«មួយកាំក៏អត់ផង! ធុញណាស់!»

ខ្ញុំដៀងភ្នែកទៅរកទូរស័ព្ទលើដៃនាង ហើយនិយាយឌឺទៀត៖

«ឈប់លេងហ្វេសប៊ុកទៅ! ចង់ឱ្យអាណាញ៉ែទៀត បើមានអ្នកញ៉ែហើយហ្នឹង?»

ស្រីសិចស៊ីរបស់ខ្ញុំដាក់ iPhoneនាងចុះ ហើយចុចម៉ាញ៉េស្ដាប់ ស្រាប់តែឮអាសេងស្រែកឡើង៖

«អាស្រួ នោះផ្ទះគេនុះ! មានផ្ទះគេវ៉ី!»

ខ្ញុំបន្ថយល្បឿន ហើយរឺយ៉ែថយហុយសំពោងទាន់ចិត្តអាសេង។ ខ្ញុំឈប់ងឺតនៅមុខកូនខ្ទមតូចមួយ ដែលមានដាក់ស្លាកតូចថា ប៉ះកង់។ ក្រោមពន្លឺចន្លុះក្រហមខ្មៅៗ ស្ត្រីម្នាក់មាឌតូចស្ដើង អង្គុយបែរខ្នងមករកពួកយើង។ ខ្ញុំរវៃកញ្ចក់ រកស្រែកសួរទៅហើយ ស្រាប់តែឮសំឡេងស្អកស្អារបស់គាត់ឮមកមុន៖

«អត់មានជាងប៉ះកង់ទេ!»

វ៉ាវ! បះសក់! គ្រាន់តែសំឡេងគាត់គួរខ្លាចបាត់ទៅហើយ ទម្រាំមុខគាត់ទៀត? ខ្ញុំងាកមករកអូននី ឃើញនាងបើកភ្នែកគ្រលួងរេគ្រាប់ភ្នែកចុះឡើងរបៀបភ័យ។ អត់ទាន់និយាយអីផង ឮអាសេងនៅពីក្រោយវាហូតកញ្ចក់ឡានស្រែកសួរបន្ថែម៖

«អត់ទោសមីង! ផ្លូវនេះទៅភូមិអង្គាបុស្បត្រូវអត់មីង?»

ខ្ញុំងាកទៅរកស្ត្រីនោះវិញសាជាថ្មី ទន្ទឹមនឹងពេលគាត់បែរមកយឺតៗ។ ស្ត្រីនោះមានវ័យប្រហែលជា៤០ផ្លាយ មុខគាត់មិនអាក្រក់ដូចសំឡេងទេ ប៉ុន្តែម្ដេចក៏សោះអង្គើយអីយ៉ាងនេះ? គាត់មិនឆ្លើយនឹងសំណួរអាសេង តែបែរជាងាកភ្នែកមកមើលបីនាក់យើងម្ដងម្នាក់ៗដោយទឹកមុខចម្លែក។ គាត់មើលយូរណាស់ រហូតដល់អូននីខ្លាចពន្លឺភ្នែកកាចគ្មានមនោសញ្ចេតនារបស់គាត់។ នាងងាកមុខចេញទៅកន្លែងផ្សេង ហាក់ភិតភ័យ។ ចំណែកខ្ញុំក៏លែងចង់ស្ដាប់ចម្លើយគាត់ទៀតហើយ ដោយជ្រួញចិញ្ចើមសម្ដែងថាមិនពេញចិត្តអាកប្បកិរិយាយ៉ាប់ៗរបស់គាត់។ ខ្ញុំរវៃកញ្ចក់បិទមកវិញ ហើយត្រៀមចេញឡាន ប៉ុន្តែស្ត្រីនោះស្ទុះមកក្បែរឡានដូចផ្លេកបន្ទោរធ្វើឱ្យអូននីស្រែកយ៉ៃ។

ខ្ញុំងាកមើលមុខស្ត្រីចំណាស់ចម្លែកនោះភ្លាមព្រោះឆ្ងល់ ប៉ុន្តែគាត់ស្រាប់តែលើកដៃចង្អុលទៅទិសខាងជើងយឺតៗ។ ដល់វេនខ្ញុំរងីរងើ ព្រោះមិនដឹងថាគាត់ចង់មានន័យថាម៉េចទេ? តែសំឡេងអាសេងលាន់មកវិញក៏មិនដឹងថាវាបានរវៃកញ្ចក់ចុះពីអង្កាល់ទៀតដែរ បើខ្ញុំទើបតែបិទអម្បាញ់មិញសោះហ្នឹង?

«ទៅតាមនោះវិញអ្ហីមីង?»

«ទៅៗ! ទៅតាមនោះទៅ! (សំឡេងគាត់លាន់មកដូចសំឡេងបិសាចបុរាណក្នុងរឿងចិន)»

ខ្ញុំងាកវឹងទៅរកអាសេងជាសញ្ញាថា ឱ្យវាឈប់រវល់នឹងមីងនោះទៅ ព្រោះខ្ញុំឮសំឡេងគាត់កាលណា មានអារម្មណ៍ចម្លែកកាលណោះ។ អាសេងឱនក្បាលគោរពគាត់ មុននិយាយថាអរគុណ ហើយទើបវាចុចបិទកញ្ចក់មកវិញ។ ខ្ញុំចេញឡានវឹងហ៊ុយទ្រលោមតែធូរចិត្តខ្សាកដែលមុននេះដូចចង់ថប់ដង្ហើម ពេលឃើញឫកពាមីងនោះ។ តែអូននីងាកមកបន្ទោសតិចៗ៖

«គ្មានគួរសមសោះបងស្រួ! ហុយដីលើគាត់ហើយ! ជិះអីជិះម៉េះ?»

ខ្ញុំធ្វើមិនដឹងនឹងសម្ដីនាង ហើយលើកកូកាកូឡាមកក្អឹកមួយទៀត ត្រចៀកឮអាសេងនិយាយម្ដង៖

«បើកបត់ទៅជើងទៅអាស្រួ!»

ខ្ញុំក្ដៅចិត្តឆេវ ព្រោះមើលទៅអាសេងមិនត្រឹមតែខូចចិត្តឡើងឡឺកឺទេ វាថែមទាំងលែងជឿជាក់ខ្ញុំ ហើយទៅជឿសម្ដីយាយចាស់វិកលនោះទៅវិញ។ ខ្ញុំគំហក៖

«ស្រុកអ្ហែងអ្ហីក៏ស្រុកអញអ្ហា៎? នៅឱ្យស្ងៀមទៅអាចោរ!»

វាមិនអន់ទេ គំហកមកខ្ញុំវិញ៖

«ម៉ោង៧យប់ហើយណ៎ា! អ្ហែងចង់ដេកព្រៃអ្ហី? ថា១០គីឡូៗអាឡូវជិះជាងមួយម៉ាងហើយ!»

ខ្ញុំស្រែកតប៖

«អញមិនឱ្យអ្ហែងងាប់ទេអាសេង!»

អាសេងប្រុងហាមាត់ត្របាក់ខ្ញុំទៀត ស្រាប់តែសំឡេងសិចស៊ីរបស់អូននីឮមកញ័រៗ៖

«បងស្រួ! ខ្ញុំគិតថាបងឯងខានមកយូរ វង្វេងផ្លូវហើយ! មិនដែលឆ្ងាយអីឆ្ងាយយ៉ាងហ្នឹងទេ! បត់ទៅជើងតាមមីងនោះប្រាប់ទៅ!»

អូននីភ័យយកតែមែនទែនហើយ។ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យនាងខឹងទេ ក៏បត់វឹងតាមនាងប្រាប់ ដើម្បីបកក្រោយកាច់ទៅជើង។ម្ដងនេះដោយសារក្ដៅចិត្តនឹងចរិតឆ្លេឆ្លារបស់អូននី និងអាសេង ខ្ញុំលែងខ្ចីមាត់អីមួយអឹះតែម្ដង។ ស្រមោលព្រៃពណ៌ខ្មៅខ្ពស់រត់ថយក្រោយៗ លឿនស្លេវតាមកម្លាំងឡានរបស់ខ្ញុំម្ដងៗ ហាក់បីដូចជាស្រមោលព្រាយបិសាចឈរជាជួរក្នុងរឿងកុនអ៊ីចឹងដែរ។ ខ្ញុំខំប្រឹងសង្កេតចប់តាមផ្លូវ ក្រែងឃើញសញ្ញាណាមួយ ដែលអាចចំណាំបាន ប៉ុន្តែមេឃចេះតែងងឹតទៅៗ រកតែផ្កាយមួយដួងកំដរចិត្តក៏គ្មាន ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាសម្ដីអូននី និងអាសេងអាចថាក្លាយជាការពិតពេលនេះហើយ ព្រោះខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបាត់ទំនុកចិត្ត និងទិសដៅរបស់ខ្ញុំមែន។

«អញលែងដឹងទិសតំបន់ហើយវើយ! ហើយចុះម៉េចក៏អត់ឃើញផ្ទះអីមួយអ៊ីចឹង? មុនមិនមែនអ៊ីចឹងទេ! យើងមកខុសផ្លូវច្បាស់ណាស់!»

អាសេងងាកមើលសងខាងផ្លូវ ហើយលើកដៃមើលម៉ោង។ មេឃចាប់ផ្ដើមគ្រហឹមដោយឥតព្រាងទុក ហើយភ្លៀងធ្លាក់មករ៉ាវដូចគេចាក់ទឹក។ ខ្ញុំបន្ថយល្បឿន ដោយសារថាមើលមុខលែងច្បាស់ហើយ។ ខ្ញុំនិយាយដោយធុញទ្រាន់៖

«ចេះតែមានហើយអ្ហា៎ នៅសុខៗភ្លៀងរ៉ាវ! អត់ទំនង!»

អាសេងវានិយាយផង ដកកមើលទៅក្រៅដោយទឹកមុខបារម្ភផង៖

«ស្រុកព្រៃវាអ៊ីចឹងហើយ! តែគ្រហឹមភ្លៀងៗហើយ! អញថាយើងថយក្រោយទៅអាស្រួ ទាន់មិនទាន់ទៅឆ្ងាយជាងហ្នឹង!»

ខ្ញុំងាកមើលមុខអូននី ឃើញនាងងាកមករកខ្ញុំដោយពន្លឺភ្នែកភ័យបារម្ភ។ ចំណែកអាសេងអង្គុយខិតមករកពួកយើង ហើយវានិយាយតិចៗមកកាន់ខ្ញុំ៖

«យើងប្រហែលវង្វេងផ្លូវហើយ! យើងបកទៅរកផ្ទះមីងនោះវិញទៅ ទាន់ទៅណាមិនទាន់ឆ្ងាយ!»

ខ្ញុំតបផូង៖

«ឱ្យអញត្រឡប់ទៅផ្ទះយាយឆ្កួតហ្នឹង អញសុខចិត្តដេកព្រៃអ្ហា៎!»

តែអូននីនិយាយឡើងភ្លាម៖

«មែនហើយបងស្រួ! ទៅផ្ទះនោះវិញគ្រាន់បើជាង! នៅទីនេះស្ងាត់ណាស់! គ្មានផ្ទះអ្នកស្រុកមួយទេ! ជួនកាលផ្ទះមីងនោះនៅជិតភូមិគេគ្រាន់តែយើងមិនដឹងចាំសួរគាត់មើលទៅ!»

មើលទៅពីរនាក់ហ្នឹងនិយាយត្រូវគ្នាដល់ហើយ ខ្ញុំជាភាគីសំឡេងតិចមានតែធ្វើតាមពួកគេទាំងធុញទ្រាន់។ តាមពិតបើអាសេងអត់ម៉ោទេ ខ្ញុំយកឱកាសនេះប្រដៅចិត្តអូននីកណ្ដាលព្រៃ ឱ្យរ៉ូមែនទិកភ្លេចមិនបានម្ដង ប៉ុន្តែពេលនេះមានអាអ្នកបាត់បង់ស្នេហ៍មកជាឆ្អឹងទទឹងក វាធ្វើឱ្យខូចបរិយាកាសអស់។ ខ្ញុំបត់ឡានវឹង ទាំងមិនមាត់មិនក ប៉ុន្តែភ្នែកដៀងសម្លឹងម្ជុលសាំង។ សាំងប៉ុណ្ណេះគ្មានអីត្រូវព្រួយទេ ខ្ញុំអាចទៅដល់ខេត្តវិញបានដោយសុវត្ថិភាព ហើយចាំរកកន្លែងមួយក្នាញ់អូននីក៏មិនយឺតពេលដែរ។

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងនាង ឃើញនាងសម្លឹងមកខ្ញុំដោយទឹកមុខព្រួយបារម្ភ។ ខ្ញុំលើកដៃស្ដាំញីសក់ក្បាលអូននី ហើយធ្វើភ្នែកស្រឹមដាក់នាង។ ខ្ញុំចង់ប្រាប់នាងថាកុំឱ្យភ័យអី ចាំយប់នេះខ្ញុំឱបនាងទល់ភ្លឺ ប៉ុន្តែនាងហាក់មិនរវល់នឹងភាពលន្លង់លន្លោចរបស់ខ្ញុំសោះ គិតពីភិតភ័យងាកមើលផ្លូវចុះឡើងៗ។ ខ្ញុំស្រវាចាប់ម្រាមដៃនាងមកក្ដាប់ហើយច្របាច់ថ្នមៗ៖

«ធើកុំភ័យមើល៍!»»

អូននីកាន់តែបូញមាត់ភ័យ មុខនាងកាន់តែសិចស៊ី។ ខ្ញុំឃើញអាសេងអង្គុយកៀកមកមុខពេក មិនខ្វល់ថាវាកំពុងខ្លាចមែន ឬលេងទេ ប៉ុន្តែយល់ថាវាកំពុងតែនៅកៀកនឹងគល់ទ្រូងសខ្ចីរបស់សង្សារខ្ញុំទៅវិញ។ ខ្ញុំគំហកដាក់វាដោយលូកដៃទៅទាញអាវធំខ្ញុំដែលក្រាលគ្របលើកៅអីខាងអូននី ហើយដៃអាសេងកំពុងសង្កត់ជាប់៖

«មើល៎ងាក!»

អាសេងងាកថយក្រោយចេញបន្តិច ខ្ញុំទាញអាវនោះមកគ្របលើអូននី ហើយនិយាយ៖

«ពាក់អាវបងសិនទៅកុំឱ្យរងា!»

អូននីលើកអាវមកពាក់ពីក្រៅតាមខ្ញុំប្រាប់ អត់ប្រកែកអីមួយម៉ាត់ ធ្វើឱ្យខ្ញុំរឹតតែស្រលាញ់នាងស្ទើរឆ្កួត ចិត្តចង់តែឈប់ឡានសង្កត់នាងគ្រឹបភ្លាមៗទេ។ ប៉ុន្តែសំឡេងអាសេងលាន់មកកាត់ផ្ដាច់ភាពរ៉ូមែនទិករបស់ខ្ញុំ៖

«អាស្រួ! អ្ហែងមើលនុះ!»

