MSTWriter5 – Meysansotheary

រឿង៖ ក្មេងស្នងធ្មប់

rak smey — Sun, 23 Mar 2025 12:06:00 +0000

ក្នុងភូមិដើមជុំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ ដែលហ៊ុមព័ទ្ធដោយទឹកបឹងថ្លានិងវាលស្រែ ដើមត្នោតព្រៃស្រោង មានក្មេងស្រីអាយុ ១៤ ឆ្នាំម្នាក់ឈ្មោះ រំដួល។

នាងត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះតាមផ្ការំដួលដែលមានក្លិនឈ្ងុយ ជាផ្កាជាតិរបស់កម្ពុជា។ ប៉ុន្តែអ្នកភូមិមិនបានហៅនាងតាមឈ្មោះនោះទេ។ ពួកគេបានហៅនាងថាអ្វីផ្សេងទៀត «ក្មេងស្នងធ្មប់» ហេតុអ្វី? ព្រោះយាយស៊ីម ជាលោកយាយរបស់រំដួល ធ្លាប់ជួយព្យាបាលមនុស្សដោយថ្នាំបុរាណនិងវាយលេខអត្ត គន់គូ។

អ្នកខ្លះហៅគាត់ថាជាគ្រូខ្មែរ អ្នកខ្លះទៀតខ្សឹបខ្សៀវគ្នាថា យាមស៊ីម ជាមនុស្សកាន់ធ្មប់ ចេះមន្តអាគម។

ពេលនោះរំដួលកើតមក ក៏មានស្នាមចាប់កំណើតចម្លែកលើមុខខាងឆ្វេង។ មានដៅក្រហមជារាងដូចភ្លើង។

ភ្នែករបស់នាងក៏មានពណ៌ស្រាលខុសពីក្មេងៗក្នុងភូមិជាមួយគ្នាដែរ។

នាងមានសម្បុរខ្មៅបន្តិចជាមួយសក់វែងក្រាស់ពណ៌ត្នោត។

មនុស្សចាស់ខ្លះដែលល្ងង់និងងប់ជឿអបិយជំនឿ បាននិយាយដើមរំដួលថា នាងជាក្មេងនៃបណ្តាសាដែលនឹងនាំមកនូវសំណាងអាក្រក់ដល់អ្នកភូមិ។

ពួកគេបានហាមប្រាមកូនចៅថា៖

«កុំទៅលេងជិតនាងរំដួល ក្រែងវាធ្វើឱ្យឯងឈឺ!»

ទោះបីរំដួលមិនដែលធ្វើបាបអ្នកណាក៏ដោយនាងបានក្លាយជាក្មេង ស្រីឯកា នៅសាលា គ្មាននរណាចង់អង្គុយក្បែរឬសូម្បីតែនិយាយរករំដួលទេ។

ក្មេងៗបានរើចេញឆ្ងាយពីតុរបស់នាង។ អ្នកខ្លះថែមទាំងសើចចំអកដាក់មុខនាងទៀតផង។

«ចៅស្រីយាយធ្មប់!» ពួកគេបានស្រែក។

ពេលនាងអានសៀវភៅម្នាក់ឯងឬគិតអំពីអ្វីមួយពួកគេស្រែកថា៖

«ហេកមើលកូននោះ! និយាយជាមួយខ្មោច!»

ពួកគេមានទម្លាប់ស្អប់ និងទុកនាងសម្រាប់លេងសើច។ ប៉ុន្តែរំដួលមិនបាននិយាយអ្វីតបតទេ។

ជារៀងរាល់ថ្ងៃ នាងបានអង្គុយនៅក្រោមដើមល្ហុងចាស់ខាងក្រោយផ្ទះរបស់នាង ដោយគូររូបនៅក្នុងសៀវភៅយ៉ាងជក់ចិត្ត។ ដើមឈើមានក្លិនក្រអូបសឹងស្មើនឹងឈ្មោះរបស់នាង។ វាធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ស្ងប់។

លោកនេះ មានតែជីដូននាងទេដែលញញឹមនិងជឿលើនាងថាជាក្មេងនាំសំណាងដល់អ្នកស្រុក។

យាយស៊ីមនិយាយទាំងសិតសក់ឱ្យចៅថា៖

«កូនកើតមក មានអ្វីម្យ៉ាងពិសេសខ្លាំង!»

«ជាអ្វីទៅយាយ?» នាងសម្លឹងខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់ហើយសួរ។

«គឺមុខរបស់ចៅ គឺជាអំណោយមួយ! សំណាង! មិនមែនជាបណ្តាសាទេ!»

នៅតែរំដួលមានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំ។ នាងចង់បានមិត្ត នាងចង់ឱ្យគេចូលចិត្តលេងនិងនិយាយជាមួយ។ គ្រាន់តែ ដើម្បីមានមិត្តភក្តិរំដួលគិតថាវាពិបាកខ្លាំង។

ល្ងាចស្ងួតហួតហែងមួយ ពេលដែលព្រះអាទិត្យរៀបលិចនៅសល់កំដៅ។ សំឡេងស្រែកខ្លាំងៗបានបន្លឺឡើងពេញភូមិ។

«ភ្លើង! ឆេះស្រូវហើយៗៗៗជួយផង ជួយពន្លត់គ្នា!»

រំដួលស្ទុះក្រោក។ នាងបានឮសូរមនុស្សរត់។ គ្រប់គ្នាភ័យស្លន់ស្លោ រហូតដល់រំដួលរត់ចូលជាមួយស្លឹកចេកធំពីរ គ្រប់ពន្លត់ភ្លើង ហើយចង្អុលទៅផ្លូវតូចចង្អៀតកាត់ផ្សែង។

«មីងៗ នាំអាតូចចេញទៅតាមផ្លូវខាងនោះ!»

នាងបានស្រែកបែបនេះព្រោះឃើញកូនមីងបែនយំវង្វេងក្នុងផ្សែង។ ពួកគេប្រហែលជាមករកក្តាមដូចរាល់ដងហើយត្រូវជាប់ក្នុងភាពឈ្លក់ផ្សែង។

«នោះទុយោទឹក ! យើងទាញទឹកពីទីនោះ!»

ពូធឿនជាអ្នកភូមិបានស្តាប់នាងរំដួលហើយក៏រត់មកព្រោះសប្បាយនិងភ្ញាក់ផ្អើលព្រោះទឹកពិតជាដំណើរការ។

មិនយូរទេ ភ្លើងបានស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងតាមរយៈពូធឿនបាញ់ទឹក រួចពន្លត់បានបណ្តើរៗរហូតដល់១០០ភាគរយ។

គ្មាននរណាម្នាក់រងរបួសទេ។ ក្មេងប្រុសតូចនៅក្អកនៅក្បែរភ្លឺស្រែ តែឆ្លៀតងើបមុខមកសម្លឹងនាងព្រោះនាងយកតុក្កតាដីឥដ្ឋរបស់វាដែលរបូតក្នុងស្រែមកឱ្យវិញ។

«ក្មួយមិនមែនជាធ្មប់ទេ» ម្តាយក្មេងបាននិយាយសរសើរយ៉ាងទន់ភ្លន់។

«ហើយថែមជាក្មេងក្មេងឆ្លាត!» ពូធឿនសរសើរនូវសេចក្តីក្លាហានរបស់រំដួល។

គ្រប់គ្នាដែលមកដល់បានទះដៃព្រោះរំដួលកំពុងគ្រាយាយម្នាក់ឈ្មោះ ហ៊ាញ ឡើងមកពីស្រែដែរ។

«ខ្ញុំច្រឡំអុចធូបធ្លាក់! ការពិត ខ្ញុំចង់អរគុណមម្ចាស់ទឹកដីដែលឱ្យស្រែយើងរីកចម្រើន»

គាត់យំ រំដួលខ្សឹបថា «យាយកុំយំអី មិនមែនយាយចង់ឱ្យស្រូវឆេះទេ!»

យាយហ៊ាញបានហៅនាងទៅក្រោមផ្ទះហើយឱ្យនំត្នោតដល់នាងមួយស្បោង។ វាមានរសជាតិឆ្ងាញ់ខ្លាំងណាស់តែមិនស្មើនឹងក្តីសោមនស្សក្នុងចិត្តនាងទេ ដែលត្រូវបានគ្រប់គ្នារាក់ទាក់ញញឹមដាក់។

យប់នោះលោកយាយស៊ីមរបស់នាង បានអង្អែលក្បាលនាង ហើយប្រាប់ថា៖

«អំពើ ល្អជាកុសលដែលជួយដល់មនុស្សល្អ!»

នៅថ្ងៃបន្ទាប់ មានរឿងចម្លែកបានកើតឡើងនៅសាលា។ កុមារីម្នាក់ឈ្មោះ ចិន្តា ជាប្រធានថ្នាក់ បានមកអង្គុយក្បែររំដួល។ នាងបាននិយាយថា៖

«ខ្ញុំចូលចិត្តគំនូររបស់ឯងណាស់! បង្រៀនខ្ញុំផងបានទេ? ហើយយើងជាមិត្តភក្តិគ្នា!»

រំដួលព្រិចភ្នែកសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង នាងហុចសៀវភៅនិងគូល័រឱ្យ៖

«ឯងមិនខ្លាចខ្ញុំទេ?!»

«ទេ! ឯងជាមនុស្សល្អ!» ចិន្តាតបដោយញញឹម។

«ហើយ…ឯងបានជួយ ប្អូនប្រុសតូចរបស់ខ្ញុំពីក្នុងភ្លើង ទេនិយាយបែបនេះ វិញ គឺឯងបាន…ជួយដល់អ្នករាល់គ្នា»។

មិនយូរប៉ុន្មាន ក្មេងៗជាច្រើនបានចូលរួមជាមួយចិន្តាក្នុងការរៀនគូររូប។ នាងបានសរសេរទៅកាន់ពុកម៉ែដែលកំពុងធ្វើការនៅភ្នំពេញថា

«ឥឡូវកូនមានមិត្តភក្តិ៧នាក់ពួកគេចេះគូររូបអស់ហើយ!»

ម្តាយនាងបានសរសេរមកថា៖

«កូនឃើញទេ អំពើល្អជាគ្រឿងសម្រាប់យកឈ្នះឧបសគ្គក្នុងជីវិត!»

ពេលពុកម៉ែរបស់រំដួលត្រលប់មកពីភ្នំពេញមកលេងផ្ទះ គាត់បានទិញនំប៉័ងនិងទឹកដោះគោ។ រំដួលបានយកវាទៅចែកក្មេងៗជាមិត្តមុនពេលលាគេទៅរៀននៅភ្នំពេញ។

យាយនាងក៏មកជាមួយដែរ។ ពេលមកដល់បានប៉ុន្មានថ្ងៃនាងទទួយលបានសំបុត្ររបស់ចិន្តា៖

«ពួកយើងនឹកឯងណាស់! ម្តាយយើងប្រាប់ថា ក្រោយថ្នាក់ទី១២យើងនឹងបានមករៀនជាមួយឯងនៅទីនោះមិនខាន!»

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក អ្វីៗបានផ្លាស់ប្តូរ រំដួលមិនត្រូវបានគេហៅថាកូនគ្រួសារអាបធ្មប់ទៀតទេ។ នាងគ្រាន់តែជារំដួល ដែលជាក្មេងស្រីក្រមុំអ្នកខេត្តដ៏ស្រស់ស្អាត ។

ក្រោយមកនាងបានរៀនចប់ជាមួយចិន្តាផ្នែកទេសចរ។

ពួកគេត្រូវបានទទួលឱ្យសាកល្បងការងារដំបូងក្នុងសណ្ឋាគារមួយ។ ភ្ញៀវបារាំងមួយរូបនិយាយថា ពួកគេជាស្ត្រីខ្មែរ ដែលស្អាតប្លែកពីគ្នាថែមទាំងមានចរិយាសុភាពថ្លៃថ្នូរ មានទឹកចិត្ត និងមានចំណេះដឹង។

ត្រូវចាំថា មនុស្សគ្រប់គ្នាអាចគិតខុសពីយើង តែការពិតនឹងប្តូរពួកគេឱ្យយល់ពីបេះដូងយើងដោយអំពើល្អចិត្តសប្បុរសមិនមែនដោយការខឹងសងសឹកគ្នាទេ។

ថ្ងៃនេះ ចិន្តារត់មកខ្សឹបប្រាប់រំដួលថា៖

«នែ! ជាសាររបស់ប្អូនយើងគឺអាតូច វាប្រលងជាប់ហើយ! វានឹងមកភ្នំពេញនេះនៅខែក្រោយ!!»

រំដួលសប្បាយចិត្តណាស់ ព្រោះដើមល្ហុងចាស់ៗនៅខាងក្រោយផ្ទះរបស់នាងរីកផ្កាជាច្រើន។ នាងដឹងថា ច្រើនឆ្នាំមកនេះ អាតូចនិងម្តាយជួយមើលផ្ទះនាង ។ ទោះនេះជាដើមល្ហុងដាំថ្មី តែពួកគេចង់ចងចាំពីនាង ដែលបានជួយពួកគេចេញពីភ្លើង។

នៅតែមាន អ្នកភូមិចាស់ៗខ្លះ លបគិតថា ការជួយរបស់នាងគឺជាវេទមន្តប៉ុន្តែរំដួលដឹងអំពីការពិត វាមិនមែនជាវេទមន្តទេ តែជាសេចក្តីសប្បុរស ហើយសេចក្ដីសប្បុរសគឺជាវត្ថុទិព្វដែលមានឥទ្ធិពលបំផុតក្នុងចំណោមមនុស្សលោក៕

ចប់

រឿង៖ លើសពីមិត្ត

rak smey — Mon, 28 Oct 2024 12:03:00 +0000

នៅចំកណ្តាលទីក្រុងភ្នំពេញ ចរាចរដ៏មមាញឹក ជាកន្លែងដែលអគារខ្ពស់ៗដាក់ស្រមោលវែងៗ ជះពន្លឺភ្លើងចម្រុះស៊ីវិល័យ គេបានមើលរំលងស្រមោលអព្ទងងឹតនៃភាពក្រីក្រក្នុងសង្កាត់ចុងកាត់មាត់ញកជាយក្រុងមាត់បឹង។

មុតាអាយុ១៦ឆ្នាំ ជាសិស្សវិទ្យាល័យមួយដែលមានការតាំងចិត្តយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការខិតខំចង់បានការងារមកជួយផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសាររបស់នាង។

មួយថ្ងៃៗរបស់នាងត្រូវបានចំណាយទៅលើការងារក្រៅម៉ោង ចាប់ពីការបម្រើកាហ្វេនៅហាង រហូតដល់រៀបចំធ្នើរស្តុកទំនិញនៅSuper Market កាច់ជ្រុងផ្ទះ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលយប់ជ្រៅនិមួយៗរបស់នាងពោរពេញទៅដោយក្តីសុបិន។ មុតា ញញឹមរង់ចាំការមកដល់នៃអនាគតដ៏ប្រសើរមួយសម្រាប់គ្រប់គ្នាក្នុងផ្ទះនេះ ពិសេសបុរសក្មេងជាមិត្តស្និទ្ធបំផុតរបស់នាងក្នុងភូមិ ដែលតែងតែចូលចិត្តងប់ងល់រឿងគូរគំនូរ។

មិត្តពីក្មេងរបស់មុតាម្នាក់នេះ ឈ្មោះ វិចិត្រ ហៅក្រៅអេលិច អាយុ១៧ឆ្នាំ។ អេលិចត្រូវអ្នកភូមិផងចំអន់ថា គឺជាតារា ជាវិចិត្រករវ័យក្មេងម្នាក់ ដែលនឹងបង្កើតកេរ្តិ៍ឈ្មោះសម្រាប់ភូមិមាត់បឹងដ៏ក្រីក្រនេះ។ គេមានប៉ាជាគ្រូបង្រៀនបឋម និងអ្នកម្តាយកាត់ដេរ។

ចំណែកមុតាមានតែយាយនិងម្តាយ ប៉ានាងស្លាប់តាំងពីប្អូនទាំងពីររបស់នាងនៅតូចៗ។ គ្រួសារ៥នាក់នេះ រស់នៅលំបាកខ្វះខាតមុខក្រោយ។

យាយនាងនិងម្តាយរបស់អេលិចជាអ្នកជិតខាងដែលមានទំនាក់ទំនងល្អណាស់ព្រោះម្តាយអេលិចជាមិត្តរបស់ម្តាយមុតាកាលពីនៅកុមារ។

ក្នុងកូនផ្ទះតូចរបស់អេលិច ពោរពេញទៅដោយផ្ទាំងក្រណាត់គំនូរ ជក់ចាស់ ការគូរដែលមិនទាន់រួចរាល់ និងស្នាមពណ៌ចម្រុះ។ ថ្វីដ្បិតតែអេលិចជាក្មេងខ្មែរដ៏មានទេពកោសល្យក៏ដោយ ក៏ពិភពសិល្បៈហាក់ព្រងើយកន្តើយនឹងចំណង់ចំណូលចិត្តផ្នែកគំនូរនេះ មិនដូចខាងចម្រៀងឬតែងនិពន្ធទេ។

ជារៀងរាល់ថ្ងៃមិត្តភូមិផងរបងជាមួយទាំងពីររវល់នឹងការតស៊ូមិនឈប់ដើម្បីដោះស្រាយជីវភាព ហើយការពិតដ៏អាក្រក់នៃពួកគេ គឺការរស់នៅដើម្បីតែធ្វើការ ឯប្រាក់ខែមិនដែលគ្រប់សូម្បីតែមិនធ្លាប់ហូបឆ្ងាញ់ឬខ្ជះខ្ជាយអ្វី។ ទោះជាយ៉ាងណាមុតានិងអេលិចតែងតែឈឺច្អាលចំពោះគ្នា ចូលរួមជួយលើកទឹកចិត្ត ដោះស្រាយការលំបាកឱ្យគ្នា ដូចជាល្ងាចនេះពេលដែលមុតា កំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ចេញពីសាលាទៅកាន់ការងាររៀបចំស្តុក នាងប្រទះឃើញ ខិត្តប័ណ្ណអំពីគម្រោងសិល្បៈសហគមន៍មួយ នៅមជ្ឈមណ្ឌលអង្គការក្នុងស្រុក។

ខិត្តប័ណ្ណនោះគូសបញ្ជាក់សន្យាថា នឹងផ្តល់រង្វាន់២លានរៀល សម្រាប់ការគូរគំនូរជីវិតពិតក្នុងសហគមន៍ ដែលមានបង្កប់ជាពុទ្ធិ លើកទឹកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមកឱ្យឆ្លងកាត់ការតស៊ូបានល្អបំផុត។ នាងញញឹមហើយនឹកដល់អេលិច។ នេះជាឱកាសក្នុងការជំរុញ អ្វីមួយដែលសែនមានន័យដល់ជីវិតរបស់មិត្តនាង។

មុតាគិតយូរណាស់ពេលនាងកំពុងរៀបចំស្តុក ហើយពេលចប់ នាងបានសម្រេចចិត្តមុតមាំថា ស្អែកអាទិត្យមុនទៅហាងកាហ្វេ នាងនឹងដើរវាងកាត់តាមមជ្ឈមណ្ឌលនោះសួរនាំផ្ទាល់អំពីការប្រលងសម្រាប់អេលិច។

ពេលនាងទៅដល់ក៏ឃើញមជ្ឈមណ្ឌលមាន សកម្មភាពមមារញឹក។ ការប្រលងបានផ្អើលដល់ មនុស្សគ្រប់វ័យហើយពួកគេបានមកអង្គុយបង្វឹកការគូររូប គូរគំនូរ និងជជែកគ្នា។ មើលយូរៗទៅ មុតា បានប្រទះឃើញ អេលិចដែលកំពុងតែឈ្ងោកលើផ្ទាំងគំនូរធំមួយនៅជ្រុងរបងសួន។ គេផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងរហូតដល់មិនកត់សម្គាល់ឃើញនាងកំពុងមើលមកឡើយ។

«តើប្អូនប្រុសមកប្រលងការគូរនេះមានបំណងអ្វីដែរ?»នេះជាសំណួរនៃអ្នកបង្វឹកអំពីប្រធានបទលើកទឹកចិត្តបាន សួរឡើង។

អេលិចនិយាយគ្រលរៗគ្រហែមៗថា៖

«បាទ! ខ្ញុំមានបំណងយកប្រាក់ទិញម៉ូតូតូចមួយឱ្យដល់មិត្តខ្ញុំម្នាក់! គេធ្វើការច្រើនកន្លែង និងត្រូវដើរទៅរៀនឆ្ងាយៗគឺដើររហូត!»

