នៅថ្ងៃនេះ ក្រុមការងារអ្នកនិពន្ធ មុីសន សុធារី សូមលើកយកចំណងជើងរឿងខ្លះៗ ដែលបានចម្រាញ់ពីស្នាដៃអ្នកចូលរួមទាំង ៤រដូវកាលមុន មកណែនាំមិត្តអ្នកអាន ឱ្យបានទទួលអារម្មណ៍ថ្មីមួយទៀត ដែលរឿងរ៉ាវមួយចំនួន ជាការដកស្រង់ចេញពីសាច់រឿងពិត ដែលម្ចាស់ស្នាដៃបានជួបប្រទះផងដែរ។

១. ផ្លូវកែងនិងភ្លើងស្តុប (សុធា សម្ផស្ស)
ជាសាច់រឿងមួយ ទាក់ទងនឹងឧបទវហេតុនឹកស្មានមិនដល់ ធ្វើឱ្យកើតមានសោកនាដកម្មដ៏រន្ធត់។ ដោយសារតែរាសីទាបជាងគេ ក្មេងស្រីម្នាក់ បែរជាត្រូវដួងវិញ្ញាណចងអាឃាតរាប់សិប តាមរំខានជីវិត ទាមទារឱ្យទទួលខុសត្រូវ…

២. សំណែនស្រីក្រមុំ (និពន្ធដោយ ចាន់ លីហ័រ)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹង ជីវិតស្រីក្រមុំ ២៣នាក់ ដែលបានបម្រើការឱ្យភូមិគ្រិះចម្លែកមួយ ជាគ្រួសារស្តុកស្តម្ភ ក្នុងសតវត្សទី២១ តែបែរជាប្រើបរិបទរស់នៅ បែបមនុស្សអំឡុងសម័យសតវត្សទី១៨ ទៅវិញ។ នារីក្មេងៗទាំង ២៣នាក់នេះ មិនបានមកក្នុងពេលតែមួយទេ តែសុទ្ធតែបានស័គ្ម្រស្លាប់ ក្នុងភូមិគ្រិះតែមួយ ដើម្បីតែជាថ្នូរជួយគ្រួសារ ចាកផុតពីជីវភាពដ៏យ៉ាប់យឺន…

៣. ពិធីជប់លៀង (និពន្ធដោយ ឈាន ឌី)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹង និស្សិតពេទ្យម្នាក់ ត្រូវបានវិញ្ញាណអញ្ជើញឱ្យចូលរួមមើលការសម្តែងរបាំបុរាណ នៅក្នុងផ្ទះឈើដ៏ធំប្រណិតមួយ ដែលដាច់ស្រយាលពីផ្ទះអ្នកភូមិស្រុក ឯក្នុងផ្ទះដ៏ធំនេះ មានត្រឹមតែពន្លឺទៀន សម្រាប់បំភ្លឺក្នុងកម្មវិធីប៉ុណ្ណោះ ហើយក៏មិនអាហារដើម្បីទទួលទាននោះដែរ។ ក្រោយកម្មវិធីមើលរបាំចប់ ឈុតឆាកដ៏រន្ធត់មួយ ក៏ចាប់ផ្តើមកើតឡើង…

៤. ផ្ទះចាស់នៅភូមិម៉ាសុីនបូម (និពន្ធដោយ សម្បត្តិ សុធាវី)
ជាសាច់រឿង ដែលទាក់ទងនឹងការពិតផ្ទះមួយខ្នង ដែលស្ថិតនៅភូមគារ២ ឃុំគារ ស្រុកមោងឫស្សី ខេត្តបាត់ដំបង ។ ផ្ទះមួយខ្នងនេះ ត្រូវបានគេសង់ឡើងមុនខ្មែរក្រហមចូលគ្រប់គ្រងកម្ពុជាតែ ៦ខែប៉ុណ្ណោះ ហើយផ្ទះមួយខ្នងនេះ បានបន្សល់ទុកនូវរឿងរ៉ាវជាច្រើនទាក់ទងនឹង…

៥. ខ្មោចស្រីរបាំ (និពន្ធដោយ សោកា)
ជារឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងយុវតីម្នាក់ ដែលមកបន្តការសិក្សានៅទីក្រុងភ្នំពេញ។ ព្រោះតែជីវភាព នាងត្រូវរៀនបណ្តើរ និងធ្វើការបណ្តើរ នៅសណ្ឋាគារមួយកន្លែង។ សំណាងមិនល្អ ជីវិតនាងក៏ត្រូវតោងទាមដោយដួងវិញ្ញាណស្រីរបាំមួយរូប បន្ទាប់ពី…

៦. យប់មួយនៅសាលាកណ្តាលព្រៃ (និពន្ធដោយ អុឹម អានដាដាណេត)
ក្មេងស្រីម្នាក់ ដែលត្រូវគេសម្លាប់យ៉ាងព្រៃផ្សៃជាទីបំផុត ហើយដួងវិញ្ញាណរបស់នាង…

៧. បឹងអាគម (និពន្ធដោយ ស៊ាម ស៊ុនវីរៈបូរមី)
ស្វែងរកមូលហេតុបាត់នារីក្មេងៗ ចុងក្រោយទើបដឹងថា តាមពិតគឺខ្លួនឯងជាដើមហេតុនៃការបាត់ខ្លួន ចាស់ៗហាមថា កុំទៅក្បែរបឹងនោះឱ្យសោះ តែស្រីក្រមុំ

៨. បណ្ដាសាម្ចាស់ដើម (និពន្ធដោយ ហោ សុជាតា​ “ចាស្មីន”)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹង បណ្តាសារបស់ម្ចាស់ភូមិគ្រឹះមួយខ្នង តាំងពីអំឡុងសម័យឆ្នាំ១៩៧៥ ធ្វើឱ្យមនុស្សមិនដឹងជាច្រើននាក់ ត្រូវមកស្លាប់ដោយមិនដឹងមូលហេតុជាបន្តបន្ទាប់ នៅក្នុងភូមិគ្រឹះមួយនេះ រហូតបានជួបអ្នកដែលជាដើមហេតុនៃបណ្តាសាមរណៈនេះ…

៩. កញ្ចក់ខ្មោច (និពន្ធដោយ ហោ សុជាតា)
ជារឿងហេតុទាក់ទងនឹងដួងព្រលឹងកំណាចមួយ ដែលត្រូវឃុំនៅក្នុងកញ្ចក់ជាទីស្រលាញ់របស់ខ្លួន តាំងពីអំឡុងសតវត្សទី២០ ហើយបានចងកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ជាមួយក្រុមក្រុមគ្រួសារ និងតាមព្យាបាទមនុស្សរាល់គ្នា ដែលមានវាសនាជួប ហើយទីបំផុត ការពិតក៏បានលាតត្រដាងដោយមនុស្សសតវត្សទី២១…

១០. ទាយាទចុងក្រោយ (និពន្ធដោយ ចក់ មឿន)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹង ការចងអាឃាតគ្នាក្នុងវង្សត្រកូលមួយ របស់គ្រួសារខ្មែរក្រោម។ ដោយសារតែការខ្វែងគំនិតគ្នា ម្នាក់ទាមទាររស់នៅទឹកដីកំណើត មិនចង់ឃ្លាត ឯអ្នកផ្សេងទៀត ចង់រស់នៅជាមួយខ្មែរកណ្តាល ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្មែរ។ ការបែកបាក់គ្នានៅគ្រានោះ បានបង្កឱ្យមានគំនុំចងអាឃាតគ្នាយ៉ាងខ្លាំង រហូតចង់សម្លាប់ផ្តាច់ពូជតែម្តង…

១១. គំនូរកម្ម (និពន្ធដោយ ណោ ស្រីពេជ)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹងរឿងរ៉ាវអតីតជាតិគូស្នេហ៍ដ៏កម្សត់មួយគូ រវាងកូនអ្នកមានសក្តិយសខ្ពង់ខ្ពស់ និងនារីកូនរាស្ត្រធម្មតាម្នាក់។ តែចំណងស្នេហ៍មួយនេះ ក៏ប្រែក្លាយជាការចងគំនុំឆ្លងជាតិ ព្រោះតែស្រីស្នេហ៍ដ៏កម្សត់រកូនអ្នកអភិជនរូបនេះ ត្រូវគេធ្វើបាបយ៉ាងព្រៃផ្សៃ…

១២. បណ្តាសាកូនស្រី (និពន្ធដោយ Mai)
ជាច្រើនទសវត្សមកហើយ គ្រួសារត្រកូលអភិជនមួយ ត្រូវរងការឈឺចាប់បន្តជំនាន់គ្នា ព្រោះតែក្មេងស្រីដែលចាប់កំណើតជាមួយគ្រួសារនេះ មិនធ្លាប់មានអ្នករស់រានដល់ធំដឹក្តីឡើយ ឱ្យតែមានឈាមជ័ររបស់គ្រួសារនេះ តែងស្លាប់នៅអាយុ ៧ឆ្នាំ ដោយមូលហេតុផ្សេងៗ តើវាសនានាងតូច វីយ៉ា នឹងដូចក្មេងស្រីទាំងនោះដែរឬយ៉ាងណា!…

១៣. សម្រែកពូជាតិ (និពន្ធដោយ សម្បត្តិតី)
ដើម្បីដោះស្រាយភាពស្រេកឃ្លាន បែរជាត្រូវដួលស្លាប់ក្នុងទឹក ឱ្យត្រីចឹកដល់រលេះរលួយសាច់ មើលលែងយល់…

១៤. កោះមរណៈ (និពន្ធដោយ រ៉េត សុភ័ក្រ)
ដំណើរកម្សាន្តដ៏រីករាយមួយ បែរក្លាយជាដំណើរកម្សាន្តដ៏ភ័យរន្ធត់ ស្បថមិនចង់ជួបទៅវិញ។ លើកោះដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ យុវជនមួយក្រុម សង្ឈឹមថា ពួកគេនឹងអាចចំណាយពេលវេលារីករាយ នឹងទិដ្ឋភាពនៃធម្មជាតិនៅទីនេះ តែអ្នកណាទៅស្មានដល់ថា…

១៥. រាត្រីថ្ងៃសុក្រ (និពន្ធដោយ ជាតិ បុលឡា)
ជាប្រភេទរឿងបែបឧក្រិដ្ឋកម្មរន្ធត់ ទាក់ទងទៅនឹងនារីម្នាក់ ដែលជាអ្នករៀបចំផែនការសម្លាប់មិត្តភក្តិខ្លួនឯងដ៏សាហាវ និងជាមេខ្លោង នៅពីក្រោយការសម្លាប់មនុស្សជាបន្តបន្ទាប់ នៅលើដែនកោះមួយ របស់កម្ពុជា…

១៦. ម្តាយ និងកូនដែលបាត់ខ្លួន (និពន្ធដោយ ឌីម)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងជីវិតគ្រួសារសេដ្ឋីមួយ ដែលមានវាសនាដូចគ្នា មិនទទួលបានស្រលាញ់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះខ្លួន បំណងចង់ឱ្យតែម្តាយនឹងកូន បាត់ខ្លួនពីលើភពផែនដីនេះ ក៏ព្រោះ…

១៧. ផ្ទះគេទុកចោល (និពន្ធដោយ ហេង អុីឈង)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹងក្រុមតន្ត្រីមួយ ដែលបានទៅស្នាក់នៅផ្ទះមួយ ដែលគេរៀបចំឱ្យស្នាក់នៅបណ្តោះអាសន្ត ប៉ុន្តែគ្នាគ្នដែលជាម្ចាស់ផ្ទះ បែរជាមិននៅស្នាក់ជាមួយ ហើយយប់នោះ…

១៨. សាលារៀនចាស់ (និពន្ធដោយ ឌីមិថុនា)
មានគ្រូបង្រៀនថ្មីម្នាក់ ដែលមកពីភ្នំពេញ ត្រូវមកបំពេញការងារនៅសាលារៀនមួយកន្លែងនៅឯខេត្ត។ ដោយសារតែខ្លួនតែងទទួលបានដំបូន្មានអ្នកម្តាយប្រាប់ថា “នៅកន្លែងថ្មីណាក៏ត្រូវតែអុជធូបគោរពគេដែរ” ដូចនេះ ខ្លួនមិនឱ្យរំលងរឿងអបិយជំនឿនេះឡើយ ប៉ុន្តែដួងវិញ្ញាណកន្លែងនោះ បែរជា…

១៩. កេសាចងពៀរ (និពន្ធដោយ ទឹកភ្នែកសម្ងាត់)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹងវិញ្ញាណចងអាឃាតមួយ ដែលស្ថិតនៅក្នុងផ្ទះបុរាណមួយ ក្នុងទឹកដីចំណាស់ ទឹកដីនៃខេត្តបាត់ដំបង…

២០. សំណែន (និពន្ធដោយ សៀក ម៉ាវិន)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹងទំនៀមទម្លាប់នៃការសែនព្រេនរបស់អ្នកស្រុកមួយ លើទឹកដីក្បែរតំបន់ព្រៃក្រាសរបស់កម្ពុជា សម្រាប់វិញ្ញាអសុរកាយដែលមិនអាចចាប់កំណើតបាននោះ កុំឱ្យមកបៀតបៀននឹងការរស់នៅរបស់មនុស្ស…

២១. ទ្វារផ្ទះបងថុល (និពន្ធដោយ ស្តេចបៃតង)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹងគ្រួសារមួយនៅបាត់ដំបង ដែលត្រូវទ្រាំរស់នៅក្នុងគេហដ្ឋានរបស់ខ្លួន រួមជាមួយនឹងដួងវិញ្ញាណ ទាំងគ្មានជម្រើស ហើយរាល់អ្នកក្រៅណា ដែលមកស្នាក់នៅ នឹងត្រូវ…

២២. លោកតាម៉ោង១២ (និពន្ធដោយ យី សុខឃាន់)
ជារឿងរ៉ាវដែលអ្នកនិពន្ធម្នាក់ រស់នៅឯនាយប្រទេស ដែលត្រូវទៅជួបនឹងរឿងហេតុនឹកស្មានមិនដល់មួយ នៅប៊ូសាន…

២៣. ខ្ញុំជាឃាតករ (និពន្ធដោយ សេង គីមឈី)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងមនុស្សស្រីម្នាក់ ដែលអតីតកាលដ៏កម្សត់ រហូតបង្ខំឱ្យក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងមួយទៀត…

២៤. គឺជាខ្ញុំ (និពន្ធដោយ នី ស្រីពេជ្រ)
ហេតុការណ៍នោះ នៅតែដក់ក្នុងអារម្មណ៍ស្រស់ស្រី គ្រប់គ្នាប្រែជាដូចអ្នកដទៃ មិនតបឆ្លើយ មិនចង់ខ្វល់ ទុកឱ្យនារីកម្សត់កាន់តែលតោល…

២៥. ឆ្មាខ្មៅ (និពន្ធដោយ ឥន្ទធនូ)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹងហាងលក់សត្វចិញ្ចឹមមួយកន្លែង ដែលនាំយកឆ្មាមួយមិនច្បាស់ប្រភពមកលក់ ទាំងដែលក្នុងចិត្តក៏ដឹងថា ឆ្មាននេះ មិនធម្មតាដូចសត្វឆ្មាទូទៅឡើយ ហើយទីបំផុត…

២៦. Crush ខ្ញុំមិនមែនមនុស្ស (និពន្ធដោយ លី គីមសួ)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹងអាថ៌កំបាំង ដែលនៅពេលក្រោយការស្លាប់យុវតីម្នាក់ ក្នុងហេតុការណ៍គ្រោះថ្នាក់មួយ…

២៧. ទូរសព្ទចាស់ (និពន្ធដោយ រ៉ាហ្សុី)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹងយុវជនមួយរូប ទទួលបានទទួលម៉ូដែលមួយ ដែលគេផលិតឡើងអំឡុងឆ្នាំ ២០០៩ ដែលចេះប្រាប់រឿងហេតុ នៃការស្លាប់គូស្នេហ៍មួយគូ…

២៨. ម្ចាស់ស្រះឃុនស្រី (និពន្ធដោយ វង្ស តារ៉ា អាវី)
ជារឿងហេតុដែលពាក់ព័ន្ធនឹងនិស្សិតប្រុសម្នាក់ នៅ​មហាវិទ្យាល័យ​ធនាគារ និងហិរញ្ញវត្ថុមួយ ដែលស្ថិតលើទឹកដីនៃខេត្តបាត់ដំបង…

២៩. របស់មានម្ចាស់ (និពន្ធដោយ ហេង អុីឈង)
ធ្លាប់ឮគេនិយាយតៗគ្នាថា របស់អ្វីក៏ដោយដែលមិនមែនជារបស់ខ្លួន កុំរើសទុកតែផ្តាស ព្រោះរបស់ខ្លះ រើសហើយអាចនាំទុកធំ ចុះបើរបស់នោះ ម្ចាស់ផ្ទះបញ្ជាក់ហើយថា មិនមែនជារបស់គាត់ តើនឹងមានរឿងអ្វី បើយកមករក្សាទុក…?

៣០. គំនូរមនុស្សរស់ (និពន្ធដោយ ទឹម ផល្លីនដា “វិនិទ្រា”)
នារីម្នាក់នេះ ជាមនុស្សដែលចូលចិត្តប្រមូលទិញរូបគំនូរខ្លាំងបំផុត ប៉ុន្តែរូបគំនូរចុងក្រោយដែលនាងទទួលបានពីមនុស្សជាទីស្រលាញ់ ជាគំនូរដែលនាំនាង…

៣១. អ្នករងគ្រោះបន្ទាប់ (និពន្ធដោយ ហុីម មាណវី)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹងវាសនា Camera man ម្នាក់ ដែលត្រូវមកចាំបន្ទប់នោះជំនួសគេ…

៣២. នាងជាខ្ញុំឬខ្ញុំជានាង? (និពន្ធដោយ ស្រីនាង “ជូហ្វី”)
ការលេចឡើងនៃវត្តមានមនុស្សណាម្នាក់ទ្វេដង! សូម្បីតែអ្នកវិទ្យាសាស្រ្ត ក៏មិនទាន់អាចបញ្ជាក់បានដែរ ក៏ធ្លាប់មានមនុស្ស ដែលបញ្ជាក់ថា ពួកគេបានជួបខ្លួនឯងម្នាក់ទៀត នៅក្នុងរូបរាងជារបៀបលងបន្លាច ឬឃើញនៅចុងកន្ទុយភ្នែក ឬក្រោយខ្នងជាដើម…

៣២. លក្ខខណ្ឌខ្មោចស្រី (និពន្ធដោយ យាន សុីធៀន)
ជាវាសនាឱ្យមកជួប ហើយក៏ជាវេលាដែលត្រូវធ្វើការជ្រើសរើស រវាងអតីតកាលនិងបច្ចុប្បន្ន តែជម្រើសណា ក៏ត្រូវតែមានអ្នកលះបង់ដែរ…

៣៣. អ្នកចំណូលថ្មី (និពន្ធដោយ ចាន់ លីហ័រ)
អ្វីដែលយុវតីនោះជួប មិនមែនជាដួងវិញ្ញាណខ្មោចអ្វីនោះទេ គឺជាព្រាយ ហើយកាលដែលព្រាយនេះ ចេញមកធ្វើបាប ក៏ព្រោះតែ…

៣៤. ផ្ទះចាស់នៅសង្កាត់ស្វាយប៉ោ (និពន្ធដោយ ស្តើង សុពណ៌)
ផ្ទះមួួយខ្នងដែលមិនធ្លាប់មាននរណាហ៊ានទាំងជិះកាត់ផង តើគ្រួសារមន្ត្រីរាជការខាងរុក្ខាប្រមាញ់នេះ នឹងរស់នៅផ្ទះមួួយខ្នងនេះ ដោយរបៀបណា?

៣៥. អ្នករត់បញ្ញើខ្មោច (និពន្ធដោយ រ៉ាហ្សុី)
មនុស្សជួយមិនបាន អ៊ីចឹងមានតែពឹងខ្មោចជួយ…

៣៦. ហាងបញ្ចាំស្នាមញញិម (និពន្ធដោយ រ៉ាហ្សុី)
មានរឿងមួយតំណាលថា នាទីក្រុងនៃប្រទេសបុរាណកាលដ៏យូរលង់មួយ ស្ទើរគ្មាននរណាម្នាក់នៅចាំឈ្នោះនៃប្រទេសនេះ នៅក្នុងស្រុកតំបន់មួយ មានរឿងចម្លែកមួយដែលប្រជារាស្ត្ររស់នៅក្នុងប្រទេសនេះ ដឹងឮខ្លាចរអាគ្រប់គ្នា វាក្លាយជារឿងTaboo ដែលគ្រប់គ្នាចៀសមិនហ៊ានរម្លឹក…

៣៧. ត្រណមច័ន្ទន៍ក្រស្នា (និពន្ធដោយ គ្រូដឿន)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹងអ្នកទៅរកខ្លឹមចន្ទន៍ក្នុងព្រៃ ដែលត្រូវស្លាប់បន្តបន្ទាប់ ក៏ព្រោះតែខុសត្រណម…

៣៨. ដើមជ្រៃធំនៅស្រុកបសេដ្ឋ (និពន្ធដោយ លោកម្ចាស់)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងនឹងដើមជ្រៃធំមួយក្នុងស្រុកបសេដ្ឋ ខេត្តកំពង់ស្ពឺ, អ្នកណាក៏ដោយ ឱ្យតែហ៊ានបំពានដើមជ្រៃនោះ…

៣៩. យប់សែនក្បាលទឹកនៅភូមិចិនចាស់ (និពន្ធដោយ ហាវ ស៊ុន)
ជាសាច់រឿងទាក់ទងប្រពៃណីនៃការរៀបការរបស់ជនជាតិចិន តែមិនមែនជាពិធីមង្គលអ្វីនោះទេ គឺជាការរកមនុស្ស​រស់ ​មករៀបការ​ជាប្រពន្ធ ឬប្តី ឱ្យអ្នកស្លាប់…

៤០. មនុស្សទីងមោង (និពន្ធដោយ រ៉ាហ្សុី)
ទីងមោង ដែលស្ងៀមមុននេះ បែរជាស្រាប់តែមានចលនាឡើង ងាកក្បាល ១៨០ដឺក្រេ សម្លឹងមកឡានដែលពួកគេកំពុងចត ជាមួយនឹងបបូរមាត់កោងវែងស្ទើរដល់ចុងភ្នែកខ្លួន…

៤១. គុយទាវគោក (និពន្ធដោយ ចាន់ ពុទ្ធី)
រឿងឃាតកម្មនៃការសម្លាប់មនុស្សយ៉ាងសាហាវព្រៃផ្សៃ នឹងប្រវិត្តនៃគុយទាវដ៏ល្បីប្រចាំហាងត្រូវបានលាតត្រដាងនឹងល្បីល្បាញទូទាំងក្រុងកំព់ងសោម…

៤០. ផ្លូវគេ (និពន្ធដោយ ហ៊ុយ សារ៉ាត់)
នរណាមិនដឹងទេ ឈរសម្លឹងមើលខ្ញុំនៅតាមបង្អួច មើលទៅ ដូចជាមនុស្សប្រុសដែលមានវ័យកណ្តាល ស្ថិតនៅជាមួយសភាពផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរអ៊ីចឹង ត្របកភ្នែកខាងក្រោមស្លក់ខ្មៅដុំៗ ចួនក៏បង្ហាញឱ្យឃើញមុខបន្តិច ចួនក៏ឃើញពេញ…

៤១. ព្រាយគោកចំបក់ (និពន្ធដោយ )
តា និង គ្រូសច្ចំ បានសូនរូបក្រមួន ហើយឧបកិច្ចថាជារូប… ដើម្បីរៀបការជាមួយនឹងនាងព្រាយនោះ ជាថ្នូរនឹងការសុំព្រលឹងធំដែលនាងនោះគ្រប់គ្រងមកវិញ…

…

កាលពី៣ឆ្នាំមុន

“Happy Birthday! រីករាយថ្ងៃខួបកំណើត ម៉ានុ!”

“អរគុណហើយ វ៉ាទិយ៉ា!”