ខ្ញុំងាកទៅរកវាឃើញវាកំពុងសម្លឹងទៅខាងស្ដាំដៃ។ ខ្ញុំមើលតាមចង្អុលដៃវាភ្លាមដែរ។ ផ្ទះឈើមួយលេចឡើងចំពោះមុខខ្ញុំ។ ទោះបីវានៅជ្រៅសន្លឹមពីផ្លូវជាតិ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចមើលឃើញពន្លឺភ្លើងក្រហមផ្លុងៗជះចេញមកពីខាងក្នុងផ្ទះមក។

«អើ! យប់នេះនៅទីនេះហើយ! គ្រាន់បើជាងត្រឡប់ទៅខ្ទមយាយនោះដែរអ្ហា៎!»

ខ្ញុំនិយាយដោយបត់ឡានវឹងទៅរកប្រភពពន្លឺនោះ មិនចាំបាច់សួរយោបល់អ្នកណាទេ។

រថយន្តកាន់តែលឿនទៅមុខ ពួកយើងកាន់តែមើលឃើញផ្ទះនោះច្បាស់ឡើង ប៉ុន្តែកំពុងតែសប្បាយចិត្តស្រាប់តែឡានឈប់ងឺត។ ចង្រៃវាយក៍ អាល័យតែមើលលើភ្លេចមើលក្រោម។ សញ្ញានេះបើមិនជាប់ផុង ទើបចម្លែក។ ខ្ញុំរោទ៍ម៉ាស៊ីនដោយមួហ្មង តែវាលែងទៅមុខកើតមែន។

«ជាប់ផុងហើយ អ្ហែងប្រឹងអីទៀត! ចុះមើលសិនទៅ!» (អាសេងរអ៊ូ)

វាមានតែអ៊ីចឹងមែនហើយ។ ខ្ញុំ និងវាចុះមើលជាមួយគ្នា។ អាសេងចុចអិនចុចពិលរបស់វា ដែលជាប្រភពពន្លឺតែមួយគត់របស់ពួកយើងក្នុងពេលនេះ។ ភក់កប់ជ្រៅ ទាំងកង់មុខទាំងកង់ក្រោយ ហើយសំខាន់គឺនេះមិនមែនភក់ថ្មីៗដោយសារភ្លៀងស្រោចអម្បាញ់មិញទេ តាមមើលនេះគឺរណ្ដៅភក់តែម្ដង។ ខ្ញុំលើកដៃជូតទឹកភ្លៀងចេញពីមុខដោយក្ដៅចិត្ត។

«ស្អីគេអ្ហា៎! ភក់ពេញមុខផ្ទះ ធ្វើដូចចង់ឱ្យគេផុងឡាន ហើយចូលទៅសុំជ្រកណាស់អ៊ីចឹង!»

ខ្ញុំនិយាយលេងៗ ប៉ុន្តែធ្វើឱ្យអាសេងកើតសង្ស័យ។ វាកេះខ្ញុំ រួចនិយាយហាម៖

«បិទមាត់សិនទៅអាស្រួ! កណ្ដាលព្រៃវ៉ី! ចេះខ្លាចចិត្តម្ចាស់ទឹក ម្ចាស់ដីអីខ្លះផង!»

ខ្ញុំដឹងខ្លួនមកវិញក៏និយាយបន្លប់៖

«អើ! ហើយចុះអាឡូវគិតអាម៉េច?»

អាសេងឈរច្រត់ចង្កេះហាលភ្លៀង វាធ្វើមុខជ្រួញ៖

«ផុងម្ល៉ឹងៗ ទាល់តែរកមនុស្សមកជួយ! តោះ ទៅជាមួយគ្នាវ៉ី!»

ខ្ញុំសម្លឹងទៅផ្ទះដែលនៅឆ្ងាយប្រមាណ២០ម៉ែត្រទៀតពីទីនេះ តាមពីក្រោយអាសម្លាញ់ខ្ញុំ ហើយនិយាយ៖

«អ្ហែងគិតទុកឱ្យអានីចាំម្នាក់ឯងនៅហ្នឹង?»

អាសេងងាកមើលអានីដែលអង្គុយជ្រប់មុខក្នុងឡាន។ វានិយាយទាំងមិនដកភ្នែកពីនាង៖

«ឱ្យអានីនៅចាំសិនល្អជាង! យើងត្រូវទៅមើលសិនមើល៍ ក្នុងផ្ទះនោះប្រុសឬក៏ស្រី?»

ខ្ញុំយល់ហើយពីសម្ដីអាសេង។ តាមពិតវាគិតគូរបានម៉ត់ចត់ជាងខ្ញុំ។ អូននីសិចស៊ីយ៉ាងនេះ ប្រុសណាតែបានឃើញហើយមិនក្នាញ់នោះ។ លោតែក្នុងផ្ទះសុទ្ធតែប្រុសៗពេញកម្លាំងបីបួននាក់ អូននីមិនចប់ទៅហើយកណ្ដាលយប់ស្ងាត់ហើយ ភ្លៀងរហែកមេឃទៀត ថាមិនបានលើកនេះស្រីស្នេហ៍ខ្ញុំមិនជួបអាសន្នធំ?

ខ្ញុំឈានដើរទៅតាមពីក្រោយអាសេង ជាន់ភក់កប់ជ្រិចៗគួរឱ្យក្ដៅក្រហាយស្ដាយស្បែកជើង ចំណែកអូននីស្រាប់តែចុចបើកកញ្ចក់ហើយកញ្ជ្រោលមករកខ្ញុំ។

«បងស្រួទៅណ៎ា?»

ខ្ញុំស៊ីញ៉ូដៃឱ្យនាងបិទកញ្ចក់វិញ ព្រោះភ្លៀងសាច ហើយចង្អុលទៅផ្ទះនោះជាសញ្ញាថា ខ្ញុំទៅមើលផ្ទះនោះ មកវិញអាឡូវហើយ។ អូននីបិទកញ្ចក់មែន តែនាងបើកទ្វារស្ទុះវឹងមកតាមខ្ញុំ។

«បងឯងឆ្កួតអត់ ទុកខ្ញុំនៅហ្នឹងម្នាក់ឯង?»

ខ្ញុំអស់តម្រិះក៏ក្រោកចង្កេះអូននី ហើយជួយទាញអាវខ្ញុំដែលនាងកំពុងដណ្ដប់ពីលើនោះ បិទបាំងរាល់ចំណុចសិចស៊ីរបស់នាង តែជួយមិនបានទេព្រោះអាវខ្ញុំខ្លី ត្រគាកសាយក្លំ និងចង្កេះសស្ងាចរបស់នាងនៅព្រហើនកណ្ដាលវាលបណ្ដាលឱ្យគ្រាប់ភ្លៀងបបោសអង្អែលតាមចិត្តគួរឱ្យព្រឺព្រួច។

ពួកយើងខំគេចពីគ្រាប់ភ្លៀង ដោយរត់ផង ដើរផងរហូតដល់របងផ្ទះដែលមើលទៅស្ងាត់ជ្រងំ។ របងនោះឈើ តែផ្ទះខាងក្នុងមានគ្រឹះជាថ្ម ឯដំបូលប្រក់ក្បឿង។ ស្ថានភាពបាក់បែកដោយអន្លើរបស់វា គឺមិនខុសអ្វីពីផ្ទះអ្នកមានណាម្នាក់ ត្រូវគេបោះបង់ចោលបន្ទាប់ពីសម័យសង្គ្រាមទេ តែចៃដន្យអីខាងក្នុងពិតជាមានពន្លឺភ្លើងលឿងទុំជះចេញមកច្បាស់ឡើងៗ។

«ម្ចាស់ផ្ទះ? អឺម្ចាស់ផ្ទះ?» (អាសេងស្រែកកាត់ភ្លៀង)

ជាទម្លាប់គឺខ្មែរយើង មិនងាយចូលរបងផ្ទះអ្នកណា ដោយមិនសុំការអនុញ្ញាតសិននោះទេ។ ប៉ុន្តែគ្រាប់ភ្លៀងហាក់មិនប្រណីដល់ការគួរសមរបស់ពួកយើងសោះ។ សក់អូននីទទឹក៨០ភាគរយ ហើយមុខនាងចាប់ផ្ដើមរងា ថ្គាមនាងហាក់ប្រុងរណ្ដំមួយសាៗទៅហើយ។

«ម្ចាស់ផ្ទះ?…មាន…មានអ្នកណានៅខាងក្នុងទេ?»

ស្ងាត់ច្រៀប គ្មានឮសំឡេងឆ្លើយតបអីបន្តិចសោះ។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមញ័រទ្រូង ប៉ុន្តែភ្នែកមិនដកពីខាងក្នុងផ្ទះសោះ។

«ប្រហែលម្ចាស់គេទៅខាងក្រោយបាត់ហើយដឹង! យកល្អចូលទៅមើលតែម្ដងទៅអ្ហា៎!» (ខ្ញុំសួរអាសេង)

អត់មានអ្នកឆ្លើយតបគាំទ្រ ឬមួយជំទាស់ទេ ខ្ញុំក៏ឈានជើងចូលទៅក្នុងបរិវេណផ្ទះយឺតៗ ដោយលើកដៃម្ខាងដែលនៅសល់ពីចង្កេះអូននីមកច្បូតទឹកភ្លៀងចេញពីមុខផង។ ពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ ឮតែសម្រិបជើងអាសេងជាន់ស្មៅផុងៗ និងថ្នក់ទឹកភ្លៀងដែលដក់ជាច្រើនអន្លង់។ ខ្ញុំដឹងថាវាកំពុងតែដើរចូលមកដែរហើយ ព្រោះទាល់គំនិត។

យើងដើរបណ្ដើរ ដៀងភ្នែកមើលមុខក្រោយឆ្វេងស្ដាំបណ្ដើរ ក្រែងឃើញម្ចាស់ផ្ទះកំពុងត្រងទឹកភ្លៀង ប៉ុន្តែពន្លឺអិនចុចពិលរបស់អាសេង មិនអាចឱ្យយើងឃើញអ្វីស្មើនឹងចិត្តចង់ទេ។ ទីបំផុតយើងត្រូវមកដល់ជញ្ជាំងផ្ទះដែលប្រមូលផ្ដុំទឹកភ្លៀងសោចមកខ្ជោកៗ។

ការរត់ចូលទៅជ្រកខាងក្នុងផ្ទះ ជាជម្រើសចំពោះមុខក្នុងពេលនេះ។

ត្រូវហើយ! ឥឡូវនេះយើងបីនាក់ បានគេចផុតទាំងស្រុងពីព្រះភិរុណ ប៉ុន្តែសភាពត្រជាក់ស្រៀវឆ្អឹងខ្នង បានធ្វើឱ្យយើងរេភ្នែកសម្លឹងបរិវេណផ្ទះ ដែលយើងកំពុងមានវត្តមាន ដោយមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អប៉ុន្មានទេ។

«ម្ចាស់ផ្ទះ?» (អូននីស្រែកសួរតិចៗ)

ខ្ញុំងើបមុខសម្លឹងទៅរកចង្កៀងប្រេងកាតធំមួយ ដែលត្រូវបានព្យួរលើកន្លោងផ្ទះ។ កាលដែលអូននីស្រែកហៅគឺត្រូវណាស់ ព្រោះខ្ញុំក៏គិតដូចនាងដែរថា ម្ចាស់ផ្ទះពិតជានៅម្ដុំៗនេះ។ ខ្ញុំទម្លាក់ភ្នែកមកវិញ ហើយសម្លឹងទៅរកវាំងនននៅជ្រុងខាងត្បូងដែលងងឹតខ្លះ ភ្លឺខ្លះ ទាំងមានអារម្មណ៍ថាអ្នកណាម្នាក់ កំពុងសំងំនៅពីក្រោយនោះហើយតាមដានមកគ្រប់សកម្មភាពរបស់បីនាក់ខ្ញុំ។ កាលដែលគ្មានចម្លើយតបមកវិញ កាន់តែធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំទៅជាអន្ទះសា។ខ្ញុំឈានទៅរកទីនោះ ដោយមិនដឹងខ្លួន តែត្រូវអាសេងទាញដៃមកវិញ។ ពេលខ្ញុំងាកមើលវា អាសេងនិយាយតិចៗក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ៖

«កុំរុករើផ្ទះគេអាស្រួ! ឈរហ្នឹងសិនទៅ ម៉េចក៏គ្រាន់បានជ្រកភ្លៀងដែរ!»

តាមពិតបំណងរបស់ពួកយើងមិនមែនជ្រកភ្លៀងទេ គឺរកមនុស្សជួយរុញឡាន ដើម្បីបើកតទៅទៀត។ បើចង់ជ្រកយើងមិនចាំបាច់រត់កាត់ភ្លៀងឡើងមកធ្វើអី?។ ខ្ញុំរលាស់ដៃវាចេញ ហើយបន្តដើរទៅរកវាំងនននោះជាមួយសំឡេងពោលសួរ៖

«មានអ្នកណានៅទេ?»

ដៃអូននីត្រជាក់ដូចទឹកកក ទាញដៃខ្ញុំជាប់។ បើធម្មតាយើងគ្មានអ្វីត្រូវខ្លាចសោះទេ ប៉ុន្តែប្រហែលយើងនៅមានអារម្មណ៍អាក្រក់ ដោយសារល្ងាចនេះបានជួបស្ត្រីចរិតចម្លែកសំឡេងដូចខ្មោច ហើយទទេៗមកវង្វេងផ្លូវដល់យប់ងងឹតម្ល៉ឹងៗទៀត។ បើជាថ្ងៃមើលគ្នាឃើញច្បាស់វិញ គឺវាគ្មានអីអស្ចារ្យសម្រាប់ខ្ញុំឡើយ គ្រាន់តែស្រុកព្រៃប៉ុណ្ណឹងៗ។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់តែហាក់ញ័ររវិចៗរបស់ជាយម្ខាងនៃវាំងនននោះបានធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំទៅជាស្រាល ប៉ុន្តែជើងកាន់តែចង់ចូលឱ្យកៀកដើម្បីឱ្យដឹងថាមានអ្នកណានៅពីក្រោយនោះ។

អូននីទាញខ្ញុំមកវិញ ហើយគ្រវីក្បាលដាក់ខ្ញុំតតាត់។ ប៉ុន្តែនាងហួសពេលនឹងឃាត់ខ្ញុំ ព្រោះមកដល់ត្រឹមនេះ ដៃខ្ញុំដែលវែងជាងនាង គឺអាចលូកប៉ះដល់វាំងននល្មម។

ខ្ញុំលូកដៃទៅកាន់លើផ្ទាំងក្រណាត់ដែលគ្រើមដោយធូលី ប៉ុន្តែសំឡេងគំហកមួយលាន់មកបង្អាក់ខ្ញុំ៖

«ឈប់!»

