Menu

រឿង៖ ១ ម៉ីនស្នេហ៏ ផ្ញើទៅកោះកុង

«អ្នកណា​ជា ​Honey ​របស់​ខ្លួន​?» «អ្នក​ដែល​ព្រលឹមឡើង​ជិះឡាន​ក្រុង​លេខ​៦៣​នៅ​ជិត ​Musée​ Marmottan​ ល្ងាច​ឡើង​ជិះ​ឡាន​លេខ​ ២៥!!​» ជីវភាព​របស់ខ្ញុំ​នៅ​បា​រំាង​គឺ​នៅក្នុង​ក្រសែភ្នែក​គេ​។ ខ្ញុំ​យំ​សស្រាក់​ ហើយ​និយាយ​ភ្លាម​៖ «លោក​ឆ្កួត​ហើយ ​រ៉ូ​ណាល់​!» «បង​ឆ្កួត​យូរហើយ​ មិនបាច់​យំ​ទេ​! កុំ​យំ​ព្រោះ​មនុស្ស​ឆ្កួត​ម្នាក់​! បើ​អាណិត​គេ​ណាស់​ គ្រាន់​តែ​ស្រលាញ់​គេ​ឱ្យ​ច្រើន​ទៅ​បាន​ហើយ​!» «លោក​គ្មាន​បានការ​ទេ ​រ៉ូ​ណាល់​!»
«ខ្ញុំ​អង្គុយ​បានតែ​បន្តិច​ទេ​ណ៎ា​! Hannah​ នឹង​យំ​ពេល​មកដល់​សណ្ឋាគារ​ហើយ​មិនឃើញ​ខ្ញុំ​!» «ចុះ​នាង​មិន​ខ្លាច​ប្រុស​ម្នាក់​នេះ​យំ​ទេ​!» «ជា​រឿង​របស់​លោក​!» «ក៏​ជា​រឿង​របស់​នាង​ដែរ​!» «គ្មាន​ទាក់ទងគ្នា​ទេ​!» «តាំងពី​យប់​នោះ​ ជីវិត​យើង​បាន​ទាក់ទង​គ្នា​ទៅ​ហើយ​រាជិនី​!»
«រៀបការ​ជាមួយ​ខ្ទើយ​ម្នាក់​គ្រាន់តែ​ដើម្បី​រក​ប៉ា​ឱ្យ​កូន​ក្នុង​ពោះ​! ចុះ​ម៉េចក៏មិន​ព្រមឱ្យ​គេ​ទទួល​ស្គាល់​ប៉ា​បង្កើត​របស់​គេ​វិញ​?» គេ​សួរ​ចំៗ​ណាស់​ ឯ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​រឹតតែ​ច្រាស​ច្រាល​។ ខ្ញុំ​រលាស់​ដៃ​ចេញ​ម្តង​ទៀត​ ហើយ​របូត​ពី​ប្រអប់ដៃ​គេ​បាន​ស្រួល​ ប្រហែល​មក​ពី​អារម្មណ៍​គេ​បែកខ្ញែក​ដែរ​ហើយ​។ ខ្ញុំ​បែរខ្នង​និយាយ​បន្លប់​៖ «ខ្ញុំ​អត់​ដឹង​! ខ្ញុំ​អត់​ដឹងរឿង​ឆ្កួត​យក៍​អស់នេះ​ទេ​!»
ភ្នែកខ្ញុំចាប់ផ្ដើមរលីងរលោង....មិនដឹងថាតើព្រោះតែខ្ញុំខឹងនឹងភាពមានៈរបស់គេ ឬមួយក្រៀមក្រំនឹងការរំឭកមកវិញនូវបណ្ដាអនុស្សាវរីយ៍ចាស់ៗទេ។ ខ្ញុំជូតទឹកភ្នែកនិយាយអួលៗ៖ «លែងដៃខ្ញុំ រ៉ូណាល់!» «អ្នកទើបមកពីបារាំងស្គាល់ឈ្មោះខ្ញុំទៀតហ្ន៎!» គេឌឺមកខ្ញុំវិញខ្សឹបៗ។
«បង!!! កាន់ដៃឱ្យជាប់តិចរត់ទៅបាត់ទៀត!! វង្វេងទៀតឥឡូវហើយ!» គេឈប់ពីមុខខ្ញុំមើលខ្ញុំដោយក្រសែភ្នែកស្ងួតស្ងប់ ខ្ញុំនៅតែញញឹមតបពន្លឺភ្នែកគេ តែចិត្តខ្ញុំឆ្លេឆ្លា។ គេនិយាយមកតិចៗ សឹងថាជះខ្យល់ដង្ហើមគេមកលើមុខខ្ញុំ៖ «កុំមិនបាច់ភ័យរាជិនី! កូនខ្ញុំមិនចេះរត់ចោលខ្ញុំ ដូចមនុស្សខ្លះនោះទេ!» ខ្ញុំឮសម្តីគេហើយ ក៏រំជួលចិត្ត ត្បិតពាក្យមួយឃ្លាដែលខ្ញុំទន្ទេញ ជាប់ក្នុងបេះដូងតាំងពីកោះសង្សាររហូតដល់ប្រទេសបារាំង។