មុតាឮហើយ រំជួលចិត្តជាខ្លាំង។ ដោយមិនចង់រំខានការសន្ទនារវាងគេជាមួយគ្រូបង្វឹក ហើយដោយមុតាខ្លួនឯងក៏មិនមានពេលវេលាច្រើនផង នាងបានចាកចេញមកវិញ ដោយដើរផងរំភើបផងព្រោះអេលិចបានដឹងអំពីព្រឹត្តិការណ៍នេះជាមុនទៅហើយ។

គ្រប់យ៉ាងអេលិចមិនដែលនិយាយ ប៉ុន្តែគេតែងតែធ្វើសម្រាប់នាង ដូចជាកាលពីក្មេងគេតែងតែឱ្យបាយឆារបស់គេមកនាង ព្រោះនាងឃ្លាន ឯគេកុហកនាងថាមិនសូវឃ្លាននោះទេ។ ពេលមានភ្លៀង ដើរមកផ្ទះវិញ មានអាវភ្លៀងតែមួយ អេលិចឱ្យមកមុតាជ្រក គេវិញដើរដោយក្លាហានមកផ្ទះទទឹកជោក ក្រោយមកក៏ឈឺគ្រុនញាក់។ នឹកដល់ត្រង់ណេះ មុតាខ្ទប់មាត់សើច។

ល្ងាចនោះដដែល មុតាត្រូវបានអេលិចប្រាប់ពីការប្រកួតគំនូរ។ នាងបានញញឹមហើយលើកទឹកចិត្តគេថា ការសម្រេចចិត្តចូលរួមប្រកួតជារឿងត្រឹមត្រូវណាស់។ ប៉ុន្តែអេលិចស្រពោនបន្តិចព្រោះគេនឹងខកការងារថែមម៉ោងនៅខាងដឹកជញ្ជូនExpress មួយខែជាង ព្រោះមួយថ្ងៃត្រូវមកគូរពីរម៉ោងនៅមជ្ឈមណ្ដលជាមួយគ្រូបង្វឹក។

មុតាបានអង្គុយក្បែរអេលិចនៅមាត់បឹងហើយប្រាប់គេថា ៖

«ត្រូវចាំថា ធ្វើអ្វីក៏ត្រូវលះបង់ដែរ! រាល់ការលំបាកដែលអេលិចធ្វើនៅពេលនេះ គឺជាការសន្សំឥដ្ឋម្តងមួយដុំទៅកសាងអនាគតដែលអេលិចចង់បាន! អេលិចនឹងទៅជាវិចិត្រករល្បី!»

«បើខ្ញុំមិនធ្វើការ ម្ហូបមិនគ្រប់ដល់ចុងខែទេ! ប្អូនខ្ញុំ៥នាក់ ពួកវាទារលុយទៅរៀនទាំងអស់គ្នា! ហើយបើខ្ញុំទៅធ្វើការក្រោយពេលគូរគឺបាន តែយប់ជ្រៅណាស់បានចប់ គេងមិនគ្រប់ ស្អែកក្រោកទៅរៀនទៀត ដល់ចឹងដៃនេះនឹងញ័រហើយខ្ញុំគូរមិនកើតទេតា! មិនទាន់និយាយជាមួយម៉ែទេ គាត់ប្រហែលជាឱ្យខ្ញុំ ប្រលងលើកក្រោយវិញ!»

ដើម្បីនៅទីនេះ លើកទឹកចិត្តឱ្យអេលិចបានឆ្លងកាត់គ្រប់ឧបសគ្គនឹងបានឱកាសសាកល្បង មុតាបានព្យាយាមគិត។

«អ៊ីចេះទៅ អេលិចប្រាប់អ៊ំស្រីថា រាល់ល្ងាចគូរតែ៣០នាទីទេ ពេលអេលិចគូរចាំខ្ញុំទៅជំនួសនៅកន្លែងអេលិចឱ្យហើយអេលិចឯងអាចយកប្រាក់ខែជូនអ៊ំបាន!»

ពួកគេទាំងពីរបានព្រមព្រៀងគ្នាធ្វើបែបនេះ ហើយអេឡិចតែងតែបានចូលទៅគូរជាទៀងទាត់នៅមជ្ឈមណ្ឌលអប់រំសហគមន៍ ចំណែកមុតាមុននឹងទៅធ្វើការនាងតែងដើរវាងមកកាត់តាមនោះព្រោះតែ ការចង់ដឹងចង់ឃើញស្នាដៃបន្តបន្ទាប់របស់អេលិច។

ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃអេលិចទទួលបាន ការកោតសរសើរ ជានិច្ចពីមុតារហូតដល់ផ្ទាំងក្រណាត់ទទេធំមួយបានក្លាយទៅទិដ្ឋភាពបឹងដ៏រស់រវើក។ នៅពេលយប់ចប់ការងារ អេលិចតែងនៅចាំទទួលជូនមុតាមកផ្ទះវិញហើយការជជែករបស់ពួកគេ ចែករំលែកនំចំណីបន្តិចបន្តួចដល់គ្នាតែងតែក្លាយទៅជារឿងប្រចាំសម្រាប់គ្នាទៅវិញទៅមក។

នៅមាត់បឹងត្រជាក់ៗ ពួកគេបានចែករំលែកបទពិសោធន៍នៅកន្លែងការងារក្រៅម៉ោង ការគូរគំនូរនិងក្តីសុបិនរបស់មុតា ដែលចង់មានកូនផ្សារមួយផ្ទាល់ខ្លួន ឯអេលិចចង់មានស្តង់គំនូរមួយលក់ក្បែរៗឬក្នុងផ្សារជាមួយនាង។

ពួកគេស្តាប់ពាក្យពេចន៍គ្នាទៅវិញទៅមកដោយអត់ធ្មត់ ចងចាំ និងអធ្យាស្រ័យ យល់ចិត្តខ្ពស់ បង្កជានិស្ស័យអាណិតស្រលាញ់ពិបាកនឹងបំភ្លេច បង្កើតជាខ្សែចំណងទំនាក់ទំនងកាន់តែខ្លាំងឡើង។

យប់មួយនៅក្រោមផ្ទៃមេឃដ៏ស្រពោនស្ងប់ស្ងាត់មួយ រំលេចដោយគ្រាប់ផ្កាយមួយអន្លើ មុតា និង អេលិចអង្គុយត្រសងជិតមាត់បឹង ។

ជើងរបស់ពួកគេ ដាក់ទៅក្នុងស្រទាប់ជលធាដ៏ត្រជាក់។

ភូមិពលករដ៏ក្រក្រីរបស់ពួកគេសែនស្ងប់ស្ងាត់ មមើលពីនេះទៅ។ ពន្លឺភ្លើងជះតិចៗក្រោមតំណក់រលឹមស្រិចៗ ។

មុតាផ្តោតការក្រឡេកមើលទៅលើរលកខ្មៅស្រអាប់នាផ្ទៃបឹង សំឡេងរបស់នាងទន់ភ្លន់ និងស្ទាក់ស្ទើរ៖ «ម៉ាក់… គាត់ចង់ឱ្យខ្ញុំឈប់រៀន»

នាងនិយាយទាំងអួល។ ពាក្យសំដីរបស់នាង បង្ហាញពីអារម្មណ៍ក្តុកក្តួល ដែលសែនស្រណោះសម្រាប់អេលិចមកឮក្នុងពេលយប់ដ៏ត្រជាក់កម្សត់។

«យាយខ្ញុំឈឺពេក… ម៉ាក់ចង់យកគាត់ទៅព្យាបាលយើងត្រូវការលុយសោហ៊ុយ ហើយខ្ញុំ… ខ្ញុំនឹងត្រូវធ្វើការនៅរោងចក្រ»

អាលិចបានស្តាប់ឮហើយ បេះដូងរបស់គេសោយសោក ព្រោះប្រុសដឹងថា មុតាម្នាក់នេះមានក្តីស្រមៃចង់ក្លាយជាអ្នកនាំភ្ញៀវទេសចរ ចង់និយាយអង់គ្លេសចង់រៀនបានខ្ពស់ដល់មហាវិទ្យាល័យ។

ជាមិត្តម្នាក់ដែលបានមើលឃើញការតស៊ូរបស់នាងក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ដែលគេតែងតែកោតសរសើរថានាងជាកំពូលអ្នកលើកទឹកចិត្តក្មេងក្រីក្រដទៃ ពេលនេះនាងមានវិបត្តិហើយ។

គ្មានវិបត្តិណាធំជាងការបោះបង់ចោលក្តីស្រមៃនោះទេ។

«ទេ! មុតា នឹងមិនឈប់រៀនទេ»

អេលិចឆ្លើយខ្លីហើយឈប់បន្តិច មុនពេលដែលសំឡេងរបស់គេវាចាក្នុងសព្ទសន្យាស្រាលៗថេរ៖

«ខ្ញុំនឹងប្រលងគំនូរចប់អាទិត្យក្រោយ ហើយទៅធ្វើការពេលយប់ថែមពីរម៉ោងនៅតូបអ៊ុំពងទាកូន! ខ្ញុំនឹងជួយលុយម្តាយរបស់មុតាយកយាយទៅពេទ្យ!»

មុតាងក់ក្បាល ភ្នែករបស់នាងភ្លឺឡើង៖

«ខ្ញុំធ្វើដែរលាងចាននៅនុះ!»

«តែម៉ោង១យប់បានចប់ណ៎ា!»អេលិចខ្សឹប។

«ហឹម! បើខ្ញុំមិនបានរៀនទៀត… ខ្ញុំសុខចិត្តធ្លាក់ទៅក្នុងបាតបឹងនេះអេលិច»។

អេលិច លូកដៃទៅចាប់ដៃនាង ម្រាមដៃរបស់ពួកគេជាប់គ្នារាប់នាទីព្រោះនាងយំនិងមិនបដិសេធទេ។ អេលិចសន្យាស្អកស្អា៖

«បើមុតាលោត ខ្ញុំនឹងលោតទៅតាម ព្រោះខ្ញុំត្រូវទាញមុតាឡើងមកវិញ!»

ក្មេងជំទង់សម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក ខណៈដែលបឹងនិងពិភពលោកនេះទាំងមូលហាក់ដូចជា ទប់ដង្ហើមបង្ខាំងពេលវេលាមិនរំខានមនោសញ្ចេតនារបស់គេទាំងពីរឡើយ។

អ្វីដែលពួកគេមានឱ្យគ្នា វាច្រើនជាងពាក្យថាមិត្តភក្តិ។ ពួកគេ មានបេះដូងពីរដែលប៉ះពាល់គ្នាទៅវិញទៅមកដោយមិនចាំបាច់ធ្វើកាយវិការ។

សប្តាហ៍ថ្មីចូលមកដល់ ជាថ្ងៃផុតកំណត់នៃគម្រោងសិល្បៈគំនូរអនាម័យសហគមន៍ ផ្ទាំងគំនូររបស់ អេលិចបានលេចចេញជារូបរាង ទទួលបានការចាប់ចិត្ត និងស្ងើចសរសើរយ៉ាងខ្លាំងតែលែងមានអ្នកណាបានឃើញវាទៀតហើយព្រោះគេរង់ចាំបង្ហាញនៅថ្ងៃប្រកួត។

នៅពេលថ្ងៃប្រលងផ្តាច់ព្រ័ត្របានឈានមកដល់ ក្នុងពិធីតាំងពិពណ៌អ៊ឹកអធឹកមកដល់ ស្នាដៃសិល្បៈរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្ហាញដោយមោទនភាព។ អ្នកដាក់ពិន្ទុ គឺជាមន្ត្រី និងសកម្មជនលើកទឹកចិត្ត នៃអង្គការសហប្រជាជាតិ។

ព្រះអាទិត្យពេលរសៀល បានឆ្លុះបញ្ចាំងតាមបង្អួចវិចិត្រសាល ដែលបញ្ចេញពន្លឺដ៏កក់ក្តៅនាបណ្តាជញ្ជាំងតុបតែង ពោរពេញដោយសិល្បៈ។

អេលិចឈរដោយលាក់កំបាំងចិត្តអន្ទះសារ ភ័យបារម្ភនៅពីមុខគំនូរ ហើយបេះដូងគេលោតញាប់ពេលគេកំពុងកែសម្រួលស៊ុមជាលើកចុងក្រោយមុនមនុស្សម្នាចូលមកមើល ស្នាដៃសិល្បៈនេះ។

អស្ចារ្យណាស់ ពេលដែលទ្រនិចនាឡិកាដល់កំណត់ ទ្វារក៏របើកមកក្នុង ឯមនុស្សគ្រប់គ្នាក៏ត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលមក។

មុតានៅភាំងនឹងទិដ្ឋភាពគំនូរធំមួយផុតក្បាលរបស់នាង គឺ ក្មេងប្រុសម្នាក់បានមុជចុះទៅក្នុងបឹងដ៏ភ្លឺស្វាង ដៃរបស់គេបានលាតទៅជួយក្មេងស្រីដែលកំពុងតស៊ូនៅក្នុងទឹកជ្រៅ។

អារម្មណ៍ដែលចាប់មកក្នុងសង្វាក់ពណ៌គំនូរខៀវ និងចង្វាក់បេះដូងអ្នកទស្សនាបានបង្កើតជាការទះដៃអបអររំពងឡើងជាមួយទស្សនិកជន ខណៈអេលិចនិងមុតាសម្លឹងមុខគ្នាដោយអារម្មណ៍យ៉ាងពិសេស។

នៅពេលចៅក្រមប្រកាសអ្នកឈ្នះ ដង្ហើមរបស់អេលិចសឹង ជាប់កកស្ទះក្នុងបំពង់ក។

«ហើយពានរង្វាន់សម្រាប់សិល្បករវ័យក្មេងល្អបំផុតបានទៅ… ប៉ែន វិចិត្រហៅអេលិច!»

សាលទាំងមូលរំពងទៅដោយស្នូរទះដៃនិងសន្ធឹកចុចថត។

តែអ្វីដែលអេលិចអាចផ្តោតទៅពេលនេះ គឺមុតាដែលឈរនៅក្នុងហ្វូងមនុស្ស ភ្នែករបស់នាងចិញ្ចាចសែនរំភើបរវាងទិដ្ឋភាពដែលនាងសឹងមិនជឿត្រចៀកខ្លួនឯង។

ស្រីតូចប្រញាប់វែកមនុស្សចូលទៅរកអេលិច។ ទាំងទឹកភ្នែកស្រក់នៅពេលនាងឈរថតកពីមុខផ្ទាំងគំនូរដែលប្រាប់ពីរឿងពួកគេបាននិយាយមិនឱ្យអ្នកណាដឹងពេលណាបាននាំអេលិចឱ្យឈ្នះពាន។

«គូរឱ្យខ្ញុំមែនទេ?»

នាងសួរដោយខ្សឹបនិងមានសព្ទ សំឡេងញាប់ញ័រដោយអារម្មណ៍រំភើប។ អាឡិចងក់ក្បាល ទ្រូងរបស់គេប៉ោងដោយអារម្មណ៍មានមោទនភាព និងក្តីស្រលាញ់។

«ខ្ញុំចង់បង្ហាញពីអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ ថា ខ្ញុំនឹងនៅចំពោះមុខមុតាដើម្បីជួយមុតាជានិច្ច ទោះបីជាមានបញ្ហាអ្វីក៏ដោយ!» ទឹកភ្នែករបស់ មុតា ហូរមករហាមតែចាំងភ្លឺដូចពេជ្រនៅលើថ្ពាល់របស់នាង។

«គូរបានស្អាតណាស់!»

នាងនិយាយទាំងសំឡេងបែកៗស្អកៗ ពោរពេញដោយការដឹងគុណ និងស្ញប់ស្ញែង។ ទិដ្ឋភាពមួយដែលហ៊ុំព័ទ្ធដោយស្នូរទះដៃ និងគំនូរពណ៌ខៀវដ៏រស់រវើក អេលិចបានដឹងថាជីវិតនេះគេតែងយល់ខុសថា គំនូរជាសង្សាររបស់គេ តាមពិតមុតាទើបជាម្ចាស់នៃគំនិតក្នុងគំនូរមួយនេះ។

«វាជាសក្ខីភាពមួយចំពោះចំណងមិត្តភាពរបស់ពួកខ្ញុំ! ជា ការសន្យានៃការគាំទ្រ តស៊ូ លើកទឹកចិត្តនិងសេចក្តីស្រឡាញ់ដែលមិនរវើរវាយតាំងពីយូរណាស់មកហើយ!»