ខ្ញុំក្រឡឹងគ្រាប់ភ្នែកវិលមួយជុំ ព្រោះភ្ញាក់ហើយដៃបានដកមកវិញយ៉ាងរហ័ស។ សំឡេងនោះលាន់មកពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ…សោះកក្រោះផង…កំបុតផង។ វាពិតណាស់ គឺមិនមែនសំឡេងរបស់អាសេងទេ។ ខ្ញុំងាកក្រោយវឹង សម្លឹងទៅរាងកាយខ្ពស់ស្គមដែលឈរជ្រោងនៅមាត់ទ្វារផ្ទះ។ រាងកាយមនុស្សប្រុស តែមើលមុខមិនឃើញទេ ព្រោះគេឈរឆ្ងាយពីចង្កៀង។ ខ្ញុំស្រវាឱបអូននីជាប់ ហើយឮអាសេងនិយាយ៖

«បងម្ចាស់ផ្ទះ! ពួកខ្ញុំ សុំទោស! ខ្ញុំចូលមកស្រែកហៅបងដែរ…តែ…»

វាបញ្ឈប់កណ្ដាលទី ព្រោះជននោះស្រាប់តែដើរមួយៗសំដៅមក។ ដំណើរគេប៉ាំងពៀច ហាក់ដូចរបួសជើងស្ដាំ ប៉ុន្តែកាយវិការរហ័សណាស់។ គេមកដល់ក្បែរយើង ហើយសម្លឹងយើង ដោយផ្ទៃមុខស្មើគ្មានស្នាមញញឹម។ វ័យគេដូចជាមិនច្រើនជាងពួកយើងផងទេ ប៉ុន្តែទឹកមុខគេជ្រីវជ្រួញរបៀបអ្នកហត់នឿយ។ អាវគេវែងហើយស៊ុងឃុង តាមរបៀបអ្នកចុងកាត់មាត់ញក ដែលប្រកបរបរស្រែចម្ការក្រោមថ្ងៃ និងភ្លៀង។ គេនោះដៀងភ្នែកមើលអូននី ហើយសម្លឹងដៃនាងដែលឱបលើទ្រូងខ្ញុំមិនដកភ្នែកចេញសោះ។

«បងជាម្ចាស់ផ្ទះនេះមែនអត់?» (ខ្ញុំសួរគេកាត់ផ្ដាច់ខ្សែភ្នែកដែលផ្ដោតលើអូននី)

បុរសចម្លែករេភ្នែក មកមើលមុខខ្ញុំ ដោយក្រសែភ្នែកមុតគ្មានមនោសញ្ចេតនា។ ”ដឹងអ៊ីចឹងអញសុខចិត្តអង្គុយក្នុងឡានល្អជាងអ្ហា៎” ខ្ញុំគិតស្ងាត់ៗក្នុងចិត្ត ព្រោះពន្លឺភ្នែកជននោះ អត់ខុសអីពីភាពកាចសាហាវរបស់ឈ្លបប៉ុលពតដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញក្នុងភាពយន្តវាលពិឃាដរបស់ហូលីវូតនោះទេ។ បុរសនោះមិនត្រឹមតែមិនឆ្លើយ តែចាប់ផ្ដើមសម្លឹងពួកខ្ញុំពីរនាក់ ពីលើដល់ក្រោម ពីក្រោមឡើងលើ។ តែភ្លាមនោះ អាសេងខំបន្លប់បរិយាកាស៖

«បង! ឡានពួកខ្ញុំផុងហើយ! ខ្ញុំចង់រកមនុស្សឱ្យជួយ! ចាំខ្ញុំជូនសគុណបានអត់បង!»

ខ្ញុំធុញទ្រាន់ដោយសារមនុស្សអស់នេះចម្លែកៗ មិននិយាយមិនស្ដី ហើយប្រើភ្នែកកាចសាហាវអាម៉េចមិនដឹងទេ។ ខ្ញុំរកតែលាន់មាត់ហៅអាសេងឱ្យចេញពីកន្លែងនេះតែម្ដងទៅ ស្រាប់តែសំឡេងជននោះលាន់មកស្មើធេង៖

«ឯណាឡាន?»

អាសេងដូចអរភើត។ វាស្ទុះស្ទាចង្អុលទៅក្រៅ ហើយទីបំផុតវានាំជននោះចេញទៅមែន។ រូបរាងគេមិនទំនងថាអាចជួយយើង ក្នុងការរុញឡានបានសម្រេច ឬយ៉ាងណាទេ ប៉ុន្តែមានតែសាកមើលប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំទាញនាំអូននីចេញពីផ្ទះនោះ ដោយមានអារម្មណ៍ថា មានអ្នកណាផ្សេងទៀត កំពុងសំងំក្នុងផ្ទះនេះដែរ ប៉ុន្តែគេមិនចង់ចេញមកឱ្យយើងឃើញប៉ុណ្ណោះ។ ទោះយ៉ាងណាខ្ញុំមិនខ្ចីខ្វល់ទេ ប៉ុន្មានដង្ហើមទៀតប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំបានចេញពីកន្លែងយ៉ាប់នេះហើយ គឺចេញគ្មានខ្ចីបកក្រោយឡើយ។

អ្វីដែលគួរហួសចិត្តនោះ គឺចេញមកដល់ក្រៅដើរបានប្រមាណ៤ម៉ែត្រទៀតដល់ឡាន ខ្ញុំឃើញអាសេងឈប់ង៉ក់សម្លឹងទៅឡានចំហមាត់ធ្លុង។ ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងទៅទីនោះដែរ ហើយចាប់ផ្ដើមព្រឺក្បាលបែកអំពិលអំពែក។ នុ៎ះហ្ន៎ តាមរយៈពិលខ្សោយស្រាលរបស់វា ឡានខ្ញុំស្រុញចុះស្ទើរដល់ដី ព្រោះកង់ទាំងបួនធូរខ្សាក ដូចមានគេចាក់ឱ្យធ្លាយ។

ស្អីគេនេះ? ឆ្កួតឬក៏ជា? នៅសុខៗកង់ធ្លាយអស់ទាំងមុខទាំងក្រោយ? អាសេងដែលមិនអស់ចិត្តនឹងរឿងអកុសលនេះ ស្ទុះរត់វឹងទៅក្បែរឡានហើយឱនមើលកង់ទាំងបួនដោយរន្ធត់។

ចំណែកខ្ញុំដើរទៅមួយៗសំដៅឡានកម្សត់របស់ខ្ញុំ ដែលនៅមិននៅមកទុរន់ទុរាហួសនឹងស្មាន។ ខ្ញុំស្រែកផងដើរផងទាំងកំហឹងពេញក្នុងទ្រូង៖

«អាឆ្កួតណាចាក់កង់ឡានអញ?»

តាមពិតខ្ញុំសំដៅអាមនុស្សចម្លែក ដែលកំពុងឈរពីរានហាលផ្ទះ សម្លឹងមកពួកយើង។ វាយងាប់ក៏ជាវាដែរ ដែលធ្វើរឿងថោកទាបនេះ។ កង់ឡានខ្ញុំមួយគ្រាប់ជិតពីររយដុល្លារ មានរឿងអីធូរស្ពែតអស់តែត្រឹមប៉ុន្មាននាទីអ៊ីចឹងកើត?អាសេងងើបមុខមើលមុខខ្ញុំ ដោយទឹកមុខបារម្ភ និងអស់សង្ឃឹម។

«គិតម៉េចទៅ?» (អូននីចាប់ផ្ដើមរអាក់រអួល)

ពេលកំហឹងផ្ទុះពេញទ្រូង ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវនិយាយថាម៉េចផង ស្រាប់តែឃើញអាសេងបើកភ្នែកធំៗ ហើយស្ទុះទាញខ្ញុំនិងអូននីទៅខាងវា។ ខ្ញុំងាកក្រោយភ្លែត ឃើញអាមនុស្សចម្លែក ស្ទុះពីផ្ទះដើរប៉ាំងពៀចសំដៅមក។ ទោះបីជើងគេនោះហាក់មានបញ្ហា ប៉ុន្តែគេដើរលឿននោះលឿន ធ្វើឱ្យខ្ញុំចំហមាត់ធ្លុង។ កាលដែលអាសេងវាទាញពួកខ្ញុំឱ្យគេចមកក្បែរវា គឺបង្ហាញស្រេចហើយថា ចិត្តវាក៏ដូចខ្ញុំ ដែលគិតថាអាម្នាក់នោះជាអ្នកចាក់កង់ឡានពួកយើង។ ខ្ញុំសម្លឹងទៅជននោះ ដែលដើរកាត់ភ្លៀងមិនខ្ចីបាំង មិនខ្ចីរវល់នឹងភាពទទឹក។

«ឡានខូចហើយ! ចូលផ្ទះវិញមក!»

“ម៉េចឯងដឹងថាឡានអញខូចអាចង្រៃ?” ខ្ញុំគិតទាំងសង្កៀតក្នុងចិត្ត តែភ្នែកមើលទៅវានោះមិនដាក់ទេ។ សាជាថ្មី វាសម្លឹងមករកអូននីទៀត ធ្វើឱ្យនាងតោងខ្ញុំជាប់លែងរបេះ។

«បងស្រួ! ចូលជ្រកក្នុងឡានយើងវិញ!» (នាងនិយាយញ័រៗ)

ខ្ញុំក៏គិតអ៊ីចឹងដែរ។ វាចង្រៃណាស់ដែលបត់មកផ្ទះនេះធ្វើឱ្យជាប់ឡាន ហើយចុងក្រោយក៏បែកកង់អស់ម្ដងបួន។

ខ្ញុំបើកសោ ហើយរុញអូននីកៅអីខាងក្រោយ។ មុនពេលចូលទៅជិតនាង ខ្ញុំស្រែកទៅអាសេង៖

«អាណាទៅណាទៅៗ! អញដេកក្នុងឡាននេះដល់ព្រឹកចាំគិត!»

ខ្ញុំបិទទ្វារគ្រឹប ហើយឱបអូននីជាប់ក្នុងទ្រូង។ អាសេងស្ទុះចូលទៅអង្គុយកន្លែងបើក ហើយទាញទ្វាបិទគ្រឹបមុនពេលអាមនុស្សចម្លែកមកដល់។ ភាពកក់ក្ដៅវិលមកវិញ ប៉ុន្តែភាពភ័យខ្លាចនៅមាននៅឡើយ។ ខ្ញុំបើកភ្នែកក្រឡោតតាមសម្លឹងសកម្មភាពមនុស្សចម្លែកនោះ ពេលវាដើរមកដល់ឡាន។ វាក្រឡឹងជុំវិញពួកយើងចុះឡើងៗ ធ្វើឱ្យយើងបីនាក់ចំហមាត់ធ្លុង។

«វាចាក់កង់ឡានយើងធ្វើអី?» (ខ្ញុំនិយាយតិចៗ)

អាសេងឱនចុចទូរស័ព្ទមិនខ្ចីឆ្លើយជាមួយខ្ញុំ៖

«មានសេវាម៉ាកាំដែរទេតើវ៉ី!»

ខ្ញុំអរភើត លូករាវរកទូរស័ព្ទខ្ញុំ នៅជិតចង្កឹះលេខមកចុចភ្លាម តែត្រូវស្រងាកចិត្តវិញ ព្រោះ iPhoneខ្ញុំត្រូវខ្មាសNចុចពិលវា។

«ផស់អញអត់មានសេវាអាលីង!»

អាសេងនិយាយតបដោយមួហ្មង៖

«អស់ថ្មហើយ! ចង្រៃវាយក៍!»

ខ្ញុំមិនសូវរវល់ជាមួយសម្ដីអាសេង ដោយសាររវល់តែតាមដានសកម្មភាពអាមនុស្សចម្លែកនៅខាងក្រៅ។ ទីបំផុតវានោះក្រឡឹងពួកយើងអស់ចិត្តគិតថាធ្វើអីយើងមិនបាន ហើយមើលទៅ បានជាវាបកដើរទៅផ្ទះបាក់បែកនោះវិញ។

វាទៅបាត់ហើយបានអាសេងវានិយាយទាំងខាំមាត់៖

«អាឆ្កួតអើយ! អញធ្វើអីវា បានវាមកធ្វើអ៊ីចឹង?»

ខ្ញុំដកដង្ហើមហឹះដោយក្ដៅចិត្ត៖

«អាណាហៅអញបត់ឡានមកកន្លែងនេះ?»

អាសេងអត់ឆ្លើយតែវាលើកដៃវាយចង្កូតឡានខ្ញុំភឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រែកគំហក៖

«ខ្ទេចខ្ទីអស់ហើយឡានអញ!»

ពួកយើងម្នាក់ៗនៅស្ងៀមលែងមាត់។ ដោយសារចាប់ផ្ដើមខ្វះអុកស៊ីសែន ខ្ញុំហុចសោឱ្យអាសេងដើម្បីចុចបើកកញ្ចក់តិចៗ។ ពេលហ្វារឡានជះទៅ ខ្ញុំសម្លឹងទៅផ្ទះនោះពីចម្ងាយសាជាថ្មី មិនឃើញមានស្រមោលមនុស្សប្រុសចម្លែកនោះទៀតទេ។ ខ្ញុំឱនសម្លឹងអូននីដែលត្របោមខ្លួនក្បែរទ្រូងខ្ញុំ។

«ចាំស្អែកហៅប៉ូលិសមកមកប្រដៅអាឆ្កួតហ្នឹងម្ដង!» (ខ្ញុំនិយាយទាំងស្ដាយកង់ឡានដែលទើបដូរ មិនទាន់បានមួយអាទិត្យត្រឹមត្រូវ)

ភ្លៀងចាប់ផ្ដើមបង្អង់ហើយ ទីបំផុតក៏ដាច់គ្រាប់សល់តែសូរចង្រិតយំច្រេចៗ ពីគុម្ពស្មៅសើម។ ឈឺនោមក៏ខ្ញុំអត់រវល់ដែរ រហូតដល់ម្នាក់ៗចាប់ផ្ដើមលង់លក់ស្ងាត់បាត់ឈឹង ទោះបីមុននេះសច្ចាថាមិនដេកក៏ដោយ។

មិនដឹងពេលយូរប៉ុណ្ណាផង ខ្ញុំភ្ញាក់មកវិញទាំងសើងម៉ើង។ គឺស្នូរគោះកញ្ចក់ផ្ទួនៗធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងដោយមានអូននីនិងអាសេងដឹងខ្លួនមកតាមក្រោយ។ ប៉ុន្តែស្នូរគោះកញ្ចក់គឺនៅខាងអូននី។ នាងស្រែកឡើង ព្រោះពេលនោះមនុស្សចម្លែកបង្ហាញមុខក្បែរកញ្ចក់នោះ ជាមួយភ្នែកមួយគូដែលសម្លឹងនាងក្នុងន័យពេញចិត្ត។ អូននីគេចមកទ្រោបក្នុងទ្រូងខ្ញុំ ចំណែកខ្ញុំសម្លឹងទៅម្រាមដៃគម្រាំងរបស់ជនចម្លែក ដែលប្រឹងលូកមកសង្កត់កញ្ចក់ឡានខ្ញុំចុះតាមប្រលោះដែលអាសេងបង្ហើបតិចៗ ឱ្យខ្យល់ចេញចូល។ ខ្ញុំបើកភ្នែកគ្រលួងដោយតក់ស្លុត ដៃប្រុងលូករុញបិទកញ្ចក់បង្ហើយ ប៉ុន្តែជននោះស្រាប់តែលើកកូនកញ្ច្រែងមួយបង្ហាញយើង។ មេឃរាំងយូរណាស់ហើយ។ ក្រោមពន្លឺខៀវស្រងាត់របស់រាត្រីកាលក្រោមពន្លឺខែ ខ្ញុំឃើញជននោះកាន់កញ្ច្រែងដែលមានដំឡូងស្ងោរពីរបីដុំ ហើយញញឹមមកកាន់ពួកយើង។ ខ្ញុំមើលមុខអាសេង។ ខ្ញុំមិនមែនចង់សួរវាពីររឿងដំឡូងទេ ព្រោះក្នុងឡានយើងមានរបស់ហូបខ្លះដែរ សំខាន់គឺយើងគ្មានចិត្តហូប។ ចំណែកពេលនេះ ខ្ញុំបែរជាចង់សួរអាសម្លាញ់អាប់របស់ខ្ញុំ ថាតើយើងស្មានខុសចំពោះមនុស្សចម្លែកនោះទេដឹង? គ្នាខំទៅរកដំឡូងមកស្ងោរអោយយើងផង តើគេចាក់ទម្លាយកង់ឡានយើងធ្វើអី? ឬមួយកង់នេះមុតបន្លាព្រៃតាំងពីពេលណាមកក៏មិនដឹង? តែមិនទំនងទេ ឡានស៊េរីនេះមិនខ្លាចទេ សព្វបើព្រៃត្រូពិក។

ខ្ញុំងាកមកឃើញជននោះខំគួរសមមកយើង ទោះបីទឹកមុខគាត់មិនសូវទំនង តែខ្ញុំមិនដាច់ចិត្តរាដៃថាមិនយកទេ។ ខ្ញុំបើកកញ្ចក់ហើយសួរគាត់តិចៗ៖

«បងឯងស្គាល់ជាងឡានឯណាអត់? នៅជិតៗនេះមានទេ!»