ខ្ញុំញញិម ទៅកាន់មិត្តប្រុសដ៏សង្ហា មុខមាត់កូនកាត់អាស៊ីយើង ដែលកំពុងកាន់កូននំប៉ាវដោតកូនទៀនតូចមួយដើរ ឈរកាន់មុខញញិមនៅនិងមុខខ្ញុំ…គេឈ្មោះ  វ៉ាទិយ៉ា ជាកូនកាត់ខ្មែរថៃ ដែលទើបតែផ្លាស់ប្ដូរថ្នាក់រៀនមកសាលាខ្ញុំ ដែលអង្គុយតុជាមួយខ្ញុំ ប៉ុន្ដែរឿងដែលចម្លែក ត្រឹមរយៈពេលតែ៣ខែប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំនិងគេក្លាយជាមិត្តភក្ដិល្អនិងគ្នា អាចរាប់បានថាពួកយើងជាមិត្តល្អ ហាក់បីយើងម្នាក់ៗធ្លាប់ស្គាល់គ្នាយូរយារណាស់មកហើយ…ម្នាក់ៗធ្វើដូចជាស្រមោលរបស់អ្នកម្ខាងទៀត ទៅណាមកណា ឬធ្វើរឿងអ្វីក៏ដោយ​ ក៏តែងតែនៅធ្វើជាមួយគ្នា រហូតពេលខ្លះ សិស្សក្នុងថ្នាក់ខ្ញុំ គិតថាពួកខ្ញុំទាំងពីរជាគូសង្សារនិងគ្នាទៀតផង…ប៉ុន្ដែសួរថាខ្ញុំស្អប់ពាក្យទាំងនោះទេ…ខ្ញុំមិនច្បាស់ក្នុងខ្លួនឯងទេ គ្រាន់តែខ្ញុំដឹងច្បាស់ថា ពេលនេះសម្ព័ន្ធភាពរបស់យើងទាំងពីរគ្រាន់តែជាមិត្តល្អ មិនទាន់ហួសព្រំដែនខ្លួននៅឡើយ ប៉ុន្ដែនាពេលអនាគត រវាងយើងទាំងពីរនាក់ វានឹងវិវឌ្ឍនៈក្លាយជាបែបនោះមែន…ខ្ញុំមិនស្អប់វាទេ។

“នេះឯងចាំថ្ងៃកំណើតរបស់ខ្ញុំដែរឬ? ខ្ញុំមិនគិតថា នៅមានអ្នកចាំថ្ងៃកំណើតខ្ញុំទៀតទេ ក្រៅពី…” ខ្ញុំនិយាយត្រឹមនេះក៏គាំងអណ្ដាត និយាយលែងឮបន្ដទៀត អារម្មណ៍ដែលធ្លាប់ក្ដោបលាក់ ហាក់ពុះកព្រ្ជោលចង់ទម្លាយវាចេញមកក្រៅ ប្រាប់អ្នកខាងមុខ ប៉ុន្ដែតើគួរទេ?

រឿងដែលខ្ញុំគិតថាខ្លួនឯងជាអ្នកខុស ជាអ្នកបំផ្លាញគ្រួសារខ្លួន…ខ្ញុំស្អប់ពីវាសនាខ្លួនឯង ផ្កាយដុះកន្ទុយ ដែលបំផ្លាញអ្នកនៅជុំវិញខ្លួន!

“ម៉ានុ…នេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់ឯង វាត្រូវតែជាថ្ងៃរីករាយ កុំធ្វើមុខដូចគ្រប់គ្នាជំពាក់ប្រាក់ឯង” វ៉ាទិយ៉ា ធ្វើនិយាយឌឺដងខ្ញុំ តែខ្ញុំដឹងថាគេមានបំណងបន្លប់ខ្ញុំកុំឱ្យគិតរឿងខូចចិត្តទាំងនោះទៀត…រឿងដែលយើងមិនអាចកែប្រែបាន!

“អរគុណ ឯងហើយ យ៉ា!” ខ្ញុំប្រឹងញញឹមទៅកាន់គេ

“យ៉ា? នែ៎…ប្រាប់ហើយថាកុំឱ្យហៅឈ្មោះខ្ញុំខ្លីៗបែបនេះ…វាឮដូចជាឈ្មោះរបស់មនុស្សស្រី! អានុ!”

“អូខេៗ ខេ…ខ្ញុំដឹង” និយាយរួច ខ្ញុំក៏ទាញយកនំប៉ាវដែលគេកំពុងកាន់ រួចយកមកផ្លុំទាន។ ផ្លុំរួច ខ្ញុំក៏កាច់នំប៉ាវនោះជាពីរ ម្ខាងផ្នែកមានពងទានៅខាងក្នុងហុចទៅឱ្យទៅគេ…

“អរគុណហើយ ម៉ានុ…តែនេះម៉េចបានជាឯងឱ្យស្នូលពងទាមកឱ្យខ្ញុំនោះ? នេះជាថ្ងៃកំណើតរបស់ឯងណា អ៊ីចឹងពងទានេះ គួរតែជារបស់ឯងទើបតឹ្រមត្រូវ”

វ៉ាទិយ៉ា បេះយកផ្នែកពងទានៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងរបស់នំប៉ាវ រួចចាប់មាត់ខ្ញុំបញ្ច្រកទាំងបង្ខំ។​ ពួកយើងទាំងពីរនាក់រីករាយក្នុងបរិយាកាសបែបនេះណាស់..ម្នាក់ៗញញិម សម្លឹងមើលទៅអ្នកម្ខាងទៀតយ៉ាងរីករាយ ប៉ុន្ដែស្រាប់តែមួយសន្ទុះ ខ្ញុំសង្កេតឃើញទឹកមុខរបស់ វ៉ាទិយ៉ា ចាប់ផ្ដើមប្រែប្រួល រសេសរសល់ដូចមានរឿងអ្វីម្យ៉ាងចង់ប្រាប់ខ្ញុំ…ដៃរបស់គេទាំងពីរខ្ញាំចូលគ្នា បបូរមាត់សង្គ្រឺតធ្មេញ ឱនមុខចុះនិយាយដោយសំឡេងស្រាលៗ ស្ទើរតែមិនចង់ឮ

“ម៉ា…ម៉ានុ…ចុងសប្ដាហ៍នេះឯងទំនេរទេ?”

“ហ៊ឹម? ម៉េចសួរខ្ញុំបែបនេះ ឯងភ្លេចហើយឬថា ខ្ញុំជាប់ធ្វើការងារក្រៅម៉ោង ហាងកាហ្វេបងទិ ហ្នុង”

“ខ្ញុំដឹង តែ..តែឯងអាចសុំគាត់ ដាក់ច្បាប់ឈប់សម្រាកមួយថ្ងៃពីរបានទេ…”

“វ៉ាទិយ៉ា នេះឯងមានរឿងអីឬ?”

“ម៉ានុ…ខ្ញុំត្រូវចាកចេញពីទីនេះ ខ្ញុំ…ខ្ញុំត្រូវរើផ្ទះហើយ”

“រើផ្ទះ?”

“អ្ហឺម…គ្រួសារខ្ញុំត្រូវផ្លាស់រើផ្ទះត្រលប់ទៅរស់នៅទីក្រុងបាងកកប្រទេសថៃវិញហើយ…”

“ហ្អាស៎ ម៉េចអ៊ីចឹង? ហើយនេះ ឯងនឹងត្រូវឈប់រៀននៅទីនេះហើយឬ?”

“អ៊ឺម…ហ្នឹងហើយ!”

“វ៉ា…ទិយ៉ា…ខ្ញុំ…ខ្ញុំត្រេកអរឯងផង!” ដឹងបែបនេះ ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវពោលពាក្យអ្វីនិយាយទៅកាន់គេ…មានតែពាក្យជូនពរ ឃ្លាត្រេកអរ…ក្នុងចិត្តខ្ញុំ កំពុងគិតអី?

វ៉ាទិយ៉ា ឮខ្ញុំពោលបែបនេះ ទឹកមុខគេស្រងូតស្រងាត់ឡើង ខ្ញុំមិនដឹងថា គេនិងខ្ញុំ គិតនៅលើខ្សែចិត្តដូចគ្នាឬយ៉ាងណា…ម្នាក់ៗមិនគិតថា ពួកយើងនឹងបែកគ្នាលឿនពេកនោះឡើយ!

“ម៉ានុ…”

“វ៉ាទិយ៉ា…”

ខ្ញុំនិងគេ និយាយព្រមគ្នា រួចខ្ញុំសម្លឹងមើលគេ ឆ្លើយទៅវិញថា

“ឯងនិយាយមុនទៅ…”

“ចុងសប្ដាហ៍ ឯងអាចនៅកំដរខ្ញុំទៅលេងកំពង់សោមជាមួយគ្នាបានទេ? ខ្ញុំចង់ទៅលេងសមុទ្ទនៅទីនេះ មុនពេលខ្ញុំត្រលប់ទៅថៃវិញ”

“អូខេ ខ្ញុំនឹងសុំច្បាប់ បងទិ!” ខ្ញុំឆ្លើយតបយល់ព្រមទៅកាន់អ្នកម្ខាងទៀតភ្លាម មិនគិតយូរ ព្រោះខ្ញុំដឹងថាអ្វីដែល វ៉ាទិយ៉ា ចូលចិត្តបំផុតគឺ សមុទ្ទ

ឮខ្ញុំឆ្លើយយល់ព្រមនិងគេបែបនេះ បបូរមាត់គេញញិមពព្រាយឡើង ដូចកូនក្មេងដែលទាមទារស្ករគ្រាប់ ហើយបានរបស់ដែលខ្លួនចង់បាន

“អ៊ីចឹងថ្ពក់ដៃនិងគ្នាណ៎ា…ជាកិច្ចសន្យារវាងយើងទាំងពីរ”

វ៉ាទិយ៉ា បង្ហាញកូនដៃនៅនិងមុខខ្ញុំ រួចស្រវាទាញចាប់ដៃខ្ញុំ បង្ខំឱ្យខ្ញុំថ្ពក់ដៃនិងគេ…នេះធ្វើដូចយើងទាំងពីរនៅក្មេងមិនដឹងអីអ៊ីចឹង

“ឯងនេះ ធំហើយ…តែនៅមានចរិតក្មេងទៀត” ខ្ញុំលាន់មាត់ថាឱ្យគេ ប៉ុន្តែក្នុងចិត្តលួចសើចសប្បាយតែម្នាក់ឯង…

រ៉ឺងៗរ៉ឹង!!! សំឡេងកណ្ដឹង លាន់ឮសូរស្រែក

“ការ៉េមទេ? ទិញការ៉េម ហ្អេស?” សំឡេងអ៊ុំប្រុសម្នាក់ កំពុងរុញរទេះការ៉េមកី ដើរត្រសងគែមចិញ្ចើមផ្លូវថ្នល់ គោះកណ្ដឹង ស្រែកអំពាវនាវហៅគេទិញ នៅឯជ្រុងផ្លូវម្ខាងទៀត ដែលខ្ញុំនិងវ៉ាទិយ៉ា កំពុងអង្គុយនៅ

“ពូ ឈប់! ខ្ញុំចង់ទិញការ៉េម”

វ៉ាទិយ៉ា ស្រែកកាត់ប្រាប់ទៅអ្នកម្ខាងទៀតមួយទំហឹងអស់ដង្ហើម  រួចរត់ត្រុយមិនបង្អង់ តម្រង់សំដៅទៅកាន់អ៊ុំលក់ការ៉េម រំពេចនោះស្រាប់តែមានកុងតឺន័រ បើកបរលើផ្លូវលឿនស្លេវ ហាក់គ្មានសំឡេងបន្លឺអ្វីសោះ បររំកិលបុកមួយទំហឹងអ្នកនៅខាងមុខ…

ខ្ញុំ…ខ្ញុំ…ខ្ញុំឃើញ…ឃើញរូបភាពជាក់ស្ដែងនៅនិងភ្នែក ឈាមខ្ទាតប្រឡាក់នៅនិងមុខខ្ញុំ…ក្លិនឈាមរបស់គេ…

រូបភាពរាងកាយរបស់វ៉ាទិយ៉ា ដែលត្រូវបុកមួយទំហឹងពេញនិងរថយន្ដកុងតឺន័រដ៏ធំមួយនោះ…រាងកាយតូចស្ដើងរបស់គេដែលបុកប៉ើងខ្ចាយខ្ទាត ដេកក្រឡាប់ននៀលលើថ្នល់ បាញ់សាចឈាមប្រឡាក់ ដានបង្កើតជាថ្លុកឈាមហូរចេញពីរាងកាយមួយនោះ! រឹតតែរន្ធត់ កាន់តែអាក្រក់ទៀត រថយន្ដមួយនោះ មិនបង្អង់ឈប់ មិនចាប់ហ្វ្រាំងបញ្ឈប់នៅហ្នឹងកន្លែងទេ ប៉ុន្តែសូរសំឡេងម៉ាស៊ីនកាន់តែលាន់ឮសូរខ្លាំង ហាក់ដូចគេស្រែកជ្រែកកាត់អាកាស បើកបង្កើនល្បឿនលឿនស្លេវទៅមុខ ឥតប្រណី បរកិនលើរាងកាយអ្នកដែលកំពុងសន្លប់មិនដឹងខ្លួនក្រោមសម្បកកង់យក្សទាំង១០ ផ្ដាច់យកសង្ខារខ្យល់ដង្ហើមរបស់គេ…

រូបរាងកាយអ្នកនៅលើថ្នល់ពេលនេះ ក្លាយជាគំនរសាកសពមិនពេញលេញ  ផ្ទៃមុខ​របស់គេបង្ហាញពីភាពឈឺចុកចាប់ខ្លោចផ្សានាពេលវេលាចុងក្រោយរបស់ខ្លួន ដែលសភាពប្រឡាក់ពេញទៅដោយស្នាមឈាម របួសដាច់សាច់រលាត់ចេញពីរាងកាយខ្លួន សរីរាង្គទាំង៣២ គ្មានមួយណាមានសភាពល្អដូចដើម សូម្បីតែ​ដងខ្លួនគេពេលនេះ ត្រូវបានរថយន្ដកុងតឺនឺរធ្ងន់កិនសង្កត់ ស្ទើរតែដាច់ចេញជាពីរ សរីរាង្គគ្រឿងខាងក្នុង​របស់គេ ត្រូវបែកម៉ដ្ឋ​ មើលដូចសាច់ជ្រូកចិញ្ច្រាំដោយម៉ាស៊ីនកិន ខ្ទាតខ្ចាយចេញ ប្រឡាក់ រាយប៉ាយចោល​មកលើថ្នល់…មើលឃើញហើយយ៉ាង​ព្រៃផ្សៃ សង្វេគ​ណាស់​។

“វ៉ា…វ៉ាទិ…វ៉ាទិយ៉ា”

ឃើញ​ទិដ្ឋភាព​បែប​នេះ​ហើយ ខ្ញុំស្លុត…គាំងរហូតដល់លែង​មាន​អារម្មណ៍​អ្វីទៀត..ថ្ងៃខួបកំណើតខ្ញុំ ក៏ជាថ្ងៃខួបស្លាប់មិត្តល្អរបស់ខ្ញុំដែរ។

…

បច្ចុប្បន្ន

ខ្ញុំ វ៉ៃជន្ទល់ម៉ូតូរបស់ខ្លួន ឈប់ចតក្រោមបង្គោលភ្លើង យកដៃឱបខ្លួនដែលកំពុងរងា ពេលត្រូវខ្យល់ពេលរាត្រីនៃមាត់សមុទ្ទ បក់នាំភាពត្រជាក់មកប៉ះលើរាងកាយរបស់ខ្លួន.. ទីដែល ខ្ញុំ កំពុងនៅ គឺជាតំបន់គម្រោងអភិវឌ្ឍថ្មីនៃក្រុងព្រះសីហនុ ដែលសង់រៀបធ្វើជាផ្ទះអផាតមេនផ្ដុំចូលគ្នារស់នៅ សម្រាប់អ្នកមានជីវភាពគ្រួសាររធូធារ ក្រោមបរិយាកាសមាត់សមុទ្ទ លម្ហែកាយ សម្រាកពីការងារនិងរកភាពសុកស្រួលមួយសម្រាប់គ្រួសារ អ៊ីចឹងហើយនៅទីនេះ គឺ មិនមានអ្នកថ្មើរជើងដើរនៅលើផ្លូវច្រើនប៉ុន្មានទេ ម្ដងម្កាលគេឃើញមានមនុស្សពីរបីនាក់ រត់លំហាត់ប្រាណនៅទីធ្លាម្ដុំនេះ។

អផាតមេនដែលខ្ញុំ កំពុងសម្លឹងរកគឺផ្ទះលេខ៣១៤ ផ្លូវសិហ្ហ: ដែលបើរាប់ចាប់ផ្ទះពីលេខ ២០០ ដល់លេខ ៤០០ សុទ្ធតែជាផ្ទះក្រុង ស្ទីលបែបអ៊ឺរ៉ុបបុរាណ។ ប៉ុន្តែរឿងមួយដែលគ្រប់គ្នាដឹងនោះ មិនថាអ្នករស់នៅទីនេះ គេទិញ ឬជួលផ្ទះនៅទេ ពួកគេម្នាក់ៗយ៉ាងហោចណាស់ មានជីវភាពគ្រួសារធូធារ ជាវណ្ណៈកណ្តាលនៅសង្គមដែរ។ ជាក់ស្តែងផ្ទះលេខ ៣១៤ ខាងមុខហ្នឹង គឺជាអផាតមេន ដែលដែលរស់នៅដោយគ្រួសារមានសមាជិក៣នាក់… ម្ចាស់ផ្ទះជាវេជ្ជបណ្ឌិត ប្រពន្ធម្ចាស់ផ្ទះធ្ចើជាគ្រូបង្រៀន ហើយពួកគេមានកូនប្រុសអាយុប្រាំពីរឆ្នាំម្នាក់ទៀត។ នៅក្នុងផ្ទះនេះ ពេលថ្ងៃនឹងមានអ្នកបំរើមកសម្អាត និងរៀបចំផ្ទះ ប៉ុន្តែអ្នកបំរើមិនគេងនៅទីនេះឡើយ  នាងនឹងត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ បន្ទាប់ពីអាហារពេលល្ងាចរួចរាល់ រាល់ចប់ម៉ោងការងារយប់។

“ឯងច្បាស់ហើយឬ ថាកញ្ចប់មួយនេះគឺជារបស់គេម្នាក់ហ្នុង…លោកគ្រូពេទ្យសង្ហា?”

ខ្ញុំនិយាយតែម្នាក់ឯង ដូចនិយាយប្រាប់ខ្យល់ ប៉ុន្ដែស្រាប់តែសំឡេងល្វើយៗឆ្លើយតបនិងសំនួរខ្ញុំសួរអម្បាញ់មិញ

“អ៊ឺម…អ្នកផ្ញើ គឺគេប្រាប់មកបែបនេះ!”

ខ្ញុំសម្លឹងមើលកញ្ចប់ខ្មៅ៤ជ្រុងនៅក្នុងដៃ ពិតណាស់ អ្នករត់បញ្ញើរបស់ដូចខ្ញុំ គឺគ្មានសិទ្ធិត្រូវដឹងពីរបស់ខាងក្នុងជាអ្វីនោះទេ…អ្វីដែលសំខាន់គឺរបស់ដែលលគេផ្ញើត្រូវដល់ដៃអ្នកទទួល ប៉ុន្ដែរឿងចម្លែកនោះ គឺបញ្ញើដែលខ្ញុំកំពុងកាន់ជាប់ដៃនេះ ជាបញ្ញើពិសេស…អ្នកផ្ញើមិនមែនជាមនុស្សទេ តែគឺជាខ្មោច! ខ្ញុំជាអ្នករត់បញ្ញើខ្មោច…កែត ម៉ានុ។

“គួរតែម៉ាកនេះហើយ…” សំឡេងល្វើយៗ បន្លឺម្ដងទៀត ក្បែរត្រចៀករបស់ខ្ញុំ

“នែ៎ក លោកខ្មោចវ៉ាទិយ៉ា ឯងល្មមៗបានទេ? បង្ហាញខ្លួនសិនមក ចាំនិយាយប្រាប់គ្នា…ឯងសុខៗមកខ្សឹបក្បែរត្រចៀកខ្ញុំបែបនេះ ឯងមិនដឹងទេថាវាគួរឱ្យខ្លាច…ឯងនេះ ចង់បំភ័យខ្ញុំឱ្យស្លាប់ឬ?”

“មិន!…រូបរាងខ្ញុំអាក្រក់” សំឡេងល្វើយប្រែជាញ័រ

“ស្រេចចិត្តរបស់ឯងទៅអ៊ីចឹង!”

មែនហើយ! អ្នកដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយនោះ គឺជាមិត្តល្អរបស់ខ្ញុំដែលបានស្លាប់កាលពីបីឆ្នាំមុន…វ៉ាសានុ វ៉ាទិយ៉ា! ខ្ញុំមិនដឹងថា ហេតុអ្វីគេមិនព្រមទៅចាប់ជាតិកំណើតជាថ្មី? ហេតុអ្វីគេអាចដើរនៅក្បែរខ្ញុំបាន ខុសប្លែកពីខ្មោច វិញ្ញាណដទៃទៀតដែលមិនអាចចាកឆ្ងាយពីកន្លែងដែលខ្លួនបានស្លាប់? ឬមួយមកពីគេ ស្លាប់មិនទាន់ស្ងប់ចិត្ត នៅមិនទាន់រកឃើញជនដៃដល់ តៃកុងឡានបើកកុងតឺន័រម្នាក់នោះ? ឬមួយនេះមកពីខ្ញុំជំពាក់អ្វីជាមួយគេ ជាប់ចំណងអ្វី?

ប៉ុន្ដែពេលខ្លះ ខ្ញុំគិតថា វាមិនអាក្រក់ទេដែលមានមិត្តជាខ្មោចនោះ…វ៉ាទិយ៉ា​ ទោះបីជាគេស្លាប់ឬនៅរស់ គេនៅតែមានចរិតល្អដូចដើម ដូចពេលនេះជាដើម ព្រោះតែគេ ទើបខ្ញុំមានឱកាសបានការងារមួយនេះ…អ្នករត់បញ្ញើខ្មោច វាងាយស្រួល​ និងរកចំណូលបានច្រើន ដោយមិនសូវហត់កម្លាំង ប្រើខួរក្បាលខ្លាំង…ព្រោះអតិថិជនរបស់ខ្ញុំ មិនមែនជាមនុស្សនិយាយច្រើន ហើយចិត្តទូលាយ ដៃធូរតែម្ដង…៣លេខ​ ៤លេខមិនពិបាកសុំគាត់ឡើយ ប្រសិនសម្រេចការរបស់គាត់។

“សួស្ដី…បងប្រុសមានបញ្ញើ!” ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅកាន់ បុរសក្នុងវ័យ៣០ឆ្នាំស្ដើង លោកគ្រូពេទ្យសង្ហា ហើយជាប្ដីរបស់គ្រូបង្រៀននិងជាឪពុករបស់ក្មេងប្រុសអាយុប្រាំពីរឆ្នាំ ដែលកំពុងមើលមុខខ្ញុំយ៉ាងងឿងឆ្ងល់ ព្រោះម៉ោងជិតប្រាំបួនយប់ហើយ ប៉ុន្ដែនៅមានគេដឹករបស់បញ្ញើមកដល់មុខក្លោងទ្វារផ្ទះរបស់ខ្លួនទៀត

“ប្អូនច្រឡំផ្ទះហើយ…ខ្ញុំគ្មានបានកុម្ម៉ង់ទិញរបស់អ្វីនោះទេ!” គាត់ព្យាយាមប្រកែក

“បងឈ្មោះ វ៉ា យុធ ត្រឹមត្រូវ?”

“បាទ…ខ្ញុំយុធ”

“អ៊ីចឹងកញ្ចប់នេះគឺជារបស់បងហើយ” ខ្ញុំហុចកញ្ចប់របស់ខ្មៅមួយនោះឱ្យ​គាត់ ដោយ​និយាយ​ថា “បងសូមជួយ​ចុះហត្ថលេខាលើនេះផង”

ពេល​​ គ្រូពេទ្យ យុធ ទទួលរបស់ពីកំលោះដឹកអីវ៉ាន់ គេរឹតតែចម្លែកទៀត ព្រោះកញ្ចប់ខ្មៅមួយនោះ គ្មានស្លាកប្រាប់បញ្ជាក់ពីឈ្មោះ ទីតាំង ឬហាងទទួលបញ្ញើអ្វីសោះ…គឺទទេរ!

“នេះជាស្អីគេហ្នឹង មិនមែនជារបស់ខ្ញុំទេ…ខ្ញុំមិនស៊ីញ៉េទទួលឡើយ…” គ្រូពេទ្យ យុធ ប្រកែកសារជាថ្មី

“បងស៊ីញ៉េទទួលឬមិនទទួល គឺលែងសំខាន់ទៀតហើយ របស់ដល់ដៃបងហើយ គឺភារកិច្ចខ្ញុំក៏ត្រូវចប់ដែរ…អរគុណសម្រាប់ការប្រើសេវាកម្មបញ្ញើ បាដាលដឹកជញ្ជូន! សូមលាសិនហើយ សំណាងល្អ!”

“ហ្អេស…ឈប់…ឈប់សិន…!”