គ្រប់គ្នាក្នុងភូមិ មិនមានអ្នកណាជំទាស់ទេ បែរជាម្នាក់ៗបានស្ងើចសរសើរចំពោះភាពស៊ីជម្រៅ និងអារម្មណ៍ដែលបង្កប់នៅក្នុងគំនូរគេទាំងពីរ។

ហើយស្អែកឡើង អេលិចបានចែករង្វាន់ប្រាក់នោះទៅម្តាយមុតាពាក់កណ្តាលជាថ្លៃព្យាបាលយាយនាង ហើយអេលិចអះអាងថា បើមិនមានមុតាទេ គេនេះក៏មិនអាចរកឃើញអ្វីមួយមកគូរបានល្អយ៉ាងនេះដែរ។

មិត្តភាពរបស់ពួកគេបានរីកចម្រើនទៅជាអ្វីដែលកាន់តែស៊ីជម្រៅ ហើយមិនយូរប៉ុន្មានទេ អេលិចបានទទួលឱកាសចេញទៅចែករំលែកអំពីគំនូរខ្មែរនៅប្រទេសបារាំង។ នៅទីនោះ គេបានទាក់ទងការងារខ្លះហើយបន្តការស្នាក់នៅ ដោយតាំងចិត្តខិតខំធ្វើការជាខ្លាំង ខណៈដែលនៅស្រុកខ្មែរ មុតាបានប្រលងជាប់សញ្ញាប័ត្រមធ្យសិក្សាទុតិយភូមិ។

ក្រោមការជ្រោមជ្រែងហិរញ្ញវត្ថុរបស់អេលិច នាងក៏អាចមមានលទ្ធភាពចូលមហាវិទ្យាល័យបាន។

បីឆ្នាំក្រោយមក ពួកគេបានសម្រេចកសាងគ្រួសារហើយមានកូនផ្ទះមួយរស់នៅសមរម្យក្រោយរៀបការ។

នៅថ្ងៃមួយ នៅពេលពួកគេឈរជាមួយគ្នា ក្រឡេកមើលទៅភូមិចាស់ដែលធ្លាប់តែមានសភាពទ្រុឌទ្រោម ពួកគេបានយល់ដូចគ្នាថា គ្រប់បញ្ហាប្រឈមក្នុងជីវិត អាចនឹងត្រូវបានបន្ទន់ដោយចំណងចិត្ត ដែលស្មោះ ជួយគ្នា ដើមម្បីបង្កើត និងបន្តក្តីសុបិនដែលយើងហ៊ានធ្វើហ៊ានសម្រេចចិត្ត៕

ចប់

រឿង៖ ស្នេហ៍នេះ ខ្ញុំនិពន្ធ

rak smey — Sun, 28 Jul 2024 12:05:00 +0000

សំឡេងបេះដូង

ចាក់…ចូកចាក់ ធីញៗធីញ ចូកធីញ…

ភ្លេងដែលបង្កើតពីសំឡេងរបស់មនុស្សប្រុស បានបន្លឺចូលមកក្នុងសោតវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ ស្របពេលដែលខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយចុចកុំព្យូទ័របណ្តើរ រកនឹកនិពន្ធប្រលោមលោកថ្មីបណ្តើរ តាមអារម្មណ៍ដែលជាអ្នកនិពន្ធកំលោះ ដែលមានវ័យ២៨ឆ្នាំ។

ខ្ញុំបែរតាមរកមុខម្ចាស់សំឡេង។ នាយរាងខ្ពស់ សក់រួញខ្លីពណ៌មង្ឃុត ពាក់អាវខ្មៅ និងក្បិនពណ៌ឈាមជ្រូក។ គេលើកដៃម្ខាងដែលកាន់ដំបងឡើងខ្ពស់ផុតក្បាល ដៃឆ្វេងពត់កោងដាក់ត្រឹមចង្កេះ ឯជើងរបស់គេវិញកន្ធែកចេញតាមក្បួនខ្នាតក្បាច់ល្ខោនខោល នាយលើកដំបងគ្រវីលឿន រួចលើកជើងស្តាំឡើងបន្តិច កាន់តែមើលពេលណាខ្ញុំកាន់តែជក់ភ្នែកដល់ថ្នាក់បណ្តាលឱ្យម្រាមដៃ ចុចវាយអក្សរបង្កើតជាពាក្យ រៀបជាប្រយោគលើកសរសើរពីសម្រស់នាយ ឱ្យចូលជាតួអង្គឯករបស់ខ្ញុំភ្លាមៗ។

ណយៗៗៗ…

នាយពត់ពែនដៃជើងចុះឡើង ស្រាប់តែកែវភ្នែករបស់គេក្រឡេកមកចំខ្ញុំ គេហាក់ប្រញាប់ងាកចេញវិញដូចជាខ្ញុំដែរ តែហេតុអ្វីបានជាការប្រសព្វភ្នែកគ្នាមិនដល់មួយនាទីផង វាបានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ខ្ញុំញាប់ញ័រដូចជាខ្លួនជាជនដែលមានកំហុស មិនហ៊ានសូម្បីសម្លឹងកែវភ្នែកទៅកាន់គេវិញ។

ឬវាជាស្នេហា?

ក៏ប្រហែលជាខុសវ័យគ្នាដែរ…

….

រាត្រីកាលដ៏អន្ធិកា មានត្រឹមតែចន្ទមួយចំណិតតូចរះប្រណាំងជាមួយភាពងងឹត ឯខ្ញុំវិញបែរជាអង្គុយសម្លឹងកុំព្យូទ័រថ្មែដោយមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់ ដោយសារតែកំពុងភ្លឹកគិតទៅដល់នាយសង្ហា ដែលពត់ពែនរាំរបាំនៅពីមុខរបស់ខ្ញុំកាលពីព្រឹកមិញនេះនៅឡើយ។

“តើនាយមានឈ្មោះអ្វីទៅ នាយសក់ពណ៌មង្ឃុត? មែនហើយខ្ញុំហៅនាយថា នាយសក់ពណ៌មង្ឃុត!”

ខ្ញុំនិយាយចប់ក៏កម្រើកម្រាមដៃកចុចកុំព្យូទ័រ វាយពាក្យ(នាយសក់ពណ៌មង្ឃុត)ចូលនៅក្នុង Word ប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំ ។

តែថា…

ធ្វើយ៉ាងម៉េចខ្ញុំអាចដឹងឈ្មោះពិតរបស់គេទៅ?

….

១សប្តាហ៍កន្លងផុតទៅហើយ ដែលខ្ញុំតែងតែមកអង្គុយមើលគេហាត់សម្តែងជាមួយមិត្តៗជាច្រើនអ្នកទៀតរបស់គេ ខ្ញុំបានដឹងមកថា សាលាដែលគេកំពុងតែរៀននឹងមានកម្មវិធីធំមួយ ទើបបានជាគេតែងតែហាត់រាំ ដើម្បីត្រៀមទទួលស្វាគមន៍អ្នកមុខអ្នកការដែលនឹងមានវត្តមាននៅក្នុងពិធីនោះអំឡុង២០ថ្ងៃខាងមុខនេះឯង។ ព្រោះតែគេរៀនជំនាញរបាំបុរាណនោះអី!!

គេរាំបានមួយស្របក់ធំ ខ្ញុំស្រាប់តែនឹកមានគំនិតលួចថតយកវីដេអូដែលគេរៀនសម្តែង ទុកយកមកសរសេរអត្ថាធិប្បាយក្នុងប្រលោមលោក។ គិតរួចដៃរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែទាញបានទូរស័ព្ទដៃមកចុចកាំមេរ៉ារួចជាស្រេច ដល់ខ្ញុំបែរទៅរកតួសម្តែង ស្រាប់តែបាត់គេទៅណាបាត់ក៏មិនដឹង។ ខ្ញុំក៏ទម្លាក់ទូរស័ព្ទចុះវិញដោយអស់សង្ឃឹមរួចក៏និយាយខ្សឹបៗតែម្នាក់ឯង៖

“គួរឱ្យស្តាយណាស់!”

“បងចង់ថតខ្ញុំមែន?” សំឡេងមនុស្សប្រុសជំទង់ បន្លឺសឹងតែក្បែគុម្ពត្រចៀករបស់ខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំប្រញាប់ក្រឡេកទៅមើលគេវិញយ៉ាងប្រញាប់សឹងតែធ្លាក់ពីកន្លែងដែលខ្ញុំអង្គុយ។

រាងស្តើង កម្ពស់បាន បង្ហាញស្នាមញញឹមចេញថ្ពាល់ខួច ទាំងសង សក់ខ្លីរមូររួញពណ៌មង្ឃុតរបស់គេរង្គើរតិចៗពេលដែលត្រូវជាមួយកម្លាំងខ្យល់បក់ ដែលផាត់នាំទាំងក្លិនផ្កាចំប៉ីដែលដាំក្នុងបរិវេណសាលានេះមកក្បែរច្រមុះរបស់ខ្ញុំផងដែរ។

“មាន…មានឯណា! បងមិនបានលួចថតឯងទេ”

“មែនហ្អី? តែមុននេះខ្ញុំឃើញបងថត…”

“អត់…អត់មានទេ!”

ខ្ញុំបដិសេធទាំងមិនមើលមុខគេចំឡើយ តែខ្ញុំនៅតែអាចដៀងភ្នែកឃើញថាគេកំពុងតែញញឹមមិនឈប់ដូចជាចង់អស់សំណើចនឹងខ្ញុំ។ ចំណែកខ្ញុំវិញមិនគិតឈរយូរក៏ប្រញាប់ដើរចេញពីមុខរបស់គេបានប្រហែល៥ជំហាន។

“ខ្ញុំឈ្មោះ វឌ្ឍនា! លើកក្រោយបងថតខ្ញុំបាន!”

សំឡេងជំទង់ គ្រាន់តែស្តាប់ក៏ដឹងថាពីរោះនិយាយចេញមកកាន់ខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំលួចញញឹមដោយមិនបែរមុខមើលទៅកាន់គេវិញឡើយ។

វឌ្ឍនា..

ខ្ញុំឈប់ជើងដែលបម្រុងដើរចេញ រួចក៏បែរមុខមកញញឹមទៅគេវិញដែលពេលនេះគេនៅតែបង្ហាញភាពសង្ហាជាមួយឯកសណ្ឋានសំពត់ក្បិនអាវខ្មៅ។

“បង…ឧស្សាហ៍! ឈ្មោះបងគឺ ឧស្សាហ៍!”

ខ្ញុំនិយាយទាំងស្ទាក់ស្ទើរ ព្រោះឈ្មោះរបស់ខ្ញុំវាហាក់ចម្លែកសម្រាប់រូបរាងរបស់ខ្ញុំមិនសមថាឈ្មោះឧស្សាហ៍ បែរជាមនុស្សប្រុសទៅវិញមិនមែនជាស្រី។

“បាទ! បងឧស្សាហ៍”

គេញញឹមហៅឈ្មោះខ្ញុំឮៗដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំស្តាប់បានច្បាស់ តែមិនដឹងថាខ្ញុំកើតអីទេ ស្នាមញញឹមរបស់គេហាក់ធ្វើឱ្យបេះដូងដែលស្ងៀមស្ងាត់ចាប់ផ្តើមលោតខ្លាំងឡើង ស្ទើរតែផ្ទុះចេញមកខាងក្រៅ។

វឌ្ឍនា…ឈ្មោះអ្វីក៏ពីរោះម៉្លេះ?

២.ឈ្មោះពីរោះ

អធ្រាត្រយប់ស្ងាត់ ខ្យល់បក់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញតិចៗមកប៉ះជាមួយស្បែករបស់ខ្ញុំ ដែលកំពុងតែអង្គុយក្បែរបង្អួចសម្លឹងទៅខាងក្រោមជាផ្លូវដែលមិនសូវជាមមាញឹកឡើយ។ ដៃសន្សឹមចុចឃីបត កុំព្យូទ័រផង និងឆ្លៀតញញឹមតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួនសោះ រឿងរ៉ាវទាំងឡាយ ដែលខ្ញុំនិងក្មេងជំទង់ម្នាក់នោះបានសន្ទនាគ្នា ខ្ញុំបានសរសេរចូលមកជាសកម្មភាពតួអង្គរបស់ខ្ញុំទាំងអស់ មែនហើយ ពេលនេះតួឯករបស់ខ្ញុំមានឈ្មោះហើយ។

“វឌ្ឍនា ឈ្មោះពីរោះថែមទាំងសង្ហា!ហុហុ..”

ខ្ញុំនិយាយម្នាក់ឯងហើយក៏ទាំងកាច់កសើចតែម្នាក់ឯងដូចមនុស្សឆ្កួតហើយពេលនេះ

“តែឈប់សិន បើសិនជាស្រលាញ់មនុស្សប្រុសក្មេងជាងខ្លួនអ៊ីចឹងសមអត់?”

ទទួលស្គាល់ហើយ ថាបានលង់នឹងប្រុសជំទង់..

….

ព្រឹកថ្ងៃថ្មី ហើយក៏ជាថ្ងៃទី៨ ដែលខ្ញុំបានឃើញគេរាប់ចាប់ទាំងពីពេលដែលខ្ញុំបានឃើញគេដំបូង។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំដូចជាមិនសូវខ្លាចគេឃើញថាខ្ញុំលួចថតគេទេ គឺខ្ញុំលើកកាំមេរ៉ាមកថតយកសកម្មភាពរបស់គេទុកតែម្តង។

ព្រោះគេបានអនុញ្ញាតខ្ញុំរួចកាលពីម្សិលមិញនោះអី!

គេហាត់សមបានបន្តិច ស្រាប់តែបែរមុខមកញញឹមដាក់ខ្ញុំមិនឈប់សោះ ម្តងក៏បាត់ ហើយមួយភ្លែតក៏ញញឹមមកទៀត ប្រុសជំទង់នេះពិតជាមិនដឹងថា អ្នកនិពន្ធម្នាក់នេះមុខក្រហមដោយសារសកម្មភាពសាមញ្ញៗរបស់គេបែបនេះសោះដល់ថ្នាក់ខ្ញុំមិនអាចបន្តឈរមើលគេញញឹមមករកខ្ញុំបែបនេះបាន រួចក៏ចាកចេញទៅ។

មួយសន្ទុះក្រោយ ខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកកន្លែងគេហាត់សមវិញជាមួយទឹកសុទ្ធមួយដបជាប់ដៃផង។

“ហ្អក៎! យកទៅ បង…ឱ្យ…ឯង! អរគុណសម្រាប់ការឱ្យថតវីដេអូហាត់សម្តែង!”

ខ្ញុំហុចទឹកទៅកាន់មុខរបស់គេដែលកំពុងតែមានញើសហូរពេញផ្ទៃមុខ។

“តាមពិតមិនបាច់ក៏បាន តែបងទិញមកហើយសម្រេចថាខ្ញុំទទួលយកទៅចុះ អរគុណច្រើន!”

គេនិយាយចប់ និងទ្រដៃមកយកទឹកពីខ្ញុំ ដោយមិនភ្លេចរាយមន្តស្នេហ៍តាមរយៈការបង្ហាញស្នាមញញឹមពិឃាតបេះដូងមួយនេះមកកាន់ខ្ញុំសោះ។

គេបើកគម្រប រួចផឹកទឹកដែលខ្ញុំបានឱ្យអស់ភ្លាមៗនៅចំពោះមុខរបស់ខ្ញុំ ទើបគេដាក់ខ្លួនអង្គុយចុះក្បែរ

កន្លែងដែលខ្ញុំអង្កុយ។

“បងជាអ្នកយកព័ត៌មានមែន?”

“អ្នកព័ត៌មាន?” ខ្ញុំឮសំនួរភ្លាមនឹកចង់សើចភ្លែត មិនដឹងថាខ្ញុំរៀបចំខ្លួនបែបណាបានជាគេគិតថា ខ្ញុំគឺជាអ្នកយកការណ៍ឱ្យសារព័ត៌មានទៅវិញ?

“ឬខ្ញុំថាខុស?” គេបន្តសួរមកកាន់ខ្ញុំទាំងទឹកមុខខ្យូតៗមិនដែលរីងស្ងួតភាពរីករាយរបស់គេ។

“ខុសមែនហ្នឹង! នេះបងទុកឱកាសឱ្យម្តងទៀត បើទាយត្រូវ បងនឹង…!”

ខ្ញុំនិយាយមិនទាន់ចប់ស្រាប់តែគេនិយាយកាត់៖

“ប៉ាវបាយ! បងប៉ាវបាយល្ងាចខ្ញុំមួយពេលយ៉ាងម៉េចដែរ?” គេនិយាយស្នើរដាក់លក្ខខណ្ឌមកកាន់ខ្ញុំទាំងញញឹមពព្រាយ។

“ចឹងក៏បាន! ស្មានតែខ្លាច?”

ខ្ញុំរាងអំនួតដាក់គេ តែធាតុពិតចង់ឱ្យគេទាយត្រូវដើម្បីបានបានស្គាល់គ្នាបន្ថែមទៀតសោះ។

“ខ្ញុំតែងឃើញបងមកចុចកុំព្យូទ័រ ហើយមើលខ្ញុំសម្តែងរហូត ខ្ញុំទាយថាបងកំពុងតែសរសេរពីខ្ញុំ…អ៊ីចឹងមានតែបងជា…អ្នកនិពន្ធ?”

គេនិយាយទាំងលើកម្រាមដៃស្រឡូនៗរបស់គេចង្អុលមកកាន់ខ្ញុំជាប់ ដើម្បីរង់ចាំខ្ញុំប្រាប់ថាត្រូវឬមួយក៏ខុស។

“ហាសហា៎..” ខ្ញុំមិនតប ដោយប្តូរមកជាសើចស្រស់ទៅកាន់គេជំនួសវិញ ដែលពេលនេះគេកំពុងតែធ្លាក់ទឹកមុខចុះ បែបជាគេកំពុងតែគិតថាគេបានឆ្លើយខុសហើយមើលទៅ។

“ខ្ញុំឆ្លើយខុសហ្អែស? គួរឱ្យស្តាយមែន!”

គេនិយាយទាំងមិនមានស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខសោះ ហាក់ដូចជាក្មេងល្អិតដែលសុំលុយម៉ែទិញស្ករគ្រាប់មិនបាន ដែលទឹកមុខគេពេលនេះកាន់តែធ្វើឱ្យខ្ញុំទប់សើចមិនបាន ហិហិ..

“ម៉ោង៦នេះ ញ៉ាំបាយល្ងាចជាមួយគ្នាទេ?”

គ្រាន់តែខ្ញុំថាចប់ភ្លាម ខ្ញុំក៏ឃើញពីការប្តូរទឹកមុខរបស់គេស្ទើរ៣៦០ដឺក្រេ មកជាញញឹមស្រស់វិញត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែក ដែលសកម្មភាពនេះខ្ញុំនឹងចងចាំទុក សម្រាប់អារម្មណ៍របស់តួអង្គឯករបស់ខ្ញុំ។

….