មនុស្សចម្លែកស្រាប់តែឆ្លើយវិញផូង៖

«វានៅត្បូងនេះ៥០០ម៉ែត្រទេ! តែវាដេកលក់ហើយ! អ្នកណាម៉ោម្ដុំនេះ ភាគច្រើនត្រូវវាដាក់មេដែកគោលឱ្យធ្លាយអ៊ីចឹងគ្រប់តែគ្នាហ្នឹង! អានេះវាចង់បានលុយ! ស្អែកចាំទៅហៅវាមកប៉ះទៅ!»

“តិចគេនិយាយពីខ្ទមមីងអី ដែលសំឡេងដូចខ្មោចនោះទេ? ”ខ្ញុំគិតផង សម្លឹងមុខអាសេងផង។ អាសេងវានិយាយវិញ៖

«បងឯងទុកហូបទៅ! ពួកខ្ញុំអត់ឃ្លានទេ! ហើយណេះទឹកក្រូចយកទៅ!»

ជនចម្លែកទទួលយកទឹកក្រូចកូកាពីរកំប៉ុងពីដៃអាសេង ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ពួកយើងធូរស្រាលវិញទាំងអស់គ្នា។ បើឡានយើងពិតជាខូចដោយសារស្នាដៃអាជាងប៉ះកង់ហេងស៊យណាម្នាក់មែន វាគ្រាន់បើជាងការគិតរបស់យើងមុននេះដែរ។ ក្នុងពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែលួចគិតពីករណីនេះ ស្រាប់តែជននោះនិយាយបន្ថែម៖

«ម៉េចមិន ចូលផ្ទះសម្រាន្តវិញ?»

ខ្ញុំនៅទីទើរ រកពាក្យគួរសមបដិសេធ ស្រាប់តែអូននីងើបមុខនិយាយខ្សឹបៗ៖

«បងស្រួ! ឈឺបត់ជើងដល់ហើយ!»

ខ្ញុំរេភ្នែកមើលអាសេង ព្រោះមិនដឹងសម្រេចចិត្តថាម៉េចត្រូវ ស្រាប់តែឮជនខាងក្រៅឡាននិយាយមកតិចៗ៖

«នៅនេះ ឱ្យតែជិតភ្លឺមានខ្លាចេញតែញឹក! ត្រឹមឡានប៉ុណ្ណឹងទប់វាមិនជាប់ទេ! កញ្ចក់ប៉ុណ្ណឹងៗ វាទះបែកខ្ទេចហ្នឹង!»

ទីបំផុតយើងនៅតែស្ដាប់ភាសាមនុស្សបាន ហើយជឿលើមនុស្សជាងជឿលើខ្លា ដូច្នោះហើយបុរសក្មេងនោះបានសម្រេចជោគជ័យក្នុងការនាំពួកយើងត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់គាត់វិញ។ ម៉ោង១២យប់ហើយ។ ខ្ញុំបន់ឱ្យតែភ្លឺឆាប់ទេ នឹងអាលដោះស្រាយបញ្ហា។

ឈានចូលមកដល់ក្នុងផ្ទះសំឡេងជននោះបន្លឺមកភ្លាម៖

«ចូលផ្ទះដោះស្បែកជើងផង»

ពួកយើងហាក់មានអារម្មណ៍ខ្មាសដែរ ដែលខ្វះការគួរសមរហូតដល់ម្ចាស់ផ្ទះគេរំលឹក ទើបប្រញាប់ដោះទ្រនាប់ជើង។ ឃើញពួកខ្ញុំធ្វើតាមគេប្រាប់ហើយ ជននោះងាកទៅទាញទ្វារបិទវិញ ហើយស៊កគន្លឹះច្រេះចាប់តូចមួយ។

«ទ្វារប៉ុណ្ណឹងការពារខ្លាបានដែរ?» (អាសេងសួរឡើងក្នុងពេលខ្ញុំក៏កំពុងឆ្ងល់ដូចគ្នា)

ជនចម្លែកនោះដើរទៅលើកចង្កៀងប្រេងមកបណ្ដើរ មាត់ឆ្លើយនឹងសំណួរអាសេងបណ្ដើរ៖

«ពួកវាមិនហ៊ានបៀតផ្ទះនេះទេ!»

ជននោះនិយាយម៉ឺងម៉ាត់ណាស់ តែខ្ញុំនៅតែទ្រាំមិនសួរមិនបាន៖

«ហេតុអ្វីទៅ?»

«មួយជុំផ្ទះនេះដាំប្រទាលការពារសត្វទាំងអស់! សត្វអស់ហ្នឹងមិនឈ្នះអាគមម៉ែខ្ញុំទេ!»

«អាគម?»

ខ្ញុំសួរផ្ទាន់តែអត់មានចម្លើយតបទេ។ ជននោះអាល័យតែរវល់ក្រាលកន្ទេលលើគ្រែខាងលិចមួយ ដែលដោយសារភាពងងឹត និងពន្លឺចង្កៀងជះមិនដល់ពីមុននេះយើងមើលវាអត់ឃើញសោះ។ សំឡេងអាសេងលាន់មកតិចៗ៖

«អ្នកនៅក្នុងព្រៃ គេជឿរឿងអាគមហ្នឹងណាស់ហ្ន៎ អ៊ីចឹងបានគេនៅហ្នឹងបាន!»

ម្ចាស់ផ្ទះចេញពីទីណាមកវិញជាមួយភួយមួយហើយហុចវាឱ្យអាសេង។

«បងឯងសម្រាន្តខាងនេះទៅ! ប្ដីប្រពន្ធនេះសម្រាន្តខាងក្រោយ!»

បុរសក្មេងនោះនិយាយហាក់សំដៅ ថាខ្ញុំ និងអូននីជាប្ដីប្រពន្ធ វាមិនចម្លែកអីទេ ព្រោះយើងស្និទ្ធគ្នាជាងប្ដីប្រពន្ធស្រុកស្រែល្មមៗទៅទៀត តាមរបៀបសង្សារឡើងគ្រែញឹកញាប់ឡើងស៊ាំទៅហើយ។

គេនាំខ្ញុំ និងអូននីទៅបន្ទប់មួយផ្សេងនៅខាងក្រោយជញ្ជាំងនោះ។

ខ្ញុំបោលសួរភ្លាមមិនបង្អង់៖

«បងឯងនៅទីនេះតែឯងទេបង?»

ជនចម្លែកនិយាយផង ទាញតម្រង់កន្ទេលលើគ្រែតូចមួយផង៖

«នេះបន្ទប់ម៉ែខ្ញុំ! គាត់មានរវល់ទៅភូមិបាត់ហើយ! ស្អែកបានត្រឡប់មកវិញ!»

គេចេញទៅបាត់ ដោយទុកកូនចង្កៀងតូចផ្លុងមួយៗឱ្យពួកយើង។ ទោះក្នុងកាលៈទេសៈនេះហើយ ខ្ញុំនៅតែនឹកឃើញថា តើយប់នេះបានឆីអូននីដែរអត់ហ្ន៎ បើគេទុកយើងថាជាប្ដីប្រពន្ធទៅហើយ។ មិនដឹងនាងមានអារម្មណ៍ដូចខ្ញុំដែរអត់ទេ ព្រោះពេលនេះឃើញអូននី កំពុងដោះអាវខ្ញុំដែលគ្របពីលើនោះចេញ បង្ហាញអាវស្ដើងពណ៌លឿងរបស់នាងដែលស្ងួតទឹកភ្លៀងធេង ប៉ុន្តែនៅតែរឹបបង្អួតដើមទ្រូងសក្បុសរបស់នាង ធ្វើខ្ញុំភ្លេចនឹកនាដល់ស្ថានការណ៍អាក្រក់ៗមុន នេះអស់ភ្លាមមួយរំពេច។

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមស្ទាបស្ទង់រកកន្លែងគួរសម គឺរាវស្ទាបកន្ទេលនោះ ឃើញថាមិនជាអីទេអាចបណ្ដោះអាសន្នបាន ប៉ុន្តែទាស់ត្រង់ថាបន្ទប់នេះធំក្លិនឆ្អាបឃ្មឹះៗបន្តិច។ ខ្ញុំឡើងអង្គុយផ្អែកខ្នងមុនហើយយកដៃរាវរកទាញចង្កេះអូននីធ្វើឱ្យនាងភ្ញាក់ក្រញាង ស្រែកយ៉ៃ។ ពុទ្ធោអើយ អាម្នាក់ម្ចាស់ផ្ទះនោះឮសម្រែកអូននី វាដើរមកលឿនជាងអេមិចទៅទៀត។

«កើតអីអត់?»

អូននីគ្រវីក្បាល ហើយថយមកអង្គុយជិតខ្ញុំ៖

«អត់…អត់…អត់អីទេពូ!

ខ្ញុំមិនទាន់និយាយថាម៉េចផង ស្រាប់តែម្ចាស់ផ្ទះហុចកញ្ចប់មួយតូចប៉ុនបាតដៃមកឱ្យនាង។

«ទុកទៅ! គ្រាន់ការពារខ្លួន!»

អូននីបើកភ្នែកធំៗសម្លឹង តែនាងអត់ទាន់លូកដៃទៅយកទេ។ គ្រាន់តែនាងនិយាយសួរតិចៗ៖

«អីគេហ្នឹងពូ?»

ម្ចាស់ផ្ទះនិយាយរកអូននីដោយភ្នែកស្រទន់៖

«ប្រទាលការពារអំពើ! ការពារផ្លូវងងឹត!»

ទឹកមុខបុរសនោះដូចមែនទែនណាស់ រហូតដល់អូននីមិនដាច់ចិត្តថាមិនយកទេ នាងលូកដៃញ័រៗទៅទទួលរួច ទើបបុរសនោះដើរចេញទៅវិញបាត់ភ្លាម ដោយនាងរកនិយាយអរគុណក៏មិនទាន់។ នោះជាកញ្ចប់ក្រណាត់ទេសឯកពណ៌ត្នោតមួយដេរផ្ចិតប៉ុនពីរថ្នាំងដៃ។ នាងលើកមកបង្ហាញខ្ញុំជាមួយទឹកមុខថា យល់យ៉ាងណា។ ខ្ញុំឯណេះកំពុងរសាប់រសល់ទ្រូង រឿងសម្រស់អូននី ក៏ឆ្លើយវិញខ្លីៗ៖

«គេឱ្យទុកទៅ! ដេកម៉ោយកកម្លាំងសិន! ស្អែកចាំគិតទៀត! បន្ទប់នេះគួរសមជាងដេកឱ្យខ្លាទះដែរ!»

មនុស្សស្រីមិនងាយមានតណ្ហា មិនរើសពេលវេលាដូចប្រុស តែអ៊ីចឹងហើយបានជាអូននីដូចជាមិនយល់ចិត្តខ្ញុំសោះ។ នាងស្ទាបកន្ទេល និងភួយដូចខ្ពើមៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្ជិលចាំយូរក៏ឱបចង្កេះទាញនាងផ្ដួលមកលើគ្រែតែម្ដងទៅ។

ពេលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបន្លប់បរិយាកាសដោយឱនថើប ទ្រូងអូននីបើកឆាក អូននីស្រាប់តែយកដៃមកពាំងហើយចោលភ្នែកសម្លឹងទៅទ្វារបន្ទប់។ ខ្ញុំដឹងថានាងនៅមានអារម្មណ៍មិនល្អ ចំពោះបុរសម្ចាស់ផ្ទះ ក៏និយាយខ្សឹបៗដាក់ត្រចៀកនាង៖

«គេទៅដេកហើយ!»

នាងហាក់បន្ទន់កាយធូរទ្រូង។ ខ្ញុំចាប់ទាញដៃនាងចេញពីចំណុចពិសេស ហើយថ្ពក់ម្រាមជាមួយនាងដើម្បីបានឱកាស ប៉ុន្តែកញ្ចប់ក្រណាត់នោះស្ថិតក្នុងដៃនាងនៅឡើយ ម្ល៉ោះហើយកុំឱ្យរំខានស្ថានការណ៍ ខ្ញុំក៏ទាញវាពីដៃនាងមកស៊កទុកក្នុងហោប៉ៅខោវិញ ហើយចាប់ផ្ដើមសសុលទៅរកកូនភ្នំព្រហើនទាំងពីរជាបន្ទាន់។ ដឹងអីអូននីស្រាប់តែច្រានខ្ញុំចេញមួយទំហឹងបង្ហាញថានាងមិនពេញចិត្តទង្វើដ៏ល្មោភរបស់ខ្ញុំក្នុងស្ថានភាពនេះទេ។

កម្លាំងដៃនាង និងទឹកមុខអូននីបញ្ជាក់ស្រេចហើយថា ខ្ញុំ១០០% គឺអត់ក្នុងយប់នេះ។ ខ្ញុំផ្ងារទៅម្ខាងលែងហ៊ានបង្ខំនាង ហើយនៅសំងំស្ងៀមរហូតដល់ទន់ភ្នែកមមីរកលក់។

សំឡេងអូននីលាន់តិចៗក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ៖

«បងស្រួ! បងស្រួៗៗ»

ខ្ញុំបើកភ្នែកតិចៗ នឹកថាក្រែងរាត្រីត្រជាក់ស្រីទន់ចិត្តអាណិតបេះដូងបង ដឹងអីនាងកំពុងធ្វើភ្នែកគ្រលួងៗដោយក្ដីងឿងឆ្ងល់ ហើយដៃអង្រួនដាស់ខ្លួនខ្ញុំ។

«បងឯងមើលនោះ!»

ខ្ញុំបើកភ្នែកមិងមាំងមើលទៅតាមពន្លឺទូរស័ព្ទ ដែលនាងចុចបង្ហាញខ្ញុំ។ នោះគឺជញ្ជាំងបន្ទប់នៅលើក្បាលដំណេកដែលចាំបាច់ត្រូវងើយត្រឡប់ទើបមើលកើត។ ខ្ញុំមើលអត់ឃើញច្បាស់ទេ តែដោយនេះជាកន្លែងដែលយើងមិនដែលស្គាល់ ហើយឃើញនាងដូចជាមានអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ពេក ខ្ញុំក៏ក្រោកទៅមើលតាមនាង។

ចម្លែកមែននៅលើជញ្ជាំង គឺមានរូបគំនូសខ្លីបីជួរ ដូចមនុស្សរពឹសដៃគូសលេង ប៉ុន្តែគំនូសនីមួយៗស្មើគ្នាត្រឹម។ដែលរឹតតែពិសេសនោះគឺមានគំនូសបីនៅក្រោយគេ មិនទាន់មានសញ្ញាខ្វែង ចំណែកគំនូសមុនៗខ្វែងជាសញ្ញាលេខបូកអស់រលីង។

ខ្ញុំសម្លឹងស្ងាត់ស្ងៀម តាមពិតក៏កំពុងនឹកចម្លែកចិត្ត ប៉ុន្តែអូននីនិយាយមកតិចៗហាក់ញ័រៗ៖

«អាបីឆ្នូតចុងក្រោយហ្នឹង! បងឯង… ខ្ញុំ…និងបងសេងមិនមែន?»