ខ្ញុំ ធ្វើជាមិនឮ ឡើងជិះម៉ូតូ បើកចាកចេញពីទីនោះទៅ ដោយមិនខ្វល់ថានឹងមានអ្វីដែលកើតឡើង ក្រោយពីគ្រូពេទ្យ យុធ ម្នាក់នោះបានទទួលកញ្ចប់ខ្មៅមួយនោះ ពីភ្ញៀវរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្ដែ ខ្ញុំអាចស្មានដឹងបានថា…វាមិនមែនជារឿងល្អទេមើលទៅ ព្រោះកញ្ចប់ដែលពេញដោយគំនុំ ចំណងអាឃាត ភាយចេញមកក្រៅ ពេលគ្រូពេទ្យម្នាក់នោះបានប៉ះទទួលកាន់កញ្ចប់នោះ។

….

មកដល់បន្ទប់វិញ ខ្ញុំក្រឡេកមើលនាឡិកាជាប់ជញ្ជាំង ទ្រនិចចង្អុលជិតម៉ោង ១១យប់អធ្រាត្រជាងទៅហើយ ខ្ញុំទម្លាក់ខ្លួនដេកដោយមិនខ្ចីដោះសម្លៀកបំពាក់ដូរ ប៉ុន្ដែសុខៗស្រាប់តែសំឡេងដែលធ្លាប់ស្ងាត់ បន្លឺសូរជាថ្មីឡើង… 

​​​“ស្មោកគ្រោគ…មិនគិតថាឯងនេះ វាគគ្រិចបែបនេះសោះ”

“នែ៎ក…លោកខ្មោច ឯងមិនដឹងថាជាមនុស្សដូចគ្នា វាពិបាក ហត់នឿយខ្លាំងទេឬ? ឱ្យគ្នាសុំសម្រាកខ្លះ ធ្វើខ្លួនខ្ជិលខ្លះមិនបានឬ? មិនងូតទឹកមួយថ្ងៃ វាមិនគគ្រិចណាស់នោះទេ…ឯងមិនងូតទឹកផង នេះគេហៅបែបណាវិញ?”

“នេះឯងមកច្រណែនខ្មោចឬ?”

“អ៊ឺម…ព្រោះរាល់ថ្ងៃ ឃើញឯងមិនដែលហត់អ្វីផង! និយាយតាមត្រង់ ធ្វើជាខ្មោចដូចឯង គ្នាគិតថាល្អជាងធ្វើជាមនុស្សរស់ដូចខ្ញុំណាស់!”

ឮខ្ញុំនិយាយបែបនេះ លោកមិត្តខ្មោច វ៉ាទិយ៉ា ស្ងាត់មាត់ឆឹង…រូបរាងក៏មិនបង្ហាញឱ្យខ្ញុំឃើញ ឮតែសំឡេងបែបនេះ ខ្ញុំមិនដឹងថា គេខឹងឬអន់ចិត្តនិងសម្ដីខ្ញុំពោលបែបមិញឬទេ?

“វ៉ាទិយ៉ា ឯងនៅទីនេះទេ? គ្នាសូមទោស…”

“វ៉ាទិយ៉ា” ខ្ញុំ ហៅឈ្មោះគេម្ដងទៀត

“ម៉ានុ…ឯងគិតថា ក្លាយជាខ្មោចល្អឬ? វាមិនដូចអ្វីដែលឯងគិតនោះទេ…វាកម្សត់ណាស់ ឯកោណាស់ ហើយឈឺចុកចាប់ខ្លាំងណាស់ ពេលដែលគ្រាន់តែជាស្រមោលដែលបានត្រឹមតែលួចមើលគេតែម្ខាង គ្មានវត្តមានបង្ហាញប្រាប់ពីខ្លួនឯង គ្មានឱកាសនិងប៉ះពាល់ គ្រប់គ្រងដូចមនុស្សរស់”

“ប៉ុន្ដែយ៉ាងណា ឯងក៏នៅមានខ្ញុំ…ម៉ានុ ម្នាក់នេះនឹងចងចាំឯងជានិច្ច! វាមិនអាក្រក់ទេមែនទេ?”    

“អ្ហឺ សម្រាប់ខ្ញុំ វាមិនអាក្រក់ទេ ប៉ុន្ដែប្រសិនជាព្រលឹង វិញ្ញាណ ខ្មោចដទៃទៀត ពួកគេមិនសំណាងដូចខ្ញុំដែលមានឯងនៅក្បែរ ចងចាំខ្ញុំនោះទេ..ម៉ានុ ឯងដឹងទេ មនុស្សរស់នៅលើលោកនេះបានមានអត្ថន័យ ព្រោះដោយសារតែការចងចាំ ដឹងពីវត្តមានរបស់អ្នកម្ខាងទៀត។ ខ្មោចក៏ដូចគ្នា បើបាត់វត្តមានអ្នកចងចាំរូបខ្លួនហើយ គេក៏ត្រូវរលាយរំសាយពីលើលោកនេះដែរ…អ្វីដែលចងរឹតគេ មិនចង់ឱ្យចាកចេញពីភពមួយនេះ គឺភាពចងចាំរឿងរ៉ាវរបស់ខ្លួនតែម្នាក់ឯង ប៉ុន្ដែការធ្វើបែបនេះ ការចងចាំតែម្នាក់ឯងមួយនោះ វានឹងក្លាយជាភ្លើងកំណាច ភ្លើងនរកដុតព្រលឹងរបស់គេ ឱ្យឆេះខ្លោច ដុតកម្លោចខ្លួនឯង ធ្វើទារុណកម្មខ្លួនឯង ជាមួយនិងភ្លើងគំនុំព្យាបាទ ចិត្តចងអាឃាត…មិនខុសពីម្ចាស់កញ្ចប់បញ្ញើដែលឯងទទួលពីយប់នេះទេ…ឯងមិនចង់ដឹងទេឬថាក្នុងនោះជាអ្វី?” សំឡេង ខ្មោចវ៉ាទិយ៉ា លួចខ្សឹបសួរគេ​

“វាសំខាន់ដែរឬ?” ខ្ញុំឆ្លើយតបប្រាប់គេខ្លីៗវិញ ព្រោះខ្ញុំមិនចង់ដឹងរឿងអ្វីដែលខ្ញុំមិនគួរដឹងនោះឡើយ…ជីវិតខ្ញុំពេលនេះ គឺរស់នៅបានក្ដីសុខហើយ

“វាជាកញ្ចប់គំនុំដែលនាងមាន សន្សំទុកជូនចំពោះគ្រូពេទ្យម្នាក់នោះ…នាងស្អប់គ្រូពេទ្យម្នាក់នោះ ដែលផ្ដល់ក្ដីសង្ឃឹមក្លែងក្លាយមួយទៅកាន់នាង…គេសម្លាប់នាងទាំងចិត្តទាំងកាយ!”

“គ្រូពេទ្យម្នាក់ហ្នឹង ជាឃាតកៈ?”

គ្រាន់តែឮបែបនេះ ខ្ញុំ រាងភ្ញាក់ព្រើត​ភ្លែត មិនគិតថាខ្លួនឯងចួបនិងមុខផ្ទាល់និងមនុស្សរោគចិត្ត ឃាតកៈសម្លាប់មនុស្សមិនញញើតដៃ តែសម្បកខាងក្រៅមើលទៅដូចជាមនុស្សធម្មតា…តែនេះ ខ្ញុំមិនមែនជាប៉ូលីសឬភ្នាក់ងារស៊ើបការឯកជនអ្វីឡើយ មិនមែនជារឿងដែលខ្ញុំត្រូវមកជាប់ពាក់ព័ន្ធអ្វីឡើយ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នករត់បញ្ញើ…ទទួលរបស់ពីភ្ញៀវពិសេសរបស់ខ្លួន(ខ្មោច) តែប៉ុណ្ណោះ…សូមទោស បញ្ហារឿងក្ដីឃាតកម្មអី សូមខាងក្រុមប៉ូលីស តុលាការឬជនពាក់ព័ទ្ធអី ដោះស្រាយ ស៊ើបអង្កេតខ្លួនគាត់ទៅចុះ…ខ្ញុំសុំតែរស់មួយសុខដូចពេលនេះទេ!

គិតបែបនេះ ខ្ញុំធ្វើជាគេងលក់ លែងខ្វល់ពីសម្ដីរបស់អ្នកម្ខាងទៀត…គេប្រហែលជាដឹងពីគំនិតខ្ញុំ វ៉ាទិយ៉ា ក៏ឈប់និយាយអ្វី រលាយបាត់ពីទីនេះ ទៅកាន់ទីកន្លែងដែលខ្លួនគេគួរទៅ….សម្រាក។

នៅមានត…

សួស្ដី!ខ្ញុំឈ្មោះ សុធាវី រឿងរ៉ាវដែលខ្ញុំនឹងរៀបរាប់ខាងមុខនេះគឺជារឿងដែលកើតឡើងនៅលើផ្ទះរបស់ខ្ញុំ ជាផ្ទះដែលខ្ញុំរស់នៅតាំងពីកើតមករហូតធំធាត់ឡើងដូចសព្វថ្ងៃ។ ផ្ទះយើងស្ថិតនៅភូមិគារ២ ជាភូមិដែលនៅឆ្ងាយពីផ្លូវជាតិលេខប្រាំប្រហែលជិត២គីឡូមែត្រហើយស្ថិតនៅបណ្ដោយត្រើយខាងលិចស្ទឹងមោង ឬស្ទឹងដូនទ្រី ក្នុងស្រុកមោងឫស្សី ខេត្តបាត់ដំបង។

ចំណែកភូមិម៉ាស៊ីនបូមគឺសម្ដៅទៅលើផ្ទះប៉ុន្មានខ្នងដែលស្ថិតនៅជុំវិញរោងម៉ាស៊ីនបូមទឹកសម្រាប់យកទឹកពីស្ទឹងទៅចាក់ឱ្យរថភ្លើងកាលពីសម័យសង្គមរាស្រ្តនិយម។ ទោះបីជាពេលក្រោយមកក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ៨០ ដែលមានរថភ្លើងប្រើប្រាស់ឡើងវិញពិតមែនប៉ុន្តែម៉ាស៊ីនបូមមិនត្រូវបានយកមកប្រើប្រាស់ទៀតនោះទេហើយវាក៏ក្លាយជាកន្លែងលេងកម្សាន្តរបស់ក្មេងៗតាំងពីជំនាន់ម៉ាក់ខ្ញុំរហូតមកដល់ជំនាន់ខ្ញុំអ៊ីចឹងទៅ។

នៅក្នុងឆ្នាំ២០១៩សេវាកម្ម រថភ្លើងដឹកអ្នកដំណើរជាខ្សែរថភ្លើងត្រង់ពីភ្នំពេញទៅបាត់ដំបងបានចាប់ផ្ដើមដំណើរការឡើងវិញបន្ទាប់ពីផ្អាកចរាចណ៍អស់ជាង២០ឆ្នាំប៉ុន្ដែរោងម៉ាស៊ីនបូមទឹករបស់យើងបានចាស់ទ្រុឌទ្រោមមិនអាចនឹងបន្តស្ដាប់សំឡេងរថភ្លើងទៀតទេហើយវាក៏ត្រូវបានវាយកំទេចចោលនៅក្នុងឆ្នាំ២០១៩នេះដូចគ្នាដើម្បីពង្រីកដីធ្វើផ្លូវក្រាលកៅស៊ូ។

រោងម៉ាស៊ីនបូមក៏បាត់រូបរាងទៅនៅសល់តែឈ្មោះពីពេលនោះមកទាំងដែលខ្ញុំអត់ដែលបានថតរូបជាមួយវាសូម្បីមួយសន្លឹក!
បកមកវិញនៅក្នុងពេលឥឡូវនេះប្រហែលជាគ្មាននរណាគេនិយាយអំពីផ្ទះមួយខ្នងនៅភូមិម៉ាស៊ីនបូមនេះទៀតទេឬមួយក៏គេបំភ្លេចវាចោលអស់ហើយព្រោះគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានស្ងប់ស្ងាត់ប៉ុន្តែបើកាលពីមុនឆ្នាំ២០០៨វិញគេមិនហ៊ានរម្លឹកព្រោះគេខ្លាចចំណែកសាក្សីខ្លះដែលបានឃើញផ្ទាល់ក៏មានខ្លះបានស្លាប់ទៅហើយដែរឯក្មេងៗជំនាន់ក្រោយដឹងត្រឹមតែថាផ្ទះនេះមានម្ចាស់ដែលដាំស្រកានាគនិងធ្វើផ្សិតចំបើងប៉ុណ្ណោះ។

ចំណុចពិសេសរបស់ផ្ទះនេះនៅត្រង់ថាវាត្រូវបានសាងសង់រួចរាល់រយៈពេល៦ខែមុនចូលសម័យប៉ុលពតគឺសង់ឡើងដោយឪពុករបស់ប៉ាខ្ញុំ។ ផ្ទះនេះជាផ្ទះតែមួយគត់ដែលមានបាសំាងទឹកសម្រាប់ទុកទឹកប្រើប្រាស់នៅក្នុងភូមិគារ២នេះតែតាមខ្ញុំដឹងផ្ទះគេនៅភូមិផ្សេងក៏គ្មាននរណាសង់បាសាំងទឹកនេះដែរព្រោះគេប្រើពាងធំៗវិញហើយដែលមានបាសាំងទឹកនេះក៏មិនមែនលោកតាខ្ញុំធ្វើដែរគឺធ្វើឡើងដោយពួកប៉ុលពតទៅវិញទេ។

បាសាំងទឹកនៅផ្ទះខ្ញុំគេធ្វើឡើងដោយរៀបឥដ្ឋប៉ាតស៊ីម៉ង់ឡើងផុតពីដីកម្ពស់ប្រហែល១មែត្រកន្លះហើយមានរាងជាចតុកោណកែងបណ្ដោយប្រហែល២មែត្រកន្លះ ទទឹងជាង១មែត្រកម្រាស់ក្រាស់ល្មមដើម្បីកុំឱ្យជ្រាបទឹកតែមិនដឹងទេថាបានគេសង់វាឡើងក្នុងគោលបំណាងណាមួយឱ្យប្រាកដ។

គិតថាបើសិនអ្នកទាំងនោះបានដឹងរឿងរ៉ាវបន្តបន្ទាប់ទាក់ទងនឹងបាសាំងទឹកនេះនៅពេលក្រោយតើពួកគាត់យល់យ៉ាងណា? ខ្ជិលឆ្ងល់រឿងពួកគាត់គិតយ៉ាងម៉េចយើងបន្តទៅទៀត ផ្ទះនេះជាផ្ទះម៉ូតកន្តាំងទំហំបីខ្នងមួយខ្នងខាងក្រោយសម្រាប់ធ្វើជាផ្ទះបាយដែលជាទម្លាប់របស់ប្រជាជនក្នុងតំបន់គេចូលចិត្តសង់ផ្ទះរបៀបនេះប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នផ្ទះដែលមានលក្ខណៈបែបនេះនៅសល់តែ២ឬ៣ខ្នងប៉ុណ្ណោះដោយសារវិវឌ្ឍភាពនៃសង្គម។

ក្រោយរបបប៉ុលពតបានបញ្ចប់គ្រួសារយាយខ្ញុំក៏បានវិលមកផ្ទះវិញប៉ុន្តែផ្ទះទំហំបីខ្នងដែលមានលក្ខណៈពេញលេញត្រូវបានគេរើខ្នងខាងក្រោយអស់ទាំងមូល មួយផ្នែកធំនៃខ្នងខាងមុខនៅសល់តែរនូតនិងបង្អួចមួយចំនួននៃខ្នងកណ្ដាលត្រូវបានគេរុះចេញសរុបមកគឺបាត់បង់លើសពីពាក់កណ្តាលផ្ទះតែយ៉ាងណាក៏គ្រាន់បើជាងផ្ទះរបស់យាយទួតខាងម៉ាក់ខ្ញុំដែលអស់រលីងនៅសល់តែគ្រោងផ្ទះតែម្ដង។

ដូច្នេះសរុបមកផ្ទះខ្ញុំនេះចាត់ទុកថាមានតែពីរខ្នងប៉ុណ្ណោះ។ ពីមុនមកម៉ាក់ខ្ញុំបានប្រាប់ថាឈើផ្ទះដែលបាត់ទៅត្រូវបានគេយកធ្វើអុសដុតដោយហេតុថាពេលទើបចេញពីរបបប៉ុលពតម្នាក់ៗខ្លាចមិនហ៊ានដើរឆ្ងាយទៅរកអុសអីទេព្រោះខ្លាចជាន់មីនដោយតំបន់នេះសុទ្ធតែព្រៃហើយមីននឹងក៏សម្បូរពិតមែន ប៉ុន្តែការពិតទៅផ្នែកខ្លះគេយកធ្វើអុសមែនតែផ្នែកខ្លះទៀតវាត្រូវបានអ្នកជិតខាងដែលគេត្រលប់មកដល់ស្រុកមុនគ្រួសារយាយខ្ញុំហើយអត់មានផ្ទះនៅទើបរើយកម្នាក់មួយផ្នែកយកមកផ្សំផ្គុំនឹងឈើដែលគេមានខ្លះបានជាផ្ទះខ្លួនគេគ្រាន់ជ្រកភ្លៀងជ្រកខ្យល់នឹងឯង។

ចំពោះសសរផ្ទះវិញយើងដឹងហើយថាចាស់ៗពីដើមគាត់ចូលចិត្តសង់សសររាងមូលធំៗផ្ទះខ្ញុំអាចមានសសររាងតូចបើប្រៀបធៀបនឹងផ្ទះពីដើមតែបើប្រៀបនឹងផ្ទះឈើសម័យឥឡូវធំជាងពីរបីដងអីដែរហ្នឹង!យ៉ាងណាសសរផ្ទះនេះមិនមានលក្ខណៈរលោងស្រិលអីដូចដែលយើងស្រមៃនោះទេ គ្រាន់តែវាធ្វើពីឈើល្អពណ៌ខ្មៅតែប៉ុណ្ណឹងឯង។

ជាបន្តាប់ទៀតផ្ទះនេះត្រូវបានដាក់ជាថ្លៃខាន់ស្លាពេលដែលប៉ាចូលដណ្ដឹងម៉ាក់ដូច្នេះពេលរៀបការរួចផ្ទះនេះគឺជាកម្មសិទ្ធម៉ាក់និងប៉ា។ ពេលរស់នៅដំបូងៗអត់អីទេព្រោះនៅជុំគ្នាច្រើនគ្រួសារ។ កាលនោះឆ្នាំ១៩៩២នៅមានពួកប៉ុលពតចូលមកម្ដងម្កាលនៅឡើយហើយម្នាក់ៗក្រណាស់គ្មានលទ្ធភាពសង់ផ្ទះនៅខ្លួនឯងទើបរស់នៅជុំគ្នាក្រោមដំបូលតែមួយជិត១០គ្រួសារសុទ្ធតែបងប្អូនខាងប៉ាទាំងអស់។
ក្រោយពេលដែលគ្រប់គ្នាមានផ្ទះនៅរៀងៗខ្លួនហើយរើចេញអស់គ្រប់យ៉ាងក៏ចាប់ផ្ដើមផុសរូបរាងឡើង ដែលវាមិនមែនទើបនឹងកើតឡើងប៉ុន្តែដោយសារម៉ាក់ខ្ញុំទើបនឹងមានឱកាសចួបនឹងឯង…

កំណប់លើដី…

រឿងដែលខ្ញុំនឹងចាប់ផ្ដើមដំបូងគឺរឿងកំណប់…
ខ្មែរយើងមានជំនឿណាស់លើរឿងកំណប់ជាពិសេសអំឡុងពេលមុនឆ្នាំ២០១០។ ភាគច្រើនគឺគេយល់សប្តិឃើញមានគេហៅឱ្យទៅយកកំណប់ឬមានហោរាទាយពីកំណប់នៅត្រង់នេះឬត្រង់នោះឬក៏វាសនាអ្នកនេះអ្នកនោះត្រូវបានកំណប់ជាដើម។ ចំពោះផ្ទះខ្ញុំគឺវាកើតឡើងទាំងពីរយ៉ាង។

ដំបូងគឺរឿងហោរទាយ…

តាសុងត្រូវជាពូរបស់ប៉ាបានជួបហោរម្នាក់នៅជំរុំទាយថាមានផ្ទះមួយខ្នងមានបាសាំងទឹកនិងមានដើមក្រសាំងខាងមុខផ្ទះៗនោះមានកំណប់តែគាត់យកមិនបានទេព្រោះគេបានដៅមកហើយថាផ្ទះនេះទាល់តែម្ចាស់គេពិតប្រាកដទើបអាចរស់នៅបានឯកំណប់ទាល់តែកូនម្ចាស់ផ្ទះនោះធំពេញរូបពេញរាងទើបអាចយកបាន។

ត្រង់នេះតាសុងគាត់សង្ស័យថាកំណប់ អាចនឹងនៅក្រោមសសរផ្ទះឬក៏ច្បាស់ជានៅក្រោមបាសាំងទឹកនេះតែម្ដងទើបគាត់ចាំសង្កេតមើល…សង្កេតមើលរហូត…តាំងពីជំនាន់នៅជំរុំថៃរហូតដល់ឥឡូវអត់មានឃើញអីសោះ!

ប៉ុន្តែបញ្ហានៅត្រង់ថាហោរនោះមិនមែនជាហោរតែម្នាក់ដែលទាយថាបែបនេះនោះទេ គឺមានហោរជាច្រើនសឹងតែគ្រប់ហោរឱ្យតែមានឱកាសបានទាយគឺតែងតែទាយថាផ្ទះនេះមានកំណប់ទាំងអស់។ ពេលមួយនោះពួកខ្ញុំនៅតូចៗនៅឡើយប៉ាមិនអស់ចិត្តក៏ជីកបាតបាសាំងសាកមើលប៉ុន្តែជីកបានមួយប្រឡោះមិនឃើញអីគាត់ក៏លែងជឿណាមួយស្ដាយខ្លាចខូចបាសាំងផង ម្យ៉ាងរឿងកំណប់នេះបើគេមិនចង់ឱ្យយើងផងធ្វើម្ដេចនឹងឃើញ? ចំពោះហេតុផលចម្បងដែលធ្វើឱ្យប៉ានឹកឃើញជីកបាសាំងមើលគឺព្រោះតែសម្ដីមនុស្សម្នាក់…

ក្នុងឆ្នាំ១៩៩៨ ម៉ាក់ខ្ញុំយកបងប្រុសខ្ញុំមកភ្នំពេញដើម្បីចាក់វ៉ាក់សាំងរលាកខួរក្បាល។ ម៉ាក់ខ្ញុំគាត់ជាមនុស្សរួសរាយរាក់ទាក់ធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យប្រុសវ័យចំណាស់ម្នាក់គាត់ចូលចិត្តហើយគាប់ជូនជាឃើញសំបុត្រកំណើតកូននៅភូមិគារ២ ស្រុកមោងនេះផងគ្រូពេទ្យនោះនិយាយថាកាលជំនាន់ប៉ុលពតគាត់ធ្លាប់រស់នៅស្រុកនេះដែរហើយក៏សួរម៉ាក់ថា

«ចុះមានស្គាល់ផ្ទះមួយដែលមានបាសាំងទឹកនៅម្ដុំម៉ាស៊ីនបូមឬអត់?»
គាត់បញ្ជាក់ទៀតថាមានតែផ្ទះមួយនឹងទេដែលមានបាសាំងទឹកនៅភូមិនឹង។ ម៉ាក់រីករាយដែលមានគេស្គាល់ផ្ទះគាត់ក៏ប្រាប់ថា

«ហ្នឹងហើយជាផ្ទះខ្ញុំ! » គ្រូពេទ្យនោះក៏ជ្រុលមាត់និយាយថា
«ផ្ទះនោះមានគេកប់កំណប់ណា៎! គេប្រាប់ខ្ញុំថាគេកប់នៅក្រោមបាសាំងទឹកហ្នឹង ខ្ញុំចង់យកដែរប៉ុន្តែហោរទាយថាមិនទាន់អាចយកបានទេទាល់តែឆ្នាំ២០០០ទើបយកបាន »

ម៉ាក់ខ្ញុំជាមនុស្សមិនលោភលន់ណាមួយគាត់នៅក្មេងហើយមិនជឿរឿងអស់ទាំងនឹងផងទើបគាត់ឆ្លើយថាចាំទទួលពេលដែលគ្រូពេទ្យនោះទៅរកកំណប់នៅឆ្នាំ២០០០…ហ្នឹងហើយ កាលនឹងគាត់ក៏លួចគិតដែរបើគេយកកំណាប់បានយើងម្ចាស់ផ្ទះដែលថាគេមិនឱ្យអីសោះ? ប៉ុន្តែកន្លងមកដល់ឆ្នាំ២០០០ស្ងាត់មិនឃើញគ្រូពេទ្យនោះសោះទើបប៉ាកើតគំនិតជីកបាសាំងមើលខ្លួនឯង។

ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមកទៀតនៅតែមិនឃើញគ្រូពេទ្យនោះមករកកំណប់រហូតមកដល់ឥឡូវជាងម្ភៃឆ្នាំហើយក៏ស្ងាត់មិនឃើញដែរ។ ម៉ាក់ថាប្រហែលជាគាត់ស្លាប់ឬមួយក៏ត្រូវគេប្រាប់ថាកំណប់នេះមិនមែនជារបស់គាត់ដូចអ្នកមុនៗក៏ថាបាន។

ចំពោះរឿងយល់សប្តិវិញម៉ាក់ឃើញច្រើនដងណាស់តែពេលដែលគេហៅទៅយកម៉ាក់មិនហ៊ានទៅព្រោះម៉ាក់គិតថា ចុះបើគេបញ្ឆោតយើងឱ្យទៅដើម្បីចាំកំណប់ជំនួសគេវិញនោះ? និងថារួចចុះបើទៅឃើញពស់ធំៗដូចគេដំណែលមិនលស់ព្រលឹងស្លាប់ហើយទេ? ដូច្នេះគាត់ក៏ហីមិនខ្ចីខ្វល់។

ពេលខ្ញុំរៀនថ្នាក់ទី៥ម៉ាក់យល់សប្តិឃើញគេហៅឱ្យទៅយកកំណប់ម្ដងទៀតតែព្រលឹងម៉ាក់ក្នុងយល់សប្តិប្រាប់គេថាមិនហ៊ានទៅយកទេព្រោះខ្លាចបើចង់ឱ្យយកមកដាក់លើផ្ទះឱ្យមក…ក្នុងយល់សប្តិម៉ាក់ឃើញគេលើកកំណប់មកដាក់លើផ្ទះឱ្យច្បាស់ក្រឡែតប៉ុន្តែស្អែកឡើងស្អាតចេសគ្មានឃើញអ្វីទាំងអស់គាត់អស់ជំនឿរលីង។

ក្រោយមករំលងមិនបានប៉ុន្មាន ម៉ាក់គិតឃើញថាមុខរបរដែលគាត់រកស៊ីសព្វថ្ងៃ គឺរបរម៉ៅម្នាស់ពីចំការគេយកទៅលក់នៅផ្សារ​បឹងឈូក ខេត្តបាត់ដំបង នោះជារបរមិនគង់វង្សឡើយ បើចំណេញក៏ចំណេញច្រើន បើជួនជាខាតក៏អាចនឹងឡុងចុង គាត់ពិបាកចិត្តចេះតែសម្រាន្តមើលទូរទស្សន៍ដល់យប់ៗជ្រៅ គាប់ជួនយប់មួយនោះគាត់មើលចំកម្មវិធីជ្រុងមួយនៃគំនិត ដែលគេនិយាយអំពីដំណាំស្រកានាគ។

ម៉ាក់ចាប់អារម្មណ៍ ក៏ហៅប៉ាឱ្យមកមើលជាមួយ តែប៉ាគាត់មិនសូវខ្វល់ទេ មានតែម៉ាក់ប៉ុណ្ណោះដែលជ្រួលជ្រើមនឹងដំណាំនេះ។ ក្រោយពីនិយាយជាមួយប៉ាឱ្យសម្រេចចិត្តដាំស្រកានាគនេះហើយពួកគាត់ក៏ចាប់ផ្ដើមធ្វើវាម្ដងបន្តិចៗរហូតបានជាផ្លែផ្កាល្បីពេញមួយស្រុក។ ព្រោះបែបតែនេះទើបម៉ាក់ដឹងថា នេះហើយជាកំណប់ដែលគេយកមកដាក់ឱ្យដល់លើផ្ទះនោះឯង។ តែថាកំណប់ណាក៏ដោយ​ចាយ​មិនបានមួយជីវិតនោះទេ បើមិនមានអ្វីបន្ថែមសូម្បីដំណាំមានលើដីនេះក៏គង់តែហិនហោចតាមពេលវេលាដែរ។

រឿងកំណប់នេះមិនបញ្ចប់ត្រឹមហ្នឹងនោះទេ…ព្រោះនៅតែមានហោរផ្សេងៗទៀតមកនិយាយដដែលៗពីរឿងផ្ទះមានកំណប់ពិសេសគឺរឿងទាល់តែកូនម្ចាស់ផ្ទះទើបអាចយកបាននឹងតែម្ដង។ នៅឆ្នាំ២០១៦ពេលខ្ញុំរៀនថ្នាក់ទី១២ ម៉ាក់យល់សបិ្តឃើញមនុស្សស្រីពីរនាក់មកយកកំណប់នោះ។ ក្នុងយល់សប្តិលើកនេះម៉ាក់ឃើញបុរសក្បាលទំពែក៣នាក់អង្គុយដូចមុំចង្ក្រាន្តនៅក្នុងរណ្តៅដ៏ជ្រៅនិងមានក្រឡមួយនៅកណ្ដាលឃើញហើយគួរឱ្យខ្លាច។

គេជជែកគ្នាថាគួរតែឱ្យកំណប់ទៅស្ត្រីទាំងពីរនាក់នោះឬយ៉ាងណា? ពីរនាក់ថាឱ្យព្រោះគេចង់ទៅចាប់ជាតិថ្មីមិនចង់នៅចាំកំណប់នេះតទៅទៀតប៉ុន្តែមានម្នាក់ដាច់អហង្ការថាមិនអាចឱ្យបានទេព្រោះត្រូវចាំកូនម្ចាស់ផ្ទះនេះធំសិនហើយចង្អុលមកមនុស្សម្នាក់ដែលម៉ាក់មើលឃើញត្រឹមតែជើងថា
«នុ៎ះកូនគេជិតធំហើយតើ!ចាំបន្តិចទៀតទៅ»

ត្រឹមនេះម៉ាក់ក៏ភ្ញាក់ដោយមិនទាំងដឹងថាកូននោះជាកូនមួយណាដ្បិតថាឃើញជាជើងមនុស្សប្រុសប៉ុន្តែកូនប្រុសមានពីរនាក់ឯណោះនឹង! តើម្នាក់ណានឹងយកកំណប់នេះបាន?

ឥឡូវពួកយើងវាលើសពីធំហើយណា៎…ចុះកំណប់នឹងអង្កាល់បានឱ្យ???
កូនដែលមិនត្រូវនៅ…
ឥឡូវចូលដល់សាច់រឿងកូនវិញម្ដង…
នេះនឹងនិយាយពីអំពីជំនឿលើរឿងគេមកយកព្រលឹងដូចជាសត្វខ្លែងស្រាកយំឬឃើញពស់ធំៗជាដើមពិសេសប្រជាជនតំបន់ជនបទដូចជាពួកយើងជឿយកទាល់តែមែនទែន។

ក្នុងឆ្នាំ១៩៩២ បន្ទាប់ពីរៀបការហើយប៉ាម៉ាក់គ្មានកូនទេ ទោះចង់បានយ៉ាងណាក៏ដោយ។ រហូតដល់ជិតបីឆ្នាំក្រោយទើបមាន…គឺឆ្នាំ១៩៩៥…កូននេះស្អាតល្អសម្បុរសភ្លឺថ្លោសទ្រលុកដូចកូនកាត់ មួយដងស្ទឹងនរណាមិនល្បីសរសើរថាកូននេះស្អាតល្អប្លែកដូចកូនពួកទាហានអ៊ុនតាក់នោះ? ព្រោះសម័យនឹងជាសម័យពួកទាហានអ៊ុនតាក់ចូលស្រុកហើយគ្រប់គ្នាច្បាស់ជាដឹងហើយពីប្រវត្តិអ៊ុនតាក់មកស្រុកខ្មែរដើម្បីជួយរៀបចំការបោះឆ្នោះនោះ។

បច្ចុប្បន្នយើងប្រហែលជាឮអំពីទារកដែលកើតមកមានទម្ងន់ថ្លោសៗដូចជា៥ឬ៦គីឡូហើយខ្លះ៧គីឡូជាដើម ដូចគ្នាដែរកូននេះក្នុងឆ្នាំ១៩៩៥កើតមកមានទម្ងន់៥គីឡូដោយសម្រាលតាមធម្មជាតិវាគឺជាការភ្ញាក់ផ្អើលសម្រាប់គ្រប់គ្នាដែលមានវត្តមាននៅក្នុងពេលសម្រាលនោះ។ ដោយសារមុនពេលកើត គេគិតថាម៉ាក់ប្រហែលជាមានកូនភ្លោះច្រើនជាងទើបពេលកើតបានកូនតែមួយហើយធំវែងជាងខ្លួនម្ដាយទៅទៀតនេះគឺវាហួសស្មានពិតមែន។ គេថារបស់ល្អពិបាកថែរ ណាម៉្យាងកូននេះល្អពេកមិនសមនឹងសាច់ឈាមប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំសោះ។

ពេលកូនបាន ៧ខែរឿងចម្លែក ក៏បានកើតឡើង…
ថ្ងៃមួយពេលរសៀលចំពេលទឹកលិចត្រឹមជង្គង់ផងនោះម៉ាក់កំពុងអង្គុយយោលកូនង៉ានៅលើផ្ទះ យោលចុះយោលឡើងគាត់ក្រឡេកភ្នែកទៅលើឃើញពស់មួយយ៉ាងធំវាលើពិដានផ្ទះ!! ពស់ធំជិតប៉ុនសសរផ្ទះទៅហើយនរណាមិនស្លុត? ម៉ាក់ភ្លាត់មាត់ស្រែកមួយអស់សំឡេងថា « ពស់! » ធ្វើឱ្យភ្ញាក់កន្ត្រាក់រលឹកកូនង៉ាដែលកំពុងលង់លក់នោះឱ្យស្រែកយំវ៉ាស់ឡើង…

ភ្លាមៗនោះដែរ ម៉ាក់ស្រែកហៅគេអ្នកជិតខាងប្រុសៗឱ្យមកជួយដេញពស់ ព្រោះបន្ទាប់ពីស្រែកហើយ ពស់នេះនៅនឹងថ្កល់មិនវារទៅណាឡើយ។ ពេលនោះមានញាតិប្រុសៗពេញកម្លាំងបួននាក់មកជួយ…ពីរនាក់ឆ្កឹះទម្លាក់ពីខាងលើឯពីរនាក់ទៀតចាំវាយនៅខាងក្រោមកាលនោះក៏មានអ្នកជិតខាងស្រីប្រុសផ្សេងៗទៀតមកឈរចាំមើលដែរតែម៉ាក់មិនចាំៗបានតែបួននាក់ប្រុសៗនោះ។ ដោយកម្លាំងពួកគាត់ខ្លាំងមិនប៉ុន្មានពស់នោះក៏ធ្លាក់ប្រូងចូលក្នុងបាសាំងបែកទឹកខ្ចាយ!

មនុស្សទាំងអស់បូកទាំងម៉ាក់ខ្ញុំសុទ្ធតែបានឃើញបានឮថាពស់នោះធ្លាក់ចូលក្នុងបាសាំងទឹក…ក៏ប៉ុន្តែ…គ្មានពស់នៅក្នុងបាសាំងទឹកនោះទេ…???
គឺបាត់សូន្យហាក់ដូចវាគ្រាន់តែជាស្រមោលបំភាន់ភ្នែកឱ្យយើងឃើញថាពិតជាមានពស់មែនតែវាមិនមានអ៊ីចឹងដែរ។ ទាំងអស់គ្នាស្រឡាំងកាំងរកពស់មិនឃើញមិនដឹងវាវារចេញតាមផ្លូវណាបើពស់ឡើងប៉ុនណាប៉ុណ្ណី? បច្ចុប្បន្នសាក្សីដែលឃើញពស់នោះបានស្លាប់អស់ពីរនាក់ទៅហើយ…ម្នាក់ស្លាប់ដោយរថភ្លើងកិននឹងម្នាក់ទៀតស្លាប់ទាំងវ័យក្មេងដោយខ្យល់គ។

ចាប់ពីថ្ងៃដែលឃើញពស់នោះមក កូនប្រុសដំបូងដ៏ល្អឥតខ្ចោះនេះចាប់ផ្ដើមឈឺឥតស្រាកដាក់ថ្នាំអីក៏មិនត្រូវ។ ព្រោះកូនមួយនេះម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំក្រអស់ពីខ្លួនគឺទទេស្អាតគ្មានសល់អីកាលនឹងម៉ាក់ថាលើខ្លួនគាត់មានលុយតែប៉ុន្មានរយរៀលប៉ុណ្ណោះហើយសូម្បីប្ដីប្រពន្ធក៏ឈ្លោះគ្នាមិនឈប់រកលែងលះគ្នាម្ដងជាពីរដងជារួមគឺជីវិតពួកគាត់ងងឹតឈឹង។ចុងក្រោយដល់កូននេះយកកម្មអស់ហើយស្លាប់បាត់ទើបពួកគាត់ស្រឡះខ្លួនរកឃើញពន្លឺវិញ។

រឿងកូនមួយនេះយាយខាងម៉ាក់ខ្ញុំគាត់ធ្លាប់មើលហោរឃើញថា កូននេះជាកូនកម្មសម្បុរសម្បកគេល្អប៉ុន្តែលុះអស់កម្មគេទៅវិញហើយៗលើកក្រោយហោរដដែលទាយថាកូននេះគេមកយកទៅវិញតាំងពីថ្ងៃដែលឃើញពស់នឹងឯង។ យាយគាត់ដឹងថាម៉ាក់មិនជឿណាមួយក្មេងល្អស្អាតគាត់ក៏មិនហ៊ាននិយាយទាល់តែកូននេះស្លាប់បាត់ទើបប្រាប់ម៉ាក់។ ឯខ្ញុំវិញគិតថាមកពីជំនឿចាស់បុរាណនឹងហើយទើបគាត់ស្លាប់!បើចាស់ៗគ្រាន់តែឮក្មេងឈឺមិនគិតឱ្យយកទៅពេទ្យទេដោយសម្អាងថា
«អញចិញ្ចឹមកូនមករស់បួនដប់នាក់មិនឃើញអី»

គិតតែរឿងហោរាគន់គូរថ្នាំបុរាណតាមពិតក្មេងឈឺរលាកស្រោមខួរសោះនឹង! អឹម…ប៉ុន្តែឈឺជំងឺនេះទៅហើយបើមើលពេលនោះរស់ក៏មិនបានយូរដដែល។ ក្មេងនៅស្រុកខ្ញុំដែលកើតក្នុងឆ្នាំនោះកើតជំងឺរលាកស្រោមខួនេះច្រើននាក់ណាស់ហើយស្លាប់ឡើងពាយតែម្ដង…គេនាំគ្នាជឿថាជំងឺនេះឆ្លងពីចៃគោ(?) ឯការចិញ្ចឹមគោជារឿងធម្មតាសម្រាប់អ្នកស្រុកនរណាក៏មានគោដែរជំនាន់នោះម៉្យាងវិស័យសុខាភិបាលកាលនោះនៅខ្សោយ ក្មេងស្លាប់ជារឿងធម្មតាទៅហើយ អាចនិយាយថាសឹងតែមួយគ្រួសារមានកូនស្លាប់មួយក៏បានដែរ!
កូនកម្មនោះស្លាប់ទៅបាត់ហើយ នៅឡើយតែកូនអត់កម្មបីនាក់ក្រោយទេដែលលំបាក ព្រោះសុទ្ធតែកូនស៊េរី « ម៉ែអាបំផ្លាញ » « អស់អីថ្លែង » និង « មួយស្រុកមានតែមួយ »នោះឯង!!!
នេះជារឿងខ្មោច…

រឿង កំណប់និងរឿងកូននិយាយរួចហើយ នៅឡើយតែរឿងខ្មោច…
ត្រៀមរោមសម្រាប់បះហើយឬនៅ?

វគ្គ ១ « កូនក្មេងមកពីណា?»
ផ្ដើមដំបូងគឺជារឿងរបស់តាឆឺតដែលគាត់ធ្លាប់រស់នៅលើផ្ទះនេះដែរមុនពេលគាត់រើចេញទៅផ្ទះផ្សេង ពេលនោះក៏មានមីងជីដូនមួយរបស់ប៉ាខ្ញុំម្នាក់ឈ្មោះយាយផល្លីនិងគ្រួសារគាត់រស់នៅផ្ទះមួយខាងក្រោយផ្ទះខ្ញុំ។ ផ្ទះយាយផល្លីនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីគុម្ភឫស្សីក្រោយផ្ទះ គឺថាអាដែងណែ៎នៅស្រុកមោង-ឫស្សី មិនខ្វះដើមឫស្សីពិតមែន គ្រាន់តែក្រោយផ្ទះខ្ញុំមានដើមឫស្សីឡើងធំៗជង្គ្រោង២គុម្ភហើយក៏ក្លាយជាចំណុចដំបូងបង្អស់ដែលចាស់ៗគិតដល់ពេលដែលមានកូនចៅបាត់រកមិនឃើញ…តែរឿងរបស់តាឆឺតអត់មានអីពាក់ព័ន្ធនឹងដើមឫស្សីទេ ហើយក៏មិនគួរឱ្យខ្លាចអ្វីដែរ ព្រោះគ្រាន់តែព្រលឹមឡើងស្រាងៗ តាឆឺតឈរក្រោមផ្ទះឃើញក្មេងៗពីរបីនាក់លេងទឹកពាងយាយផល្លី ជះទៅជះមកគ្មានសំចៃដៃ។

តាឆឺតគិតក្នុងចិត្តថា ទឹកពាងខំរែកពីស្ទឹងមកឡើងហត់ម៉េចក៏យាយផល្លីបណ្តោយកូនឱ្យជះលេងតាមសេរីបែបនេះ? គាត់ក៏ស្រែកហាមក្មេងៗទាំងនោះឱ្យឈប់ដល់ក្មេងមិនឈប់គាត់ក៏រកដើរទៅក្រោយហើយស្រែកហៅយាយផល្លីម្ដង

«ផល្លី! អើផល្លី! ម៉េចបានឱ្យអាក្មេងៗវាជះទឹកលេងទាំងព្រឹកអ៊ីចឹងហា៎ស? ចេញមកហាមវាតិចមើល៎ អស់ទឹកខានដាំបាយស៊ីឥឡូវហើយ! »
ប៉ុន្តែពេលដែលគាត់ទៅកាន់តែជិតស្រាប់តែបាត់ក្មេងៗនោះអស់ដូចគេជប់!

«ចុះវាទៅឯណា៎វាអស់ហើយ មិញឃើញនៅនឹងសោះ?»
សំខាន់ទឹកពាងអត់មានស្រក ឯនៅលើដីក្បែរពាងក៏គ្មានទឹកសើមដែរ។ ពេលដែលហៅយាយផល្លីមកសួរទើបតាឆឺតដឹងថាវាគ្រាន់តែជាការក្រោកពីព្រលឹមងូតទឹកទៅធ្វើការរបស់ពួកម្រេញគង្វាលតែប៉ុណ្ណោះឯង ព្រោះកូនៗយាយផល្លីនៅកំពុងដេកដាស់មិនទាន់ភ្ញាក់នៅឡើយទេ។ នេះគ្រាន់តែចង់ប្រាប់ថាពួកនេះមក ល អត់គិតម៉ោង ១២ថ្ងៃត្រង់ ឬ១២យប់ទេ ជារួមគឺគេចេញធ្វើការធ្វើងារពីព្រឹកដូចតែយើងដែរនឹង!
…………………………………
ត្រឹមតែស្រមោលសោះខ្លាចដែរ?

វគ្គ ២ « ស្រមោលនរណា? »

ឆ្នាំ១៩៩០ ជាជំនាន់ដែលមួយភូមិមានទូរទស្សន៍ស-ខ្មៅមួយសម្រាប់ចាក់រឿងមើល តែភូមិខ្លះក៏មានលើសនឹងដែរផ្អែកតាមជីវភាពជាក់ស្ដែង។ នៅក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំមានផ្ទះមួយដែលមានម្ចាស់ឈ្មោះតារិនគាត់មានជីវភាពធូរធារជាងគេហើយមានទូរទស្សន៍ រាល់ព្រលប់គាត់តែងចាក់វីដេអូរឿងមានជារឿងខ្មែរឬសាសន៍គេផ្សេងដូចជាថៃជាដើមដោយយកកម្រៃខ្លះៗពីអ្នកទៅមើលចាត់ទុកថាជារបរក្រៅមួយ។ ម្នាក់ៗឱ្យតែដល់ម៉ោងគឺដឹងតែគៀងគរគ្នាទៅមើលវីដេអូនៅផ្ទះតារិនស្ងាត់បាត់ពីផ្ទះអស់ៗទាល់យប់ល្មមវីដេអូចប់ទើបត្រលប់មកផ្ទះវិញ។ ដោយសារផ្ទះនេះជាផ្ទះកេរ្ដិ៍ខាងប៉ាទើបនៅជាប់របងជាមួយផ្ទះយើងគឺជាផ្ទះម្ដាយមីងរបស់ប៉ាគាត់ឈ្មោះយាយហូហើយគាត់រស់នៅជាមួយនឹងយាយរបស់ប៉ាគឺយាយទួតហុក។ព្រលប់មួយដែលគ្រប់គ្នាទៅមើលវីដេអូដូចរាល់ដង ទួតហុកប្រាប់យាយហូ ថាឱ្យទៅមុនគាត់ទៅព្រោះគាត់ចង់បត់ជើងតូចបន្តិចសិនឮដូចនេះយាយហូក៏ទៅមុនព្រោះខ្លាចគេលេងវីដេអូចោលមុនបាត់។ ទួតហុកបត់ជើងនៅដុបព្រៃខាងមុខផ្ទះភ្នែកគាត់ក្រឡេកឃើញស្រមោលរាងដូចមនុស្សស្រីម្នាក់អង្គុយលើជណ្ដើរគាត់ក៏ស្រែកហៅដោយគិតថាជាម៉ាក់ខ្ញុំ…
«មីម៉ុមហ្អា៎ ថ្មើរនឹងហើយង៉ែងអត់ទៅមើលវីដេអូទេអី? មកទៅជាមួយអញៗទៅឥឡូវនឹងហើយ»
ស្ងាត់ឈឹងមិនឮសំឡេងតប ស្រមោល ស ស្កុងងើបពីជណ្ដើរដើរទៅក្រោយផ្ទះ ឯទួតហុក ដោយចម្ងល់គាត់ក៏ដើរតាម

«ចុះយ៉ាងម៉េចវាអញសួរមិនឆ្លើយ? »
ទៅដល់ក្រោមផ្ទះស្រាប់តែបាត់ឈឹង! គាត់ស្រែកហៅម៉ាក់ពីរបីដងទៀតមិនឮសំឡេងឆ្លើយណាម្យ៉ាងដូចរាងព្រឺសម្បុរតិចៗផងគាត់ក៏ប្រញ៉ាប់ញាប់ជើងទៅផ្ទះតារិន។ ទៅដល់នោះឃើញម៉ាក់ខ្ញុំឱ្យជ្រងោរគាត់ខឹងក៏សួរថាម៉េចបានជាគាត់ហៅមិនឆ្លើយហើយដើរទៅក្រោយផ្ទះធ្វើព្រងើយ?