ពេលរសៀល…

ខ្ញុំអង្គុយទាំងរសាប់រសល់នៅក្នុងខ្លួនរកថាមិនត្រូវនៅក្នុងហាងអាហារមួយកន្លែងនៅជាន់ទី២ ដែលអាចឱ្យយើងមើលទៅកាន់ទេសភាពខាងក្រៅបាន មានទាំងផ្លូវ និងមានខ្សែទឹកជាទន្លេបួនមុខ ក្បែរព្រះបរមរាជរាំង។

បានមួយភ្លែត ជំហានមនុស្សប្រុសជំទង់បានបើកទ្វារចូលមកដល់។ នាយពាក់អាវយឺតពណ៌សពីខាងក្នុងអាវក្រៅកឌុបដៃខ្លីពណ៌ខៀវស្រាល ជាមួយខោខូប៊ូយ បូករួមទាំងស្បែកជើងប៉ាត់តាពណ៌សផង តាមស្ទីលយុវវ័យដែលគេនិយម តែគេនៅចំពោះមុខរបស់ខ្ញុំនេះកាន់តែសង្ហាប្លែកជាងសព្វមុនទៅទៀត ដល់ថ្នាក់ខ្ញុំសម្លឹងមើលគេដល់ថ្នាក់ភ្លឹកមិនដឹងខ្លួនឡើយ។

គេបានដើរចូលមកដល់តុដែលខ្ញុំកំពុងតែអង្គុយរង់ចាំគេ ទាំងដែលគេមិនចោលស្នាមញញឹមដែលខ្ញុំតែងតែចង់ឃើញនោះសោះ។ និយាយមែនលង់នឹងស្មាមញញឹមហ្នឹងខ្លាំងហ្មង!

៣.ស្នាមញញឹមរបស់គេ

“ហេឡូ បងឧស្សាហ៍! ខ្ញុំមកដល់ហើយ!”

សំឡេងផ្អែមស្រទន់បានដាស់អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ ឱ្យភ្ញាក់ពីការលង់ជាមួយសម្រស់របស់ក្មេងជំទង់ ដែលកំពុងមានវត្តមានចំពោះមុខរបស់ខ្ញុំត្រង់ភ្លឹងដូចគោរពទង់ជាតិ តែដៃស្តាំរបស់គេកំពុងតែបក់ម្តងទៅឆ្វេង ម្តងទៅស្តាំជាការសួស្តីបែបលោកខាងលិច។

“មកហើយហ្អែស? ឆាប់អង្គុយមក!” ខ្ញុំនិយាយទាំងទាក់ទើរ ព្រោះទើបតែភ្ញាក់ពីការសម្លឹងមុខសង្ហារបស់គេនោះអី។

“បាទ!”

“និយាយអ៊ីចឹង ឯងចង់ហៅអី ក៏ហៅមក បងអ្នកប៉ាវតាមសន្យាណា!” ខ្ញុំនិយាយចប់ អ្នករត់តុស្រីម្នាក់ក៏បានដើរមកឈប់ក្បែរពួកយើង បន្ទាប់មកនាងក៏ហុចសៀវភៅមឺនុយពីរក្បាលមកឱ្យយើងម្នាក់មួយក្បាលដើម្បីកុម៉្មង់ម្ហូបញ៉ាំ។

និយាយអ៊ីចឹងមិនដឹងថាខ្ញុំថ្ងៃនេះកើតអ្វីទេ មានអារម្មណ៍ថាដូចជាមិនមានព្រលឹងនៅក្នុងខ្លួនយ៉ាងម៉េចក៏មិនដឹង ពេលដែលបានអង្គុយទល់មុខរបស់គេ ដែលជាមនុស្សមានស្នាមញញឹមគ្រប់ពេល វាស្រាប់តែធ្វើឱ្យបបូរមាត់របស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមចេះញញឹមតាមគេដោយមិនដឹងខ្លួន ឯផ្ទៃមុខចាប់មានអារម្មណ៍ថាក្តៅអ៊ុនៗដូចចង់គ្រុន តែខ្ញុំបែរជាមានអារម្មណ៍ថាតាមពិតមុខរបស់ខ្ញុំកំពុងតែឡើងក្រហមទៅវិញទេ ពិសេសពេលដែលត្រូវបានគេចាប់បានថាខ្ញុំលួចសម្លឹងមុខរបស់គេម្តងៗខ្ញុំសឹងតែងាកមុខចេញមិនទាន់ ហើយរកកលដល់ថ្នាក់ភ្លេចដកដង្ហើមទៀតផង។

លួចពេញចិត្តប្រុសក្មេងម្តងហេតុអ្វីក៏ពិបាកម៉្លេះ?

“បងចូលចិត្តខ្ញុំទេ? មើលចុះខ្ញុំទំនងជាសាច់ខ្ចីអត់? ប្រហែលជាស្រួលទំពា ហើយផ្អែមថែមទៀត!!”

គេនិយាយមកខ្ញុំបែបនេះ តើគេដឹងថាខ្ញុំគិតអីមែនទេ?

“…” តែខ្ញុំមិនតបបានត្រឹមអង្គុយអៀនរមួលខ្លួនតែម្នាក់ឯង ដូចឆ្គួត។

“បង! បងឮខ្ញុំសួរអត់?” គេដំឡើងសំឡេងបន្តិចទើបធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ទាំងភាំងៗ ទើបគេនិយាយបន្ត៖

“ខ្ញុំសួរថា បងចូលចិត្តញ៉ាំសាច់គោស្ទេកឬអត់? មើលទៅទំនងជាស្រួលទំពា!”

ឮបែបនេះហើយខ្ញុំបានត្រឹមហួសចិត្តនឹងខ្លួនឯងជាខ្លាំង គេនិយាយបែបនេះ បែរជាស្តាប់ចេញបែបណាឯណោះឆ្កុយ!!

ហ្អើយ…ខ្ញុំ! ស្អែកត្រូវទៅឱ្យពេទ្យពិនិត្យម្តងហើយ។

….

“ថាម៉េច? គេជាអ្នកណា? ឈ្មោះអី? គ្រប់១៨ឬអត់? នែ! ប្រយ័ត្នតែជាប់ទោសពីបទបៀតបៀនក្មេងមិនទាន់គ្រប់អាយុណាវ៉ើយ!”

អាពេទ្យ មិត្តជំនាន់វិទ្យាល័យ បែរមកសួរខ្ញុំជាប់ៗរកពេលដកឃ្លាគ្មាន។

“ហ្អើយ! អាពេទ្យ! ឯងប្រុងសួរយើងមួយលានសំណួរក្នុងពេលតែមួយឬយ៉ាងម៉េច? រកតែយើងរកពេលដកដង្ហើមគ្មាន!”

ខ្ញុំនិយាយបកទៅវិញ ព្រោះថាខ្ញុំមិនដឹងត្រូវឆ្លើយសំណួរណាមុនពិតមែន ខំមករកពេទ្យឱ្យជួយមើលវិបត្តិ បែរជាត្រូវជាប់ទោសបំពានក្មេងទៅវិញ។

“អឺ…យើងចេះតែព្រួយទៅ នៅសុខៗមកប្រាប់ពេទ្យថាបានទៅលង់ជាមួយក្មេងជំទង់ ចុះបើគេមិនទាន់គ្រប់អាយុមែននោះ តើឯងនិងធ្វើម៉េច?”

“មានយ៉ាងម៉េច? គឺយើងនិងដាក់មេប្រូចនោះអី!ហាសហា..!” ខ្ញុំតបបែបលេងសើច។

“ឥឡូវ ឆាប់ប្រាប់យើងភ្លាមមកថា…ចួបគេយ៉ាងម៉េច? ហើយចួបពីពេលណា? មានបាន…នែក…ដេកជាមួយគ្នាឬនៅ?”

ផាច់!

“អាឈ្លើយ! នេះឯងគិតថាយើងចង់ស៊ីស្មៅខ្ចីហ្អែស?” អាពេទ្យលើកដៃអង្អែលស្មាក្រោយពីត្រូវខ្ញុំដាក់មួយដៃ។

“យើងគ្រាន់តែសួរតើ នឹងបានការពារគ្រាន់ជាងមិនការពារនោះអី!” នេះចំជាមិត្តរបស់ខ្ញុំមែន។

“គ្មានទេ! យើងនិងគេស្គាល់គ្នាបាន១០ថ្ងៃ អាយុរបស់គេយើងមិនទាន់ដឹងផង ដឹងតែថា…”

ខ្ញុំ្ញញញឹមទាំងមុខក្រហមទើបនិយាយបន្ត៖ “គេឈ្មោះ វឌ្ឍនា ហើយគេញញឹមស្រស់ណាស់ ពេលដែលយើងចួបគេដំបូងក៏លង់និងស្នាមញញឹមរបស់គេនោះតែម្តង! មិនដឹងជាក្មេងស្អីមិនដឹង ស្អាតក៏ស្អាត ថែមទាំងឈ្មោះពីរោះទៀត!” ខ្ញុំនិយាយទាំងលោដៃទៅចាប់ជាយអាវរបស់អាពេទ្យញីញក់ឡើងពេញហ្នឹង។

“យើងថាឯងធ្ងន់ធ្ងរមិនខាន!!”

៤.ចុងបញ្ចប់បែបណា?

ធ្មេចបើកៗ ថ្ងៃដែលគេត្រូវសម្តែងក៏ចូលមកដល់។ ក្នុងកម្មវិធីពិព័រណ៍ស្នាដៃនិស្សិតដែលមានប្រាំមហាវិទ្យាល័យចូលរួម។ និស្សិតតាមមហាវិទ្យាល័យនីមួយៗបានរៀបចំការពិព័រណ៍ជាច្រើនត្រូវតាមមុខជំនាញរបស់ពួកគេ ហើយអ្វីដែលសំខាន់គឺថានៅពេលយប់និងមានការសម្តែងទស្សនីយភាពបុរាណជាច្រើនទម្រង់ កាន់តែពិសេស យប់នេះខ្ញុំក៏នឹងបានមើលវឌ្ឍនាសម្តែងផងដែរ។

ពេលវេលាសំខាន់បានចូលមកដល់ សំឡេងភ្លេងបុរាណបន្លឺឡើងពីរោះគ្រលួច បានបន្តិចតួល្ខោនក៏ចេញសំឡេងមក។ សម្រាប់ខ្ញុំ ទោះជាល្ខោនខោលតម្រូវឱ្យតួទាំងអស់ត្រូវបានពាក់ខ្មុក តែខ្ញុំនៅតែអាចចំណាំបានថាអ្នកណាជាវឌ្ឍនាដែលខ្ញុំតែងតែសរសេរគេជាតួឯករបស់ខ្ញុំ។

មួយសន្ទុះការសម្តែងបានបញ្ចប់ ជាមួយសំឡេងទះដៃសាទរយ៉ាងរំពង។ ក្មេងជំទង់ដែលខ្ញុំស្គាល់គេបានដោះមុខខ្មុកចេញ ហើយញញឹមពីលើវេទិកាសម្តែងមកកាន់ទស្សនិកជនដែលកំពុងតែអង្គុយមើលត្រៀបត្រា។ តែមិនដឹងយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំគិតថាគេបែរជាកំពុងតែញញឹមផ្តោតមកកាន់ខ្ញុំទៅវិញ។

តើគេមានអារម្មណ៍ដូចជាខ្ញុំដែរទេ?

បើគេដឹងថាខ្ញុំកំពុងតែស្រលាញ់គេ តើគេអាចរើសអើងចំពោះការស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាដែរឬទេ?

៣ខែក្រោយមក…

ទីបំផុតប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំបានចេញបោះពុម្ពផ្សាយហើយ រឿងនេះមានចំណងជើងថា ស្នេហ៍នេះខ្ញុំនិពន្ធ។ ទោះមិនប្រាប់ប្រហែលជាអ្នកទាំងអស់គ្នាដឹងថា តួឯករបស់ខ្ញុំជាអ្នកណា។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថា គេនឹងបានអានប្រលោមលោកមួយនេះ ដើម្បីឱ្យគេអាចយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយប្រាប់គេពេលកន្លងមក។

មិត្តអ្នកអានជាច្រើនបានកំពុងនឹងចូលរួមក្នុងកម្មវិធីសម្ពោធប្រលោមលោកស្នាដៃទី៣របស់ខ្ញុំ។ ពិតហើយថា វាមិនមែនជាលើកទី១ដែលខ្ញុំនឹងត្រូវឡើងនិយាយពាក្យពេចន៍ខ្លះៗ ទាក់ទងជាមួយការសរសេរប្រលោមលោកនេះឡើង តែនេះបែរជាកម្មវិធីដែលខ្ញុំភ័យរំភើបខ្លាំងផងដែរ។

ប្រាវ!!!

ស្នូរទះដៃលាន់កងរំពង នៅពេលដែលខ្ញុំបានឡើងទៅលើវេទិកា។ ខ្ញុំដកដង្ហើមវែងៗ បន្ទាប់មកក៏ប្រឹងសម្លឹងមើលជុំវិញនេះសង្ឃឹមថា គេនឹងអាចមកចូលរួមបាន តែមិនអាចទេ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ ដឹងចាប់តាំងពីពេលដែលខ្ញុំសារភាពចំពោះគេដំបូងមកម្ល៉េះ…

៣ខែមុន…

វឌ្ឍនា ចុះពីឆាកហើយក៏ដើរសំដៅមកក្បែរខ្ញុំ។ នៅយប់នោះ យើងបានដើរមើលពិព័រណ៍ជាមួយគ្នា ញ៉ាំអាហារតាមស្តង់ជាមួយគ្នា វាហាក់បីដូចជាការសាងអនុស្សាវរីជាមួយគ្នាយ៉ាងអ៊ីចឹង។

“បងមានរឿងចង់ប្រាប់!” ខ្ញុំនិយាយទៅកាន់គេនៅខណៈពេលដែលគេបែរមកមើលមុខរបស់ខ្ញុំដោយការងឿងឆ្ងល់។

“បាទ?”

“ឯង…ឯងគិតយ៉ាងណា…បើបងប្រាប់ថាបងស្រឡាញ់ឯង!”

ខ្ញុំនិយាយចេញពីភាពក្លាហានដែលមាននៅក្នុងខ្លួន។ វាមិនមែនជារឿងងាយនោះទេដែលត្រូវសារភាពស្នេហ៍ទៅកាន់មនុស្សម្នាក់ដែលយើងមិនដឹងថាគេស្រលាញ់យើងវិញឬមួយក៏អត់?

“បងនិយាយលេងមែន?”

គេសួរមកកាន់ខ្ញុំ រួចក៏ថយក្រោយឆ្ងាយពីខ្ញុំមួយជំហាន។ ទង្វើរបស់គេបានធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងភ្លាមថា ខ្ញុំកំពុងតែត្រូវបានបដិសេធ។

“បង…បងសូមទោស!” ខ្ញុំនិយាយសូមទោសព្រមទាំងឈានមួយជំហានទៅក្បែរគេ តែគេស្រាប់តែថយមួយជំហានឆ្ងាយពីខ្ញុំ បន្ទាប់មកគេក៏ដើរចេញពីខ្ញុំដោយមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។

ត្រឡប់មកកាន់បច្ចុប្បន្ន…

“សួស្តីមិត្តអ្នកអានទាំងឡាយ! ជាដំបូងខ្ញុំសូមអរគុណសម្រាប់ការគាំទ្រស្នាដៃនិពន្ធរបស់ខ្ញុំកន្លងមក។ ខ្ញុំជាអ្នកនិពន្ធមួយរូបដែលសរសេរពីជ្រុងមួយរបស់មនុស្ស ដែលមានមនុស្សជាច្រើនមិនដែលទទួលស្គាល់ នោះគឺ ការស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា! ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា មិនងាយស្រួលទេ ដែលកែផ្នត់គំនិតរបស់មនុស្សឱ្យមកធ្វើអ្វីតាមយើងត្រូវការ តែខ្ញុំជឿថាតាមរយៈប្រលោមលោកនេះ យើងនឹងអាចប្តូរការគិតមួយចំនួនរបស់មនុស្សឱ្យមកគិតតាមផ្លូវវិជ្ជមានបាន ដោយលុបបំបាត់ការមើលរំលងថាការស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាជារឿងដែលមិនអាចទៅរួច!”

ខ្ញុំនិយាយរួច ស្នូរទះដៃបានបន្លឺឡើងម្តងទៀត ភ្លាមនោះ មនុស្សម្នាក់ដែលខ្ញុំមិនគិតថាគេមានវត្តមាននៅទីនេះស្រាប់តែបង្ហាញខ្លួនឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ គេដើរចូលមករកមុខឆាកដោយមិនដែលចោលស្នាមញញឹមដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំឈ្លក់វង្វេង គេឈប់ដំណើរ រួចក៏និយាយមកកាន់ខ្ញុំ៖

“រឿងនេះខ្ញុំអានចប់ហើយ សុំហត្ថលេខាពីអ្នកនិពន្ធផង!”

គេហុចសៀវភៅនៅក្នុងដៃមកឱ្យខ្ញុំទាំងរក្សាស្នាមញញឹមដដែលជាដដែល ដូចជាកាលយើងបានចួបគ្នាដំបូង។ ខ្ញុំញញឹមទាំងស្រក់ទឹកភ្នែកនៅចំពោះមុខអ្នកគ្រប់គ្នា តែប្រហែលជាគ្មានអ្នកណាដឹងឡើយថាខ្ញុំយំដោយសារអ្វី?

“អានចប់លឿនម្ល៉េះ?បងទើបតែដាក់លក់ថ្ងៃនេះទេ!”

ខ្ញុំនិយាយឡើងខណៈពេលដែលសម្រួលអារម្មណ៍ នឹងជូតទឹកភ្នែកចេញអស់។

“ព្រោះតួអង្គក្នុងនេះជាខ្ញុំ!” គេឆ្លើយមកកាន់ខ្ញុំដោយរក្សាស្នាមញញឹមជាប់ដដែល។

“បើអ៊ីចឹងមែន មានពាក្យរិះគន់មកកាន់អ្នកនិពន្ធទេ?” ខ្ញុំសួរទៅគេ តែគេស្រាប់តែសើចស្រស់មកកាន់ខ្ញុំរួចទើបឆ្លើយតប៖

“ខ្ញុំស្តាយណាស់ ដែលបងបញ្ចប់រឿងតែត្រឹមនោះ!” គេធ្លាក់ទឹកមុខបន្តិច រួចនិយាយបន្ត៖

“បងអាចឱ្យខ្ញុំបញ្ចប់រឿងនេះឱ្យរីករាយនៅចុងបញ្ចប់បានដែរទេ?”