ខ្ញុំធ្លាក់ថ្លើមក្ដុក ព្រោះម៉េចក៏សុខៗអូននីទៅមើលគំនូសនោះចេញថាជាចំនួនមនុស្សទៅវិញ? ស្រីៗពិតជារវើរវាយបានឆ្ងាយមែន។ តែទោះយ៉ាងណា សម្ដីនាងបែរជាធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់រឿងកុនផ្ដេសផ្ដាស ដែលទាក់ទងនឹងផ្លូវងងឹត។ សំខាន់គឺពេលនេះកណ្ដាលយប់ជ្រៅហើយ នៅឆ្ងាយពីអ្នកផងទៀត។ ខ្ញុំបន្លប់ខ្លួនឯងដោយលើកដៃទៅញីសក់ក្បាលនាង ហើយធ្វើជាបញ្ចេញទឹកមុខគគ្រឺតទៅរកនាង៖

«មើលកុនហូលីវូដច្រើនពេកទេអ្ហី? គេរពឹសដៃគូសលេងសោះហ្នឹងណា៎!»

អូននីមិនមានស្រាយភាពភ័យបារម្ភពីផ្ទៃមុខអីបន្តិចសោះទេ។ នាងថែមទាំងលើកដៃទៅរាប់គំនូសនោះពីមួយរហូតដល់ចប់ត្រឹមគំនូសចុងក្រោយគឺ៤៩។ នាងរអ៊ូតិចៗដោយភ្នែកនៅតែបង្អួតរោមភ្នែកខ្ទើតសម្លឹងផ្ដោតទៅជញ្ជាំង។ ខ្ញុំលូកដៃទៅអង្អែលចង្កេះនាងថ្នម ហើយនិយាយលួង៖

«តោះគេង! ស្អែកភ្លឺចាំគិតទៀត!»

នាងថយមកអង្គុយវិញ ប៉ុន្តែនៅតែរេភ្លើងទូរស័ព្ទបំភ្លឺជុំវិញខ្លួនដោយមិនសប្បាយចិត្តសោះ។ ខ្ញុំឱបចង្កេះនាងជាប់បង្កើនភាពកក់ក្ដៅឱ្យនាង ប៉ុន្តែសន្សឹមៗខ្ញុំដេកលក់សាជាថ្មី។ នៅក្រោមធាតុអាកាសត្រជាក់ ខ្ញុំដេកលក់

យ៉ាងស៊ុប ប៉ុន្តែចាប់ផ្ដើមសុបិនប្លែកៗ ដែលមិនយល់ថាអ្វីជាអ្វី រួមមានទីកន្លែងគួរឱ្យព្រឺខ្លាច មនុស្សចម្លែកៗ ទឹកមុខឈឺចាប់មិននិយាយស្ដី ហើយចុងក្រោយខ្ញុំសុបិនឃើញអាសេងអូសដៃអូននីចេញពីគ្រែនេះទៅ។ អូននីស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង តែវាមិនព្រមលែងដៃសោះ វាគិតពីអូសបន្តទៅមុខ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ទុះទៅប្រតាយប្រតប់ទាញផ្ដាច់អូននីពីវាមកវិញ ស្រាប់តែវាងាកមុខមកគ្រហឹមដាក់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែវាមិនមែនអាសេងមិត្តខ្ញុំទៀតទេ គឺមុខវាក្លាយជាអសុរកាយគួរឱ្យតក់ស្លុត។ ខ្ញុំស្រែកវ៉ាសហើយភ្ញាក់ដឹងខ្លួនទាំងបែកញើសរហាម។

ខ្ញុំប្រឹងទប់ស្កាត់ចរាចរណ៍ដ៏មហស្ចារ្យនៃបេះដូង ហើយរេភ្នែកសម្លឹងថាខ្លួនឯងកំពុងនៅកន្លែងណា បីវិនាទីក្រោយទើបខ្ញុំចងចាំវិញបានថា ខ្លួនកំពុងសំណាក់ជាមួយអូននី នៅឯផ្ទះធំចាស់កណ្ដាលផ្លូវ ទៅផ្ទះលោកយាយលោកតា។ ខ្ញុំងាកភ្លាមរកមើលស្រីសិចស៊ីរបស់ខ្ញុំ តែមិនឃើញនាងទេ ឃើញតែស្រមោលទ្វារបន្ទប់ដែលធ្វើពីឈើនៅរអិលតិចៗ ហាក់បីដូចជាមានអ្នកណាទើបតែចាកចេញពីបន្ទប់នេះទៅ។

«អូននីទៅបត់ជើងដឹង? ម៉េចក៏មិនហៅហ្ន៎!»

ខ្ញុំក្រោកក្រេសចេញពីគ្រែទាំងក្បាលនៅសើងម៉ើង។ មកដល់ខាងក្រៅ ខ្ញុំអត់ឃើញមានស្រមោលអ្នកណាម្នាក់សោះ បើនាងទើបនឹងចេញទៅក្រៅសោះ ម៉េចក៏ដើរលឿនម្ល៉េះ?។

ខ្ញុំដៀងទៅរកគ្រែរបស់អាសេង… ពេលនេះរឹតតែចម្លែក ចិត្តព្រោះគ្មានអ្នកណាម្នាក់នៅទីនោះទេ មានន័យថាអាសេងក៏ចេញក្រៅ?។ ខ្ញុំនឹកមិនស្រួលក្នុងចិត្ត ហើយគិតដល់រឿងយល់សប្ដិដែលទើបតែធាក់ខ្ញុំឱ្យភ្ញាក់អម្បាញ់មិញ។ ម៉េចក៏ជួនគ្នាម្ល៉េះ?

ខ្ញុំដើរទឹបៗសំដៅទ្វារផ្ទះ ហើយឃើញថាទ្វារនោះគ្មានដាក់គន្លឹះច្រេះចាប់នោះទៀតទេ មានន័យថាអ្នកចេញទៅក្រៅនៅមិនទាន់ត្រឡប់មកវិញ ហើយក្នុងផ្ទះគ្មានអ្នកណាម្នាក់នៅបិទទ្វារការពារខ្លាដែរ។

ខ្ញុំកាន់តែអន្ទះសា ហើយទាញទ្វារនោះចាកចេញ។ កណ្ដាលយប់ស្ងាត់ឈឹង តើស្រីម្នាក់ប្រុសម្នាក់ចេញទៅក្រៅធ្វើអីតំណាលគ្នាម្ល៉េះ?។ ខ្ញុំនឹកដល់កាយវិការអូននីដែលប្រកែកជាមួយបំណងខ្ញុំមុននេះ ឬមួយនាង និងអាសេងមានអីលាក់កំបាំងខ្ញុំ? អាចថាតាមផ្លូវមកពួកគេលួចចេញភ្លើងស៊ីញ៉ូត្រូវដង ត្រូវផ្លែគ្នាទៅហើយ ហើយឥឡូវឆ្លៀតពេលខ្ញុំល្មោភដេក នាំគ្នារកកន្លែងដោះស្រាយស្នេហា? រឹតតែគិត រឹតតែសង្ស័យ ចិត្តរឹតតែច្របូកច្របល់ទៅជាហ្មងសៅ។ ប្រហែលដោយសារខ្ញុំអានរឿងប្រលោមលោកសិចច្រើន ខ្ញុំចេះតែយល់ថាពីរនាក់ហ្នឹងប្រហែលកំពុងរកគុម្ពោតព្រៃណាមួយ លេងល្បែងប្លែកមាត់នេះមែនហើយ ព្រោះអូននីសិចស៊ីម្ល៉ឹងៗ រឿងអីអាសេងវាអត់ទ្រាំកើត?

មកដល់ខាងក្រៅ ខ្ញុំឈររេភ្នែកសម្លឹងជុំវិញផ្ទះយ៉ាងរហ័ស ភ្លាមនោះខ្ញុំឃើញអូននីដើរហួសពីកន្លែងរថយន្តរបស់ខ្ញុំដោយឆ្លងផ្លូវទៅព្រៃម្ខាងទៀតជាស្រេចទៅហើយ។

ទោះបីមេឃងងឹត តែភ្នែកខ្ញុំអាចជម្នះមើលឃើញដំណើរ និងចំណាំនាងបានប្រាកដប្រជាណាស់។ អូននីដើរត្រង់ភ្លឹង ប៉ុន្តែលឿនស្លេវបើមិនអ៊ីចឹងទេ មិនសមថាគ្រាន់តែប៉ុន្មានវិនាទី នាងដើរហួសខ្ញុំដល់ទៅជិត៣០មឡើយ។ ខ្ញុំស្រែកហៅតិចៗ៖

«អូននីៗៗ!

នាងប្រហែលមិនបានឮខ្ញុំទេ ព្រោះនាងបានដើរហួសឆ្ងាយខ្ញុំ សឹងផុតពីកន្ទុយភ្នែកម្ដងៗទៅហើយ ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែកើតចិត្តឆ្ងល់ថា ”នាងទៅណា? ក្រែងមុននេះនាងខ្លាចណាស់អ្ហី?”។

ចុះបាត់អាសេងទៅណា? ចំណែកអាគាត់មួយម្ចាស់ផ្ទះឫកពាប្លែកៗនោះម៉េចក៏បាត់សូន្យដែរ? ខ្ញុំញីភ្នែកព្រោះនាងកាន់តែកប់ព្រិលទៅៗក្រោមពន្លឺព្រាលស្រពិចស្រពិលនៃដួងព្រះខែ។

ខ្ញុំលែងបង្អង់ហើយ ចាប់ផ្ដើមរត់ទៅតាមអូននី។ ទីបំផុតខ្ញុំបានឆ្លងផ្លូវ ហើយបង្ខិតចម្ងាយទៅរកនាងកាន់តែជិត ឯនាងក៏ចេះតែបន្តដើរចូលទៅក្នុងព្រៃធ្វើឱ្យខ្ញុំចាប់ផ្ដើមស្លន់ស្លោ។

“មិនដែលអាណាទៅបត់ជើងអីឆ្ងាយម្ល៉ឹងទេ?”

ខ្ញុំហើបមាត់ប្រុងថាស្រែកហៅនាងឱ្យឈប់ ស្រាប់តែនាងឈប់ទ្រឹងមុនពេលខ្ញុំស្រែកទៅទៀត។ ខ្ញុំស្រែកសួរហាក់មិនអស់ចិត្ត៖

«ហើយទៅណាហ្នឹង?! ឆ្កួតទេដឹងដើរម៉ោម្នាក់ឯងអត់ដាស់ម៉ាម៉ាត់? ហើយឃើញអាសេងអត់?»

ខ្ញុំបញ្ឈប់ជើងង៉ក់ព្រោះភ្ញាក់។ ខ្ញុំបើកភ្នែកគ្រលួងមុនពេលចង់ឈានបន្តចូលទៅជិតអូននី ព្រោះថាកាយវិការនាងហាក់ដូចជាធ្មឹងៗម៉េចមិនដឹង ហើយសន្សឹមៗនាងងាកមុខមករកខ្ញុំ។ ពុទ្ធោ! អូននីបិទភ្នែក?????

ខ្ញុំភ្ញាក់ហើយព្រឺសម្បុរ ព្រោះថាអូននីដែលនៅចំពោះមុខខ្ញុំ គឺបិទភ្នែកដើរពីបន្ទប់មកដល់ព្រៃនេះ។

”នាងជាមនុស្សមមើដើរ? ស្គាល់គ្នាយូរហើយ ដេកជាមួយគ្នាក៏មិនចេះតិចដង ម៉េចខ្ញុំមិនដែលដឹងរឿងឆ្កួតយក៍នេះ?”

ខ្ញុំស្ទុះចូលទៅបម្រុងទាញនាងឱ្យដឹងខ្លួន ស្រាប់តែដូចផ្លេកបន្ទោរ នាងស្រាប់តែបើកភ្នែកក្រឡោតមកវិញ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រែកយ៉ៃ ភ្ញាក់ថយក្រោយជាន់លើអ្វីមួយទន់ៗដួលព្រូសទាំងជំហរ។ ខ្ញុំប្រឹងស្ទុះក្រោកមកវិញ ក្នុងពេលដែលភ្នែកមិនចោលសម្លឹងអូននី។ នាងលែងខ្វល់នឹងខ្ញុំ ប៉ុន្តែក្នុងដៃកំពុងបញ្ចេញវត្ថុអ្វីមួយវែងស្រួចដូចកាំបិតពុះឪឡឹក។

ក្នុងពេលខ្ញុំកំពុងភាំងស្មារតីសម្លឹង កាយវិការឆ្កួតៗរបស់នាង នាងស្រាប់តែលើកកាំបិតនោះខ្ពស់ឡើងទៅលើបណ្ដោយឱ្យចុងវាតម្រង់មកទ្រូងនាងគួរឱ្យរន្ធត់។ ខ្ញុំហាមាត់រកនិយាយហៅនាង ក៏ហាលែងចេញ ចេញតែខ្យល់ខ្សាវៗម្ហបៗ ព្រោះហេតុការណ៍ចំពោះមុខខ្ញុំនេះ ជារឿងដែលខ្ញុំមិនដែលជួបប្រទះក្នុងជីវិត។

នៅពេលសេចក្ដីតក់ស្លុតបានបង្អាក់បំពង់សំឡេងខ្ញុំ ខ្ញុំប្រឹងច្រត់ដៃក្រោក តែក្រោកមិនកើតព្រោះមែកឈើតូចៗក្បែរទីដែលខ្ញុំដួលប៉ះ បានប្រទាក់អាវ និងខោខ្ញុំជាប់។ ខ្ញុំងាកមកវិញដោយញ័រដៃជើងប្រឹងបេះវាចេញ ដោយតក់ក្រហល់ ពុំនោះទេ អូននីមុខតែបុកកាំបិតនោះទម្លាយទ្រូងនាងឥឡូវហើយ។ ដោយសារប្រញាប់ពេក ខ្ញុំភ្លាត់ដៃដួលជាថ្មី តែម្ដងនេះខ្ញុំច្រត់ទៅប៉ះនឹងខ្លួនប្រាណមនុស្សណាម្នាក់ដេកស្ដូកនៅផ្ទាល់ដីក្បែរខ្ញុំបង្កើយ។

ខ្ញុំភ័យស្ទើរបាត់ព្រលឹង បោះបង់ចោលខ្សែភ្នែកពីអូននី មកសម្លឹងរកអ្វីដែលកំពុងធ្វើឱ្យបេះដូងខ្ញុំរកកលឈប់ដើរ។ក្នុងពេលញ័រចំប្រប់ ដៃខ្ញុំស្រវាប៉ះវត្ថុរឹងបួនជ្រុងមួយពេញណែនក្នុងប្រអប់ដៃ។

“Nចុចពិលផុនអាសេង?”