«អញខំហៅវាមកបានពីរនាក់ហើយវាមិនឆ្លើយបែរមកតែឯងវិញ?»
ម៉ាក់រាងងីងឺ ហើយប្រាប់ទៅវិញថាគាត់មកតាំងពីយូរហើយគឺមកមុនយាយហូមកដល់ទៅទៀតឯយាយហូនឹងអ្នកឯទៀតក៏ធ្វើសាក្សីឱ្យម៉ាក់ផងដែរ

«ចុះអាណាគេអង្គុយលើជណ្ដើរផ្ទះនាងឯង? »
អ្នកណាទៅដឹងបើឃើញតែគាត់ម្នាក់ឯងនឹង???
គាត់និយាយរៀបរាប់ប្រាប់អ្វីដែលគាត់ជួបអ្នកខ្លះបន្ទោសថាមកពីគាត់ចាស់ភ្នែកមើលមិនច្បាស់ហើយស្រវាំងនឹងឯង។ តាំងពីពេលនោះមកទួតហុកខ្លាចលែងហ៊ាននៅតែម្នាក់ឯងឬដើរអត់គ្នាពេលទៅមើលវីដេអូទៀត។

មិនមែនគាត់ចាស់កាន់ធម៌ហើយនៅតែខ្លាចនោះទេតែនេះវាស្ដែងពេកសម្រាប់គាត់បើយើងវិញប្រហែលរត់គ្មានងាកក្រោយផងមិនមែននៅតែដើរដូចគាត់ទេ!!
…………………………………

វគ្គ ៣ « ម្រាមដៃអូនស្អាត! »

ម្រាមស្អាតនេះមិនមែនម្រាមម៉ាក់ខ្ញុំ ឬម្រាមខ្ញុំស្អាតនោះទេ!គឺជាម្រាមគេនោះ…វាស្អាតល្អបានជាគេខំអួតបង្ហាញនឹងណា៎…
កាលនឹងឆ្នាំ ១៩៩៩ ខ្ញុំនៅបៀមទងសុកម៉ាក់នៅឡើយមិនទាន់ឃើញពន្លឺព្រះអាទិត្យទេ អ៊ីចឹងហើយទើបបានថាមិនមែនម្រាមដៃខ្ញុំ!
យប់នោះម៉ាក់មិនបានទៅមើលវីដេអូទេទាំងគេគ្រប់គ្នាទៅមើលវីដេអូអស់ឡើងស្ងាត់ភូមិ។ ម៉ាក់អុជចង្កៀងផ្លុងៗ អង្គុយកាត់ក្រចកតែម្នាក់ឯង ឯបងប្រុសខ្ញុំដែលនៅតូច ១ខួបជាងនៅដេកលក់ក្នុងមុងក្បែរនោះ។

ផ្ទះមួយប៉ុណ្ណាណីចេះនៅម្នាក់ឯងតែពីរនាក់កូនតូចទាំងកណ្ដាលអធ្រាត្រទៅកើត នេះខ្ញុំស្ងើចម៉ាក់ខ្ញុំ! បើខ្ញុំវិញមិននៅទេគ្មានខ្មោចក៏ខ្លាចមនុស្សដែរជំនាន់នោះមានសន្តិសុខសង្គមពីណាមក? ឈ្ងោកកាត់ក្រចកសុខៗស្រាប់តែមានម្រាមដៃស្រឡូនស្អាតគ្រប់ម្រាមទាំងដប់លូកតាមប្រឡោះទ្វារផ្ទះមកយឺតៗ អេ៎…ប៉ុន្តែទ្វារបិទជិតឈឹងគ្មានប្រហោងទេទោះអត់ចាក់សោរក៏ដោយ! ចុះលូកចូលមកបានដោយរបៀបម៉េចបើអត់រង្គើរទ្វារបន្តិចផងនោះ? នេះជាតិចនិករបស់គាត់ដែលលូកចូលមកបានពិតជាពិសេសមែន!!

ហើយចុះលូកមកនេះក្នុងបំណងអីដែរ? ចង់កាត់ក្រចកដែរមែន? ប៉ុន្តែថាកន្រ្តៃមនុស្សលោកធម្មតាអ៊ីចឹងកាត់កើតដែរ? ម៉ាក់ស្មានថាជាមីងខ្ញុំឈ្មោះមីងសុខណាគាត់ជាប្អូនពៅប៉ាដែលមកលេងពីភូមិព្រៃស្វាយនៅចម្ងាយ៨គីឡូមែត្រពីយើង។ មីងសុខណាចូលចិត្តមកដេកលេងពីរបីថ្ងៃទើបទៅវិញតែយប់នេះក៏ដូចជាពេលដែលគាត់មករាល់ដងគឺទៅមើលវីដេអូជុំគេជុំឯងបាត់ទៅហើយ។ ម៉ាក់ឃើញម្រាមដៃស្អាតលូកចូលមកគាត់គិតថាមីងសុខណា លលេងជាមួយគាត់ក៏ហៅ

«សុខណាមកវិញហើយហ្អី? ទ្វារចែអត់ដាក់គន្លឹះទេម៉េចមិនចូលមកលូកតែដៃមកធ្វើអី?»

ស្រាប់តែអ្នកម្ចាស់ដៃដកទៅវិញបាត់! ម៉ាក់ឆ្ងល់ថាដកដៃហើយម៉េចមិនបើកទ្វារគាត់ក៏បើកទ្វារមើល…ស្ងាត់ឈឹង!ទទេរស្អាត!គ្មានអីទាំងអស់គ្មានស្រមោលមនុស្សអីសូម្បីម្នាក់!???

បើមីងសុខណាមែន ខ្ញុំថាគាត់ប្រហែលជាត្រូវផ្លោះជណ្ដើរដែលមាន៩កាំនេះពីកាំទីមួយរួចមកដល់ដីតែម្ដងហើយទើបអាចគេចរួចមិនឱ្យម៉ាក់ខ្ញុំឃើញស្រមោលបានពិសេសគឺត្រូវចេះល្បិចកុំឱ្យឮសំឡេងទៀតផង ប៉ុន្តែផ្ទះជណ្ដើរ៩កាំនេះមិនមែនទាបទេណា!មួយកាំៗចន្លោះពីគ្នាធំគ្រាន់បើ…នេះបើផ្លោះបានមែនទាល់តែអ្នកនោះភ័យស្លន់ណាស់ទើបធ្វើបាន!ចា៎…គឺទាល់តែភ័យស្លន់ដូចពូខ្ញុំនៅថ្ងៃដ៏ពិសេសមួយនោះអ៊ីចឹង!!

ម៉ាក់ខ្ញុំណា៎កាលនោះចិត្តគាត់ខ្លាំងសម្បើមណាស់ឃើញប៉ុណ្ណឹងហើយនៅតែមិនអីទោះពេលដែលសួរមីងសុខណានឹងអ្នកផ្សេងទៀតទៅដឹងថាប្អូនមិនបានមកលលេងមែនក៏ដោយ…នេះប្រហែលគាត់រៀនផ្សាំចិត្តឱ្យស៊ាំឱ្យហើយទេដឹង?
…………………………………

វគ្គ ៤ « គាត់គោះមិនចេះខ្ចិល! »

អស់ពីរឿងលូកម្រាមដៃដែលម៉ាក់ឃើញតែម្នាក់ឯងចូលដល់រឿងគោះជញ្ជាំងនិងក្ដារផ្ទះវិញម្ដង…
និយាយពីថាមួយយប់ៗគោះនោះគោះ…គោះមិនចេះហត់…គោះមិនឱ្យអស់លោកណាបានដេក! ពីយប់ដំបូងៗដែលឮសំឡេងគោះម៉ាក់ដើរកាន់ចង្កៀងទៅកន្លែងដែលឮសំឡេងគោះនោះ។ដើរដល់ជ្រុងនេះ អស់លោកគាត់ទៅគោះនៅជ្រុងខាងនោះ

គាត់គោះសសរខាងកើតតែពេលដើរទៅដល់គាត់ប្ដូរទៅគោះឯខាងលិច លុះម៉ាក់ខ្ញុំធុញឈប់ដើររកមើលគាត់មកគោះនៅក្បែរៗត្រចៀក…ថាធុញនោះធុញ…កាលនោះម៉ាក់នៅតែម្នាក់ឯងជាមួយកូនតូចព្រោះប៉ាទៅធ្វើការរោងចក្រនៅភ្នំពេញ។
អារឿងគោះជញ្ជាំងនេះប្អូនប្រុសម៉ាក់គឺពូថននឹងពួកម៉ាកគាត់ដែលនៅផ្ទះជិតនេះដែរគឺពូចាបសុទ្ធតែមានបទពិសោធន៍ដើរតាមសំឡេងគោះនេះទាំងអស់គ្នា។ មួយយប់ៗម៉ាក់ខ្ញុំនិយាយជាមួយពពួកអត់រូបរាងទាំងនេះឡើងហត់ បើឥឡូវវិញគេថាគាត់កើតរោគសរសៃរប្រសាទហើយបើនិយាយតែម្នាក់ឯងបែបនឹង! នេះរឿងគោះយូរទៅម៉ាក់ដឹងក្រយៅគាត់លែងខ្វល់ អស់លោកគាត់ចាប់ផ្ដើមរបរថ្មីមួយទៀតគឺរបរ លាងជើងនិងបោសផ្ទះ!!
…………………………………

វគ្គ ៥ « ពួកគាត់អ្នកស្អាត…???»

នេះអស់ពីរឿងគោះចូលរឿងសម្អាតវិញម្ដង…
រៀងរាល់យប់ឡើងពេលដែលយើងឡើងលើផ្ទះអស់ហើយចូលដេកស្ងាត់តែងតែឮសំឡេងគេចាក់ទឹកលាងជើងឈូៗសឹងអស់កន្លះបាសាំងទម្រាំឈប់ក្នុងចិត្តម៉ាក់គិតថាបើលាងម្លឹងៗបូមទឹកដាក់ម្ដេចនឹងឈ្នះ? តែក៏ត្រកអររាល់ព្រឹកដែលឃើញថាទឹកនៅដដែលដូចពីល្ងាចមិនបានបាត់ទៅណាបើតាមតែសំឡេងគាត់ចាក់លាងជើងមួយបាសាំងប្រហែលបីថ្ងៃអស់ហើយ!

បន្ទាប់ពីលាងជើងរួចគាត់ដើរឡើងជណ្ដើរទន្ទាំតាំងៗខ្លាចគេមិនឮឡើងរង្គើរអស់មួយផ្ទះ! រួចបើកទ្វារក្រាកទាំងគ្មានរូបរាងគឺឮតែសំឡេងបើកទ្វារប៉ុន្តែទ្វារនៅបិទដដែលគ្មានបានបើកអីទេដូចដែលលាងជើងហើយទឹកនៅដដែលអ៊ីចឹងឯង…

ពេលបើកទ្វារចូលដល់ក្នុងផ្ទះគេចាប់បើកទូរើអីវ៉ាន់ ត្រង់នេះម៉ាក់សន្មតថាកណ្ដុរទោះជាឈួលចង្កៀងដើរទៅមើលអត់ឃើញអីហើយរបស់របរនៅមានរបៀបដូចដើមក៏ដោយ

«ថាបានហើយឈប់រើទៅខោអាវគេរៀបស្អាតហើយខំរើធ្វើអីរញ៉េរញ៉ៃអស់ហើយ!»
នេះជាសំឡេងម៉ាក់ដែលតែងនិយាយពេលឮគេបើកទូរើអីវ៉ាន់ម្ដងៗឈប់ពីរើអីវ៉ាន់ក្នុងទូអ្នកខាងណោះទាញអំបោសបោសផ្ទះវិញម្ដង…បោសនោះបោសដូចលើផ្ទះនេះស្តុកដីទុកលក់បន្តអ៊ីចឹង! ធុញពេកម៉ាក់ក៏ស្រែកប្រាប់

«បោសល្មមៗបានហើយផ្ទះគេបោសជូតស្អាតអស់ហើយមានដីពីណាមកទៀត?»
គឺរឿងដដែលនេះកើតឡើងរាល់យប់ដូចផ្ទះនេះមានមួយគ្រួសារផ្សេងទៀតរស់នៅដែរអ៊ីចឹង។ យូរទៅម៉ាក់ធុញគាត់ក៏ឈប់ចចារឱ្យគេធ្វើអីក៏ធ្វើតែគេទៅធ្វើម៉េចយើងខំរៀបចំបោសសម្អាតហើយគេចេះតែមើលមិនឃើញស្អាតបែបនេះ…បើគេអ្នកស្អាតជាងយើងទៅហើយ!!

រឿងលាងជើងនេះដែរបន្តទៅជារឿយៗរហូតដល់ប្អូនប្រុសពៅខ្ញុំកើតមកហើយប៉ាទៅធ្វើការខ្ញុំគេនៅស្រុកថៃពេលនោះបងប្រុសខ្ញុំដែលធំអាយុ៧ឬ៨ឆ្នាំចេះតែផ្អើលគ្រប់ពេលដែលឮសំឡេងនោះថា

«ម៉ាក់អើយប៉ាមកផ្ទះវិញហើយ! សំឡេងលាងជើងហ្អា៎ម៉ាក់ៗឯងឮអត់? ប៉ាមកផ្ទះវិញហើយ!»
ម៉ាក់ដឹងរឿងក៏លួងបងខ្ញុំថា

«គេទេកូនមិនមែនប៉ាទេ!»
« គេណាម៉ាក់? »
« ដេកទៅកូន! មិនបាច់ចង់ដឹងទេចាំធំចាំម៉ាក់ប្រាប់!»
តែក្រោយមកបងខ្ញុំគាត់ដឹងតាមអ្នកជិតខាងថាផ្ទះយើងមានខ្មោចគាត់ដឹងថា « គេ » ដែលម៉ាក់ប្រាប់នោះជាអ្វីហើយក៏លែងសួរប៉ុន្តែគាត់ចេះខ្លាចរហូតមកទាល់តែធំអាយុ១៤−១៥ឆ្នាំទើបឈប់ខ្លាចឯខ្ញុំវិញគ្មានដឹងខ្យល់អីទេតាំងពីកើតមក រហូតដល់រឿងនោះស្ងាត់បាត់ទៅវិញបានជួបតែម្ដងឱ្យគត់! អានឹងចាំប្រាប់វគ្គក្រោយ។
…………………………………

វគ្គ ៦ « ឈុតផ្លោះជណ្តើរ!! »

នេះជាការដំណាលរបស់ពូថនពីបទពិសោធន៍របស់គាត់លើផ្ទះខ្ញុំពីរនាក់ពូចាបពួកម៉ាក់គាត់…
លើកនេះពួកគាត់នៅផ្ទះខ្ញុំតែពីរនាក់ព្រោះម៉ាក់នាំពួកខ្ញុំមកមើលវីដេអូនៅផ្ទះយាយស៊នម្ដាយពូចាបវិញ។ពូថននិងពូចាបជាក្មេងរៀនវិទ្យាល័យប្រហែលជាទី១១ឬ១២អីនឹងឯង ចំពោះរឿងគោះអីនឹងគាត់ធ្លាប់ជួបហើយជាមួយម៉ាក់ខ្ញុំប៉ុន្តែលើកនេះគឺឈុតពិសេសសម្រាប់ពួកគាត់ទាំងពីរនាក់ពេលដែលគ្មានម៉ាក់នៅជាមួយ។
ដំបូងគឺចាក់ទឹកលាងជើងដូចដែលបានប្រាប់ពីមុនរួចហើយ…

«ចែ? ចែឯងមកវិញហើយមែន?»
ពូថនស្រែកសួរពីលើផ្ទះដោយគិតថាជាម៉ាក់ខ្ញុំចាក់ទឹកលាងជើងព្រោះម៉ាក់ជាអ្នកស្អាតជាទូទៅគឺគាត់ចូលចិត្តដងទឹកមួយធុងដាក់ក្បែរជណ្ដើរសម្រាប់ពួកខ្ញុំលាងជើង។ សួរមួយម៉ាត់ស្ងាត់ឈឹងមិនឆ្លើយហើយឮសំឡេងដើរឡើងជណ្ដើរតាំងៗទន្ទាំសឹងបាក់ជណ្ដើរចោល

«ចែ?» ពូថនស្រែកសួរជាថ្មី…
ពេលឡើងជណ្ដើរដល់មាត់ទ្វារគេបើកទ្វារក្រាក ពូថននិងពូចាបហៀបនឹងសួរទៅហើយថាម៉េចសួរមិនឆ្លើយ? ប៉ុន្តែទ្វារដែលបើកនេះឮតែសំឡេងគ្មានរបើកទ្វារមែនទែនដូចដែលយើងគិតនោះទេ! ស្រមោល សស្កុងផុសចេញពីទ្វារដើរទៅកាន់ទូខោអាវហើយបើកទូខ្វាកដូចជាទ្វារផ្ទះអ៊ីចឹងគឺមានតែសំឡេង…

រួចចាំអង្កាល់បើឃើញស្រមោលស្រស់ៗហើយនោះ? ពូទាំងពីរស្ទុះវឹងបើកទ្វារជាន់ជណ្ដើរតែមួយកាំហក់ព្រុសដល់ដីមិនទាំងបានចាប់ភ្លឹកថាផ្លោះជណ្ដើរ៨កាំទៀតផង! ពួកគាត់រត់មកដល់ផ្ទះយាយស៊នឃើញម៉ាក់នៅមើលរឿងធ្វើមិនដឹង!

«ចែ! មិញមានទៅផ្ទះដែរ?» ពូថនសួរទាំងហត់គឃុស
«វាទៅធ្វើអីវាហ្អា៎! កំពុងមើលរឿងម៉ារីម៉ាសូជីអូ ឯណេះជក់ចង់ងាប់ហើយ!»
យាយៗដែលមើលរឿងជាមួយឆ្លើយជំនួស។ ម៉ាក់សួរថាយ៉ាងម៉េចពូក៏បកទៅវិញថា
«ហើយគេលាងជើងឡើងជណ្ដើរចឹងឯងរាល់ថ្ងៃនឹង?»
«អើ! លាងរាល់តែថ្ងៃនឹងឯង! ម្ដងៗអស់ចង់កន្លះបាសាំងឯណោះ!» ម៉ាក់ឆ្លើយធ្វើហីដូចអត់ខ្វល់
«តែអញឆ្ងល់លាងមិនចេះអស់ទឹកសោះ!»
«យប់នឹងខ្ញុំមិនដេកទេចែ! ខ្ញុំដេកនៅផ្ទះអ៊ំជាមួយអាចាបវិញ! តុះ! អាចាប!»
ពូថននឹងពូចាបដើរចេញ…យាយៗសួរម៉ាក់ខ្ញុំ
«វាស្អីហង៎?»
ម៉ាក់តបថា

«ដូចខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់អ៊ំឯងនោះ? អាពីរនាក់នឹងសង្ស័យឃើញស្រស់ៗហើយបានស្លន់ដល់ម្លឹង»
ព្រោះគាត់ធ្លាប់និយាយប្រាប់អ្នកភូមិជិតផ្ទះជារឿយៗ

«អើហើយងែងហ៊ានដេកជាមួយកូនដែរបើអាពីរនាក់នេះវាមកដេកឯណេះហើយ?»
«ខ្ញុំធ្លាប់ហើយអ៊ំអើយ! គេតេស្តរាល់ថ្ងៃ! ម៉ាងៃៗខ្ញុំឈ្លោះតែជាមួយខ្មោចនឹងអ៊ំ!»
«អញកោតចិត្តនាងឯងហើយហង៎»
ម៉ាក់សើចហើយបន្តមើលរឿងទៀតទាល់តែចប់ទើបមកផ្ទះ។

ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកគាត់ភ្លេចឈប់ខ្លាចទើបពូថនត្រលប់មកដេកជាមួយម៉ាក់វិញប៉ុន្តែទាល់តែម៉ាក់នៅជាមួយបើម៉ាក់អត់ទាន់មកផ្ទះគាត់ក៏មិនមកដែរព្រោះខ្លាចគេលេងលើសលើកមុន!!
…………………………………

វគ្គ ៧ « អង្រឹងស្នេហាកណ្ដាលរាត្រី »

ឮអង្រឹងស្នេហាតិចលោគិតថាប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំគេងយោលអង្រឹងជាមួយគ្នានៅពេលយប់ហើយឃើញខ្មោចចុះ…មិនមែនទេគឺខាងនោះគាត់យោលអង្រឹងតែគ្នាគាត់ទាំងកណ្តាលរាត្រីខែភ្លឺទេតើ!
វាជាបទពិសោធន៍របស់យាយឃឿតដែលមានផ្ទះនៅខាងស្ដាំផ្ទះខ្ញុំ។ យប់មួយចំជាយប់ខែខ្នើតមានពន្លឺព្រះច័ន្ទភ្លឺថ្លា យាយឃឿតចុះមកបត់ជើងតូចតាមទម្លាប់ហើយក៏ច្រឡំភ្នែកក្រឡេកមកខាងផ្ទះខ្ញុំ ឃើញនៅផ្នែកខាងមុខដែលគ្មានក្ដារគ្មានជញ្ជាំងមានតែសសរនិងរនូត នេះត្រូវបាននរណាម្នាក់យកអង្រឹងមកចងយោលលេងកំសាន្តស្រូបខ្យល់អាកាសនាពេលរាត្រីយ៉ាងរំភើយដូចគ្មានជំពាក់អ្នកណាមួយរៀល!

យាយឃឿតខំសម្លឹងមើលក្រែងលោឃើញអ្នកកំពុងដេកយោលអង្រឹងតែមិនឃើញគាត់ចេះតែឆ្ងល់ក្នុងចិត្ត
«ចុះមីម៉ុមវាក្ដៅស្អុះស្អីវាបានមកចងអង្រឹងដេកនៅខាងក្រៅនឹងវិញ…ហើយវាឡើងទៅចងលើនឹងយ៉ាងបើគ្មានកន្លែងឡើងទៅផង?»
គ្រាន់តែគិតដល់គ្មានអ្វីដែលជាជំនួយឱ្យឡើងទៅចងអង្រឹងនៅត្រង់នឹងបាន យាយឃឿតផ្ដើមបះរោមតិចៗដូចមិនសូវស្រួល

«អញសង្ស័យតែ…ឡើងដេកវិញសិនចាំស្អែកចាំសួរមីម៉ុម!»
ស្អែកឡើងយាយឃឿតនិយាយរឿងឃើញគេចងអង្រឹងប្រាប់ម៉ាក់ៗក៏ប្រាប់វិញថា

«មីងអើយផ្ទះខ្ញុំបើក្ដៅស្អុះណ៎បើកតែទ្វារក្រោយទៅខ្យល់ចូលបក់ប៉ើងជើងមុងចាំបាច់ទៅចង់នៅអាយ៉មុខនឹងធ្វើអី? វាសំខាន់ឡើងទៅចងមិនកើតទៀតហ្នឹងណា៎! »

«អើអញគិតថាឡើងចងលើនឹងមិនកើតនឹងហើយបានចាំសួរនាងឯងនឹង…អានេះគេ ល អញមែន! ស្មានតែវានឹកឃើញនាំប្ដីប្រពន្ធមកចងអង្រឹងដេកសាសងគ្នាក្រៅផ្ទះ! »
…………………………………

វគ្គ ៨ « រទះសេះកណ្តាលអធ្រាត្រ»
អារឿងរទេះសេះនេះណា៎ផ្អើលគេអស់មួយភូមិមិនដឹងជាគាត់អផ្សុកស្អីគាត់ទំនេរៗអត់ការងារធ្វើមករករឿងអូសក្ដារក្រោមផ្ទះហើយដាក់រទេះសេះដឹកឡើងគគ្រឹកគគ្រេងពេញមួយយប់!

នៅស្រុកភូមិជនបទដូចយើងនេះចោរចូលមកលួចយករបស់របរឬមាន់ទាវាជារឿងធម្មតាទៅហើយជាពិសេសគឺខោអាវតែយប់ឡើងភ្លេចសាមកទុកលើផ្ទះស្អែកឡើងច្បាស់ជាបាត់ស្រមោលមិនខាន។

តែផ្ទះខ្ញុំនេះវាមានរឿងផ្សេង ដូចដែរដឹងមកថាអាផ្ទះខ្នងខាងមុខនឹងវាបាត់ក្ដារអស់មានតែរនូតហើយបង្អួតនឹងក៏បាត់ខ្លះរាល់ថ្ងៃប្រើស័ង្កសីមកជួសអ៊ីចឹងហើយទើបពេលរកលុយបានម៉ាក់សន្សំទិញឈើគេទុកពេញក្រោមផ្ទះពេលមានលុយធ្វើបំពេញផ្ទះឱ្យស្អាតបាតកុំឱ្យប្រហោងធ្លុងខាងមុខហើយជណ្ដើរមកនៅកណ្ដាលផ្ទះបែបនឹងទៀត។ ក៏ដោយសារតែមានឈើពេញក្រោមផ្ទះនេះហើយ បានជាអស់លោកអ្នកចូលចិត្តធ្វើរឿងប្លែកៗបែបរំភើបនោះ បង្កជាហេតុភេទមួយគឺរើក្ដារក្រោមផ្ទះខ្ញុំព្រុសប្រោះៗឡើងផ្អើលទឹកផ្អើលដី ផ្អើលដល់អ្នកជិតខាងទៀត។

គ្រាន់តែរើមិនអស់ចិត្តគាត់ថែមទាំងប្រើរទេះសេះដឹកឡើងគគ្រឹកគគ្រេង! ហើយកុំសួរថាតើមានអ្នកចុះមើលឬអត់? គ្មានទេគឺនរណាក៏គិតថាជាចោរដែរហើយមកចេញប្រតិបត្តិការគ្មានថ្នមសំឡេងបែបនេះគេគិតថាច្បាស់ជាវាមានគ្នាច្រើននិងមានកាំភ្លើងផងមិនដឹងព្រោះជំនាន់នោះមិនខ្វះទេអារឿងចោរប្លន់បាញ់សម្លាប់នោះគិតអ៊ីចឹងហើយនរណាហ៊ាន?