«អូនទៅមិនបានលា ព្រោះអូនមិនចង់និយាយលា រឹតតែមិនចង់ស្គាល់ពាក្យថាបែកគ្នានោះទេ! អូនយកបង រក្សាបង ទៅតាមអូនជានិច្ច គឺនៅទីនេះ នៅក្នុងបេះដូងដែលគ្មានលទ្ធភាពនិងរស់នៅក្បែរទ្រូងបង! ថ្ងៃនេះអូនទៅ ព្រោះអូនភ័យ ថាថ្ងៃណាមួយ អ្នកចេញទៅមិនមែនជាអូនតែ គឺជាបងថ្ងៃ នោះអូនមុខតែមិនអាចទទួលយកបានឡើយ!
«ឈប់ឡានណ៎ា! រ៉ូណាល់! ខ្ញុំទៅផ្ទះ! ខ្ញុំត្រូវការទៅផ្ទះ!» ខ្ញុំខឹង និងស្អប់គេ និម្មិតតែនឹកដល់សម្ដីបងស្រីគេ៖ «រ៉ូណាល់ជាប្រុស គេមិនដែលទៅខូចខាតអីទាំងអស់ ហើយជឿបងទៅ ប្អូនបង បងស្គាល់ចិត្តវាច្បាស់ វាអត់ជំទាស់ចិត្តម្ដាយដើម្បីតែមនុស្សស្រីទេ! ឥឡូវប្អូនខ្ញុំចង់ដូរចរិតធ្វើតាមពួកម៉ាកគេដែលសុទ្ធតែជាអ្នកមានៗប្រជែងគ្នាយកក្មេងៗស្រីស្អាតៗធ្វើជាសង្សារបង្អួតគ្នា ចាយលុយចិញ្ចឹមស្រីៗ ជួល Apartment ឱ្យនៅ ចិញ្ចឹមប្រាក់ខែ ...»
«ខ្ញុំមិនដឹងធ្វើម៉េច ត្រូវទេ!? ខ្លួនជាចៅហ្វាយ នៅដោយចៅហ្វាយ ល្អជាងមករវល់វ៉ល់ៗក្បែរពួកបុគ្គលិកថ្នាក់ទាបៗដូចខ្ញុំ!» ថាហើយខ្ញុំក្រពាត់ដៃបង្ហាញភាពខែងរ៉ែងមិនខ្ចីទ្រដូចគ្នា។ គេដើរចូលមកពីចំហៀង ហើយប្រើសំឡេងថ្នមជាងមុន៖ «គិតដល់មុខមាត់គេផង! គេជាមនុស្សប្រុសដែរណា៎ ដាក់ខ្លួនអស់ប៉ុណ្ណឹងហើយ! មិនដឹងធ្វើម៉េចទៀតទេ ឱ្យយើងសប្បាយចិត្ត រាជិនី? យើងចង់ឡូយបានឡូយហើយ យើងចង់ខ្លាំង គេឱ្យខ្លាំងហើយ ឥឡូវនៅតែពីរនាក់ទេ! ប្រាប់មកចង់យ៉ាងម៉េចទៀត?»
«បងយល់សប្តិល្អ! ឃើញពស់នាគរាជដេញរុំខ្លួនឯង រាជិនី!» ខ្ញុំសើចស្ញាញវិញ ទាំងចិត្តកំពុងស្មុគ។ គាត់ធ្វើឱ្យខ្ញុំនេះមិនតបមិនត ក៏មិនកើតពិតមែន បងRoda? «ស្អីគេបងឯង? ស្រុកបារាំងទើបតែម៉ោង២ភ្លឺ ក្រោកមកកាត់សប្តិទៀត? បានសម្រាកបងល្អ! គ្មាននាគ គ្មានពស់ មានតែអាគាត់ Ex វាដឹកស្រីកាត់ពីមុខក្តៅឡាតែតទាំងព្រឹក! តិចរលាកទាំងអ្នកឆាតឆ្លងទ្វីបមកផងមិនដឹងទេនៀក! សុំនៅស្ងាត់ធ្វើចិត្តសិនហើយ!»
បន្ថែមទៀត

Meysansotheary © 2026.