មិនចាំអ្នកណាប្រាប់ទេ ខ្ញុំចាប់របស់នោះបញ្ចាំងទៅរកមនុស្សដែលដេកស្ប៉ាបក្បែរខ្ញុំមួយរំពេច។ គេដេកផ្កាប់មុខតែអាវនោះគឺអាសេងបានពាក់កាលពីល្ងាច។ ពេលខ្ញុំឃើញអាវប្រឡាក់ឈាមក្រហមក្រមៅជោក បានខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំកំពុងឆ្អាបឈាមយ៉ាងចាស់ដៃ។

ខ្ញុំមិនអាចនិយាយអ្វីចេញទេ ក្រៅពីតក់ស្លុតហើយគាំងចលនាស្ញេញ។ ទោះបីយ៉ាងណា សំណួរជាច្រើនវិលខ្ញាល់ក្នុងអារម្មណ៍ខ្ញុំ៖

“ហេតុអី? ហេតុអីរឿងឆ្កួតៗអស់នេះកើតឡើងចំពោះបីនាក់ខ្ញុំ?”

ស្នូរគ្រហឹមលាន់ចេញពីមាត់អូននី ទាញអារម្មណ៍ខ្ញុំឱ្យប្រមូលមកវិញងាកទៅរកនាងវិញ។ តាមពិតនាងគ្រហឹមដោយសារស្រមោលមនុស្សម្នាក់ កំពុងប្រតាយប្រតប់ដណ្ដើមកាំបិតពីនាង។ ទោះបីមេឃមិនភ្លឺច្បាស់ដូចថ្ងៃ តែមើលតែពីឆ្ងាយក៏ស្គាល់ជារាងបុរសម្ចាស់ផ្ទះថ្មបាក់បែកនោះដែរ។

ខ្ញុំអរភើតក្នុងវិនាទីដែលកំពុងស្លុតស្មារតី ព្រោះមានអារម្មណ៍ថាហោចណាស់ មានមនុស្សម្នាក់កំពុងតែជួយពួកយើង។ ខ្ញុំស្ទុះចេញទៅទាំងមាត់ស្រែក៖

«ជួយ! ជួយ! ជួយ!»

ជននោះបញ្ឈប់ចលនា តែដៃនៅក្ដាប់ដងកាំបិតជាប់ម៉ឺង រារាំងសកម្មភាពអូននី។ គេនោះសម្លឹងមកខ្ញុំត្លែដោយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ ប្រហែលគេនឹកថានៅទីនេះក្រៅពីគេ និងអូននីគ្មានអ្នកណាទៀតនោះទេ។ ខ្ញុំឃើញគេធ្មឹងក៏ចាំងពិលចំមុខគេជាមួយវាចាបន្តញ័រចំប្រប់៖

«បង! បង! ជួយផង! ជួយផងបង! អានីឆ្កួតចូលហើយ! ជួយផង!»

ពេលពន្លឺពិលចាំងឆ្វាចលើមុខជននោះ ដំបូងខ្ញុំភ្ញាក់ស្ទើររបូតពិលពីដៃ ដោយសារឃើញមុខគេបើកភ្នែកក្រឡោតមើលមុខខ្ញុំ ហាក់ចង់ស៊ីសាច់ទាំងរស់ គឺខុសប្លែកពីទឹកមុខគេដែលបបួលខ្ញុំចូលស្នាក់ក្នុងផ្ទះរបស់គេ កាលពីកាលពីមុននេះទាំងស្រុង។

នៅពេលខ្ញុំនៅគាំងធ្មឹង គេនោះឱនមុខគេចចេញពីពន្លឺពិលខ្ញុំ ហើយស្រែកសន្ធាប់រំពងព្រៃ៖

«ដាក់ពិលចុះ!»

សម្រែកគេធ្វើឱ្យខ្ញុំរន្ធត់ រហូតដល់ទម្លាក់ពិលចុះ ព្រមពេលដែលអូននីចាប់កញ្ជ្រោល ទាមទារចង់ដកកាំបិតចេញពីដៃដ៏មាំរបស់បុរសនោះ ដើម្បីចាក់ខ្លួនឯងសាជាថ្មី។ ទោះបីយ៉ាងណា កាយវិការហាមឃាត់របស់បុរសនោះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតថាគាត់មកនេះគឺមកជួយ មិនមែនមានចេតនាអាក្រក់ទេ ម៉្លោះហើយខ្ញុំរត់ចូលទៅក្បែរគាត់ជួយបង្ក្រាបសកម្មភាពខ្មោចចូលរបស់នាង។

អូននីពិតជាមានកម្លាំងខ្លាំងដូចអសុរកាយ ព្រោះថាពេលនេះពីរនាក់ខ្ញុំហើយ នៅតែចាប់នាងមិនចង់ជាប់ទៀត។ ខ្ញុំនិយាយដោយញ័រទទ្រើក៖

«ម៉េចអ៊ីចឹង? មានរឿងអី? ម៉េចក៏សុខៗទៅជាឆ្កួតៗអ៊ីចឹង?»

ជននោះឈប់ស្ងៀម ហើយសួរខ្ញុំម៉ាត់ៗ៖

«ប្រទាលនៅឯណា?»

«ប្រទាល?»

«ប្រទាលការពារផ្លូវងងឹតឱ្យទុកនោះ?»

ខ្ញុំនឹកភ្លែតដល់កញ្ចប់ក្រណាត់ទេសឯក ដែលមុននេះជនចម្លែកបានឱ្យមកអូននី។ ខ្ញុំឆ្លើយភ្លាម៖

«ក្នុងហោប៉ៅខោខ្ញុំ!»

«យកចេញមកឱ្យលឿន អាឆ្កួតអើយ!»

ជននោះនិយាយយ៉ាងអសុរ ហាក់ខឹងខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង ដែលយករបស់នោះដាក់ហោប៉ៅខោ ខ្ញុំក្ដៅឆេវដែលវាហ៊ានជេរខ្ញុំ ប៉ុន្តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េចទេ បានជាខ្ញុំធ្វើតាមបញ្ជាវាដោយឥតប្រកែក។ បានកញ្ចប់នោះដល់ដៃ វាលើកឡើងលើធ្វើមាត់ជីពអូចៗ ហើយយកទៅបបោសលើអូននីពីក្បាលដល់ស្មាបួនប្រាំដង ទាំងសងខាង ពីមុខពីក្រោយ ហាក់ស្ទាត់ជំនាញណាស់។

ខ្ញុំងឿងឆ្ងល់ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលអាគាត់នោះ កាន់តែសូត្រញាប់ឡើងៗ អូននីចាប់ផ្ដើមទន់ដៃទម្លាក់កាំបិតចោលរបូតខ្ពាកទៅលើដី ហើយទន់ខ្លួនទ្រោបមកលើពីរនាក់ខ្ញុំ។

ខ្ញុំបើកភ្នែកសព្រាតដោយភ្ញាក់ផ្អើល សម្លឹងហេតុការណ៍ដ៏ចម្លែកគ្មានពីរនេះ។ អូននីបិទភ្នែកដូចកំពុងសន្លប់ឈឹង បណ្ដោយឱ្យអាគាត់ឆ្កួតៗនោះ រុញទុកកញ្ចប់ប្រទាលទៅក្នុងអាវក្នុងរបស់នាង។ ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតច្រានអាមនុស្សចម្លែកនោះចេញមួយទំហឹង ហើយទាញអូននីមកវិញ ព្រោះមិនចង់ឱ្យនាងទ្រោបលើដៃប្រុសផ្សេង ហើយក្ដៅចិត្តណាស់ដែលវាហ៊ានធ្វើដូច្នេះទៅលើនាង។

ពេលនេះខ្ញុំលែងខ្វល់ គិតអីច្រើន គិតពីអង្រួននាងឱ្យដឹងខ្លួន៖

«នែ៎!ៗៗៗ! ដឹងខ្លួនឡើង! ឮអត់!? អូននី? អូននី?»

អូននីចាប់កម្រើកខ្លួនសន្សឹមៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានកម្លាំងចិត្តហៅនាងញាប់ឡើងៗ រហូតដល់នាងបើកភ្នែកព្រឹមៗ។ ខ្ញុំអរណាស់ស្រែកហៅនាងខ្លាំង៖

«ដឹងខ្លួនឡើង! កើតអីហ្នឹង?»

អូននីមិនទាន់ឆ្លើយផងនាង ស្រាប់តែបើកភ្នែកធំៗដោយរន្ធត់ ហើយច្រានផ្ដួលខ្ញុំចេញទៅម្ខាង ធ្វើឱ្យយើងទាំងពីរនាក់ដួលត្មោលទៅលើដីជាមួយគ្នា។

ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងព្រោះដែលអូននីច្រានខ្ញុំដោយសារថា នាងដឹងខ្លួនមកភ្លាមក៏បានឃើញអាគាត់ម្ចាស់ផ្ទះ កំពុងលើកកាំបិតវែងនោះ ចាក់តម្រង់មកខ្ញុំពីក្រោយពេញមួយទំហឹង។ ដោយសារពួកខ្ញុំគេចទាន់ ធ្វើឱ្យកាំបិតចិតឪឡឹកនោះជ្រុលជំហរភ្លាត់ទៅបុកចំទ្រូងវាខ្លួនឯងឆឹប ធ្វើឱ្យវានៅគាំងស្ញេញ ក្រោមសម្រែកតក់ស្លុតរបស់អូននី។

ពីរនាក់ខ្ញុំដេកផ្ទាល់នៅនឹងដី ព្រោះទន់ជើងភ័យ តែភ្នែកសម្លឹងទៅអាគាត់ម្ចាស់ផ្ទះ ដែលទ្រេតទ្រោតដោយសារឈាមបាញ់ឆ្វាចៗចេញពីទ្រូង។ ប្រហែលរបួសនោះចំកន្លែងសំខាន់ បានជាវារឹងមាំយ៉ាងណាក៏ទប់ជំហរមិនជាប់ដួលផ្កាប់មុខបុកកាំបិតចូលកាន់តែជ្រៅលើសដើមហើយប្រកាច់នៅលើដី។

ខ្ញុំទាញអូននីក្រោក ហើយនិយាយឮៗ៖

«រត់!»

ខ្ញុំទាញនាងរត់ចេញមករកផ្លូវថ្នល់វិញ ហើយរត់បកក្រោយ ទាំងមិនដឹងទិសតំបន់ និងត្រដាបត្រដួស។ ក្នុងចិត្តដ៏រន្ធត់របស់ពួកយើង គឺនៅតែមានសង្ឃឹមថា យើងអាចរត់ចាកចេញពីកន្លែងនេះ ទៅរកទីកន្លែងមានមនុស្ស ពិសេសមុនគេ គឺខ្ញុំនឹកទៅដល់កន្លែងប៉ះកង់ដែលមានស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់កាលពីព្រលប់។

អូននីគ្មានស្បែកជើងទេ ព្រោះនាងដើរចេញពីបន្ទប់មកទាំងជើងទទេ ម៉្លោះហើយនាងរត់បណ្ដើរស្រែកឈឺចាប់បណ្ដើរ តែនាងនៅតែខិតខំជាខ្លាំង ដើម្បីគេចចេញពីរឿងដ៏អកុសលទាំងឡាយនោះ។ នៅតាមផ្លូវខ្ញុំនិយាយសួរផុតៗព្រោះហត់៖

«ម៉េចបាននៅសុខៗក្រោកដើរមកក្នុងព្រៃ? ហើយអាគាត់នោះម៉េចក៏ចង់ចាក់បង?»

ស្រីស្អាតរបស់ខ្ញុំ បានត្រឹមហូរទឹកភ្នែករហាមហើយគ្រវីក្បាលតតាត់ មិនមានចម្លើយតបនឹងសំណួរខ្ញុំមួយម៉ាត់ឡើយ។ ខ្ញុំនិយាយបន្តទាំងហត់គឃូស៖

«អាសេងដេកស្ងៀមក្នុងព្រៃនោះ វាយ៉ាងម៉េចហើយមិនដឹង? នៅសុខៗម៉េចក៏ជួបរឿងឆ្កួតៗអ៊ីចឹង? វាចូលព្រៃតាំងពីពេលណាទៅ?»

នាងក៏នៅតែមិននិយាយ គិតពីយំដោយតក់ស្លុត យំរហូតដល់អស់សំឡេងឮចេញមកក្រៅ មានតែទឹកភ្នែកហូររហាម។

«ចង្រៃណាស់! នៅមិននៅមករកកន្លែងឆ្កួតៗនេះដោយខ្លួនឯង! បើកុំបកឡានទៅវាចប់បាត់ហើយ! អាមួយហ្នឹងច្បាស់ណាស់អ្នកចាក់ទម្លាយកង់ឡានយើង!»

និយាយដល់ត្រង់នេះ ខ្ញុំនឹកឃើញភ្លាមដល់សកម្មភាពឆ្កួតៗរបស់អាម្នាក់ម្ចាស់ផ្ទះ ដែលឱ្យកញ្ចប់ដេរពីក្រណាត់ទេសឯកទៅអូននី ហើយក្រោយមកវាយករបស់នោះត្រដុសក្បាលនាង និងសូត្រអ្វីជីពអូចៗរហូតដល់នាងដឹងខ្លួនលែងខ្មោចចូលទើបវាយកញ្ចប់នោះទៅញាត់អាវក្នុងរបស់នាង។

“បើវាចង់សម្លាប់អញ ម៉េចវាដូចជាចង់ជួយអូននី? អាម្នាក់ហ្នឹងវាស្រលាញ់អូននីចង់សំឡេះអញយកអូននីដឹង?”

ខ្ញុំកំពុងលួចគិតម្នាក់ឯង ស្រាប់តែអូននីដែលនៅស្ងៀមយូរហើយ និយាយឡើងតិចៗរបៀបរន្ធត់ថា៖

«បងស្រួ! មើលនោះ!»

ខ្ញុំសម្លឹងតាមចង្អុលដៃអូននី ក៏អរភើត ព្រោះស្គាល់ថាជាផ្ទះប៉ះកង់ ដែលកាលពីល្ងាចយើងទាំងបីបានជួបស្ត្រីចម្លែកម្នាក់ មានសំឡេងអាក្រក់អាក្រី ហើយបានប្រាប់ផ្លូវពួកយើង។ ដែលរឹតតែគួរឱ្យមានសង្ឃឹមទៅទៀតនោះ គឺនៅមុខខ្ទមស្ត្រីនោះមានមនុស្សចោមរោមកុះករ។

ខ្ញុំបង្កើនកម្លាំងយោងនាំអូននីដែលទន់ខ្សោយ រត់សំដៅទៅកាន់ទីនោះជាមួយការដង្ហោយហៅរកជំនួយដូចមនុស្សជិតស្លាប់បានរស់រានសាជាថ្មី៖

«ជួយផង! ជួយខ្ញុំផងៗ!»

មនុស្សម្នាងាកមកសម្លឹងពីរនាក់ខ្ញុំ ដោយលើកចន្លុះ និងពិលលើដៃ ពួកគេចាំងស្រមករកពួកយើង។ ខ្ញុំបន្តស្រែកក្នុងពេលអូននីញញឹមលាយទឹកភ្នែក៖

«ជួយផង! ជួយខ្ញុំផង»!