“…” ខ្ញុំមិនតបដោយរវល់តែនៅគិតពីពាក្យសម្តីរបស់គេ គេសម្លឹងមកមើលមុខខ្ញុំជាប់។

“ខ្ញុំសូមទោសផង ដែលចាកចេញចោលបងនៅយប់នោះ! ពេលនោះខ្ញុំមិនអាចសម្រេចចិត្តបាន ខ្ញុំមិនដឹងថា តើខ្ញុំមានអារម្មណ៍បែបណាចំពោះបង ហើយកាន់តែមិនហ៊ានទទួលយកក្តីស្រលាញ់របស់បងបាន តែ…តែពេលដែលខ្ញុំលែងបានឃើញមុខរបស់បងរយៈពេល៣ខែ ទើបខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំនឹកបងខ្លាំងប៉ុនណា ខ្ញុំយល់ពីអារម្មណ៍របស់បងហើយ! តើបងផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំបញ្ចប់…រឿងនេះជាមួយបងបានដែរទេ?”

គេនិយាយច្រើនជាងរាល់ដងដែលខ្ញុំបាននិយាយគ្នា ខ្ញុំជឿថា អ្នកអានប្រលោមលោកប្រាកដជាដឹងថាគេកំពុងតែសារភាពថាគេក៏ស្រលាញ់ខ្ញុំដែរ តែខ្ញុំកាន់តែសរសើរដែលតួឯករបស់ខ្ញុំសារភាពស្នេហាដោយមិនប្រើពាក្យថា ស្រលាញ់សូម្បីតែមួយម៉ាត់នៅក្នុងប្រយោគដែលគេនិយាយមកកាន់ខ្ញុំអម្បាញ់មិញ។

ចុះអ្នកអានវិញ យល់ថាខ្ញុំគួរតែកែរឿងដែលខ្ញុំបានបញ្ចប់ហើយដោយរបៀបណា?

ខ្ញុំមិនតបជាមួយគេ តែខ្ញុំបានដើរទៅរកក្បាលម៉ៃក្រូហ្វូន ហើយនិយាយទៅកាន់មិត្តអ្នកអានរបស់ខ្ញុំថា៖

“ខ្ញុំសូមទោសមិត្តអ្នកអាន ដែលខ្ញុំមិនអាចបញ្ចប់ប្រលោមលោកមួយនេះដោយភាពរីករាយបាន!”

គ្រប់គ្នារួមទាំងវឌ្ឍនា នាំគ្នាធ្លាក់ទឹកមុខគ្រប់គ្នា ហើយខ្ញុំបានឃើញគេ កំពុងតែចង់ស្រក់ទឹកភ្នែកទើបខ្ញុំនិយាយបន្ត៖

“ខ្ញុំដឹងថា អ្នកអានប្រលោមលោក តែងចង់បានចុងបញ្ចប់មួយដែលរីករាយ ដោយមិនត្រូវការឱ្យតួអង្គដែលទាំងអស់គ្នាកំពុងតាមដានសោកសៅឡើយ! តែខ្ញុំចង់ប្រាប់អ្នកទាំងអស់គ្នាថា! ជីវិត គឺមិនចេះតែរីករាយរហូតឡើយ…ថ្ងៃខ្លះកើតទុក្ខយើងក៏យំ ថ្ងៃខ្លះសប្បាយយើងក៏សើច ហើយដូចគ្នាជាមួយប្រលោមលោកនេះដែរ ពេលខ្លះអ្នកនិពន្ធក៏បញ្ចប់រឿងដោយឱ្យអ្នកអានរំភើបរីករាយ ហើយពេលខ្លះក៏ចៀសមិនផុតពីបញ្ចប់រឿងដោយទុកនៅភាពសោកសៅ គឺដើម្បីតែរំឮកថា នៅក្នុងជីវិតរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ មានភាពសប្បាយ និងភាពសោកសៅដើរទន្ទឹមគ្នា ហើយយើងត្រូវឆ្លងកាត់មិនចេះចប់ឡើយ ទោះមិនសោកសៅថ្ងៃនេះ ក៏គង់មានថ្ងៃណាមួយយើងក៏សោកសៅ បើមិនរីករាយនៅថ្ងៃនេះ ក៏គង់មានថ្ងៃណាមួយរីករាយជាមិនខាន ដូចនេះ យើងគួរតែរស់នៅឱ្យសប្បាយជាមួយពេលវេលាដែលយើងមាននៅពេលនេះជាជាងពេលណាៗទាំងអស់!” ខ្ញុំនិយាយចប់ គ្រប់គ្នាក៏បានទះដៃយ៉ាងកងរំពង តែមនុស្សម្នាក់ស្រាប់តែងើបឈរឡើងហើយសួរមកកាន់ខ្ញុំថា៖

“បើអ៊ីចឹង ចុះរឿងនេះមានវគ្គ២ដែរទេ?”

ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងសំនួរនេះណាស់ ខ្ញុំចង់ឆ្លើយតបពេលនេះថា៖

“ប្រាកដណាស់ ខ្ញុំមិនអាចយកសៀវភៅដែលបោះពុម្ពហើយមកបន្ថែមសាច់រឿងជាក្រោយឡើយ! តែ…” ខ្ញុំសម្លឹងមើលមុខរបស់ប្រុសជំទង់ដែលមានវត្តមាននៅទីនេះទើបថាបន្ត៖

“តែខ្ញុំអាចសរសេរវគ្គបន្តបាន! តើយើងអាចសរសេរវគ្គ២រួមគ្នាបានទេ?” ខ្ញុំនិយាយចប់ក៏ដើរទៅជិតគេ ហើយញញឹមយ៉ាងមានក្តីសុខ គេក៏រត់មកឱបខ្ញុំជាប់រួចនិយាយថា៖

“បាន! ខ្ញុំនឹងសរសេរវាជាមួយបង!”

គ្រប់គ្នាក្នុងសាលនាំគ្នាទះដៃព្រមគ្នា ធ្វើឱ្យខ្ញុំរំភើបដល់ស្រក់ទឹកភ្នែក។

កម្មវិធីសម្ពោធសៀវភៅបានបញ្ចប់ គ្រប់គ្នាដែលបានជាវសៀវភៅក៏បានសុំហត្ថលេខា និងថតរូបជាមួយខ្ញុំ ពិសេស ពេលដឹងថាតួអង្គពិតក៏មានវត្តមាននៅទីនេះ ពួកគេក៏សុំវឌ្ឍនាថតជាមួយដែរ។

ចុងក្រោយ ខ្ញុំឈរសម្លឹងទៅកាន់មុខមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ត្រូវបានអ្នកគាំទ្រសុំថតរូបជាមួយយ៉ាងមានក្តីសុខ។ ខ្ញុំមិនដឹងថាថ្ងៃខាងមុខជីវិតស្នេហាយើងទាំងពីរបន្តជាបែបណា ដែលខ្ញុំនឹងសូមជ្រើសរើសមានក្តីសុខជាមួយអ្វីដែលកំពុងកើតមាននៅពេលនេះ ខ្ញុំមិនស្តាយក្រោយចំពោះការសម្រេចចិត្តនេះឡើយ។

ចប់!!!

រឿងពួកយើង

rak smey — Sun, 30 Jun 2024 12:10:00 +0000

ស្នេហាជារឿងស្មុគស្មាញមួយដែលពួកយើងសែនរវល់ជាមួយ។ ខ្ញុំមានមិត្តស្រីជាច្រើន ដែលធ្លាប់ពាក់ព័ន្ធគ្នា តែច្រើនឆ្នាំកន្លងទៅ ខ្ញុំមានតែនារីម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលខ្ញុំបានទៅក្រៅជាមួយហើយនឹកនារហូតមក។

នាងឈ្មោះ វីណាយ៉ា អាយុ២២ឆ្នាំ មានការងារជាអ្នកហាត់ការ។ មិនដឹងទេថា យប់ដំបូងរបស់ពួកយើង បានបណ្តាលឱ្យនាងមានផ្ទៃពោះ។

ខ្ញុំបានបាត់មុខនាងជាងមួយខែ ក៏នៅតែនឹកនាង។ កាលនោះគឺ តែដោយសារខ្ញុំមានធុរៈចេញទៅស្រុកថៃធ្វើការដែលក្រុមហ៊ុនចាត់ឱ្យខ្ញុំទៅ។ ពីស្រុកថៃ ខ្ញុំទាក់ទងនាងមិនបាន។ វីណាយ៉ាមិនឆ្លើយឈែតនិងខលទេ។ ខ្ញុំគិតថានាងមិនពេញចិត្តចំណងទាក់ទងពួកយើង តែខ្ញុំនៅតែបន្តនឹកនាង នឹករឿងផ្អែមល្ហែមរវាងពួកយើង។ ខ្ញុំគ្រាន់តែសម្រេចចិត្តថា គោរពតាមការគិតរបស់នាងទៅចុះ។

ពេលមកដល់ភ្នំពេញវិញ សន្តិសុខចិត្តរបស់ខ្ញុំត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញ។ ខ្ញុំស៊ើបដឹងថា វិនីយ៉ាដែលមិនហៅត្រឡប់រាល់ការហៅទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំ មកពីនាងមានផ្ទៃពោះ។

យប់នោះខ្ញុំពិបាកចិត្តមែនទែន ហើយទីបំផុតទៅ ពីរថ្ងៃក្រោយមក ខ្ញុំបានសម្រេចចិត្តទៅរកនាងដល់កន្លែងធ្វើការ។ នាងមិនអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំឡើងទៅទេ ខ្ញុំអង្គុយចាំលុះនាងចប់ម៉ោង។

ល្ងាចនោះ យើងចេញដើរលេង រកកន្លែងនិយាយគ្នា។ នៅពេលខ្ញុំនិយាយថា ខ្ញុំដឹងរឿងនាងនិងកូនក្នុងពោះអស់ហើយនាងក៏យំ។ ចិត្តខ្ញុំពិតបាកណាស់ ពេលនាងសារភាពប្រាប់ខ្ញុំថា នាងពិតជាមានផ្ទៃពោះជិតបីខែហើយ មិនដឹងប្រាប់អ្នកផ្ទះបែបណា។

ខ្ញុំគិតថា ចិត្តខ្ញុំមិនគិតសូម្បីតែបន្តិច ថាបានស្តាយក្រោយ។ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា មិនដូចស្រីមុនៗទេ ខ្ញុំពិតជាមានស្នេហាជាមួយនាង។ ខ្ញុំនឹងទទួលខុសត្រូវ ហើយយើងនឹងមានកូននេះ។

ខ្ញុំនឹងធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់នាង។

ពេលយើងជិះម៉ូតូជាមួយគ្នា នាងអង្គុយនៅពីក្រោយខ្ញុំហើយបន្តយំសោក។ ខ្ញុំចេះតែសួរនាងថា តើហេតុអ្វីបានជានាងមិនសប្បាយចិត្តនឹងស្នេហានេះ ខ្ញុំប្រាកដប្រជាណាស់ ណាមួយខ្ញុំក៏មានការងាររឹងមាំដែរ។ តាមផ្លូវ មនុស្សម្នាសម្លឹងមើលមកពួកយើង ដូចជាខ្ញុំហៀបនឹងរត់ចោលនាងឬនាងតាមអង្វរខ្ញុំបែបនោះដែរ។ ខ្ញុំឱ្យនាងឈប់យំ។

ទីបំផុតទៅនាងបានសារភាពប្រាប់ខ្ញុំថា នាងក៏មិនដឹងថា ខ្ញុំជាឪពុកកូននេះមែនឬអត់ ឬជានរណាទេ។ ខ្ញុំសឹងបាត់ជំហរដួលម៉ូតូ។

មិនស្មានទេថា រយៈពេលខ្លីនេះសោះ នាងហ៊ានឆ្លងកាត់ពេលវេលាសាកល្បងជាមួយបុរសផ្សេងទៀត? ពិតជាដាច់ដាបមែន។

ស្រីមុខស្លូតម្នាក់នេះ បានបោកប្រាស់បេះដូងរបស់ខ្ញុំ ទាំងពេលខ្ញុំធ្វើដំណើរទៅបំពេញបេសកកម្មនៅស្រុកក្រៅមិននឹកនាដល់អ្នកណា ខ្ញុំនឹកតែនាងម្នាក់។

ពិភពលោកទាំងមូលរបស់ខ្ញុំបានប្រែក្លាយខ្មៅកខ្វក់ ពិតជាខ្វាក់ពេកហើយខ្ញុំ។

សារភាពប្រាប់ខ្លួនឯងពេលនេះថា ខ្ញុំមិនដឹងការពិតអ្វីទាំងអស់ ខ្ញុំមិនដឹងទេថា នាងជានរណា ជាស្រីប្រភេទណាទេ។

ហើយ…តើខ្ញុំនេះជានរណា។ អាវែក?

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំត្រូវបានគេលេងសើច មើលទៅដូចជាសម្រាប់មនុស្សប្រុសល្ងង់ល្ងីល្ងើម្នាក់ក្នុងវ័យ២៦ឆ្នាំ។

ពិតជាមនុស្សល្ងីល្ងើដែលចង់បានកូនអ្នកដទៃ មកកសាងគ្រួសារតូចមួយឱ្យជីវិតខ្លួនឯង។ ដោយអាម៉ាស់ ខ្ញុំបានឈប់ម៉ូតូហើយ ដេញនាងចុះចេញ។

យប់នោះ ខ្ញុំបានទៅផឹកស្រវឹង។

សុរាមិនអាចជួយបំបាត់ក្តីស្អប់ខ្ពើមនិងអាម៉ាស់នេះបានទេ តែខ្ញុំបានផ្តើមធ្វើវារាល់យប់ព្រោះឈឺចាប់និងអៀនខ្មាសលើទង្វើខ្លួនឯង។

មិនដឹងហេតុអ្វី រាល់ពេលស្រវឹង ខ្ញុំបានជិះក្រវែលផ្ទះនាង ឬកន្លែងណាក្តី ដែលសង្ស័យថា នាងអាចនឹងមានវត្តមាន។

សូម្បីតែនៅពេលដែលខ្ញុំរវល់ធ្វើអ្វីមួយខ្ញុំនៅតែលបនឹកនាង។ ខ្ញុំមានសំណួរជាច្រើនមិនអស់មិនហើយថា តើនាងបានចួបប៉ាក្មេងនោះឬនៅ ? ពួកគេទទួលស្គាល់គ្នាទេ? នាងបានគេថែទាំដែរ? ឬនាងចង់ទម្លាក់ទារក ឬបញ្ចប់ជីវិតហេចហាចរបស់នាង?

នៅពេលដែលខ្ញុំមិនចង់គិត ក៏អារម្មណ៍នេះនៅវិលវល់ជាដដែល។ រាល់វិនាទី និងជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ពេលនោះហើយខ្ញុំ គិតថា ខ្ញុំស្រលាញ់នាងយ៉ាងឈឺចាប់គ្រាំគ្រា។

ខ្ញុំដើរជុំវិញប្លុកដែលនាងរស់នៅដូចមនុស្សឆ្កួត។

រំពឹងថា ខ្ញុំនឹងទទួលបានព័ត៌មានអំពីនាង បន្តិចក៏ដោយ។

ម្តងហើយម្តងទៀតនាងមិនទាក់ទងមកខ្ញុំទេ។ នាងមានផ្ទៃពោះ ហើយបានលាក់បាំងពីគ្រប់គ្នា ប៉ុន្តែតើនាងអាចលាក់បានយូរប៉ុនណា?

កំពុងជិះម៉ូតូនិងមិនបានបន្ថយល្បឿនខ្ញុំត្រូវភ្លាត់ជំនិះហើយដួល។ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងថា ក្រោកមកវិញ ខ្ញុំត្រូវនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ។ ដំណើរការមិនល្អ កំពុងកើតឡើងក្នុងជីវិតនេះ។ ខ្ញុំនឹកគេដល់ថ្នាក់នេះ វិះស្លាប់ ចំណែកគេ គ្រាន់តែជាមនុស្សក្បត់ចិត្តម្នាក់។

ប្រាំមួយសប្តាហ៍កន្លងមក ខ្ញុំព្យាយាមព្យាបាល ហើយរកគ្រប់វិធីបំភ្លេចនាង។ ពេលល្ងាចមួយ នាងបានទូរស័ព្ទមកខ្ញុំ ហើយប្រាប់ខ្ញុំថាបានរំលូតកូនហើយ។ នាងយំទៀត។

«អូនចង់ចួបបង!»

នាងនិយាយអង្វរនិងផ្ញើសារមក។ សញ្ញានេះគឺនាងចង់ត្រលប់មកចំណងទាក់ទងវិញ។

ហើយ…អ្នកណាឃាត់ខ្ញុំបាន?

ពួកយើងបានផ្សាភ្ជាប់ និងណាត់ចួបគ្នាជាសង្សាររយៈពេលប្រមាណជាប្រាំមួយខែទៀតយ៉ាងស្អិតរមួត។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃខ្ញុំកាន់តែស្រលាញ់បាត់មុខនាងមិនបាន តែងចង់ដឹងថា នាងនៅឯណា កំពុងធ្វើអ្វីជាមួយអ្នកណា? គ្រប់នាទីដែលនាងមិននៅជាមួយខ្ញុំ ក្បែរៗខ្ញុំ ជាពេលវេលាដែលខ្ញុំតែងចង់បានចម្លើយ។

ខ្ញុំចង់ដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាកាលពីមុននាងក្បត់ចិត្តខ្ញុំ។ ដោយរបៀបណា ហើយវានោះជានរណា?

ដោយការស្រលាញ់ ខ្ញុំមានចិត្តចង់ឈ្លបយកការណ៍ពីនាង។ ខ្ញុំបានធ្វើចារកម្មលើសកម្មភាពនាង ខ្ញុំចង់ចេញទៅក្រៅជាមួយមនុស្សស្រីផ្សេងទៀត ដើម្បីសាកចិត្តនាង ពេលខ្លះចិត្តខ្ញុំសង្ស័យពេកដល់ចង់សម្លាប់ខ្លួនឯងព្រោះគ្រាន់តែនាងស្ងាត់។

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្នេហាគ្មានទំនុកចិត្ត គឺវាវេទនាណាស់។

ហើយទីបំផុតនាងមិនអាចទទួលយកខ្ញុំក្នុងសភាពដេញដោល ប្រចណ្ឌបែបនេះបានទេ។ នាងបានសុំបែកគ្នាពីខ្ញុំ។

«បើខ្ញុំខុសម្តង បងលែងទុកចិត្ត យើងរស់នៅជាមួយគ្នាមានន័យអ្វី?»