តែម៉ាក់ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដឹងថាមិនមានចោរមកពីណាទេគឺច្បាស់ជាពួកហ្នឹងតែម្ដង គេលេងរសជាតិថ្មីបំភ័យមនុស្សមួយភូមិម៉ាស៊ីនបូម! ពេលដែលរាត្រីរន្ធត់ដូចមិនសូវភ័យនេះកន្លងផុត ពោលគឺព្រលឹមស្រាងៗ អ្នកជិតខាងមកសួរលាន់ពីរឿងឈើក្រោមផ្ទះគេសុទ្ធតែគិតថាច្បាស់ជាបាត់អស់មិនខាន បើរទេះសេះឡើងច្រើនជើង ឯម៉ាក់ខ្ញុំវិញចាំគេផ្អើលអស់ចិត្តដល់មានអ្នកមកដល់ក្រោមផ្ទះបានប្រាប់

«នេះឈើខ្ញុំពូមីង គ្រាន់តែមើលក៏ដឹងថាគ្មានបាត់ម៉ាសន្លឹកទៅហើយ»
«យី! នាងឯងច្បាស់ម្ល៉េះហើយមានរាប់ហើយឬនៅ?»
«ទៅរាប់ធ្វើអីមីងអើយតាមតែសំឡេងរើយប់មិញគេយកអស់ហើយវាមិនដែលឃើញនៅពេញក្រោមផ្ទះទាំងអស់អ៊ីចឹងហ្អា៎!»
«តែអញឮច្បាស់ណាស់»
«ឮមកពីមីងឯងមិនហ៊ានចុះមើល»
«អាណាហ៊ានហងបើចោរមែនងាប់ហើយ!»
«ឥឡូវឃើញហើយថាចោរ ឬមិនចោរ…គាត់លេងឱ្យតែគេមិនបានដេកតែអ៊ីចឹង! »
…………………………………

វគ្គ ៩ « ជាងពិសេស »

នេះជាបទពិសោធន៍ដែលខ្ញុំជួបផ្ទាល់ជាមួយផ្ទះនេះ…
វាជាពេលដែលប៉ាទៅធ្វើការនៅថៃ ខ្ញុំអាយុប្រហែល៥ឆ្នាំពូថនឈប់មកដេកជាមួយពួកយើងហើយតែលើកនេះគឺពូជៀនប្អូនពៅម៉ាក់ម្ដង។

ផ្ទះយើងមានគ្រែឈើមួយយ៉ាងធំស្អាតប៉ុន្តែម៉ាក់ចូលចិត្តសម្រាន្តលើក្ដារដែលយើងជូតជាមួយស្រកីដូងនឹងទៀនឱ្យរលោងស្រិលនោះវិញ។ ក្ដារផ្ទះយើងរលោងណាស់ដើរតែមិនស្រួលដួលអុកគូទមិនខាន! វាជាស្គីពិសេសរបស់បងប្អូនពួកខ្ញុំមានតែស្រោមជើងម្នាក់មួយគូនឹងគឺសប្បាយដួលងាប់ចោល។ ពេលនេះផ្ទះយើងមានទូរទស្សន៍កូល័រនិងក្បាលចាក់វីស៊ីឌីពេលថ្ងៃម៉ាក់ជួលរឿងថៃមកចាក់ឱ្យគេមើលដោយយកលុយចំណេញខ្លះៗ។

ពូជៀនមកដេកជាមួយយើងដោយគាត់ដេកលើគ្រែប៉ុន្តែព្រឹកឡើងកាលណាឃើញតែនៅក្រោមគ្រែមិនដឹងជាគាត់ដេកយ៉ាងម៉េចគាត់?

នៅថ្ងៃកើតហេតុម៉ាក់និយាយទូរសព្ទជាមួយប៉ារឿងសន្សំលុយបានចង់ធ្វើបង្អួចមួយដែលនៅខាងត្បូងជិតបង្អួចក្បាលដំណេកព្រោះវាជាបង្អួចឈើមួយចំហៀងសង្ក័សីមួយចំហៀង។ពួកគាត់និយាយត្រូវរ៉ូវគ្នាថាចាំប្រាប់ជាងឱ្យមកធ្វើស្អែក…ប៉ុន្តែមានឯណាយប់នឹងជាងពិសេសគាត់ធ្វើឱ្យវាស់ព្រឹកគ្មាននរណាបានដេករួមទាំងអ្នកជិតខាងខ្ញុំដូចអាយប់រើឈើក្រោមផ្ទះនោះអ៊ីចឹង!

យប់នោះអ្នកផ្ទះយើងមានគ្នា៥នាក់គឺម៉ាក់ ពូជៀននិងបងប្អូនខ្ញុំបីនាក់សុទ្ធតែទទួលបានការរំខានពីការធ្វើបង្អួចនេះទាំងអស់! ប្អូនពៅខ្ញុំវានៅតូចអ៊ីចឹងចង់សំឡេងអីក៏សំឡេងទៅវាមិនខ្វល់គិតតែដេកលក់រហូតឯខ្ញុំនិងបងខ្ញុំជាមួយពូឈួលចង្កៀងដើរទៅជិតបង្អូចនោះ។

កុំឆ្ងល់ថាហេតុអីមានដល់ទូរទស្សន៍កូល័រហើយម៉េចបានមិនបើកភ្លើង?ព្រោះយើងខ្លាចផ្អើលពួកគាត់!??ណាមួយភ្លើងវាខ្សោយហើយអំពូលវាតូចឯផ្ទះវាធំភ្លឺមិនដល់កន្លែងបង្អួចនោះទេដូច្នេះមើលមិនច្បាស់ទាល់តែអុជចង្កៀងទៅបន្ថែម!

ពួកហ្នឹងដូចលេងបិទពួនជាមួយយើងអ៊ីចឹង…ទៅជិតស្ងាត់ចេញឆ្ងាយបាត់ក៏ឮវិញ កាលនោះយើងក៏បានបើកបង្អួចមើលដែរហើយវាមិនអាចទៅរួចទេដែលមានមនុស្សទៅអង្គុយជិតបង្អួចនោះអារឈើរំខានយើងលេងចាត់ទុកជាការកំសាន្តទាំងយប់អធ្រាត្របែបនេះនោះទេ។
ខ្ញុំកាលនោះមិនដឹងជានឹកឃើញយ៉ាងម៉េចដើរទៅចាក់ចម្រៀងហើយបបួលគេឱ្យមករាំជាមួយព្រោះខ្ញុំស្រឡាញ់សិល្បៈនោះអី!
ខ្ញុំរាំច្រៀងតែខ្ញុំគាត់អារធ្វើបង្អួចតែគាត់…មិនចាំទេថាយប់នោះយើងដេករបៀបម៉េច? ស្អែកឡើងអ្នកជិតខាងមកសួរលាន់ ប៉ុន្តែគេសួររឿងផ្សេង…

«មីម៉ុមហ្អើយម៉េចហើយហង៎យប់មិញអាណាគេអារស្អី?»
«ឮសំឡេងអូសផងបាត់ក្ដារអស់ហើយទេដឹងហង៎? ក្ដារនាងឯងល្អៗផង»
ពួកគាត់សួរនេះ មិនខុសទេ មានក្ដារល្អៗទុកក្រោមផ្ទះទាំងគ្មានរបងត្រឹមត្រូវ នរណាក៏គិតបែបនេះដែរ តែវាមិនមែនបែបហ្នឹងសម្រាប់ផ្ទះខ្ញុំ ឯម៉ាក់ខ្ញុំវិញ ក៏សើច ពេលឮពួកគាត់សួរពីក្ដារផ្ទះគាត់ក៏តបទៅវិញថា

«បាត់ក្ដារអីមីងពូអើយ ដូចតែអាកាលរទេះសេះលើកមុនចឹង! គ្រាន់តែយប់មិញជាងគេធ្វើបង្អួច!»
ពួកគាត់ស្រែកសួរបន្ត
«អើចុះបានស្អាតហើយនៅហង៎?»
«មានអីពូនៅម៉ាចំហៀងឈើម៉ាចំហៀងសង្ក័សីដដែលនឹងឯង! គាត់បានតែរំខានអត់ប្រយោជន៍អ៊ីចឹង!»
គ្រប់គ្នាឮហើយក៏ស្ងាត់លែងសួររំខានគេមួយភូមិម៉ាស៊ីនបូមហើយគ្មានបានជាប្រយោជន៍បោចចាបអីបន្តិចអស់លោកអ្នកជាង!!!
…………………………………

វគ្គ ១០ « ចង់សាក »

នេះនិយាយពីបងស្រីៗពីនាក់ដែលចង់សាកពិសោធន៍ជាមួយផ្ទះខ្ញុំ…
ពួកគាត់នៅក្មេងអាយុជាងដប់ឆ្នាំ (ពួកគាត់កាលនោះប្រហែលអាយុចន្លោះពី ១៣ទៅ១៧ឆ្នាំ) ម្នាក់គឺបងកុចនៅទល់មុខបញ្ឆិតផ្ទះខ្ញុំ ម្នាក់ទៀតគឺមីងតូចនៅចំទល់ពីមុខផ្ទះខ្ញុំនឹងតែម្ដងម៉ែពុករបស់មីងតូចគឺយាយយួមតាឌឿងសុទ្ធតែជាអ្នកបានដឹងបានឮហេតុការណ៍កន្លងមកពិសេសគឺរើឈើដឹករទេះសេះនិងរឿងធ្វើបង្អួច។

ដោយសារភាពចង់ដឹងចង់សាករបស់ពួកគាត់ដែលនៅរាងស្ទាវទើបមកសុំម៉ាក់ខ្ញុំដេកជាមួយ។ ត្រឹមតែមួយយប់ព្រឹកស្អែកឡើងទាំងពីរនាក់បោលក្ដូងគ្មានហ៊ានងាកក្រោយ! ម៉ាក់ទៅសម្ភាសដល់ផ្ទះទើបពួកគាត់ប្រាប់ថាមួយយប់គ្មានបានដេកទេ…អស់ពីរើរុះចូលដល់រង្គើរញ័រពេញទាំងផ្ទះដូចគេអង្រួន
«ខ្ញុំរាងហើយមីងអើយ!»
ទាំងបងកុចនិងមីងតូចគ្មាននរណាហ៊ានមកយកមុងភួយនិងខ្នើយត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទេទាល់តែពួកខ្ញុំយកទៅឱ្យ។ អ៊ីចឹងហើយទើបគេថា « បើមិនជឿកុំប្រមាថ» នោះអី!
…………………………………

វគ្គ ១១ « ជំនាងផ្ទះឬក៏ខ្មោច? »

ចម្ងល់មិនដាច់ស្រេចដែលម៉ាក់ខ្ញុំចង់ដឹងនោះគឺថាអ្នកលងនេះមួយណាជាជំនាងផ្ទះមួយណាជាវិញ្ញាណខ្មោចឱ្យប្រាកដ?
មានម្ដងដែលម៉ាក់យល់សប្តិឃើញមានមនុស្សស្រីវ័យក្មេងអាយុខ្ទង់ម្ភៃឆ្នាំស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហមស្អាតដូចឈុតចិនមកចូលដេកក្នុងមុងជាមួយហើយឱបថើបម៉ាក់ដូចស្រឡាញ់ណាស់អ៊ីចឹង
«អេ៎…យ៉ាងម៉េចស្រីដូចតែគ្នានែ៎ក!»
ម៉ាក់និយាយទៅកាន់ម្នាក់ស្រីនោះព្រោះវាច្បាស់ពេក ពេលនោះម៉ាក់សន្មតថាច្បាស់ជាជំនាងផ្ទះហើយមើលទៅ។
ក្រោយមកទៀតគឺពេលប៉ាទៅធ្វើការរោងចក្រនៅភ្នំពេញ។ ម្នាក់ស្រីដដែលនេះមកពន្យល់សប្តិម៉ាក់ថាប៉ាមានស្រីពីរនាក់នៅភ្នំពេញម្នាក់រាងខ្មៅអាយុម្ភៃស្ដើងឯម្នាក់ទៀតសម្បុរសជ្រះតែអាយុម្ភៃក្រាស់។ ស្រីដដែលនេះនិយាយថាតែមិនឆាប់ហៅប្ដីមកប្រយត្ន័គេយកប្ដីបាត់។ ម៉ាក់មិនសូវបារម្ភទេព្រោះអត់ប្ដីក៏គាត់ចិញ្ចឹមកូនបានម្យ៉ាងគាត់យល់ថា

«បើគេចង់ទៅហើយចង់ឃាត់ក៏ឃាត់មិនឈ្នះដែរ!»
លើសពីនេះទៅទៀត ព្រោះម៉ាក់គាត់មានអំណួតថា ប៉ាគ្មានផ្លូវរកប្រពន្ធឯណាបានល្អដូចគាត់នោះទេ! គឺប្រពន្ធដែលអាចនៅម្នាក់ឯងជាមួយខ្មោចបាននោះណា៎!!

មានហោរម្នាក់ឈ្មោះយាយហេងគាត់ត្រូវជាបងប្អូនខាងម៉ាក់ដែរ។ គឺយាយហេងនេះហើយដែលទាយថាកូនដំបូងម៉ាក់ជាកូនកម្មនិងកាលដែរគេមកយកព្រលឹងកូននេះទៅនោះឯង។ មិនដឹងជាហេតុភេទអីទើបយាយខាងម៉ាក់គាត់រកយាយហេងទាយពេលនោះម៉ាក់នៅទម្ងន់ខ្ញុំនៅឡើយ ហើយគាត់ក៏ទាយថាប្ដីដែលនៅឆ្ងាយឯណោះគេមានស្រី និងប្រាប់លក្ខណៈដូចដែលម៉ាក់យល់សប្តិឃើញមនុស្សស្រីម្នាក់នោះមកប្រាប់អ៊ីចឹង។ យាយហេងទាយទៅទៀតថាបើកូនដែលកំពុងពពោះនេះកើតមកជាប្រុសប្ដីនឹងគេទៅហើយ…តែបើមកជាស្រីវិញកូននេះនឹងហៅប្ដីឱ្យវិលមកនៅជុំគ្រួសារដូចមុន។

ហេ៎ស…សំណាងណាស់ដែលខ្ញុំកើតមកជាស្រីកុំអីអត់ប៉ាហៅបាត់! ព្រោះពេលត្រលប់មកនៅជុំគ្នាវិញម៉ាក់ឈ្លេចសួរប៉ាៗក៏ប្រាប់ថាដូចហោរ និងយល់សប្តិម៉ាក់នោះពិតមែន គឺគាត់មានស្រីពីរនាក់នៅភ្នំពេញ បំណងគាត់គឺយកមនុស្សស្រីសម្បុរស្រអែមនោះជាប់ ប៉ុន្តែពេលដែលបានឃើញមុខកូនស្រីគាត់ ស្រាប់តែរសេសរសោះនៅមិនសុខ នឹកកូនចង់មកតែផ្ទះ ចុងក្រោយក៏សម្រេចចិត្តរត់មក​វិញ​តែម្ដង គ្មានចាំម៉ាក់ហៅមកទេ។

ចំពោះបញ្ហាខ្មោចវិញគឺមានគេដែលធ្លាប់រស់នៅក្បែរផ្ទះនេះកាលពីជំនាន់ប៉ុលពតនោះគេស្គាល់ប្អូនជីដូនមួយប៉ាឈ្មោះមីងយុតគេប្រាប់ថាផ្ទះនេះកាលនោះកម្មាភិបាលប៉ុលពតរស់នៅហើយគេមានកូនស្រីដែលពពោះ ប៉ុន្តែកូនស្រីនេះបានស្លាប់នៅលើផ្ទះដោយសារកើតកូនមិនចេញរួចក៏ត្រូវគេយកទៅកប់នៅក្រោយផ្ទះនេះតែម្ដង។

ខ្ញុំបានឮមកទាំងស្រពេចស្រពិលថាប្ដីរបស់ខ្មោចស្រីនេះក៏បានស្លាប់លើផ្ទះនេះដែរដោយសារកើតរោគគ្រុនចាញ់។ ខ្មោចស្លាប់តៃហោងបែបនេះគ្មាននរណាធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលឱ្យផងបើមិនលងទើបចម្លែក!

សរុបទៅយើងនៅតែមិនហ៊ានសន្មតថាលងបែបនេះគឺជំនាងផ្ទះ ឯលងបែបនោះគឺខ្មោចនៅឡើយទេគ្រាន់តែពេលធំឡើងខ្ញុំចេះតែឆ្ងល់ព្រោះពេលមើលរឿងមួយចំណងជើងបារមីជំនាងផ្ទះឃើញថាពួកវិញ្ញាណខ្មោចមិនអាចចូលមកបៀតបៀនឬលងបន្លាចដល់ក្នុងផ្ទះដែលមានម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដី និងជំនាងផ្ទះ តាមថែរក្សារនោះទេ ឯជំនឿទូទៅរបស់ប្រជាជនខ្មែរក៏លើកឡើងដូច្នេះដែរ រួចចុះករណីផ្ទះខ្ញុំនេះ យ៉ាងម៉េចវិញ ឬមួយក៏ពួកគាត់សហការគ្នារីករាយដូរគ្នាលងយើងម្នាក់ម្ដងទេដឹង? ឬក៏ថាមកពីខ្មោចនោះមិនមែនជាខ្មោចមកពីណាឆ្ងាយតែខ្មោចដែលស្លាប់ក្នុងផ្ទះនេះផ្ទាល់ទើបវាមានអំណាចអាចលងយើងបាន?
…………………………………

វគ្គ ១២ « ជម្រើសចុងក្រោយ »

រឿងដែលផ្ទះយើងមានខ្មោចស្លាប់តៃហោងមិនមាននរណាប្រាប់យើងទេរហូតដល់ពេលក្រោយមកទៀតគឺប្រហែលឆ្នាំ ២០០៥ ឬ ២០០៦។ បន្ទាប់ពីដឹងរឿងម៉ាក់ជ្រើសរើសបណ្ដេញរបស់មិនល្អទាំងនោះចេញគឺដោយសារគាត់ចាប់ផ្ដើមកើតរោគបេះដូងហើយអ្នកលដូចជារាងខ្លំាងដៃព្រោះបងប្រុសខ្ញុំក៏ជួបញឹកញាប់ដែរនិងថាបើសិនជាសម្ដីដែលគេនិយាយថាមានខ្មោចស្រីកើតកូនមិនចេញស្លាប់លើផ្ទះនេះពិតប្រាកដមែនវាមិនមែនជារឿងល្អទេ។

ដំបូងម៉ាក់គ្រាន់តែអញ្ជើញតាអាចារ្យមកគូសកំបោស និងប្រោះព្រំបន្តិចបន្តួចប៉ុន្តែមិនបានផលគាត់ក៏សម្រេចចិត្តនិមន្តព្រះសង្ឃប្រាំអង្គមកប្រគេនចង្ហាន់និងស្រោចទឹករំដោះគ្រោះលើករាសីថែមទាំងឧទ្ទិសកុសលផលបុណ្យទៅអ្នកដែលស្លាប់លើផ្ទះនេះផងដែរ។ជាលទ្ធផលសំឡេងរំខានគ្រប់យ៉ាងបានស្ងាត់បាត់ទៅនៅសល់តែសម្បកផ្ទះយើងដែលមើលទៅគួរឱ្យខ្លាចដដែលជាមួយនឹងស្នាមជើងក្អែកពណ៌សតាមសសរទិសទាំង៨…ទាល់តែប៉ាម៉ាក់ជួសជុលកន្លែងខ្វះចន្លោះលើផ្ទះនេះរួចអស់ទើបវាក្លាយទៅជាផ្ទះធម្មតាដូចគេដូចឯងវិញ។

គ្រប់យ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ពិតមែនឬ?…
ឥឡូវនេះគ្មានវិញ្ញាណគ្មានការលងបន្លាចអ្វីទៀតទេ…
ផ្ទះដែលគេធ្លាប់រត់ពេលឆ្លងកាត់មិនជាថាយប់ឬថ្ងៃត្រូវបានគេចេញចូលជាធម្មតa វាគ្មានទៀតទេវិញ្ញាណមិនល្អនៅសល់តែរឿងកំណប់ ជំនាងផ្ទះនិងម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដីដែលតែងតែថែរក្សារពួកយើងប៉ុណ្ណោះ។ម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដីយើងរាងកាចបន្តិចព្រោះបើមានអ្នកប្លែកមុខឯណាមកស្នាក់ហើយម៉ាក់មិនបានអុជធូបសុំឬប្រាប់ជាដំណឹងទេនោះគឺថាសូមទោស…បើនៅមួយយប់គឺមិនបានដេកមួយយប់បើនៅបីយប់គឺមិនបានដេកទាំងបីយប់។ ឆ្នាំ២០១៨កូនសិស្សមករៀនធ្វើផ្សិតរបស់ប៉ាម្នាក់មកស្នាក់នៅផ្ទះយើងបានបីថ្ងៃចូលថ្ងៃទីបួនក៏ដាច់ចិត្តប្រាប់ម៉ាក់ថា

«មីងអើយ! បីយប់ហ្នឹងខ្ញុំដេកមិនលក់ទេ! គេមានមាឌធំសម្បុរស្រអែមស្លៀកក្បិនក្រហមមកដេញខ្ញុំរហូត » ម៉ាក់ឮបែបនេះក៏តប
«អូ៎! អាអូនអើយមីងភ្លេចសុំគេ!»
បន្ទាប់មកម៉ាក់ខ្ញុំក៏ទិញចេកមកសែនហើយអុជធូបសុំម្ចាស់ទឹកម្ចាស់ដីទើបកូនសិស្សនោះបានសុខដេកលក់ស្រួលលែងមានការរំខាន។ ចំណែកជំនាងផ្ទះវិញទោះមិនឃើញរូបក៏ឱ្យឮជាសំឡេងដែរ។ សរុបមកអ្វីៗគឺមិនដូចពីមុនទេ…២០២១ទៅហើយជំនឿក៏សាបរលាបខ្លះៗដែរយ៉ាងណាយើងនៅតែផ្ដល់ការគោរពដល់ពួកគាត់ជានិច្ចព្រោះពួកគាត់ជាអ្នកថែរក្សារនិងការពារក្រុមគ្រួសារមួយនេះឱ្យបានសុខសាន្តរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។

ខ្ញុំមានមតិខ្លះៗទៅលើរឿងវិញ្ញាណខ្មោចនេះ…
ពេលត្រូវបានគេសួរថាខ្ញុំជឿលើរឿងខ្មោចទេ? ឬក៏ឯងខ្លាចខ្មោចទេ?
ខ្ញុំជាអ្នករៀនខាងវិទ្យាសាស្រ្តបើទៅនិយាយប្រាប់គេថាខ្ញុំមានជំនឿលើរឿងអភិនីហារអស់នោះវាដូចជាគួរឱ្យចង់សើចសម្រាប់គេដែលពឹងពាក់លើតិចណូឡូជីក៏ប៉ុន្តែចម្លើយរបស់ខ្ញុំគឺថា
« ជឿប៉ុន្តែក៏មិនជឿ » « ខ្លាចប៉ុន្តែក៏មិនខ្លាច »
ខ្ញុំជឿថាបើយើងមិនបានប៉ះពាល់គេៗក៏មិនប៉ះពាល់យើងវិញដែរ…

បើយើងគ្មាននិស្ស័យនឹងគេ គេក៏មិនឱ្យយើងឃើញ ដូចដែលខ្ញុំគ្មានដែលឃើញអីក្រៅពីសំឡេងអារបង្អួចម្ដងនោះអ៊ីចឹង។ ពេលរៀនឆ្នាំទីបី មានលោកគ្រូសាស្រ្តាចារ្យម្នាក់ គាត់បាននិយាយថា ព្រលឹងគឺមានពិតមែន ប៉ុន្តែពួកនោះខ្សោយណាស់ទម្រាំអាចឱ្យយើងឃើញជារូបរាងបាន គឺទាល់តែវិញ្ញាណអស់នោះមានអាយុច្រើនគ្រាន់បើហើយមានឥទ្ធិពលខ្លាំងផងដែរ។ បន្ថែមទៀតនោះ គេមិន​មែន​ស្រាប់តែនៅសុខៗមកបង្ហាញឱ្យយើងឃើញនោះទេ ប៉ុន្តែទាល់តែយើងជាមនុស្សដែលអាចផ្ដល់អ្វីម៉្យាងឱ្យគេវិញដែរទើបគេហ៊ានចំណាយថាមពលឱ្យយើងឮ ជាសំឡេង ឬឃើញជារូបរាងបាន មតិនេះខ្ញុំយល់ឃើញថាសមហេតុផលម៉្យាងដែរ។

ក៏ប៉ុន្តែ…គ្រួសារខ្ញុំមានរឿងចម្លែកៗច្រើនណាស់ មិនមែនមានតែប៉ុណ្ណឹងនោះទេ ព្រោះម៉ាក់ខ្ញុំនិងខ្ញុំ ជាមនុស្សដែលមានញ្ញាណពិសេស…ញ្ញាណដែលមិនអាចហៅបានថាជាញ្ញាណទី៦៕

ចប់

“កាពិបហា! អើយមីកាពិប! ”

សំឡេងម៉ាក់ខ្ញុំហៅខ្ញុំពីខាងក្រោមផ្ទះមកមិនដឹងជាស្អីគាត់ទេព្រលឹមឡើង ម៉ោងទើបតែប្រាំមួយសោះហៅនោះផ្អើលអស់ហើយអ្នកជិតខាង។
ដឹងទេថាខ្ញុំនេះវាទម្រាំតែបានដេកវាម៉ោងឡើងមួយជាង ដឹងថារវល់ធ្វើអីទេ? គឺលេងហ្គេមនោះអី!