មនុស្សមិនថាស្រីប្រុសក្មេងចាស់ ព្រោះខ្ញុំមិនខ្វល់ ដឹងតែពីអរភើត ពេលឃើញគេស្ទុះស្រមករកពួកខ្ញុំ។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមទន់ជើង ប៉ុន្តែនៅតែប្រឹងរត់ទៅប្រសប់នឹងក្រុមអ្នកភូមិដែលពោរពេញដោយទឹកមុខភ័យខ្លាច។ ពេលមកដល់ក្បែរពួកគេ ខ្ញុំនិងអូននីឈប់ជើងទាំងហត់ស្ទើរដាច់ដង្ហើម។ ខ្ញុំចង់រៀបរាប់ហេតុការណ៍អាក្រក់ដែលកើតឡើងចំពោះមុខពួកយើង ពិសេសចង់ឱ្យអាសេងត្រូវបានគេសង្គ្រោះដែរ តែនិយាយអ្វីក៏មិនចេញបានត្រឹមតែធ្វើមាត់ម្ហបៗហើយចង្អុលទៅក្រោយខ្នងចង់ប្រាប់ថា មិត្តខ្ញុំម្នាក់ទៀតនៅក្នុងព្រៃ។

អ៊ំប្រុសម្នាក់វែកហ្វូងមនុស្សដើរសំដៅពួកខ្ញុំ ដោយមានកាន់ពូថៅនៅនឹងដៃ។ ប៉ុន្តែទឹកមុខអាណិតអាសូររបស់គាត់បានបញ្ជាក់ស្រាប់ហើយថា ពូថៅនោះមិនមែនដើម្បីកាប់ពួកខ្ញុំទេ។ សំឡេងគាត់លាន់ឡើងកណ្ដាលភាពងឿងឆ្ងល់របស់គ្រប់គ្នា៖

«មានរឿងអី?»

ខ្ញុំខំប្រមូលកម្លាំង និងស្មារតីដើម្បីឆ្លើយតប ប៉ុន្តែនៅតែនិយាយមិនចេញ ចេញត្រឹមតែពាក្យថា៖

«ជួយ! ជួយផង…»

បុរសផ្សេងម្នាក់ទៀតក្នុងចំណោមពួកគេនិយាយកាត់សម្ដីខ្ញុំ៖

«មកអង្គុយឱ្យស្រួលសិន ចាំនិយាយក៏បាន!»

ពីរនាក់ខ្ញុំត្រូវបានពួកគេគ្រា មកអង្គុយលើគ្រែឫស្សី ដែលមិនឃើញសូម្បីតែស្រមោលស្ត្រីម្ចាស់ខ្ទមសោះ។ ខ្ញុំឱបអូននីជាប់ ហើយនិយាយរៀបរាប់ហេតុការណ៍ទាំងអស់ដែលពួកយើងបានជួបប្រទះដល់ក្រុមអ្នកភូមិ។ ទើបតែនិយាយត្រួសៗដល់មិនទាន់រួចពីមាត់ស្រួលបួល ពូម្នាក់ទៀតប្រកបដោយទឹកមុខបារម្ភលាយខឹងសម្បារ ស្រែកឡើង ៖

«ច្បាស់ហើយ! ច្បាស់មែន! គឺម៉ែកូនវាហ្នឹងហើយ!»

អ្នកផ្សេងទៀតរួមទាំងអ៊ំចំណាស់ផង មើលមុខគ្នាហើយងក់ក្បាលផ្ងក់ៗ យល់ស្របក្នុងពេលអ្នកផ្សេងស្រែកឡើងជាបន្តបន្ទាប់ថា៖

«មែនហើយៗ»

ខ្ញុំ និងសង្សារង៉េមង៉ាម ចំពោះភាពចម្លែកៗរបស់មនុស្សទាំងនេះ។ ក្នុងទ្រូងនៅតែលោតមិនទាន់បាត់នៅឡើយ។មិនទាន់ហាមាត់សួរថាពួកគេនាំគ្នានិយាយពីអ្វីផង ស្រាប់តែសំឡេងមួយលាន់មកពីចម្ងាយ។

«ពួកយើង! មកណេះ! លឿន! លឿនឡើងវ៉ី!»

មនុស្សប្រុសមាឌដំបងបីនាក់ រត់ស្រមកពីចម្ងាយឱ្យអ្នកភូមិនៅទីនេះ ក្រោកឈរបន្តបន្ទាប់គ្នា ដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល។ ពួកគេកេះគ្នារត់ទៅតាមការហៅរបស់ជនមកក្រោយទាំងបី ដោយមានខ្លះមកសង្ខើញទាញខ្ញុំ និងអូននីឱ្យទៅជាមួយដែរ។

«ម៉ោណេះមកក្មួយបើចង់ដឹងរឿង!»

ខ្ញុំគ្មានជម្រើសអីក្រៅពីទៅតាមពួកគេទេ។ ក្រុមយើងបាននាំគ្នាដើរមកដល់ម្ដុំព្រៃល្បះមួយ ចម្ងាយប្រហែល១០០មពីខ្ទមនោះ។ ពីក្រោយក្រុមមនុស្សដែលដើរញាប់ជើងស្មេរ ស្រុះគ្នា ខ្ញុំមើលឃើញផ្សែងហុយទ្រលោមឡើងលើពីមុខពួកគេ។ តាមរយៈពន្លឺភ្លើងបំភ្លឺដែលពួកគេមានសឹងគ្រប់ដៃ ជួយឱ្យខ្ញុំមិនមានការលំបាកក្នុងការមើលឃើញរូបរាងមនុស្សម្នាក់ កំពុងអង្គុយនៅពីមុខភ្នក់ភ្លើង និងមានពំនូកធំវែងមួយនៅពីខាងស្ដាំដៃជននោះទេ។

ដោយទ្រូងលោតព្រោះតែចម្លែកចិត្ត ចូលកាន់តែកៀកខ្ញុំកាន់តែសង្ស័យថា ម្នាក់អង្គុយនោះជាមីងសំឡេងខ្មោចដែលខ្ញុំបានជួបកាលពីល្ងាចនោះហើយ។

អូននីតោងខ្ញុំជាប់ ព្រោះនាងតក់ស្លុត។ ខ្ញុំកាន់តែខ្លាច ក៏កាន់តែចង់ដឹង ប៉ុន្តែខ្ញុំអាងអ្នកភូមិច្រើនគ្នា ដែលមកជាមួយទើបកាន់តែឈានទៅមុខមិនឈប់តាមពួកគេ។

ស្ត្រីនោះជ្រប់មុខបិទភ្នែក តែមាត់អានអ្វីមួយជីពអូចៗ ដូចគ្នាបេះបិទនឹងបុរសចម្លែកនៅផ្ទះបាក់បែក។ គាត់ហាក់មិនខ្វល់នឹងអ្នកណាចោមរោម ឬនិយាយអ្វីឡើយ។ ខ្ញុំរេភ្នែកសម្លឹងទៅបុរសជរាមួយរូបដែលស្គមស្គាំងដេកស្ដូកស្ដឹងក្បែរស្ត្រីនោះ។ បើកុំតែគាត់ដកដង្ហើមវែងៗរបៀបអ្នកមានជំងឺធ្ងន់ទេ កុំអីខ្ញុំយល់ថាបុរសនោះស្លាប់បាត់បង់ជីវិតទៅហើយ។

ពួកយើងសម្លឹងមើលគាត់ពីរបីវិនាទីហើយ ស្នូរជើងមនុស្សក៏មកដល់កាន់តែច្រើនឡើងៗ ស្ត្រីនោះក៏នៅតែរក្សាសកម្មភាពរបស់គាត់។ គាត់សូត្រកាន់តែញាប់ បុរសជរានោះដកដង្ហើមកាន់តែញាប់ទៅតាមហ្នឹង រហូតដល់ចាប់ផ្ដើមញ័រទទ្រើកទាំងរាងកាយ ដែលមុននេះដេកស្ដូកស្ដឹង។ អូននីចាប់ផ្ដើមបិទភ្នែក លែងហ៊ានមើល ដោយសារនាងតក់ស្លុតនឹងសកម្មភាពឆ្កួតយក៍អស់នេះ។

ខ្ញុំទ្រាំមិនបាន ដោយឃើញអ្នកភូមិនាំគ្នាស្លុងចិត្ត អត់មាត់អត់ក ខ្ញុំក៏ស្រែកសួរឡើង ៖

«ស្អីគេនេះ?»

រំពេចនោះសំឡេងខ្ញុំ ស្រាប់តែធ្វើឱ្យស្ត្រីចម្លែកបោះបង់ចោលការសមាធិ និងការសូត្របាលីរបស់គាត់ ហើយងើបមុខសម្លឹងមកខ្ញុំយ៉ាងរហ័ស។ ពន្លឺភ្នែកដ៏កាចឃោរឃៅរបស់គាត់ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺសម្បុរខ្ញាក ហើយថយក្រោយក្រាកជាមួយប្រាណអូននីមកជាមួយផង។ ខ្ញុំបែកញើសជោក ផ្ដោតសម្លឹងទៅស្ត្រីឆ្កួតៗ ដែលនៅសុខៗសម្លក់មកខ្ញុំសឹងជ្រុះគ្រាប់ភ្នែក។

“ខ្ញុំមានរឿងអីជាមួយយាយឯង? មនុស្សមួយគំនរ ម៉េចមិនសម្លក់ មកសម្លក់អីខ្ញុំ? ” ខ្ញុំសួរក្នុងចិត្តស្ងាត់ផង ភ័យក្ដុកផង។ មួយប៉ប្រិចភ្នែកនោះ ស្ត្រីចម្លែកលូកដៃស្រវាយកដុំថ្មមួយពីមុខភ្នក់ភ្លើង ចោលវឹងសំដៅខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំស្រឡាំងកាំងគេចទៅណាមិនទាន់ទាំងអស់។ ថ្មមិនធំក៏មិនតូចប៉ុនកដៃមនុស្សចាស់ បុកថ្ងាសខ្ញុំប៉ឹង ខ្ញុំងងឹតមុខវិលខ្ញាល់ ហើយរបូតជំហរដួលត្មោលទៅលើស្មៅ។ ក្នុងមួយវិនាទីដែលរាងកាយខ្ញុំគាំងចលនាដោយការឈឺចាប់និងរន្ធត់ សតិខ្ញុំមិនទាន់ទៅណាភ្លាមទេ ខ្ញុំដឹងថាត្រូវប្រឹងយោងខ្លួនក្រោកដែរ ព្រោះស្ថានភាពពេលនេះ ខ្ញុំដេកមិនបានឡើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានត្រឹមគិត ព្រោះកាយសម្បទាខ្ញុំ ហាក់លែងស្ដាប់បញ្ជាខ្ញុំហើយ។ ខ្ញុំលែងបើកត្របកភ្នែករួច លែងគិតអ្វីឃើញ ហើយលែងដឹងអ្វីទាំងអស់ចាប់ពីពេលនោះមក។

…..សូរសំឡេងមនុស្សនិយាយគ្នារអុះៗ និងញាប់ឡើងៗ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំប្រមូលអារម្មណ៍បានមកវិញបន្តិចម្ដងៗហើយបន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំក៏ប្រឹងបើកភ្នែកសន្សឹមៗ ដើម្បីចំណាំថាខ្លួនឯងកំពុងនៅកន្លែងណា?

មុនដំបូងបង្អស់ ខ្ញុំឃើញរូបថតពុកដែលព្យួរលើជញ្ជាំង បន្ទាប់មកគឺរូបពួកខ្ញុំកាលពីក្មេង។ ខ្ញុំបិទភ្នែកដែលមមីមកវិញ សម្រាកបន្តិចព្រោះច្បាស់ណាស់ថា នេះជាផ្ទះជីតាខ្ញុំ ហើយគ្មានអីគួរឱ្យព្រួយទៀតទេ។ ក្លិនខ្លួនអ្នកណាម្នាក់ជះកាត់ច្រមុះខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំបើកភ្នែកវិញភ្លាម ដោយសារនោះជាក្លិនអូននីដែលខ្ញុំចំណាំបានយ៉ាងច្បាស់។ នាងដើរកាត់គ្រែនេះទៅ ធ្វើឱ្យខ្ញុំងាកតាមអើតមើល។ តាមពិតនាងកំពុងរៀបចំនំនែក និងទឹកតែជូនអាចារ្យដែលមករៀបចំអ្វីនៅផ្ទះលោកតាខ្ញុំ ដូចជារង់ចាំពិធីសូត្រមុនអីមួយ។ ពេលនាងដើរមកវិញ ខ្ញុំលូកទាញដៃនាង។

«ម៉េចបានយើងមកដល់ទីនេះ?»

អូននីងាកមកដោយភ្ញាក់ ព្រោះឃើញខ្ញុំបើកភ្នែកដឹងខ្លួន។ នាងមានទឹកមុខអរតែនៅស្រងូតខ្លះ ហើយអង្គុយចុះមកក្បែរខ្ញុំ។ នាងមិននិយាយអីទេ តែលើកម្រាមដៃស្ទាបអង្អែលថ្ងាសខ្ញុំហើយចាប់អារម្មណ៍ថាឈឺ បន្ទាប់មកក៏នឹកឃើញដល់ថ្មមួយដុំជាជំនូនជួបមុខរបស់ស្ត្រីសំឡេងខ្មោចនោះ។

ខ្ញុំសួរបន្ថែមភ្លាម៖

«យាយចាស់នោះគាត់ឆ្កួតអីគាត់ បានជាមកគប់បង? ហើយពីណានាំបងមកទីនេះ? ពីណាស្គាល់ផ្ទះលោកតា?

ភាពព្រួយបារម្ភ នៅតែមិនទាន់រសាត់ឆ្ងាយពីក្រសែភ្នែកអូននីទេ នាងនិយាយតិចៗ៖

«ប៉ូលិសចាប់យាយនោះហើយ! អ្នកភូមិហៅប៉ូលិសមកចាប់គាត់! ពេលមកដល់ភូមិអ្នកស្រុក ទូរស័ព្ទបងឯងមានសេវាវិញ អូនរកលេខលោកតា ហើយទាក់ទងសួរគាត់! អ្នកភូមិក៏ជួយបញ្ជូនយើងមកទីនេះ!»

ខ្ញុំមិនខ្វល់ពីសម្ដីចុងក្រោយរបស់នាងទេ ប៉ុន្តែនៅតែឆ្ងល់រឿងស្ត្រីឆ្កួតយក៍នោះ៖

«ហើយប៉ូលិសចាប់រឿងអី? ហើយនៅសុខៗថីបានមកគប់ក្បាលបង?»

អូននីនិយាយតិចៗ ដោយបូញមាត់របៀបខឹងស្ត្រីនោះ៖

«អ្នកស្រុកថាគាត់ជាមេមត់! ឱ្យគេចាប់ឱ្យស្រឡះទៅ!»

ខ្ញុំកាន់តែងីងើ ច្រត់ដៃក្រោកហើយទទួលអារម្មណ៍ថាក្បាលធ្ងន់ពាប់។ ទោះយ៉ាងណានៅតែនិយាយបន្ថែម៖

«អត់យល់!! ហើយមានអាចារ្យម៉ោអីច្រើនម្ល៉េះ បងមានទាន់ស្លាប់ឯណា?»