ខ្ញុំត្រូវបាននាងផ្តាច់ការចួប ។

មិត្តខ្ញុំជាច្រើន ទូន្មានឱ្យខ្ញុំកាត់ចិត្តពីនាង។

ពួកគេមិននិយាយថានាងមិនល្អទេ ប៉ុន្តែ ថារឿងពួកយើងពិបាកចុះសម្រុងណាស់។ ទំនុកចិត្តដូចជាក្រដាសស វាមិនស្អាតឡើងវិញបានទេ ព្រោះសម្អាតយ៉ាងណាក្តី។

ប៉ុន្មានខែក្រោយមក ខ្ញុំបានទៅចួបអតិថិជននៅសណ្ឋាគារមួយ ជាកន្លែងខ្ញុំមកលើកដំបូងនាងនៅទីនោះ ធ្វើការ ជាអ្នកឆុងកាហ្វេ។

ខ្ញុំដឹងថា ពេលនេះ ចិត្តក៏ចាប់ផ្ដើមលែងឈឺ ពេលនឹកដល់នាង។ ខ្ញុំដើរតម្រង់នាងទាំងញញឹម។ យ៉ាបានឃើញភ្លាម មុខនាងប្រែជាក្រហម ហើយក៏ញញឹមតបមកវិញ។

ល្ងាចនោះ ខ្ញុំមកលបមើលនាង។

ខ្ញុំបានឈរនៅខាងក្រៅជិតពីរម៉ោង ក្រោយមកខ្ញុំបានឃើញនាងពិតជាដើរចេញ ដោយពាក់អាវស្អាត រលោងនិងដៃតូច មានឡានមួយមកដឹកនាងទៅ ជាមនុស្សប្រុស។ សភាពពួកគេ ជាសង្សារគ្នា។

នាងមិនខ្វះមនុស្សប្រុសទេ។

៥ឆ្នាំក្រោយមកទៀត ខ្ញុំបានរៀបការ ហើយមានកូនស្រីម្នាក់។ ពេលយើងទៅលេងសួនកុមារ ខ្ញុំបានឃើញនាងជាមួយមនុស្សប្រុសផ្សេងម្នាក់ទៀត មិនមែនអ្នកដែលបានដឹកឡាននាងកាលពីមុននោះទេ។ នាងមានកូនប្រុសតូចម្នាក់ប្រហែលជា៣ឆ្នាំ តែបុរសនោះចាស់បន្តិច ហើយពួកគេស្និទ្ធគ្នាជាចំហ។

ពួកយើងញញឹមហើយខ្ញុំមិនរាក់ទាក់អ្វីពេកឡើយ។

ក្រោយមកទៀត ឮថានាងបានបាក់បែកគ្នា។ ចៃដន្យខ្ញុំទៅកន្លែងដដែលចួបនាង។ យើងបាននិយាយគ្នាខ្លះ នាងប្រាប់ថា ប្តីនាងប្រចណ្ឌពេក នាងមិនអាចទទួលយកបាន។

ខ្ញុំមកដល់ផ្ទះវិញ ខ្ញុំគិតថា អតីតកាលមួយនោះគឺជាសំណាងហើយ ដែលជីវិតទាំងមូលបានរួចផុតពីភាពរញ៉េរញ៉ៃព្រោះនាង។ ភរិយាខ្ញុំនេះមិនស្អាតដូចនាងទេ តែខ្ញុំមានទំនុកចិត្តជាមួយគ្នា១០០ភាគរយ។

ខ្ញុំដឹងថា របួសពីការផិតក្បត់ រមែងបានបោះត្រាលើបេះដូងយើងជារៀងរហូត។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងទេ ការក្បត់នឹងមិនអាចកើតមានទេ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនបានធ្វើជាមនុស្សល្ងីល្ងើ និងតាមចង់ឃុំគ្រងស្រីស្អាតដែលរាយមាយ។

មិនបានប៉ុន្មាននាងបានណាត់ខ្ញុំចេញក្រៅនិយាយគ្នាទៀត។ ខ្ញុំបានបដិសេធហើយប្រាប់នាងថា រឿងពួកយើងចប់ហើយ។ មិនថាយើងធ្លាប់ស្រលាញ់ខ្លាំងប៉ុនណាទេស្នេហាដែលមិនស្មោះត្រង់ នឹងស្លាប់ទៅតាមអតីតកាល។

ចុងក្រោយទៅ យើងគ្រាន់តែចង់មានគ្រួសារមួយស្ងប់សុខ លែងមានហ្គេមតណ្ហាទៀតហើយ។ ស្រីស្អាតដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំគ្រាំគ្រាត្រឹមតែជាមេរៀនបានមកពីចិត្តភ្លើតភ្លើនរបស់ខ្ញុំនិងនាង បើយើងចួបគ្នាអាចនឹងមានក្មេងកំព្រាហោចណាស់ម្នាក់។

កុំធ្វើជាមនុស្សក្បត់ ព្រោះគេអាចលើកលែងតែពិបាកបំភ្លេចនឹងទុកចិត្តជាថ្មីឡើងវិញណាស់។

ប្រមូលផ្តុំស្នាដៃរឿងមនោសញ្ចេតនា របស់យុវនិពន្ធរដូវកាលទី ៥

លី ណា — Wed, 08 May 2024 14:24:33 +0000

តាមរយៈការបើកឱកាសឱ្យក្រុមអ្នកនិពន្ធមកពីគ្រប់ទិសទី បានចូលរួមបង្ហាញស្នាដៃ ជាមួយប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ meysansotheary.com តាំងពីរដូវកាលទី១ ដល់រដូវកាលទី៥ ដែលទើបចាប់ផ្តើមនេះ មានអ្នកចូលរួមដាក់ស្នាដៃនិពន្ធច្រើនណាស់មកហើយ ហើយពេលនេះ ក្រុមការងារអ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី សូមលើកយកស្នាដៃតែងនិពន្ធរឿងមនោសញ្ចេតនា របស់យុវនិពន្ធរដូវកាលទី ៥ ទាំង ៨ចំណងជើង ខាងក្រោមនេះ៖

១. រឿង ស្រលាញ់ទាំងអស់ស្មោះតែមួយ
ជាស្នេហាមនោសញ្ចេតនាមិនច្បាស់លាស់តាំងពីដើមដល់ចប់…

រឿង ស្រលាញ់ទាំងអស់ស្មោះតែមួយ

២. រឿង អង្គញ់ស្នេហ៍
ជាសុបិនស្នេហ៍ ដែលមនុស្សស្រីគ្រប់គ្នាតែងប្រាថ្នា តែដោយសារតែការគិតខុសរបស់ខ្លួនឯង ទើបធ្វើឱ្យមនោសញ្ចេតនាមួយដ៏ស្រស់ស្អាត ប្រែក្លាយជាការស្តាយក្រោយ មិនអាចបំភ្លេច… (ផ្អែកលើរឿងពិត នៃមនោសញ្ចេតនាគូស្នេហ៍មួយ)

រឿង អង្គញ់ស្នេហ៍

៣. រឿង បងប្រុស
ជារឿងរ៉ាវមនោសញ្ចេតនាបងប្អូនបង្កើត នៅក្នុងក្រុមគ្រួសារមួយ ដែលតែងផ្តល់ឱ្យគ្នានូវក្តីស្រលាញ់ដ៏កក់ក្តៅ ការមើលថែ ទោះបីជាមានត្រឹមតែអ្នកម្តាយ និងរស់ក្នុងស្ថានភាពគ្រួសារដ៏កម្សត់ក៏ដោយ…

រឿង បងប្រុស

៤. លង់ស្នេហ៍កញ្ញា Introvert
ស្ងៀមស្ងាត់ តែមិនមែនគ្មានបេះដូងឯណា ចេះរំភើប ចេះស្រលាញ់ ហើយក្តីស្រលាញ់ ក៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតដែរ…

លង់ស្នេហ៍កញ្ញា Introvert

៥. A Christmas Day
ជារឿងរ៉ាវផ្តើមស្នេហ៍របស់យុវវ័យមួយគូរ ក្នុងគ្រាដែលអាកាសធាតុចុះត្រជាក់កម្រមាន…

A Christmas Day

៦. រឿង ស្នេហ៍ពណ៌ខៀវ
ជានិទានស្នេហ៍ដ៏ខ្លីមួយ រៀបរាប់ពីរឿងរ៉ាវមនោសញ្ចេតនារបស់យុវវ័យ…

រឿង ស្នេហ៍ពណ៌ខៀវ

៧. រឿង ធ្វើតាមបេះដូង
មនុស្សដែលធ្វើតាមបេះដូងដូចខ្ញុំ គឺជាមនុស្សដែលតែងតែមានអារម្មណ៍ថា បានបំពេញការងារដ៏មានតម្លៃ នៃជីវិត មានអារម្មណ៍ថាពួកគេកំពុងធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងពិភពលោកហើយខ្លួនជាមនុស្សដ៏មានអត្ថប្រយោជន៍ម្នាក់។

រឿង ធ្វើតាមបេះដូង

៨. រឿង ថាមពលចិត្ត
ចិត្តនេះ យើងតែងតែប្រើមកដើម្បីប្រមូល រក្សាទុក នូវបញ្ហានិងទម្ងន់យ៉ាងច្រើនក្នុងជីវិត។ គំនិត និងផែនការ ការចងចាំជាច្រើនមាន ជាប់ក្នុងចិត្តរបស់យើង។ យើងបានចូលរួមក្នុងការគិតដោះស្រាយ និងបំបែកបញ្ហារាប់មិនអស់ ហើយបានផ្លាស់ប្តូរពីបទពិសោធន៍មួយទៅបទពិសោធន៍មួយ…

រឿង ថាមពលចិត្ត

អាថ៌កំបាំង និង ភ័យរន្ធត់ ដោយយុវនិពន្ធរដូវកាលទី៥ (អានហ្វ្រី)

លី ណា — Mon, 06 May 2024 15:37:34 +0000

តាមរយៈការបើកឱកាសឱ្យក្រុមអ្នកនិពន្ធមកពីគ្រប់ទិសទី បានចូលរួមបង្ហាញស្នាដៃ ជាមួយប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ meysansotheary.com តាំងពីរដូវកាលទី១ ដល់រដូវកាលទី៥ ដែលទើបចាប់ផ្តើមនេះ មានអ្នកចូលរួមដាក់ស្នាដៃនិពន្ធច្រើនណាស់មកហើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ក្រុមការងារអ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី សូមប្រមូលផ្តុំស្នាដៃតែងនិពន្ធរបស់យុវនិពន្ធរដូវកាលទី ៥ ដែលទាក់ទងនឹងរឿងអាថ៌កំបាំង និងភ័យរន្ធត់…

រឿងអបិយជំនឿ – រន្ធត់ព្រឺព្រួច

១. រឿង ម្ចាស់រូបថត
របស់ខ្លះមុននឹងទិញត្រូវស៊ើបប្រវត្តិឱ្យបានច្បាស់សិន។ របស់កាន់តែងាយ កាន់តែថោក អាថ៌កំបាំងកាន់តែច្រើន ហើយពោរពេញទៅដោយភាពស្មុគស្មាញ ឬក៏អាចនឹងបង្កទុក្ខទោសផងក៏មាន។ ការស្រឡាញ់ ការហួងហែង ជាចំណុចនៃការចាប់ផ្តើមគំនុំ…

រឿង ម្ចាស់រូបថត ដោយអ្នកនិពន្ធ ហ៊ុយ សារ៉ាត់

២. រឿង ព្រៃខ្មោច
ឆ្នាំ២០០២ បឹងទន្លេសាប ភូមិសេះស្លាប់ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង…

៣. រឿង អ្វីដែលនាងឃើញ
រឿងនេះ សរសេរដោយសោកសៅ និងជារឿងអាថ៌កំបាំងពេកណាស់…

៤. រឿង ផ្ទះក្បែរសាលា
តាមផ្លូវ មានភ្លើងជះមកតិចតួចពីកូនផ្ទះ ឬដីគេទុកចោលមានសូឡាមួយៗ ផ្លុងៗ។ ពេលណាដែលខ្ញុំឆ្លងកាត់ធ្វើឱ្យស្រមោលរបស់ខ្ញុំស្រពិចស្រពិលតាមអន្ទោលមកយឺតៗនៅពីក្រោយដំណើររបស់ខ្ញុំ…

៥. រឿង ខ្មោចទឹក
ធ្លាប់ឃើញកាសែតមួយគេនិយាយថា ទីនោះគឺជាអតីតកុលសម្ព័ន្ធចាស់ឈ្មោះថាខ្វាសាម!

៦. រឿង ព្រាយដើមអម្ពិល
ភូមិនេះ មានព្រាយមួយឈ្មោះ យាយចាន់ ។ អ្នកស្រុកតំណាលតៗមកថា គាត់ជាវិញ្ញាណមិនទៅចាប់ជាតិ និងបន្តនៅលើដើមអម្ពិលធំមួយក្បែរវត្តចាស់…

៧. រឿង អាថ៌កំបាំងផ្លូវងងឹត
វត្តមួយនៅលើភ្នំនេះ មានតែលោកមួយអង្គគត់ដែលអាចគង់នៅបាន (ផ្អែកលើរឿងពិត…)

រឿង អាថ៌កំបាំងផ្លូវងងឹត ដោយអ្នកនិពន្ធ សុវណ្ណ ពិភូមិ

រឿង អាថ៌កំបាំង

១. រឿង សារមន្ទីរចិន
ទីនេះជាសំណង់បាក់បែកនៃអតីតសារមន្ទីរមួយ អ្នកស្រុកគេហៅតៗគ្នាថា «សារមន្ទីរចិន»ទីនេះគេស្គាល់ថា ជាអតីតកម្មសិទ្ធិនៃដង្ខៅចិនម្នាក់ល្បីឈ្មោះ គឺកុងហៃ ដោយគ្រាន់តែសង្ឃឹមថានឹងមានការសិក្សាច្បាស់ទៅសម័យក្រោយៗ អំពើប្រវត្តិនៃការរត់មកផ្ញើវាសនាលើដីខ្មែរ ដោយជនជាតិចិនដែលគេចទុរ្ភិក្ស តែ…

២. រឿង វេនស្នងត្រកូលព្រាហ្មណ៍
ខ្ញុំចម្លែកនិងផ្ទុកអាថ៌កំបាំងនៃចម្ងល់នេះម្នាក់ឯងរហូតដល់៥ឆ្នាំក្រោយមក ខ្ញុំបានរៀបការមានកូនប្រពន្ធ ចេញមកនៅឆ្ងាយពីម្តុំនោះ…

៣. រឿង System-៣
ស្រាប់តែ យប់មួយ ក្រោកឡើងមកវិញខ្ញុំឃើញខ្លួនឯងដុះកន្ទុយជាផ្សោត និងកំពុងស្ថិតនៅលើកោះតូចមួយ…

៤. រឿង Public Wi-Fi
ឮត្រឹមនេះ ខ្ញុំឈប់ស្ដាប់សម្ដីរបស់អាសិទ្ធ និយាយអ្វីបន្ដទៀតឡើយ…មិនអាចទេមែនទេ? ព្រោះតែខ្ញុំប្ដូរអនាគត កែប្រែជីវិតរបស់សិទ្ធ ខ្ញុំត្រូវលះបង់ជីវិតអ្នកម៉ាក់របស់ខ្ញុំនោះ?

៥. រឿង ទីក្រុងចាស់
៣០នាទីក្រោយមក ពួកគេវិលមកកន្លែងចាស់វិញ ហើយរីករាយជាមួយការសម្លាប់។ ដៃតុកយួរក្បាល រីយ៉ា ហានីកា និងថម។ គ្រឿងពេជ្រញាត់ពេញមាត់ថម…

៦. រឿង កុមារពេជ្រ
ជាថ្នូរមកវិញ គេសុំបោះចោលវេទមន្តទាំងអស់ហើយរស់នៅសាមញ្ញដូចអ្នកដទៃ…

ប្រមូលផ្តុំស្នាដៃតែងនិពន្ធរបស់យុវនិពន្ធរដូវកាលទី ៥

លី ណា — Sun, 21 Apr 2024 08:07:45 +0000

តាមរយៈការបើកឱកាសឱ្យក្រុមអ្នកនិពន្ធមកពីគ្រប់ទិសទី បានចូលរួមបង្ហាញស្នាដៃ ជាមួយប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ meysansotheary.com តាំងពីរដូវកាលទី១ ដល់រដូវកាលទី៥ ដែលទើបចាប់ផ្តើមនេះ មានអ្នកចូលរួមដាក់ស្នាដៃនិពន្ធច្រើនណាស់មកហើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ក្រុមការងារអ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី សូមប្រមូលផ្តុំស្នាដៃតែងនិពន្ធរបស់យុវនិពន្ធរដូវកាលទី ៥ ដែលរួមមានទាំងរឿងមនោសញ្ចេតនា អាថ៌កំបាំង អត្ថបទលើកទឹកចិត្ត និងភ័យរន្ធត់…

រឿងអបិយជំនឿ – រន្ធត់ព្រឺព្រួច

២. រឿង ព្រៃខ្មោច
ឆ្នាំ២០០២ បឹងទន្លេសាប ភូមិសេះស្លាប់ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង…

៣. រឿង អ្វីដែលនាងឃើញ
រឿងនេះ សរសេរដោយសោកសៅ និងជារឿងអាថ៌កំបាំងពេកណាស់…

រឿង អាថ៌កំបាំង

រឿងមនោសញ្ចេតនា

. រឿង អង្គញ់ស្នេហ៍
ជាសុបិនស្នេហ៍ ដែលមនុស្សស្រីគ្រប់គ្នាតែងប្រាថ្នា តែដោយសារតែការគិតខុសរបស់ខ្លួនឯង ទើបធ្វើឱ្យមនោសញ្ចេតនាមួយដ៏ស្រស់ស្អាត ប្រែក្លាយជាការស្តាយក្រោយ មិនអាចបំភ្លេច… (ផ្អែកលើរឿងពិត នៃមនោសញ្ចេតនាគូស្នេហ៍មួយ)

រឿង អង្គញ់ស្នេហ៍

. រឿង បងប្រុស
ជារឿងរ៉ាវមនោសញ្ចេតនាបងប្អូនបង្កើត នៅក្នុងក្រុមគ្រួសារមួយ ដែលតែងផ្តល់ឱ្យគ្នានូវក្តីស្រលាញ់ដ៏កក់ក្តៅ ការមើលថែ ទោះបីជាមានត្រឹមតែអ្នកម្តាយ និងរស់ក្នុងស្ថានភាពគ្រួសារដ៏កម្សត់ក៏ដោយ…

រឿង បងប្រុស

. លង់ស្នេហ៍កញ្ញា Introvert
ស្ងៀមស្ងាត់ តែមិនមែនគ្មានបេះដូងឯណា ចេះរំភើប ចេះស្រលាញ់ ហើយក្តីស្រលាញ់ ក៏ជ្រាលជ្រៅបំផុតដែរ…

លង់ស្នេហ៍កញ្ញា Introvert

. A Christmas Day
ជារឿងរ៉ាវផ្តើមស្នេហ៍របស់យុវវ័យមួយគូរ ក្នុងគ្រាដែលអាកាសធាតុចុះត្រជាក់កម្រមាន…