“បាទ!” ខ្ញុំឆ្លើយទាំងមួម៉ៅ មាត់ខ្ញុំតែបែបហ្នឹង ភាគច្រើនឆ្លើយតែបាទទេ ព្រោះថាខ្ញុំនេះវាស្រលាញ់ស្រី តែថា ម៉ែខ្ញុំគាត់អត់ដឹងទេហ៊ានតែដឹង បើមិនខ្ញុំអត់កន្លែងនៅ។

“ចុះមកខាងក្រោមស៊ីបាយហើយទៅសាលា” ម៉ែស្រែកម្ដងទៀត

មិនដឹងជាស្អី និយាយធម្មតាគឺមិនចេះនិយាយទេអ្នកម្តាយជាទីបណ្តូលចិត្តខ្ញុំ ចូលចិត្តតែស្រែក ថ្លង់សឹងស្លាប់។
“បាទ!” ខ្ញុំស្រែកទៅវិញ ម៉ែស្រែកបានខ្ញុំក៏ស្រែកបាន។

ម៉ោង ៦: ២០នាទីនៅខាងក្រោមផ្ទះ ខ្ញុំកំពុងតែញុំាបាយទាំងអួលៗ ម្ហូបថ្ងៃលើកណាក៏ត្រីងៀត រហូតមុខខ្ញុំនេះចង់ដូចត្រីងៀតហើយខ្លាចណាស់ខ្លាចតែពេលណាមួយមុខដូចត្រីងៀត ស្រីឈប់ស្រលាញ់ទេ។

១០នាទីក្រោយខ្ញុំរៀបចំខ្លួននឹងញ៉ាំបាយរួចមិត្តខ្ញុំម្នាក់ឈ្មោះនាងម៉ីក៏មករកខ្ញុំ។ វានេះជាមិត្តខ្ញុំយូរហើយតាំងពីកាលខ្ញុំទើបតែ ៣ឆ្នាំ។

“ការពេជ្រៗ” នាងម៉ីហៅខ្ញុំ។

ខ្ញុំនេះគ្រាន់តែឮសំឡេងនាង ក៏ធុញសឹងតែស្លាប់ ធុញវាណាស់រាល់ថ្ងៃ ពេលដើរជាមួយវាម្ដងៗខ្មាសគេសឹងស្លាប់ ដឹងខ្មាសរឿងអីទេ! នោះមើលទៅមីមួយហ្នឹងវាហាច់ណាស់ ឃើញប្រុសមិនបានទេ ញញឹមរហែកមាត់ចោល តែបើថាប្រុសមិនមើលមុខហេស?

“បងទៅណាហ្នឹង?” នេះឯងពេលញញឹមដាក់ប្រុសរួច។
ប្រុសមិនមើលមុខក៏ស្រែកហៅយកតែម្ដង អូយៗខ្មាសគេណាស់ ខ្ញុំកម្មអីទេបានមិត្តមកអ៊ីចឹង។

“យី! មួយដៃបែកមាត់ឥឡូវហ្នឹង ហៅឯងបង ហៅចែបានត្រូវ”
ប្រុសម្នាក់នោះស្ដីឱ្យនាងម៉ី។ នាងម៉ីមិនបានមាត់នឹងនៅស្ងៀមសិន។

“នែនាងនេះទៅដុបយើងទៅ” ខ្ញុំទះក្បាលនាងមួយដៃមុននឹងឡើងម៉ូតូ ហុងដា សេរី២០២១ របស់នាង។ នាងនេះវាជាអ្នកមានដូច្នេះហើយទើបខ្ញុំជិះម៉ូតូជាមួយនាង ខ្ញុំក៏មានម៉ូតូដែរ តែខ្ជិលជិះ សុខចិត្តជិះជាមួយវា អត់ខាតលុយថ្លៃសាំង

“មានជម្រាបលាម៉ាក់នៅនឹង?”
“កុំចេះអីដល់ម៉ោងហើយទៅលឿនទៅ”

ពីផ្ទះទៅសាលារៀងឆ្ងាយគួរសមដែរ ផ្ទះខ្ញុំនៅត្រពាំងអញ្ចាញ ឯសាលានៅជិតភូមិសាមគ្គី៤ សង្កាត់ត្រពាំងក្រសាំងណានេះ ជិះម៉ូតូ ២០នាទីបានដល់ ឯកង់ជិះ ៣០នាទី ឬ ៤០នាទីបានដល់ ជិះកង់ស្លាប់ចោល។ ជិះតាមផ្លូវមកដល់មុខវត្តពោធិ ផ្លូវនោះជាផ្លូវកែង ផ្លូវកែង មាន ២ កែងទី១ មិនសូវជាកែងអីប៉ុន្មានទេ តែអាកែងទី២ហ្នឹង កែងយកតែមែនទែន របងវត្តខ្ពស់ពិបាកអើតកមើល ពេលជិះជិតដល់ផ្លូវកែង មានរ៉ឺម៉កមួយជិះយឺតៗនៅខាងមុខម៉ូតូនាងម៉ី ដោយហេតុថានាងមិនចេះជិះយឺតៗនោះទេ ភាគច្រើនជិះម៉ាបាសសក់ នាងបានវ៉ារ៉ឺម៉កនោះ

“នែៗ យឺតៗ កុំវ៉ាៗ ផ្លូវកែង!”

ខ្ញុំគោះស្មារនាងខ្លាំងៗ ឱ្យនាងបន្ថយល្បឿនមកវិញ មិនឱ្យនាងវ៉ាតែនាងមិនស្ដាប់ខ្ញុំ នាងវ៉ារ៉ឺម៉កនោះទាល់តែបាន វ៉ារួចក៏បានមកផ្លូវកែងឡានធំមួយបានជិះមក ទល់មុខនឹងម៉ូតូខ្ញុំ។ ខ្ញុំភ័យពេកយកដៃបិទភ្នែកសិន ខ្ញុំមិនដឹងថាមានរឿងអីកើតឡើងទេ ខ្ញុំមិនចង់ឃើញ

“គេចទៅកៀនរបងទៅ!”

ខ្ញុំស្រែកដាក់ នាងភ្ញាក់អារម្មណ៍ឡើងវិញ និងកាច់ចង្កូតទៅខាងស្ដាំកៀនរបងវត្ត ម្ចាស់ឡានបានឈប់បម្រុងថានឹងមកជេរពួកខ្ញុំ តែថាមិត្តខ្ញុំនេះវាឆ្លាតណាស់ វាបញ្ឆេះម៉ូតូទៅតទៀតគ្មានឱ្យអ្នកណាមកជេរក្បាលនាងទេ។

“ស្រីឆ្កួត! តិចងាប់! អញឈប់ជិះជាមួយនាងហើយ!” ខ្ញុំវៃស្មានាងខ្លាំងៗខ្ញុំនេះភ័យចង់ស្លាប់ បេះដូងក៏លោតចង់តែប្រេះតែម៉ាកៗហ្នឹង ខ្ញុំរស់បានប៉ុន្មានថ្ងៃ?

“វាមិនអីទេ! ” នាងឆ្លើយទាំងគ្មានអារម្មណ៍ក្នុងខ្លួន។
“នាងកើតអី? ម៉េចបានគ្មានព្រលឹងក្នុងខ្លួនអ៊ីចឹង?” ខ្ញុំទះក្បាលនាងរាល់ដង នាងម៉ី មិនដែលអ៊ីចឹងទេ នាងរួសរាយនិយាយច្រើនឡប់ៗប្រុងប្រយ័ត្ននឹងការជិះម៉ូតូណាស់ ទោះបីជានាងជិះលឿនតែភ្នែកនាងងាកចុះឡើងៗមើលផ្លូវរហូត វ៉ាអីក៏មិនដែលវ៉ាផ្លូវកែងដែរ។
តែថាលើកនេះម៉េចបានអ៊ីចឹង? មីមួយហ្នឹងសង្ស័យខ្មោចចូលហ្មង។

“អញមានកើតអីគ្រាន់តែរៀងព្រឺៗ”

នាងនិយាយនិងបន្ថយល្បឿន ខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងនាងទៀតទេ ព្រោះថាខ្ញុំគិតតែពីមើលទៅផ្ទះមួយនៅកៀនដើមស្វាយផ្ទះមាន​ពណ៌​ក្រហម មានបុរសម្នាក់ស្លៀកពាក់ធម្មតាអាវដៃវែងជាមួយនឹងខោជើងវែង អង្គុយនៅនឹងមុខផ្ទះនោះ គាត់អង្គុយនៅលើរ៉ឺម៉កទឹកអំពៅមួយ។

“នោះ ហែ្ហងផឹកទឹកអំពៅអត់?” ខ្ញុំសួរទៅមិត្តខ្ញុំនឹងតាមមើលរ៉ឺម៉កទឹកអំពៅនោះ។
“អត់ទេ!” នាងម៉ី បន្ថែមល្បឿនទៅមុខ ខ្ញុំក៏ងាកទៅខាងមុខ តែថាខ្ញុំឃ្លានទឹកអំពៅក៏ងាកទៅវិញ តែថាងាកទៅវិញបាត់រ៉ឺម៉កទឹកអំពៅបាត់ ហេ!! បាត់ទៅណា! ជិះលឿនម្ល៉េះ ងាកទៅមុខងាកមកវិញបាត់។

“នែ! ខ្មោចលងវើយ ” ខ្ញុំកេះមិត្តខ្ញុំទាំងព្រឺឆ្អឹងខ្នងខ្ញាកៗ ណាមួយផ្លូវចេញពីផ្លូងកែងមិញនេះរៀងស្ងាត់ដែរ

“ខ្មោចម៉ែនាងឯងលងម៉ោងជិត៧?” ម៉ីមិនខ្វល់ ដោយសារនាងម្នាក់នេះ មិនចេះខ្លាចខ្មោចទេព្រោះថាឪនាងនេះណា ចេះវិជ្ជាធ្មប់អ៊ីចឹងហើយនាងខ្លាចរកអីបើផ្ទះនាងចិញ្ចឹមខ្មោច ចិញ្ចឹមព្រាយ ម្រេញគង្វាលពេញផ្ទះ។

“អូយត្រជាក់ណាស់ហា!” ខ្ញុំនិយាយនឹងបានងាកទៅខាងក្រោយ ចៃដន្យអីរ៉ឺម៉កទឹកអំពៅនោះបានជិះតាមខ្ញុំ ជិះតាមធ្វើអីខ្ញុំនេះណាវាឆ្អែតហើយលែងចង់ផឹកទឹកអំពៅអីហើយ ព្រឺណាស់! ម៉ែអាណា ម្ដងឃើញម្ដងអត់ ហើយជិះក្រោយឯងនឹងសម្លក់ទៀតហាស ធ្វើមើលតែឯងហ្នឹងងទៅធ្វើអីគាត់អ៊ីចឹង។

មកដល់សាលា ខ្ញុំបានងាកទៅខាងក្រោយម្ដងទៀត តែថាបាត់រ៉ឺម៉កទឹកអំពៅនោះទៅហើយ តាមផ្លូវខ្ញុំងាកក្រោយមើលទៅគាត់រហូតម៉េចបានបាត់ខ្លួនកើត?

“ទៅចុះនេះលុយទិញបាយផងណាយើងយកម៉ូតូទៅផ្ញើ”
ម៉ីហុចលុយឱ្យខ្ញុំ ៥ពាន់រៀល រួចដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះមួយផ្ញើម៉ូតូ ខ្ញុំនេះ វារៀងញ័រៗខ្លាចខ្មោចនោះខ្លាច ទាំងដែលយប់ឡើងនៅតែម្នាក់​ឯង​សោះហ្នឹងហា។

“អុីៗ! យកបាយពីរប្រអប់” ខ្ញុំនិយាយតិចៗហើយងាកទៅខាងក្រោយ ចង្រៃអីស្រាប់តែឃើញរ៉ឺម៉កទឹកអំពៅដដែលនោះចតរ៉ឺម៉កមុខខ្លោងទ្វារសាលា!

“អុញ! នេះមនុស្សពិតតើហុី?” ខ្ញុំមើលទៅពូម្នាក់នោះ តែថាពូនោះគាត់មើលមកខ្ញុំដូចគ្នា បានបន្តិចក៏មានសិស្សប្រុសម្នាក់បានទិញទឹកអំពៅពូនោះមួយកែវ។ ឃើញបែបនេះហើយខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ល្អឡើងវិញ លែងសូវខ្លាចទៀតហើយ តែខ្ញុំរៀងភ្លឹកៗ។

“មីអូន” អុីលក់បាយនោះមកគោះស្មារខ្ញុំ។ ខ្ញុំរហ័សងាកទៅរកគាត់យ៉ាងប្រញាប់។
“ហូយ! អុី អស់ព្រលឹងខ្ញុំហើយ” ខ្ញុំហុចលុយឱ្យគាត់ទាំងព្រលឹងចុងសក់ កំពុងតែខ្លាចខ្មោចសុខៗ ក៏មកគោះអ៊ីចឹងអ្នកណាមិនច្រឡំថាខ្មោចលង?

“អរគុណអុី” ខ្ញុំទទួលបាយនិងងដើរឆ្លងថ្នល់ចូលសាលា តែថារ៉ឺម៉កទឹកអំពៅពូនោះស្រាប់តែជិះបិះនឹងបុកខ្ញុំ។ ខ្ញុំរហ័សចូលទៅកៀននឹងសម្រួលអារម្មណ៍មកវិញ អ្នកនៅជុំវិញខ្ញុំពួកគេហាក់នៅធម្មតាគេមិនខ្វល់ពីខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំងាកទៅមើលមនុស្សជុំវិញរួចដកដង្ហើមធំ ខ្ញុំគិតថាពួកគេមិនបានចាប់អារម្មណ៍ហើយមើលទៅ។

“អាពេជ្រ! ឯងអត់អីណាហី? នេះផឹកទៅ” ម៉ីដើរមករកខ្ញុំ និងបានហុចទឹកសុទ្ធមួយដបឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិននិយាយអី តែបេះដូងខ្ញុំនេះវាចាប់ផ្តើមលោតទៀតហើយ។

ម៉ោង ១១:០០ ខ្ញុំបានចេញពីរៀន រួចឈរនៅមុខសាលាចាំមនុស្សម្នាក់ ឃើញចាំអ៊ីចឹងមិនមែនចាំមិត្តខ្ញុំមីខ្មីហ្នឹងទេ គឺចាំសង្សាររបស់ខ្ញុំ ដែលជាស្រីស្អាតប្រចាំសាលាឯកជនខាងមុខសាលាខ្ញុំ។ នាងនៅភូមិម្ដុំនេះទេ តែនាងសុខចិត្តជិះម៉ូតូជូនខ្ញុំទៅ រួចទើបត្រលប់មកផ្ទះវិញ ហើយអាកាលជួបគ្នាដំបូងហ្នឹង ជួបគ្នានៅកន្លែងទិញបាយ នាងតែងតែជិះម៉ូតូ PCX មករៀនរាល់ថ្ងៃ តែថាពួកយើងរៀងសាលាខុសគ្នា នាងរៀននៅសាលាឯកជន ខ្ញុំវិញរៀននៅសាលារដ្ឋ នោះមកពីនាងជាកូននាយកសាលាឯកជនហ្នឹង។

“ចាំបងយូរទេ?” នាងសួរមកកាន់ខ្ញុំ។
សង្សាររបស់ខ្ញុំនាងឈ្មោះមេសា រូបរាងស្រឡូន កាលមុននោះឮថាមានកូនចៅសង្កាត់ណាទេ ទៅដណ្ដឹង តែនាងមិនយកសុខចិត្តស្រលាញ់គ្នាលួចលាក់ជាមួយនឹងខ្ញុំ ខ្ញុំនេះវាមិនមានអីអស្ចារ្យទេ ម៉ាក់មេភូមិ ប៉ាចៅសង្កាត់ហ្នឹង។

“មិនយូរទេ!” ខ្ញុំឡើងម៉ូតូហ្នឹង ងាកទៅខាងក្រោយបន្តិចមើលទៅម៉ី ដែលជិះពីខាងក្រោយខ្នងខ្ញុំ ម៉ី នាងមិនដែលទៅផ្ទះចោលខ្ញុំទេព្រោះថានាងខ្លាចខ្ញុំនឹងសង្សារខ្ញុំជិះហួសផ្ទះទៅកន្លែងផ្សេង។

“ថ្ងៃនេះអូនកើតអីមុខស្លេកម្ល៉េះ?” មេសាមើលមកមុខខ្ញុំតាមកញ្ចក់ ខ្ញុំនេះរៀងភ្លឹកតិច ហើយខ្ញុំមិនបានឆ្លើយតបទៅនាងវិញទេដោយហេតុថា ខ្ញុំជួបពូទឹកអំពៅនោះទៀតហើយ។

នោះៗគាត់កំពុងតែឈរកណ្ដាលផ្លូវ រ៉ឺម៉កគាត់ចតជិតបឹងឈូកមួយគាត់ឈរកណ្ដាលផ្លូវសម្លឹងមកខ្ញុំមិនដាក់ភ្នែកសោះ ពេលនោះមេសានាងបានជិះហួសឯខ្ញុំក៏នៅតែតាមមើល តាមមើលរហូតដល់ពូមួយនោះរត់តាម។

“នាងក្មេងចង្រៃ ទៅស្លាប់ទៅ” ពូមួយនោះរត់មកកៀកនឹងម៉ូតូ និងឈោងដៃរកចាប់កាតាបខ្ញុំបាន
“មេសា! មេសា! ជិះឱ្យលឿនបង! បងជិះឱ្យលឿនវាជិតមកដល់ហើយ”
ខ្ញុំស្រែកឆោឡោពេញផ្លូវ ពូនោះមិនដឹងជាកើតអីទេរត់តាមខ្ញុំមករហូត រត់ផងលានអណ្ដាតដាក់ផង ពេលខ្លះខ្ញុំងាកទៅក៏អត់មានក្បាលទៀត! នេះលេងមែនទែនឬ?

“បងជិះឱ្យលឿន!” ខ្ញុំស្រែកហើយស្រែកទៀត។
“អ្នកណាតាម? បងមិនឃើញអីទេ!”
មេសាឈប់ម៉ូតូ នឹងងាកទៅខាងក្រោយ តែនាងមិនបានឃើញអ្វីទេ មានតែខ្ញុំ។ ខ្ញុំម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលមើលឃើញ! ខ្ញុំបើកភ្នែកតិចៗមើល​ទៅខាងក្រោយ មិនមានអីពិតមែន បាត់ទៅណាហើយ? មិញនេះរត់តាមច្បាស់ណាស់។

“កុំយំៗ! វាមិនអីទេស្ដាប់បង! នេះពាក់វាទៅ”
មេសានាងក៏មានប៉ាដែលចេះវិជ្ជាធ្មប់ អ៊ីចឹងហើយនាងយល់ពីស្ថានភាព នាងបានដោះខ្សែដៃរបស់នាងមកឱ្យខ្ញុំ។

“កើតអី?” ម៉ី ឈប់ម៉ូតូមកមើលខ្ញុំ។ ខ្ញុំគិតតែពីយំ ម៉ី នាងងាកកជុំវិញ ងាកមើលទៅដើមឈើមាត់បឹង រួចនាងងក់ក្បាលព្រមទាំងបានមើលទៅខ្សែដៃមេសា។

“នាងទុកវាពាក់ទៅ ពេជ្រនាងយករបស់ខ្ញុំទៅល្អជាង!”
នាងម៉ីរកថានឹងដោះខ្សែដៃនាងឱ្យខ្ញុំតែបងមេសាគាត់មិនព្រម។

“ទេ! នាងមិនអាចធ្វើអ៊ីចឹងទេ ពេជ្រ! អូនពាក់វាទៅបងមិនអីទេ”
មេសាដោះខ្សែដៃបស់នាងមកពាក់ឱ្យខ្ញុំ និងបានសម្លឹងមើលទៅមុខរបស់ម៉ី។ ២០នាទីក្រោយ មេសានាងជូនខ្ញុំមកដល់មុខផ្ទះតែផ្ទះខ្ញុំចាក់សោរ ខ្ញុំទាញទូរសព្ទមកខលទៅម៉ាក់ភ្លាម។

“អាឡូម៉ាក់១ ម៉ាក់នៅណា?” ខ្ញុំនិយាយជាមួយនឹងម៉ាក់ដោយសំឡេងញ័រៗ ហាក់ភ័យមិនទាន់បាត់។
“នៅកំពត នាងឯងទៅដេកផ្ទះមិត្តសិនទៅ”
ម៉ាក់ថាហើយចុចបិតភ្លាម ខ្ញុំទុកទូរសព្ទវិញងាកទៅមើលមុខ មេសា និង ម៉ី ។ ពួកនាងញញឹមស្រស់មកកាន់ខ្ញុំញញឹម? ញញឹមរកម៉ែពួកនាងអី ខ្ញុំនេះខ្លាចសឹងអី។

“ម៉ីយើងទៅដេកដែរណា”
ខ្ញុំកាន់ដៃនាងនិយាយទាំងចង់យំ ព្រោះថាខ្ញុំជួបទៀតហើយ ជួបខ្មោចទៀត តែលើកនេះមិនមែនពូទឹកអំពៅទេតែជាកូនក្មេងមកពីណាមិនដឹងទេ មកឈរនៅលើដំបូលខ្ញុំសម្លឹងមើលមកខ្ញុំសឹងតែជ្រុះគ្រាប់ភ្នែកចេញមក មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណឹងទេ នៅមានខ្មោចស្រីម្នាក់ទៀត ឈរនៅកៀននឹងនាងញញឹមស្រស់ណាស់។

ម៉ី ងក់ក្បាល គ្រាន់តែងក់ក្បាលភ្លាម ខ្ញុំនេះក៏ប្រញាប់ឡើងម៉ូតូនាង។ សង្សារខ្ញុំក៏មិនបាននិយាយអី តែខ្ញុំដឹងថានាងកំពុងតែខឹងខ្ញុំ តែខ្ញុំមិនអាចទៅគេងកន្លែងផ្សេងក្រៅពីផ្ទះនាងម៉ីហ្នឹងទេ ព្រោះថានាងម៉ី នាងអាចការពារខ្ញុំបាន។
“បងទៅផ្ទះហើយណា” សង្សារខ្ញុំនិយាយមកកាន់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំងក់ក្បាលតិចៗ និងញញឹមតិចៗដាក់សង្សារខ្ញុំ។

ពេលមកដល់ផ្ទះម៉ី ខ្ញុំនេះណា ងាកឆ្វេងងាកស្ដាំរកមើលប៉ារបស់នាង តែរកមិនឃើញទេ ឃើញតែម៉ាក់នាងកំពុងតែស្រោចផ្កា ពូទឹកអំពៅចតរ៉ឺម៉កអង្គុយបើកភ្នែកមកខ្ញុំម៉ក់ៗបើកភ្នែករកអី? ខ្ញុំពិតជាមិនយល់មែនទែន ហើយមិនដឹងជាគាត់នោះជាខ្មោច ឬព្រាយ ឬមួយជាទេវតាតាមខ្ញុំទេ។ តាមខ្ញុំតាំងពីទៅរៀនមកដល់ពាក់កណ្ដាលផ្លូវ ក៏រត់តាម ពេលនេះក៏មកដល់មុខផ្ទះម៉ីទៀត។

ម៉ី ដើរនៅខាងមុខខ្ញុំ នាងងាកទៅខាងក្រោយ ទឹកមុខនាងមិនសូវស្រួលប៉ុន្មានទេ ខ្ញុំដឹងថានាងបានឃើញខ្មោចនោះឬអត់ សង្ឃឹមថានាងនឹងមិនបានឃើញទៅចុះ

“ពេជ្រ!”

សំឡេងសង្សារខ្ញុំស្រែកហៅខ្ញុំពីខាងក្រៅផ្ទះ នាងចតម៉ូតូកៀនរ៉ឺម៉កទឹកអំពៅនោះ បើតាមខ្ញុំចាំប៉ានាងជាអ្នកចេះវិជ្ជាធ្មប់អ៊ីចឹងហើយមេសានាងអាចនឹងចេះវិជ្ជានោះពីប៉ានាងខ្លះៗដែរ ព្រោះនាងថានាងអាចឃើញខ្មោចដែលកំពុងតែតាមខ្ញុំនោះ។ “បងមិនទៅផ្ទះទេមែន?” ខ្ញុំចេញពីផ្ទះម៉ីទៅរកសង្សារខ្ញុំពូទឹកអំពៅនោះគាត់ស្រាប់តែបាត់ខ្លួន បន្ទាប់ពីខ្ញុំដើរទៅជិតដល់គាត់ ឃើញខ្ញុំដើរអ៊ីចឹង មិនមែនខ្ញុំមិនខ្លាចគាត់ទេ តែខ្ញុំអាងសង្សាររបស់ខ្ញុំ។

“ទេបងសុំគេងនៅទីនេះផងបានទេ? ព្រោះថាខ្សែដៃបងបានឱ្យទៅអូនបាត់ហើយ”
នាងនិយាយទាំងទឹកមុខមិនស្រួល។ ខ្ញុំនេះមិនយល់ពីសម្ដីដែលនាងនិយាយនោះទេ គ្រាន់តែឱ្យខ្សែដៃមកខ្ញុំពាក់ព័ន្ធអីនឹងរឿងទៅផ្ទះ? ខ្លាចប៉ាជេររឿងខ្សែដៃមែនទេ?