អូននីងើបទៅចាក់ទឹកតែមកឱ្យខ្ញុំមួយកែវហើយនិយាយតបខ្ញុំ៖

«លោកតា លោកយាយធ្វើពិធីរំដោះគ្រោះឱ្យពួកយើង!»

ខ្ញុំនឹកឃើញឡើងវិញជាបណ្ដើរៗ នូវស្ថានភាពវង្វេងផ្លូវរបស់ពួកយើង កាលពីល្ងាចម្សិល ភ្លាមនោះខ្ញុំក៏នឹកឃើញដល់អាសេង ខ្ញុំខ្សឹបសួរអូននីតិចៗភ្លាម៖

«ចុះអាសេង?»

នាងដកដង្ហើមធំ មុនពេលឆ្លើយ៖

«គាត់អស់ឈាមច្រើនពេក គ្រួសារគាត់បញ្ជូនទៅភ្នំពេញតាំងពីភ្លាមៗ!»

ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំធូរទ្រូងដឹងថាវាមិនទាន់ស្លាប់ តែខ្ញុំនៅតែឆ្ងល់៖

«វាកើតអី បានទៅដេកដួលផ្កាប់មុខក្នុងព្រៃ?»

«គេថាគាត់ខ្មោចចូល ហើយគាត់យកកាំបិតចាក់ខ្លួនឯងដល់សន្លប់!»

ខ្ញុំនៅត្រឹងព្រោះភាពភ័យខ្លាចចាប់គ្របដណ្ដប់មកវិញ។ ខ្ញុំនឹកឃើញដល់ពេលដែលខ្ញុំភ្ញាក់មកវិញរំលងអាធ្រាត្រហើយឃើញអ្នកណាម្នាក់ ទើបតែបើកទ្វារបន្ទប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចេញទៅតាមអូននីតែនាងដើរលឿនណាស់។ នាងមានស្ថានភាពមិនដឹងខ្លួន ហើយទីបំផុតកាន់កាំបិតចាក់ខ្លួនឯងទៀត។

«អ៊ីចឹងវាដូចតែអូនឯងដែរហ្នឹង! ដើរដូចគ្មានព្រលឹងក្នុងខ្លួន ហៅក៏មិនឈប់ ហើយលើកកាំបិតពីណាមកទេ ចាក់ទ្រូងខ្លួនឯង!»

អូននីមុខស្លេកស្លាំងដោយការភ័យខ្លាច។ នាងខំនិយាយសួរខ្ញុំខ្សឹប៖

«បងឯងនឹកឃើញកញ្ចប់ក្រណាត់នោះទេ! ដែលប្រុសម្នាក់នៅផ្ទះបាក់បែក ឱ្យមកអូនទុកហើយ អូនទុកក្នុងហោប៉ៅបងនោះ? អ្នកស្រុកនាំគ្នាថា ដោយសារកញ្ចប់នោះជួយ បានជាបងឯងអត់ត្រូវអាថាន់គេ! តែអូន និងបងសេងសុទ្ធតែត្រូវ បានជាធ្វើឆ្កួតអ៊ីចឹង!»

ខ្ញុំនឹកឃើញភ្លែតដល់កាយវិការចម្លែករបស់អាគាត់នោះ ដែលវាឃើញអូននីរកចាក់សម្លាប់ខ្លួន វាស្រែករកកញ្ចប់នោះ ហើយយកទៅត្រដុសលើក្បាល និងស្មានាង។ បន្ទាប់មកវាយកទៅញ៉ុកក្នុងអាវក្នុងនាង ព្រោះនាងគ្មានហោប៉ៅទេ។ ពេលបានគេធ្វើអ៊ីចឹងអូននីដែលកំពុងឆ្កួតៗ ស្រាប់តែដឹងខ្លួនវិញទន់ល្អៀក។ ហេតុអ្វីក៏ទៅជាអ៊ីចឹង?ខ្ញុំសួរបន្តទាំងងីងើ៖

«អាថាន់ស្អីទៅ! អត់យល់! អត់យល់សោះ! ម៉េចសុខៗពួកយើងត្រូវជួបរឿងអស់ហ្នឹង!»

អូននីព្រិចភ្នែកដោយក្រៀមក្រំ នាងនិយាយខ្សាវៗញ័រ៖

«បងឯងនៅចាំស្នាមខ្វែងលើជញ្ជាំងទាំង៤៩ឆ្នូតហ្នឹងអត់?»

នាងមិនទាន់និយាយតផង អាចារ្យម្នាក់ហៅនាងចេញទៅ ទំនងចង់ឱ្យរៀបចំរណ្ដាប់បន្ថែម។ បន្សល់ខ្ញុំនៅដេកគិតភ្លឹះៗម្នាក់ឯង រហូតដល់លោកយាយមកពីផ្សារ ហើយអង្គុយធ្វើមុខស្រងូតជិតខ្ញុំ។

ខ្ញុំទើបតែកាត់យល់រឿងរ៉ាវពិស្ដារនៅយប់បន្ទាប់ ក្រោយពីពិធីរំដោះគ្រោះរំលងផុតហើយ ចាស់ៗក្នុងភូមិមកអង្គុយដំកង់ជជែកគ្នាពន្យល់ខ្ញុំ។

មិត្តអ្នកអានយល់យ៉ាងណាចំពោះការតំណាលរបស់សុំាង គីមស្រួ បើគេប្រាប់ថាគំនូស៤៩នោះមានទាក់ទងរឿងដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ទាំងឡាយរបស់គេកាលពីយប់នោះ?

តាមពិតពេលចាស់ៗបកស្រាយប្រាប់ទើបសុំាង គីមស្រួ យល់ថាតាមពិតស្ត្រីដែលគប់ក្បាលគេ និងបុរសក្មេងនៅផ្ទះបាក់បែក ជាម្ដាយ និងកូន ចំណែកជនជរាដែលដេកឈឺផ្តឺតៗ ក្បែរភ្នក់ភ្លើងគឺជាឪពុករបស់គេ។ គ្រួសារចម្លែកនេះ រស់នៅក្នុងព្រៃឆ្ងាយពីអ្នកផង ប៉ុន្តែគេឧស្សាហ៍ចេញចូលភូមិលក់ទឹកឃ្មុំ ឧស និងសាច់សត្វព្រៃ។ ស្ត្រីនោះត្រូវបានគេសង្ស័យថា គាត់ជាអ្នកចេះអូមអាម ហើយកំពុងប្រព្រឹត្តិអាគមមួយ មានឈ្មោះថាអន្ទងព្រលឹង ដើម្បីជួយជីវិតប្ដីដ៏ទុរន់ទុរារបស់គាត់។

អាគម”អន្ទងព្រលឹង” គឺជាមន្តទុច្ចរិតដែលកប់បាត់តាំងពីសម័យកាលដ៏យូរលង់ ឮតែតាមការតំណាលរបស់ចាស់ៗតែប៉ុណ្ណោះ។ អាគមនេះអាចជួយអន្ទងព្រលឹង សម្រាប់អ្នកដែលហៀបនឹងស្លាប់ឱ្យរស់ឡើងវិញបាន ដោយវិធីសម្លាប់អ្នកដទៃគម្រប់៤៩នាក់ជំនួស។ ចំណែកវិធីសម្លាប់នោះ ក៏ធ្វើឡើងតាមផ្លូវងងឹតដែរ គឺធ្វើឱ្យបុគ្គលដែលគេចង់ឱ្យស្លាប់នោះវង្វេងស្មារតី ហើយធ្វើឃាតដោយខ្លួនឯង។ អាគមនេះ ត្រូវបានគេនិយាយតៗគ្នា ថាមានប្រភពចេញមកពីប្រទេសឥណ្ឌា ដែលកាលពីយូរលង់ណាស់មកហើយ មានរាជវង្សានុវង្សខ្លះ និយមប្រើវិធីនេះទៅក្នុងចំណោមពួកសេនាអាមាត្យ និងស្រីស្នំដើម្បីការពារព្រះជន្មក្សត្រអាពាធ។

គំនូសទំាង៤៩ ដែលពួកគេបានឃើញក្នុងបន្ទប់ថ្ម បង្ហាញថាស្ត្រី និងកូនប្រុសបានដំណើរការសកម្មភាពនេះ លើមនុស្ស៤៦នាក់រួចទៅហើយ មុនពេលបីនាក់គេចូលមករកអន្ទាក់ដោយខ្លួនឯង។ គំនូសចំនួន៤៦ត្រូវបានខ្វែងរួចរាល់ ឯគំនូសបីទៀតនៅសល់មិនទាន់ខ្វែងទេ គឺគំនូសបីនោះ គេយកស្រួ សង្សារគេ និងមិត្តគេទៅបង្គ្រប់។

កាលពីល្ងាចដែលពួកគេបង្ហាញខ្លួននៅឯខ្ទមប៉ះកង់របស់ស្ត្រីនោះ គេត្រូវបានប្រាប់ផ្លូវបង្វែង ដើម្បីឱ្យទៅដល់ផ្ទះបាក់បែកនោះតែម្ដង។ បុរសជាកូនដែលនៅទីនោះស្រាប់ បានទម្លាយកង់ឡានពួកគេ ហើយរោយផេះអាគមគាថាទៅលើស្នាមជើងទទឹករបស់ពួកគេ ”ចូលផ្ទះដោះស្បែកជើងផង”។

ដល់ពេលមិនដាច់ចិត្តពីនាងសិចស៊ី បុរសនោះ បានវិលមកវិញជាមួយកញ្ចប់ប្រទាលតតាំងអាគម ហើយឱ្យនាងរក្សាទុកដើម្បីការពារជីវិតពីអាគម ដែលគេជ្រុលជារោយទៅលើស្នាមជើងទាំងបីនាក់ ព្រោះងងឹតមិនដឹងថាមួយណាជាមួយណាទេ។

នារីនោះមិនយល់ថាកញ្ចប់នោះ មានសារៈសំខាន់ដែលអាចការពារខ្លួនពីរឿងឧបទ្រព ទើបនាងស៊កវាទៅទុកក្នុងហោប៉ៅគឹមស្រួវិញ ធ្វើឱ្យគឹមស្រួក្លាយជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ ដែលអាចគេចចេញពីការធ្វើឃាតខ្លួនឯង។ អ្នកភូមិដែលដឹងរឿងអន្ទងព្រលឹងតៗគ្នា មកពីការដំណាលរបស់បុព្វបុរសខ្លួន ក្រោយពីឃើញមានមនុស្សសម្លាប់ខ្លួនដោយមិនដឹងរឿងជាបន្តបន្ទាប់ រហូតដល់៤៦នាក់ ពួកគេបានតាមរករហូតដល់សង្ស័យពីស្ត្រីមានប្ដី មានជំងឺនោះ។ យប់នោះក៏ជាយប់ដែលពួកគេត្រូវមករកឱ្យឃើញការពិត អ៊ីចឹងទើបបានជាគឹមស្រួ និងនីបានទៅដល់ខ្ទមនោះទាន់ ក្រុមអ្នកស្រុកដែលប្រដាប់ដោយពូថៅ និងភ្លើងគប់។ ពេលពួកគេនាំគ្នារកឃើញស្ត្រីដែលកំពុងប្រារព្ធពិធីអន្ទងព្រលឹង ស្ត្រីនោះអត់មានខ្វល់នឹងអ្នកភូមិទេ ព្រោះយល់ថាគេគ្មានភស្តុតាងចាប់គាត់ឡើយ ដូច្នេះគាត់នៅតែបន្តពិធីដោយសង្ឃឹមថាមានអ្នកជំនួសគ្រប់៤៩ ហើយប្ដីគាត់នឹងជាវិញមិនខាន ដឹងអីគាត់សូត្រហើយសូត្រទៀតបុរសនោះមិនត្រឹមមិនដឹងខ្លួនទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងប្រែប្រួលទៅជាញាក់ញ័ររកកលដាច់ដង្ហើម។

គាត់នឹកចម្លែកចំពោះលទ្ធផលនេះតែនៅប្រឹងព្យាយាម ដឹងអីគឹមស្រួស្រាប់តែហើបមាត់ចេញពីក្នុងចំណោមអ្នកស្រុក ដូចធ្វើឱ្យស្ត្រីនោះភ្ញាក់ក្រញាង ដឹងថាពួកគេមិនទាន់ស្លាប់ទេ ជាហេតុធ្វើឱ្យប្ដីគាត់មិនបានសម្រេចក្នុងការអន្ទងព្រលឹងឡើយ។

ជាមួយកំហឹងគាត់លើកដុំថ្មមួយចោលសំដៅគឹមស្រួ ធ្វើឱ្យគេដួលត្មោលសន្លប់ឈឹង។ ចំណែកអ្នកស្រុកក៏ រាយការណ៍សមត្ថកិច្ចបញ្ជូនស្ត្រីនោះទៅដោះស្រាយតាមច្បាប់។

មតិអ្នកនិពន្ធ៖

ករណីផ្លូវងងឹតនៅតែត្រូវបានគេនិយាយ ជាទូទៅក្នុងសង្គមខ្មែរតាមរូបភាពផ្សេងៗ ហើយចាស់ទុំរមែងតែងតែអប់រំថា ទោះវិទ្យាសាស្ត្របានដើរប្រឆាំងគ្នា ទៅនឹងជំនឿទាំងអស់នេះក្ដី ប៉ុន្តែគប្បីកុំប្រមាថឡើយ។ ករណី ”អន្ទងព្រលឹង” គ្រាន់តែជាការតំណាលតៗគ្នា ក្នុងសហគមន៍ចុងកាត់មាត់ញកមួយចំនួន ហើយក៏គ្មានអ្នកណាដឹងថាវាមានការពិតកម្រិតណានោះទេ។ ផ្អែកលើការជជែកជាមួយចាស់ទុំមួយចំនួន ដែលលោកមានការជឿជាក់លើករណីអស់នេះ លោកទូន្មានថា ដោយសារការសម្លាប់មនុស្សត្រូវទទួលទោស ដូច្នេះផ្លូវងងឹតទាំងនោះភាគច្រើនធ្វើឡើង ដើម្បីឱ្យមនុស្សស្លាប់ដោយខ្លួនឯង ដូចជាមានជំងឺ ឬធ្វើអត្តឃាត។ ចាស់ៗដែលអ្នកនិពន្ធបានជួបបានទូន្មានថា ប្រសិនក្នុងករណីរំលងអាធ្រាត្រ មានអ្នកណាដែលអ្នកប្រហាក់ប្រហែលសំឡេង តែមិនស្គាល់ឈ្មោះ បានស្រែកហៅឈ្មោះអ្នកល្វើយៗ មិនដឹងប្រភព ចូរកុំឆ្លើយតប ឬយកចិត្តទុកដាក់។ ប្រសិនបើឃើញញាតិណាម្នាក់មមើដើរហៅមិនឈប់ សួរមិនឆ្លើយ ហាមដាស់ ឬតតាំង វិធីមានតែម្យ៉ាង គឺនាំគ្នាចងឃាត់ និងបញ្ជូនទៅព្រះសង្ឃ។ គ្រូហ្មដែលប្រើហិង្សាចម្លែកៗ លើរាងកាយអ្នករងគ្រោះ មិនត្រូវបានចាស់ទុំទាំងនោះឱ្យយោបល់ឱ្យទៅរកជំនួយពីពួកគេទាំងនោះឡើយ។

ព្រឺសម្បុរគីង្គក់? ចុះអ្នកយល់យ៉ាងណាចំពោះជំនឿ និងការតំណាលនេះ?

ចប់