រឿង ស្នេហ៍ពណ៌ខៀវ
ជានិទានស្នេហ៍ដ៏ខ្លីមួយ រៀបរាប់ពីរឿងរ៉ាវមនោសញ្ចេតនារបស់យុវវ័យ…

. រឿង ធ្វើតាមបេះដូង
មនុស្សដែលធ្វើតាមបេះដូងដូចខ្ញុំ គឺជាមនុស្សដែលតែងតែមានអារម្មណ៍ថា បានបំពេញការងារដ៏មានតម្លៃ នៃជីវិត មានអារម្មណ៍ថាពួកគេកំពុងធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងពិភពលោកហើយខ្លួនជាមនុស្សដ៏មានអត្ថប្រយោជន៍ម្នាក់។

រឿង ថាមពលចិត្ត
ចិត្តនេះ យើងតែងតែប្រើមកដើម្បីប្រមូល រក្សាទុក នូវបញ្ហានិងទម្ងន់យ៉ាងច្រើនក្នុងជីវិត។ គំនិត និងផែនការ ការចងចាំជាច្រើនមាន ជាប់ក្នុងចិត្តរបស់យើង។ យើងបានចូលរួមក្នុងការគិតដោះស្រាយ និងបំបែកបញ្ហារាប់មិនអស់ ហើយបានផ្លាស់ប្តូរពីបទពិសោធន៍មួយទៅបទពិសោធន៍មួយ…

អត្ថបទ ភ្លេចខ្លួនឯងមិនបាន
១.នរណាគឺជាអ្នក? ហេតុអ្វីត្រូវសង្ឃឹម? ជម្រើសមួយ រៀនសូត្រជានិច្ច ផ្លូវនៅវែងឆ្ងាយណាស់…

រឿង៖ ធ្វើតាមបេះដូង

rak smey — Sat, 04 Nov 2023 12:00:00 +0000

សំឡេងទះដៃ និងការបោះជំហានមកលើឆាកបានបន្លឺឡើងក្នុងបេះដូងនាង។

រ៉ាយ៉ាមានភាពរំភើបញាប់ញ័រដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ពេញខ្លួន ព្រឺពាសពេញស្បែកពណ៌ស្រអែមរបស់នាង។

ក្រៅពីរីករាយនឹងការងារជាអ្នកលេងភ្លេងខ្មែរយ៉ាងហ្មត់ចត់ នេះជាការផ្សាយបន្តផ្ទាល់លើកដំបូងដែលនាងប្រគំ។ នាងបានបញ្ចូលចុងម្រាមដៃតូចៗ នៅក្រោមខ្សែពិណខ្មែរ ទាញកេះដោយប្រឹងព្រោះកំពុងល្វើយអស់កម្លាំងព្រោះអារម្មណ៍ច្រាស់ច្រាល់ យ៉ាងខ្លាំង។

ប្រហែលជាមិនគួរឱ្យជឿចំពោះអ្នកមានគុណដែលមកអង្គុយមើល ហើយនាំអ្នកជិតខាងពីរនាក់មកទៀត។

កន្លងមកពួកគេ មិនមានចិត្តខ្វល់នឹងភ្លេងខ្មែររបស់នាងទេ ប៉ុន្តែ ថ្ងៃនេះ រ៉ាយ៉ាធ្វើបានហើយ ពួកគេបានចំហរមាត់ហើយ ។

ការផ្ទុះកិច្ចសាទរពីទស្សនិកជនបានបន្ធូរបន្ថយភាពតានតឹងផ្នែកក និងខ្នងរបស់នាង។ នៅពេលដែលហ្វូងមនុស្សកំពុងស្ងាត់ត្រងត្រាប់ទទួលយកបទភ្លេង ពេលវេលាល្អ ជាពេលនាងរង់ចាំសឹងមួយជីវិតនេះ បានមកដល់។ នាងបិទភ្នែកហើយប្រគំ។

ពេលភ្នែកលែងប្រាប់ បេះដូងបានប្រាប់វិញម្តង គឺប្រាប់មកថា ថាមពល នៃសមានចិត្តថែភ្លេងខ្មែរ គឺឆ្លងមកពិតមែន ។ គ្រួសារនាងជាអ្នកអភិរក្សរបាំបុរាណ តែមិនមានអ្នកភ្លេងទេ នាងបានចាប់យកវាព្រោះមិនចូលចិត្តរាំទេ នាងចង់លេងឧបករណ៍ទាំងអស់។ នៅតែមិនចម្លែកដែលនាងកំពុងអង្គុយកេះភ្លេង ហើយអារម្មណ៍ហ៊ុំព័ទ្ធដោយប្រវត្តិសាស្ត្រជាច្រើន ដែលជញ្ជាំងប្រាង្គប្រាសាទខ្មែរហាក់ដូចបានថតមកជាប់ចិត្ត និងភ្ជាប់យ៉ាងស្និទទៅនឹងបទភ្លេង។

«នែ៎! កូនគេថាលេងភ្លេងខ្មែរច្រើនតែក្រណ៎ា!»

ម៉ាក់ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់បែបនេះ តាំងតែពីខ្ញុំមានអាយុ១១ឆ្នាំ ហើយខ្ញុំចេះប្រគំភ្លេងរនាតនៅសាលា។ ក្រោយមកខ្ញុំរៀនផ្លុំខ្លុយ ហើយចង់លេងទ្រទៀត។ តែសាដៀវរៀនយូរហើយ នៅតែលេងមិនបានល្អទេ។ ម្តងណាក៏លោកគ្រូភ្លេងសើចខ្ញុំដែរ។

«ប៉ា! តើលេងភ្លេងខ្មែរ ក្រមែនទេ?»ខ្ញុំសួរប៉ាពេលគាត់ដឹកមកសាលា។

«ចុះកូនខ្លាចទេ!»

ខ្ញុំគិតមិនមាត់។ ស្អែកឡើងខ្ញុំឆ្លើយនឹងប៉ាថា៖

«ខ្ញុំមិនខ្វល់ទេ!»

«ខ្វល់រឿងអ្វីកូនយ៉ា?»

«គឺរឿងភ្លេងខ្មែរ! កូននឹងលេងហើយមិនខ្លាចក្រទេ!»

ប៉ាងក់ក្បាលហើយអធិប្បាយប្រាប់ខ្ញុំថា៖

«ប្រសិនបើនេះជាអ្វីដែលកូនមានក្តីសុខ ពាក្យក្រមិនមានទេកូន! ក្រមានមិនសំដៅលើលុយតែមួយមុខទេ អ្នកខ្លះមួយជីវិតមិនដែលបានធ្វើអ្វីដែលខ្លួនស្រលាញ់ផង ហៅថាអ្នកមានម្តេចបាន?»

«ណាមួយ មិនមែនលេងភ្លេងខ្មែរ ក្រទេ!»ខ្ញុំឆ្លើយ។

«ត្រូវ! មនុស្សរៀនវិជ្ជានិងជំនាញមកដូចគ្នា មនុស្សធ្វើបានល្អឬមិនបានល្អ អាស្រ័យលើរបៀបរៀងៗខ្លួន»ប៉ាខ្ញុំតែងតែនិយាយត្រូវនឹងអ្វីដែលខ្ញុំពិចារណា។

តើយើង នឹងធ្វើតាមបេះដូង ហើយមានសុភមង្គល ឬធ្វើតាមលំនាំអ្នកដទៃដើម្បីស្រណុក? ពេលនេះម៉ោងនេះ ខ្ញុំមានសុភមង្គលណាស់។

នៅពេលយើងកំពុងធ្វើការសម្រេចចិត្តដើម្បីធ្វើសកម្មភាពណាដែលយើងយល់ថាមានតម្លៃ គឺពេលវេលាពិតជាទាក់ទាញ ជីវិតនេះសែនមានន័យ។

មនុស្សមិនដឹងថា ខ្លួនចេះធ្វើអ្វី ធ្វើអ្វីបាន ឬអាចតស៊ូលើការលំបាកឬអត់ គេមិនដឹងរឿងអស់នេះ បានជាចង់បានតែសម្ភារៈមកផ្គាប់ឱ្យខ្លួនឯងមើលទៅអស្ចារ្យ តែមិនសប្បាយចិត្តទេ។

ការជ្រើសរើស ឬស្គាល់ពីអ្វីដែលបេះដូងយើងចង់បាន អាចនឹងប៉ះពាល់ផ្ទាល់ដល់ឆាកជីវិតយើងទាំងស្រុង។

មិត្តភក្តិ និងក្រុមគ្រួសារយើង ប្រហែលជានឹងប្រាប់យើងឱ្យស្តាប់បេះដូងរបស់យើង តែខ្លះទៀត មិនយល់ទេគេចង់ឱ្យយើងធ្វើដូចគេឯង ដូចអ្នកដទៃ ។

ខ្ញុំ ដូចជាខុសពីក្មេងជំទង់ផ្សេង។ ខ្ញុំដឹងថាអ្វីទៅដែលល្អបំផុតសម្រាប់បេះដូងនេះ។ ខ្ញុំដឹងថា គ្រប់យ៉ាងនិងសាំ ក្នុងដំណើរការធុញទ្រាន់យ៉ាងដូចម្តេច ពេលយើងធ្វើអ្វីដែលយើងមិនចង់ឬបេះដូងយើងមិនចូលរួម។

ពេលនេះ ភ្លេងប្រគំ បានបន្តិចស្នូរទះដៃលាន់ឡើង។

មាត់ខ្ញុំញញឹម ហើយខ្ញុំលែងញ័រ។

ខ្ញុំមិនខ្លាចពួកគេសម្លឹងមកក្នុងក្រសែភ្នែកបែបណាទៀតទេ។ ខ្ញុំបើកភ្នែកឡើង ហើយមើលឃើញតែទិដ្ឋភាពនៃពិភពលោកដ៏ល្អឥតខ្ចោះមួយអមមនោរម្យទៅដោយភ្លេងដែលបេះដូងខ្ញុំកំពុងប្រគំ។

គំនិតមួយអាចរឹងមាំទៅបាន មិនភ័យ មិនបាត់គោលដៅ ដរាបណាវាការពារដោយ បេះដូង។ បេះដូងរបស់យើងចង់ឱ្យយើងម្នាក់ៗ ដាក់ចិត្តទៅលើការងារណាដែលយើងពេញចិត្ត ស្រលាញ់ និងមានចំណង់ចំណូលចិត្ត ហើយមានមោទនភាព។

មនុស្សដែលធ្វើតាមបេះដូងដូចខ្ញុំ គឺជាមនុស្សដែលតែងតែមានអារម្មណ៍ថា បានបំពេញការងារដ៏មានតម្លៃ នៃជីវិត មានអារម្មណ៍ថាពួកគេកំពុងធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងពិភពលោកហើយខ្លួនជាមនុស្សដ៏មានអត្ថប្រយោជន៍ម្នាក់។

សូមអរគុណដែលបានអានសាច់រឿងរបស់ខ្ញុំ

រឿង៖ អ្វីដែលនាងឃើញ

rak smey — Fri, 03 Nov 2023 12:00:00 +0000

រឿងនេះ សរសេរដោយសោកសៅ និងជារឿងអាថ៌កំបាំងពេកណាស់។

ធម្មតាពីមុនមក អ្នកគ្រូនិមលជានារីខ្លាំងពូកែ មានអំនួតអំពីសមត្ថភាពរបស់គាត់។

គាត់ត្រូវបានគេដាក់មកជាគ្រូគណិតវិទ្យានៅក្នុងសាលាសន្ធរ។ ដូច្នេះ គាត់បានជួលបន្ទប់មួយរបស់អ្នកភូមិសម្រាកនៅពេលឈប់។ ម្ចាស់ផ្ទះជា ជាស្ត្រីមេម៉ាយឈ្មោះ ធូ មានកូនស្រីពីរនាក់និងមានផ្ទះសល់បន្ទប់អាចជួលរកកម្រៃបាន។

មីងចន្ធូ មិនទម្លាប់ចូលក្នុងបន្ទប់គេងសម្រាកទេ តាំងពីប្តីគាត់ស្លាប់។ បន្ទប់ដេករបស់គាត់ទុកចោលរហូតដល់អ្នកគ្រូនិមលមកដល់។

នេះជាបន្ទប់ស្អាត មានគ្រែបេងធំមួយ បង្អួចធំពីរ ក្បែរៗដើមស្វាយត្រជាក់ មានខ្យល់អាកាសល្អ។ ដើរចេញតែបន្តិច ក៏ដល់បន្ទប់ខាងក្រៅហើយ។

នៅក្នុងគ្រួសារ របស់មីងធូ ទោះគាត់ពុំមែនសម្បូរទ្រព្យ តែរចនាប័ទ្មផ្ទះនេះសង់មកតាំងពីជីដូនគាត់ ឈើមានខ្លឹមល្អ និងរលោងសម្អាតបានរឹងមាំ។ ទោះណាមិនជាមានគ្រឿងសង្ហារឹមមានតម្លៃគ្រប់ជ្រុង តែមានរូបភាពគំនូរ និង តុបតែងដោយផើងផ្កាស្អាត ស្រស់បំព្រង។ ក្នុងករណីបន្ទប់នេះត្រូវបានដាក់ជួល គាត់បានរៀបចំជាពិសេសដោយហៅអ្នកស្រុកមកជួយលាប ថ្នាំពណ៌ផ្ទៃមេឃ ភ្លឺស្រស់ស្រាយ។

ក្នុងយប់ដ៏ពិសេសអ្នកគ្រូមកថ្ងៃដំបូង ពួកគេទទួលគាត់ជាមួយការញ៉ាំបាយល្ងាចមានមាន់ដុត និងបង្អែមត្នោត។ ក្នុងនាមជាក្មួយស្រីរបស់ម្ចាស់ផ្ទះ និងជាអ្នកនាំអ្នកគ្រូមកជួលស្នាក់ ខ្ញុំក៏មានវត្តមាន។

ជាធម្មតាខែតុលានៅសេសសល់ភ្លៀងចុងដៃ ហើយ នៅម៉ោង៨យប់មេឃចុះត្រជាក់ភ្លៀងចាប់ផ្តើមរលឹមដូច្នេះយើងគិតថា គាត់ត្រូវការសម្រាក។

ដូច្នេះហើយ នៅម៉ោងប្រហែល៨ជាងបន្តិចយើងទាំងអស់គ្នាបានពន្លត់ភ្លើងចូលគេង។ គ្រែដែលម្ចាស់ផ្ទះរៀបសម្រាប់ខ្ញុំ គឺនៅបន្ទប់ក្រៅ ក្បែរគ្រែមីងធូដែរ។ គាត់នៅត្បូងជិតទូរទស្សន៍ ហើយ ខ្ញុំនៅខាងជើងសសរ។ កូនស្រីៗរបស់គាត់ស្នាក់ក្នុងបន្ទប់មួយនៅខាងលិច។

អ្នកផ្ទះទាំងអស់បានគេងស្ងាត់ហើយ ខ្ញុំក៏លង់មួយភាំងក្រោមស្នូរក្អាត់ស្រែកថ្ងូរ ដឹងអីត្រូវបះដៃជើងភ្ញាក់ព្រោះឃើញអ្នកគ្រូនិមលមកប្រះដេកលើគ្រែក្បែរខ្ញុំ។

«ម៉េចបង?»

ខ្ញុំសួរគាត់។ គាត់មិនមាត់ ហើយសំងំគេង។ ខ្ញុំក៏ងាកលបមើលម៉ោងលើទូរសព្ទ ម៉ោង១២យប់។ មើលទៅក្រៅតាមបង្អួចខាងមីង មេឃនៅតែស្រឹបរលឹម ហើយងងឹតខ្លាំងណាស់។

ខ្ញុំបែរចុះឡើងព្រោះគ្រែនេះតូចចង្អៀត ឃើញបែបនេះគាត់ចូលទៅក្នុងវិញ ហើយបិទទ្វារជាថ្មីម្តងទៀត។

ម៉ោងប្រហែលជិត ៨ ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ យើងគិតថា អ្នកគ្រូគេងយូរហួសម៉ោងក៏ទៅដាស់គាត់។ ទ្វារត្រូវបានបិទ ប៉ុន្តែយើងមានសោ។ ហៅមិនឮមាត់ ដូច្នេះអ្នកផ្ទះភ័យ ហើយក៏បើកទ្វារចូល។ អ្នកគ្រូននៅសម្រាន្តលើគ្រែសម្លឹងមកយើងដោយភ្នែកដែលហាក់ឃើញ ប៉ុន្តែមិនខ្វល់។

គ្រប់គ្នា បានដឹងភ្លាមៗថា មានអ្វីមួយកើតឡើងលើអ្នកចំណូលថ្មីម្នាក់នេះហើយ ផ្លូវងងឹត។

ពេលប៉ះសាច់ខ្លួនគាត់ក្តៅខ្លាំង។ យើងបើកបង្អួច ពេលនោះហើយដែលគាត់មមើភ័យ ហើយហាមថា៖

«កុំបើក ប្រយត្ន័វាចូលមក!»

«អ្នកណា? »យើងបានសួរទាំងមើលមុខគ្នាបារម្ភ។

ប៉ុន្តែគាត់មិនឆ្លើយហើយបានដួលសន្លប់។ គ្រូពេទ្យភូមិ បាន មកដល់នៅម៉ោងប្រហែល៩ព្រឹក។ គាត់បាននិយាយថា អ្នកគ្រូនិមល គ្រុនក្តៅខ្លាំង គាត់បានចាក់ថ្នាំ និងឱ្យថ្នាំលេប។ ក្រោយឱសថមានប្រសិទ្ធិភាពកាត់បន្ថយសីតុណ្ហភាព ហើយ នៅម៉ោងប្រហែលល្ងាចស្មារតីអ្នកគ្រូបានត្រលប់មកវិញ។

ទោះជាយ៉ាងណា គាត់ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពទន់ខ្សោយខ្លាំង។ វេននៅពេលយប់ខ្ញុំបន្តនៅ មើលថែគាត់នៅវាលខាងបន្ទប់ក្រៅ និងសុំច្បាប់សាលាឱ្យគាត់ដែរ។

នៅព្រឹកបន្ទាប់គាត់ហាក់ស្រលះមុខមាត់ គ្រួសារគាត់បានមកទទួលហើយប្រាប់ថា គាត់មិនអាចស្នាក់ទីនេះបានទេ។ ដោយយើងជជីកសួរពេកគាត់ប្រាប់ថា៖

«យប់មុននោះ បន្ទាប់ពីខ្ញុំចូលប្រះហើយ ខ្ញុំគេងមិនលក់ស្រួលទេ ប្រហែលពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមងងុយគេង។ រលីវៗ ស្រាប់តែឮស្នូរវាយលើរនាំងបង្អួចបីដង វាប្រៀបបីដូចជាការវាយ ដោយឈើច្រត់?»

ខ្ញុំសម្លឹងមីងធូ។

ប្តីគាត់កាលនៅរស់ជាទាហានពិការជើងម្ខាងដើរដោយឈើច្រត់។

អ្នកគ្រូនិមលតំណាលមកបន្តទៀតថា៖

«ខ្ញុំសួរភ្លាមឡើងថា នរណានៅក្បែរបង្អួច? ប៉ុន្តែមិនមានការឆ្លើយតប តែការវាយបានឈប់ឮ។ ពេលខ្ញុំបិទភ្នែកម្តងទៀត ហើយការវាយដដែលៗបានកើតឡើង! ពេលណាស្រែកសួរការវាយក៏បានឈប់ ប៉ុន្តែមួយរយៈក្រោយ ចាប់ផ្តើមជាថ្មី! ដោយកំហឹងខ្ញុំដើរទៅ បើកបង្អួចតាំងចិត្តស្តីឱ្យអ្នកដែលលេងបន្លាច ស្រាប់តែដឹងថា បង្អួចនេះមានកម្ពស់ប្រហែលជាងបីម៉ែត្រពីលើខាងក្រោម ងងឹត ស្លុប ភ្លៀងបោកខ្យល់ត្រជាក់ ស្លឹកស្វាយបោកទង្គិច គ្មានអ្នកណាមកលេងអ៊ីចឹងទេ!…ពេលហៀបនឹងបែរមកវិញ…ខ្ញុំឃើញ…»

និយាយដល់ត្រង់ណេះនាងស្រាប់តែញ័រ និងហឺត ហើយក្នុងមួយនាទីភ្លាមគាត់បានបាត់បង់ស្មារតី សន្លប់ដោយ គ្រុនក្តៅកាច់ខ្លាំងឡើងៗ។

គ្រូពេទ្យត្រូវបានកោះហៅមកប៉ុន្តែលើកនេះគាត់ឱ្យយើងយកទៅពេទ្យ។

អ្នកគ្រូនិមល មិនដែលដឹងខ្លួនឡើងវិញទេ បន្ទាប់ពី២៤ ម៉ោងនៅទីនោះគាត់បានស្លាប់ដោយសារជំងឺគ្រុនឈាមទាងមិនអស់ចិត្ត ដោយបន្សល់ទុករឿងរ៉ាវរបស់គាត់ ដែលនិទាននៅមិនទាន់ចប់ហើយ អ្វីដែលគួរឱ្យភ័យខ្លាចនោះគឺ ស្អីទៅ គាត់បានឃើញនៅខាងក្រៅបង្អួច?

រឿងទាំងមូលនៅតែជាអាថ៌កំបាំងដ៏ជ្រាលជ្រៅ ហើយជាអកុសល អាថ៌កំបាំងនេះនឹងមិនអាច ដោះស្រាយឡើយដោយគ្មានគាត់។

ចាប់ពីពេលនោះមក គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានឆ្លងកាត់ទីនោះឡើយបន្ទប់ត្បូងផ្ទះមីងធូ។

ពីរឆ្នាំក្រោយមក ថ្ងៃមួយស្មៀនម្នាក់ឈ្មោះឌឿម បានជួបខ្ញុំចៃដន់ ហើយដឹងថា ខ្ញុំស្នាក់នៅជាមួយមីងធូ ក៏ប្រាប់ខ្ញុំថា ៖

«ប្រហែលបួនឆ្នាំមុន ដែលគេបានមកធ្វើការនៅភូមិនេះ យប់មួយបានអូសម៉ូតូបែកកង់កាត់ពីក្រោយរបងមីងធូ បានឃើញស្រីម្នាក់ទម្លាក់សក់សំយ៉ាកនៅលើបន្ទប់នោះ មកដី!»

ឌឿមបានពោលដោយភ័យខ្លាចថា គេឱ្យម្តាយស្រោចទឹកទម្រាំជាពីជំងឺលស់ព្រលឹង។ ឮហើយ ខ្ញុំមិនបាននិយាយអ្វីទេ ខ្លាចមីងធូខឹងគ្នាជាមួយស្មៀនឌឿម។

ព្រោះពេលនេះខ្ញុំចូលបម្រើការងារនៅការិយាល័យឃុំលែងធ្វើគ្រូ ដូច្នេះខ្ញុំគ្មានជម្រើសក្រៅពីស្នាក់នៅទីនេះ។

ថ្ងៃណាដែលគ្មានអ្នកណានៅ ខ្ញុំធ្វើពុតជារវល់នៅក្រៅ មិនបានមកមុនទេហើយបើចំពេលនៅម្នាក់ឯង ក៏មិនឡើងមកលើ ឬហ៊ានសម្លឹងបន្ទប់មួយនោះដែរ។

ពូម្ចាស់ផ្ទះស្លាប់បីឆ្នាំហើយ ចំណែកអ្នកគ្រូនិមលទោះស្លាប់នៅពេទ្យក៏មិនមែនថាមិនទាក់ទងនឹងបន្ទប់នោះដែរ។

ព្រលប់មួយ នៅជុំគ្នាស្រាប់តែកូនពៅរបស់មីងធូឈឺ។

ពួកគេក៏ច្រាស់ច្រាល់នៅក្រោមផ្ទះស្អំទឹក ទាំងស្លន់។ ខ្ញុំត្រូវគេប្រើឱ្យឡើងមកយកសារ៉ុង។ ភ្លេចខ្លួនខ្ញុំរត់ឡើងមកមែនហើយចូលបន្ទប់ពួកគេយករបស់របរ។ ចេញមកវិញ ខ្ញុំរត់ទៅក្រោមព្រោះបារម្ភពីអ្នកឈឺស្រាប់តែខ្ញុំវាក់នឹងពន្លឺបៃតងចេញពីបន្ទប់ត្បូងនោះ។

ពេលនេះ ការភ័យខ្លាចបានសណ្ឋិតចូលមកវិញ។

ខ្ញុំបានឮសូរឈើច្រត់ និងសំលេងសើច។ ពន្លឺពណ៌បៃតងបានជះមកដល់ទ្វារ។ ខ្ញុំបែកញើសជោកស្អិតអស់ហើយដៃជើង។

ខ្ញុំងាកទៅសម្លឹង ។

ទោះបីឆ្ងាយគ្នា ខ្ញុំឃើញស្រីម្នាក់ពាក់អាវចិនសក្បុស សក់វែងទម្លាក់ ហើយដៃកំពុងច្របាច់តោងករបស់ប្តីមីងធូយ៉ាងកំណាច។ ប្តីមីងធូដូចជាឈឺចាប់ខ្លាំង និងបានស្រែក តែស្រែកមិនឮ បានត្រឹមយកឈើច្រត់មកគោះលើបង្អួចរកគេជួយ។

ខ្ញុំទម្លាក់របស់របរចោល រួចរមៀលចុះមកតាមជណ្តើរធ្វើមាត់ម្ហបៗ។

ខ្ញុំមិនដែលទៅផ្ទះនោះទៀតទេ។ មានម្តង លោកយាយម្នាក់ជាចាស់ស្រុក មកធ្វើលិខិតស្នាមនៅឃុំ គាត់តំណាលប្រាប់ខ្ញុំថា កាលពីសង្គមចាស់ ពូដែលជាប្តីមីងធូបាននាំប្រពន្ធចុងម្នាក់មកផ្ទះ ជាស្រីកូនចិន។ ដោយសារកាលគាត់ធ្វើសង្គ្រាមកំបុតជើងបានស្រីនោះថែទាំ ម្តាយឪពុកគាត់ក៏មិនដឹងធ្វើម៉េចមានតែទទួលមកនៅជាមួយម្នាក់ទៀត បានន័យថាមានប្រពន្ធពីរលើផ្ទះ។

ក្រោយមកស្រីចិននោះបានកូន៤ខែក្នុងផ្ទៃក៏ដួលបោកក្បាលស្លាប់នឹងផ្ទាំងកញ្ចក់ក្នុងបន្ទប់ដដែលនោះ។ រឿងនេះ គ្មានអ្នកណាដឹងទេសូម្បីអ្នកគ្រូនិមល។

រឿង៖ ផ្ទះក្បែរសាលា

rak smey — Thu, 02 Nov 2023 12:00:00 +0000

សង្កាត់នេះងងឹតពេលខ្ញុំដើរគយគន់ទិដ្ឋភាព។

ខ្ញុំមកពីខេត្តតាកែវ ហើយនេះជាតំបន់ផ្ទះជួលមួយនៅខាងលិចឆៀងខាងជើងនៃរាជធានីភ្នំពេញ។ ជ្រើសទីនេះ អាចថា ក្បែរៗសាលាជិះម៉ូតូត្រឹម៥នាទី។

ទីនេះ ចុះឆ្ងាយពីផ្លូវធំ ចុងប៉ូចបាំងដោយកូនស្រះឈូកកខ្វក់និងសំណង់ក្រីក្ររដិបរដុប។ ខ្ញុំមានលទ្ធភាពត្រឹមប៉ុណ្ណឹង តម្លៃបន្ទប់៤០ដុល្លារអាមេរិកមួយខែ។ នេះជាព្រលប់ដំបូង នៃការមកផ្តើមស្នាក់។

ខ្ញុំខ្ជិលចាំពួកម៉ាកឈ្មោះលីដា គេមិនទាន់មកដល់ ខ្ញុំចេញមកដើរមើល ក្រែងមានអ្វីទិញ ដូចជាទឹកសុទ្ធ។ល។

តាមផ្លូវ មានភ្លើងជះមកតិចតួចពីកូនផ្ទះ ឬដីគេទុកចោលមានសូឡាមួយៗ ផ្លុងៗ។ ពេលណាដែលខ្ញុំឆ្លងកាត់ធ្វើឱ្យស្រមោលរបស់ខ្ញុំស្រពិចស្រពិលតាមអន្ទោលមកយឺតៗនៅពីក្រោយដំណើររបស់ខ្ញុំ។

ពីនេះទៅផ្ទះខ្ញុំ ដើរបីកាត់ហើយ មានកូនតូបឈើតែមួយគត់ លក់សាំងដប ក្រៅពីហ្នឹងមិនមានអីទេ។ ខ្ញុំបកក្រោយព្រោះហត់ខ្ជិលដើរទៅទៀត។

មកដល់ផ្ទះវិញ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាស្ងាត់។ មិនដឹងថាម៉េចបានម៉ោងមិនទាន់៧យប់ផង ស្ងាត់ម្ល៉េះ? បង្អួចទាំងអស់គឺបិទបណ្តាផ្ទះជួលដែលខ្ញុំឆ្លងកាត់ ដូចមិនទាន់មានអ្នកណាមកដល់?

ខ្ញុំមិនខ្លាចខ្មោចទេ តែខ្លាចមនុស្សប្រុសស្រវឹង។ ហើយខ្ញុំដើរយ៉ាងលឿនដើម្បីចូលក្នុងបន្ទប់ យកភាពកក់ក្តៅ ដោយសុវត្ថិភាព ។

ភ្នំពេញនេះ ធ្លាប់មានកើតឡើងករណីរំលោភសម្លាប់មួយចំនួនកាលពីឆ្នាំមុនតែមិនមែនម្តុំនេះទេ។ ខ្ញុំ បានផ្លាស់មកទីនេះ ម្តាយខ្ញុំចង់មកនៅជាមួយកូនពីរបីថ្ងៃសិនដែរតែស្រូវទុំអត់ដៃច្រូត អ៊ីចឹងហើយ អាទិត្យក្រោយទើបគាត់បានមក។

«អេ! ពេជ្រ!»

មានមនុស្សហៅខ្ញុំ សំឡេងដូចលីដា? ខ្ញុំងាកក្រោយ អត់ពីណាទាំងអស់ ។ ស្ងាត់! បុក ពោះ! ល្អដែរមានអ៊ុំចាស់ម្នាក់កំពុងប្រមូលខោអាវស្នួ បន្ទប់គាត់នៅឆ្ងាយសន្លឹមដែរពីទីនេះ ប្រហែលជា៣០ម៉េត្រ តែពេលឃើញគាត់ចិត្តខ្ញុំ គ្រាន់បើ!។

តែ អ្នកណាហៅឈ្មោះខ្ញុំ?

ងាករកមួយជុំទៀត អត់ឃើញអីទេសោះ!

មិត្តភក្តិខ្ញុំស្លូតណាស់ គេមិនមកលេងអ៊ីចឹងទេ តែនេះកណ្តាលវាល តែមិញខ្ញុំឮច្បាស់។

ពេលដែលខ្ញុំភ្លេចខ្លួន ថាកំពុងឈរវិលវល់ មានអារម្មណ៍ថាពីឆ្ងាយមានពូម្នាក់ទៀត កំពុងជូតរឺម៉ក់កង់បី ដុសលាងហើយសម្លឹងមកដែរ។

ជាមួយទឹកមុខអៀនខ្មាសដែលមកឈរស្កុបកណ្តាលផ្លូវ គ្មាននរណានៅក្បែរ ខ្ញុំក៏ងាកមកបន្តដើរលឿនជាងមុន ហើយឈានទៅដល់បន្ទប់ទីមួយដែលឃើញអង្រឹងយោល។

មានស្ត្រីម្នាក់ ខ្ពស់ សក់វែង ឈរបែរខ្នងយោលអង្រឹង។ លែងសូវខ្លាច ខ្ញុំដើរមកចាក់សោបន្ទប់ខ្ញុំនៅចម្ងាយរំលងបីបន្ទប់ពីគាត់។

សំឡេងបំពេកូន និងទារកយំលាន់ឆ្មាៗ មិនដឹងមកពីណា ដាស់ខ្ញុំឱ្យភ្ញាក់ពីការគេងលើអង្រឹង។

ម៉ោងប៉ុន្មាន?

ពុទោ្ធ! ម៉ោងជាង៨យប់ហើយ? មិនឃើញលីដាមកទេ?

ខ្ញុំច្បូតមុខ រលាស់ខ្លួនក្រោក ទាញទូរសព្ទដែលសាកថ្មមកមើល។

ក្រោយអង្រឹងនេះ ខ្ញុំឃើញមានម៉ូតូមួយបើកភ្លើងឆ្វាចជិះកាត់។ ភ្លៀងធ្លាក់រសឹប សូរបំពេនិងទារកលែងឮ។

សម្លឹងមើលទៅក្រៅកាត់តាមបង្អួចទៅកាន់ផ្លូវបត់ចូលផ្ទះជួល មានជើងតែរទេះលក់នំប៉័ងចាស់ៗគេគរទុកចោល គ្មានអ្នកណាទេ។

ខ្ញុំអាចឮសូរមនុស្សសើចជាក្រុមពីចម្ងាយ ម្តងខ្លាំង ម្តងខ្សោយ ម្តងបាត់។

ខ្ញុំឆ្ងល់ថា តើលីដាម៉េចក្រមកម្ល៉េះត្រឹមតាកែវ នាងថាចេញមកតាំងពីម៉ោង៣ល្ងាច។ ដោយសារទូរសព្ទខ្ញុំរលត់ថ្មបានជាទាក់ទងគ្នាមិនបាន ពេលនេះមានពីរកាំ តែពិបាកសេវា។

ខ្ញុំសាកល្បងចុច…តែលោតសារនាងមក

«ឯងនៅឯណា?»

ជាសាររបស់លីដា។

«អញ…..»

ចុចបានត្រឹមណេះ ពីចំហៀងខ្លួនខ្ញុំឃើញមនុស្សឈរ។

គាត់ប៉ោង ទំនងមានផ្ទៃពោះ។ ខ្ញុំងាកទៅរកនិយាយគួរសមដាក់សិន ព្រោះស្ងាត់ពេញមួយល្ងាចហើយ ស្រាប់តែ…នារីនោះគ្មានមុខទេ។

ឱ!

ខ្ញុំសុបិនខ្មោចហើយម៉ែ!

ខ្ញុំស្ទុះក្រោកចោលអង្រឹង បើកទ្វាររត់ចេញចោលបង្អួចនោះ ឆ្ពោះទទឹងទទែងមកកាន់បន្ទប់ដើមគេដែលមានស្រីយោលកូន មាត់ប្រុងតែប្រកូកឱ្យគេជួយ ស្រាប់តែបន្ទប់នោះគ្មានមនុស្សទេ ងងឹតស្លុបសុទ្ធតែសំរាម គរដូចគេបោះបង់ចោល។

ខ្ញុំដើរថយក្រោយដូចមានភ្នែកខាងក្រោយ ដើរកឹបៗព្រោះឃើញស្រមោលធំមួយខ្មៅ ពីក្នុងផ្ទះសំរាមតម្រង់មកខ្ញុំ…បុរសដែលខ្ញុំឃើញជូតរ៉ឺម៉កពេលនេះដើរមកជាមួយដូនចាស់ដែលហាលខោអាវ។

ខ្ញុំស្រែកថ្ងូព្រោះថ្គាមរឹងមិនចេញសំឡេង។

ពួកគេឈរក្រោមពន្លឺខៀវស្រងាត់ ពីក្រោយខ្នងពួកគេជាអាគារងងឹត ដូចជាសំណង់ខ្មោចធ្វើមិនទាន់ចប់ និងត្រូវបានទុកចោល។

នៅខាងក្រៅ ទ្វាររបង ពីក្រោយខ្នងពួកគេ ខ្ញុំឃើញស្ត្រីសក់វែង ពកូនង៉ា ឈរទីនោះ។

ទូរសព្ទខ្ញុំញ័រ ញ័រដូចដៃខ្ញុំដែរ។

ខ្ញុំលើកដាក់ត្រចៀក…សំឡេងលីដាលាន់មកស្រួយស្រឹប៖

«ពេជ្រ! អញហេវបាយណាស់ អ្ហែងក្រមកម៉េះ?»

ខ្ញុំងាកក្រោយ មករកផ្ទះជួលដែលបានមកដល់ពីព្រលប់ ក្រែងមិត្តខ្ញុំខលពីនោះមក តែពេលនេះនៅសេសសល់តែគំនរសំណង់បាក់បែក អាគារបន្ទប់ជួលពេលខ្ញុំមកដល់បានរលត់ទាំងស្រុង។ ខ្ញុំត្រូវគេ ពង្វាងមកច្រឡំកន្លែងហើយ!

ជង្គង់ខ្ញុំទន់!

ហើយប្រមូលស្មារតីស្រែកឡើងក្នុងភាពងងឹត សង្ឃឹមថា មានអ្នកណានៅក្បែរហើយមកជួយខ្ញុំចេញពីភាពងងឹតកំបាំងភ្នែកទាំងអស់នេះ៕

ចប់…