“ចូលមកប្រយ័ត្នប្រយែងតិចទៅ”
ម៉ីដើរមកពីខាងក្រោយខ្ញុំ នាងបានបើកទ្វារឱ្យសង្សារខ្ញុំចូលទៅខាងក្នុង។ បន្ទាប់ពីចូលម៉ូតូបិតទ្វាររួច រ៉ឺម៉កទឹកអំពៅក៏លេចខ្លួនមកម្ដងទៀតតែថាពូទឹកអំពៅលើកនេះ រាងខុសប្លែកពីលើកមុន គាត់លើកនេះកំពុងតែដើរមករកខ្ញុំ។ សន្សឹមៗមុខរបស់គាត់គិតតែពីញញឹមតែភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមកកាន់ខ្ញុំសម្លឹងដល់ថ្នាក់ជ្រុះភ្នែកមក។

“អាយ! ជួយ!”

ខ្ញុំរត់ទៅកាន់ដៃសង្សារខ្ញុំជាប់ពូទឹកអំពៅគាត់មិនអាចចូលមកខាងក្នុងផ្ទះម៉ីបានទេ ដោយសារតែផ្ទះម៉ីមានអ្នកការពារត្រឹមត្រូវ។ ខ្ញុំឃើញអ៊ីចឹងក៏លែងមាត់ បាត់មាត់ឆឹងតែម្ដង

“ចូលមក” ម៉ីបក់ដៃហៅខ្ញុំជាមួយនឹងសង្សារខ្ញុំ។ សង្សារខ្ញុំប្រញាប់កាន់ដៃខ្ញុំចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ។
“ប៉ាម៉ាក់នាងទៅណាអស់ហើយ?” មេសាសួរដោយមើលជុំវិញផ្ទះ មេសាជាមួយនឹងខ្ញុំភាគច្រើនតែងតែមកលេងផ្ទះម៉ីបានញឹកញាប់ មកពេលណាក៏ឃើញប៉ាម៉ាក់ម៉ីដែរ តែលើកនេះមិនឃើញទើបហាក់ប្លែកចិត្ត។

“គាត់មិននៅទេ” ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើត នេះម៉ាក់នាងមិននៅ ចុះអ្នកណាគេស្រោចផ្កាមិញនេះ? ជាស្អី?ឃើញនៅស្រោចផ្កាច្បាស់ណាស់មិញ

“នាងកើតអី? ចូលមកដល់ផ្ទះយើងហើយគ្មានខ្មោចណាលងនាងកើតទេ”
ម៉ីដើរទៅចង្រ្កានបាយ ទៅរកមើលបាយម្ហូប សង្សារខ្ញុំក៏ទៅអង្គុយនៅលើសាឡុង តែខ្ញុំនេះវិញទៅណាអត់រួចទេ អស់កម្លាំងដល់ហើយកម្រើកខ្លួនមិនរួច និយាយអ្វីក៏មិនកើត នេះខ្ញុំកើតអីនឹង? កុំប្រាប់ណាថាជំនាងផ្ទះកំពុងលេងជាមួយខ្ញុំ? ហ៊ើយ! ពិតមែនជំនាងផ្ទះកំពុងលេងជាមួយខ្ញុំ! នោះមើលទៅ លេងឈរនៅចំពោះមុខខ្ញុំល្អណាស់ ញញឹមដាក់ទៀតផង។

“នាងជាមិត្តខ្ញុំ សូមជំនាងផ្ទះកុំលេងជាមួយនាងអី”
ម៉ីដើរមកជិតខ្ញុំ នាងបានទះស្មាខ្ញុំតិចៗ ទះរួចខ្ញុំក៏មានកម្លាំងវិញអាចកម្រើកខ្លួនបាន។ ខ្ញុំគិតថាថ្ងៃនេះខ្ញុំកើតអី ម៉េចបានមានគេតាមខ្ញុំរហូត? ឬមួយខ្ញុំស៊យពេកដល់ថ្នាក់មើលឃើញខ្មោច? វាម៉េចនឹងអាច? ខ្ញុំនេះណាឈ្មោះ អាពេជ្រ ជាកូនហេងប្រចាំភូមិ។

“ពេលញុំាបាយរួច នាងកុំចេញពីផ្ទះនេះណាប្រយ័ត្នខ្លួនបន្តិចទៅ គេកំពុងតែចាំនាងនៅមុខផ្ទះ”
ម៉ី ចាប់ដៃរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំឮនឹងឃើញនាងចាប់ដៃ ទើបបែរមុខទៅទ្វារផ្ទះ នាងក៏ឃើញខ្មោចមកពីណាទេច្រើនណាស់មានទាំងប្រុសទាំងស្រី ទាំងពូទឹកអំពៅ នេះខ្មោចទាំងនេះមកពីណាហ្នឹងងច្រើនម្ល៉េះ?
ខ្ញុំមានបានទៅធ្វើអីពួកគេឯណា ចុះមករកខ្ញុំធ្វើអី? បើថាខ្ញុំធ្វើអំពើអាក្រក់ ក៏មិនមែនដែរ ខ្ញុំសម្លាប់ពួកគេក៏មិនមែនដែរ ខ្ញុំនៅតែផ្ទះនិងដើរលេងជាមួយនឹងសង្សារ ឬមួយម៉ី មិនដែលទៅធ្វើអីអ្នកណាផង

“ពួកគេមករកខ្ញុំធ្វើអី?” ខ្ញុំកាន់ដៃសង្សារខ្ញុំ ក្បាលរបស់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមឈឺ ឈឺកាន់តែខ្លាំងទៅៗ ភ្នែករបស់ខ្ញុំងងឹតបន្តិចម្ដងៗខ្ញុំមិនយល់ថាវាកើតអីនោះទេ តែម៉េចបានភ្នែកខ្ញុំងងឹតម្ល៉េះ? បានបន្តិច ខ្ញុំបានមកដល់កន្លែងមួយដែលពោរពេញទៅដោយខ្មោចជាច្រើន ឈរតម្រៀបគ្នានៅនឹងមុខខ្ញុំ ខ្មោចទាំងនោះសុទ្ធតែជាខ្មោចតៃហោង។ ខ្លះមានក្បាល ខ្លះក៏គ្មានក្បាល អ្នកខ្លះទៀតក៏យួរក្បាលរបស់គេ អ្នកខ្លះទៀតមកតែពាក់កណ្ដាលខ្លួន! ខ្ញុំដើរទៅខាងក្រោយបន្តិចម្ដងៗ តែថាពួកខ្មោចនោះ វាមិនបានមកតាមខ្ញុំនោះទេ ពួកវាបានដកដៃរបស់វា មកតាមចាប់ខ្ញុំទៅវិញទេ ខ្ញុំត្រលប់ក្រោយរត់ទៅយ៉ាងលឿន!

“សងជីវិតយើងវិញមក!”
សំឡេងខ្មោចកងរំពងពេញត្រចៀកខ្ញុំ។ ខ្ញុំរត់ទៅមុខរត់ ទៅកាន់តែលឿន សំឡេងដកដង្ហើមរបស់ខ្ញុំក៏ដកញាប់ទៅៗខ្ញុំរត់ឆ្ងាយហើយតែផ្លូវគ្មានទីបញ្ចប់ទាល់តែសោះ។

“សងជីវិតយើងវិញមក!”
សំឡេងខ្មោចបានបន្លឺមកម្ដងទៀត ខ្ញុំរត់បណ្ដើរយកដៃទៅបិតត្រចៀកបណ្ដើរ ខ្ញុំមិនចង់ឮអ្វីដែលគួរឱ្យខ្លាចនោះទៀតទេ! ខ្ញុំខ្លាច!

“មេសាជួយ ជួយផងមេសា!”
ខ្ញុំស្រែកហៅសង្សារខ្ញុំ មានតែសង្សារខ្ញុំទេដែលអាចជួយខ្ញុំបាននាងពូកែគ្រប់យ៉ាង!។


“ឈឺណាស់! អាយ! ជួយ! ឈឺ! ក្ដៅណាស់!”

សំឡេងខ្មោចតៃហោងគ្មានស្បែក បានមកឈរមុខខ្ញុំ ទាំងខ្លួនរបស់គេកំពុងតែឆេះជាមួយនឹងភ្លើង គេស្រែក! គេស្រែកជាមួយនឹងភាពឈឺចាប់ គេស្រែកម្ដងហើយ ម្ដងទៀតគេក៏រត់មកតាមខ្ញុំដូចគ្នា។

“មេសា! ម៉ី!ជួយផង!” ខ្ញុំរត់បានបន្តិចក៏ជួបជាមួនឹងមិត្តខ្ញុំ។ ខ្ញុំខំរត់ទៅរកពួកគេតែថា…ពួកគេស្រាប់តែរលាយបាត់ ខ្ញុំឈរត្រង់ធ្មឹង ព្រោះថាអស់ផ្លូវរត់បាត់ហើយ អស់ហើយ ខ្ញុំត្រូវរត់ទៅណាទៀត?

“សងជីវិតយើងវិញមក!” ពាក្យដដែលនោះមានបន្លឺនៅក្នុងត្រចៀកខ្ញុំដដែល ខ្មោចនោះបានមកឈរជុំវិញខ្លួនខ្ញុំ។ ខ្ញុំ…ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីបានទៀតទេ បានត្រឹមអង្គុយខ្ទប់ត្រចៀកតែប៉ុណ្ណឹង។

“ពេជ្រ”
សំឡេងមេសាបានហៅខ្ញុំតិច និងបានអង្រួនរាងកាយខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានឈរនៅមើលរាងកាយខ្ញុំពេលនេះជាវិញ្ញាណ! ខ្ញុំបានឃើញរាងកាយខ្ញុំកំពុងតែដេកស្កូកស្ដឹង មេសានាងយំហៅខ្ញុំមកវិញរហូត ម៉ី អង្គុយមើលមុខខ្ញុំទឹកភ្នែកនាងហូរ តែនាងមិនបាននិយាយអ្វីទេ នាងបានតែបង្ហូរទឹកភ្នែកប៉ុណ្ណោះ។

“ហេ!ហេ! បងខ្ញុំនៅទីនេះបង” ខ្ញុំស្រែកដាក់សង្សារខ្ញុំ។
“នែ! នាងខ្មោចតៃហោង នាងប្រឹងស្រែករកអី? ជាខ្មោចតៃហោងម្នាក់សោះ ម៉េចក៏អាចចូលមកក្នុងផ្ទះនេះបាន?”
ជំនាងផ្ទះស្រីម្នាក់ បានមកនិយាយនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ខ្ញុំ មិនដឹងជាមកតាំងពីកាលទេ។

“អាយក្ដៅ!”

ខ្ញុំរលាយបាត់ខ្លួនបន្តិចម្ដងៗព្រោះតែបារមីជំនាងផ្ទះខ្លាំងជាងខ្ញុំ ចំណែកឯខ្ញុំ….ខ្ញុំមិនដឹងជាខ្លួនឯងជាអ្វីឱ្យប្រាកដទេ? ដឹងត្រឹមថាជំនាងផ្ទះមិញនេះហៅខ្ញុំថាខ្មោចតៃហោង! ហេនេះខ្ញុំស្លាប់តាំងពីកាលណាហ្នឹង? ស្លាប់ដោយសារអី? ឬមួយពួកខ្មោចទាំងនោះ ជាអ្នកយកខ្ញុំទៅ? អត់ទេៗ វាមិនអាចទេ។

“ជួយផងៗក្ដៅណាស់” ខ្ញុំមិនដឹងថាជំនាងផ្ទះរបស់នាងម៉ីកើតអីទេ សុខៗខ្ញុំកំពុងតែឈរនៅនឹងមាត់ទ្វារផ្ទះនាងសោះ គាត់ស្រាប់តែមកបញ្ចេញរិទ្ធិជាមួយនឹងខ្ញុំ។

“បងមេសា”

ខ្ញុំស្ទាបខ្លួនស្រែកទាំងការឈឺចាប់ បានបន្តិចសង្សារខ្ញុំមេសាបានចេញពីក្នុងផ្ទះមកទាំង
ទឹកភ្នែករហាម ព្រមទាំងបានមកឱបខ្ញុំគាត់សុខចិត្តទទួលរងនូវការឈឺចាប់ជំនួសខ្ញុំ ហេតុអីក៏គាត់ល្អយ៉ាងនេះ? គាត់ជាទេវតាមកចាប់ជាតិមែនទេ?

“ទ្រាំបន្តិចទៅជិតអស់អីហើយ” គាត់អង្អែលក្បាលខ្ញុំនឹងញញឹមដាក់ខ្ញុំបន្តិច មុននឹងប្រើកម្លាំងរបស់គាត់ទាំងអស់ប្រយុទ្ធជាមួយនឹងជំនាងផ្ទះ គាត់បញ្ចេញកម្លាំងរបស់គាត់ រួចជំនាងផ្ទះស្រាប់តែបាត់ខ្លួនសង្សារខ្ញុំ គាត់ក៏រលាយខ្លួនបន្តិចម្ដងៗ។

“រស់នៅឱ្យបានល្អ”

គាត់រលាយខ្លួនអស់ហើយនៅសល់តែសំឡេងដ៏ស្រទន់របស់គាត់ ខ្ញុំភ្លាមៗបានហូរទឹកភ្នែកមក នេះជាលើកទីមួយដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាបងមេសាដូចជាព្រះមកតាមការពារខ្ញុំ គាត់ជាមនុស្សម្នាក់ដែលស្រលាញ់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងចងចាំគាត់ឱ្យបានល្អ ខ្ញុំនឹងមិនបំភ្លេចគាត់ចោលនោះទេ។

“ពេជ្រៗ ងើបឡើងណា កុំគេងអ៊ីចឹងអី”
សំឡេងបងមេសាបានដាស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបើកភ្នែកតិចៗទៅមើលគាត់ នេះខ្ញុំកើតអីហ្នឹង ខ្ញុំនៅទីណាក្រែងមិញខ្ញុំនៅមុខផ្ទះនាងម៉ីឈរយំស្ដាយបងមេសាទេតើ នេះកុំប្រាប់ណាថាខ្ញុំយល់សប្តិ? គ្មានសុបិនណាស់ច្បាស់ដល់ថ្នាក់នេះទេ។

“នេះទឹក! ផឹកសិនទៅណា” ម៉ី យកទឹកមកឱ្យខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏ទទួលនឹងយកមកផឹក ខ្ញុំគេងនៅលើពូករបស់នាងម៉ី មិនដឹងជាចង្រៃឬចៃដន្យទេ ខ្ញុំស្រាប់តែឃើញជំនាងផ្ទះមកឈរនៅមាត់ទ្វារបន្ទប់ឈរនៅមាត់ទ្វារបន្ទប់គេងនាងម៉ី ឈររកអី? ខ្ញុំមិនត្រូវការនាងទេ។

“កុំខ្លាច គាត់មកល្អ នាងទេដែលមកអាក្រក់នាំទុក្ខដល់ហើយ”
នាងម៉ីចង្អុលក្បាលខ្ញុំ មេសានាងមើលមុខម៉ី សម្លឹងខ្លាំងៗហាក់មិនចង់ឱ្យម៉ីនិយាយរឿងអីប្រាប់ខ្ញុំទៀតអ៊ីចឹង។ ដល់ពេលរឿងវាបែបហ្នឹងពេក វាដូចជាពិបាកនឹងយល់ណាស់ ចង់សួរអ្នកណាក៏មិនដឹង។

“កុំមាត់អីពេជ្រ អូនគេងទៅ បងនៅទីនេះហើយ ស្អែកចាំបងនាំអូនទៅផ្ទះបង”
មេសានាងនិយាយត្រឹមតែប៉ុន្មានម៉ាត់នេះ ខ្ញុំអាចកាត់សេចក្ដីបានខ្លះៗហើយ គឺថាបងមេសាប្រាកដជាយកខ្ញុំទៅឱ្យប៉ាគាត់ជួយខ្ញុំ កុំឱ្យឃើញខ្មោចនិងងកុំឱ្យខ្មោចតាមលង ឬតាមសម្លាប់។

“ចុះប៉ានាងទៅណា?” រវាងប៉ាម៉ី និងប៉ាបងមេសា ខ្ញុំស្និទ្ធជាមួយនឹងប៉ាម៉ីជាង អ៊ីចឹងទើបចង់ឱ្យប៉ាម៉ីជួយប្រសើរជាង ណាមួយនាងម៉ីក៏ចេះវិជ្ជាធ្មប់អីអស់នឹងដែរ។

“មិននៅទេ កំពុងតែនៅចិនដោះអំពើធ្មប់ ឯម៉ាក់វិញនៅជាមួយនឹងប៉ា” នាងម៉ីឆ្លើយធម្មតា។
ព្រឹកស្អែកម៉ោង៧ព្រឹក នាងម៉ី បងមេសា និងខ្ញុំ រៀបចំខ្លួនយ៉ាងសមរម្យ ម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានខ្សែដៃស្អីទេនេះ ពណ៌ខ្មៅៗ ខ្ញុំមិនដឹងថាវាជាខ្សែអីទេ តែបងមេសាឱ្យខ្ញុំតាំងពីពេលខ្មោចរត់តាម បងមេសាគាត់គ្មានខ្សែដៃហ្នឹងទេ មានតែខ្សែកព្រះមួយ ខ្ញុំគិតថាខ្សែកព្រះបងមេសាអាចនឹងល្អជាងខ្សែដៃខ្ញុំ។

“តោះពេជ្រឡើងម៉ូតូមក” បងមេសាកាន់ដៃខ្ញុំ និងញញឹមដាក់ខ្ញុំបន្តិច ខ្ញុំនេះដូចជាមិនចង់ទៅតាមគាត់សោះ តែថាបើមិនទៅតាមខ្ញុំប្រាកដជាខ្មោចតាមកាច់បំបាក់កស្លាប់ចោលបងមេសាមិនខាន។

“ពេជ្រ នាងត្រូវចាំណា តាមផ្លូវឃើញអ្វីក៏ដោយ នាងត្រូវតែធ្វើធម្មតាៗ តែមិនអ៊ីចឹងទេ នាងប្រាកដជាស្លាប់ ខ្ញុំវិញមិនអាចទៅជាមួយនឹងនាងបានទេ ព្រោះថាខ្មោចទាំងនោះនឹងអាចធ្វើបាបឯងជាងនេះ អ៊ីចឹងខ្ញុំនៅចាំផ្ទះ”
នាងម៉ីឈរនិយាយពីក្នុងផ្ទះមក នាងឈរនៅជិតជំនាងផ្ទះស្អីគេនឹងទៀតហើយ សង្ស័យតែនាងម៉ីនិងជំនាងផ្ទះត្រូវគ្នាខ្លាំងហើយបានជាឈរជិតគ្នា និយាយជាមួយគ្នាស្រួលណាស់។

“បាទ”

ខ្ញុំតបទៅនាង រួចបងបងមេសាក៏បញ្ឆេះម៉ូតូ ខ្ញុំឱបចង្កេះគាត់ជាប់។ ព្រោះថាខ្ញុំនេះមានចរិតជាប្រុសខ្លះៗមែន តែខ្ញុំខ្លាចណាស់ ខ្មោច។ បើខ្ញុំមិនខ្លាចខ្មោច ពេលនេះបងមេសាត្រូវហៅខ្ញុំថាបងនឹងធ្វើប្រពន្ធខ្ញុំ។

“បង បងដឹងទេថាហេតុអីបានខ្មោចតាមខ្ញុំអ៊ីចឹង?”
“ប្រហែលអូនឯងជាដើមហេតុឱ្យគេស្លាប់ដឹង?”
បងមេសានិយាយទាំងហីៗ ខ្ញុំដឹងថាគាត់ជាអ្នកទីមួយ ដែលដឹងពីរឿងខ្មោចនេះ តែគាត់មិនប្រាប់ខ្ញុំ។

“ជាដើមហេតុឯណាបង ច្រើនដល់ថ្នាក់នេះ មិនក្រោមពីសាមសិបនាក់ទេ”

បងងាកឆ្វេងងាកស្ដាំក្រែងថាជួបខ្មោច មានអីជួបមែន គឺនៅឈរពេញផ្លូវកែងទី១ របងវត្ត បងមេសាគាត់បន្ថយល្បឿនបន្តិចម្ដងៗព្រោះថាជាផ្លូវកែងខ្ញុំនេះក៏ចាំសម្ដីនាងម៉ី ទើបបិទភ្នែកឈ្មុលមុខនឹងខ្នងរបស់បងមេសាពេលជិះទៅដល់ផ្លូវកែង ខ្មោចទាំងនោះបាននិយាយអ្វីទេរង៉ូវៗ ខ្ញុំស្ដាប់មិនបានសោះ តែមានខ្មោចមួយនោះនិយាយច្បាស់គេនិយាយថា៖
“សងជីវិតយើងវិញមក!”

ពាក្យនឹងទៀតហើយ! ពាក្យហ្នឹង ឮតាំងពីនៅក្នុងសុបិនពេលនេះក៏នៅតែឮទៀត។
“សងជីវិតយើង”

មកដល់ផ្លូវកែងទី២ ខ្ញុំបានបើកភ្នែកតែស្រាប់តែឃើញរូបខ្ញុំជាមួយនឹងនាងម៉ី កំពុងតែជិះម៉ូតូក្នុងសម្លៀកបំពាក់ជាសិស្ស ជិះវ៉ា រ៉ឺម៉កទឹកអំពៅមួយ ខ្ញុំនឹងមិត្តខ្ញុំវ៉ារួច ក៏បានទៅជួបជាមួយនឹងឡានធំ ខ្ញុំនិងមិត្តខ្ញុំ បានវ៉ាឡាននោះរួច តែថាឡាននោះបានគេចពួកខ្ញុំ ឃើញតែត្រឹមនេះ បងមេសាគាត់បានជិះហួសផុត។

“គ្រាំងផាំង!”

សំឡេងអីមកពីខាងក្រោយខ្នងខ្ញុំ ជាសំឡេងអី? ខ្ញុំចង់ឱ្យបងមេសាជិះបកទៅវិញតែមិនហ៊ាន ព្រោះថាខ្ញុំបានឃើញខ្មោចនៅខាងក្រោយច្រើនណាស់ហ៊ានតែបកក្រោយខ្មោចកាច់កស្លាប់ទាំង២។

“កុំមើល” បងមេសានិយាយប្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំងាកទៅមុខវិញ។

មកដល់ផ្ទះបងមេសាភ្លាម ក៏ឃើញប៉ានាងនៅឈរមុខផ្ទះ ក្នុងដៃមានទឹកមន្តរួចស្រេច គ្រាន់តែមកដល់មុខផ្ទះ ប៉ាបងមេសាបានទុកទឹកមន្តមុខផ្ទះ បងមេសាគាត់បានយកទឹកមន្តមកលុបមុខ និងយកបន្តិចទៀតមកបាចលើខ្លួនខ្ញុំ សល់ជះទៅលើម៉ូតូ។ បានបន្តិច បងមេសាគាត់មិននិយាយអី និងបានយកម៉ូតូចូលផ្ទះ ចូលរួចខ្មោចប្រហែលជាសាមសិបនាក់ បានរត់មកពីណាមិនដឹងរត់មករកខ្ញុំ!
ហ៊ើយ! ខ្ញុំឃើញបែបនេះមិនភ្លើនៅទេ រត់ចូលក្នុងរបងផ្ទះទៅឈរជិតប៉ាបងមេសា។

“កុំខ្លាច នាងចូលមកដល់ទីនេះ គ្មានខ្មោចណាអាចចូលមកតាមទេ”
ខ្មោចទាំងអស់ឈរនៅមុខផ្ទះកាន់អាវុធពេញដៃហាក់ចង់យកមកសម្លាប់ខ្ញុំ។

“ខ្សែដៃមេសាឱ្យទៅនាងឬ?”
ប៉ាបងមេសាគាត់សម្លឹងមកខ្សែដៃពណ៌ខ្មៅៗ ដែលបងមេសាបានឱ្យខ្ញុំកាលពីម្សិល។

“ចាសលោកអ៊ំ”
“ហ៊ឹមអ៊ីចឹងទេតើ បានម្សិលមិញមិនមកផ្ទះ” គាត់និយាយរួចដើរចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ។
“បង! មានរឿងអីពាក់ព័ន្ធជាមួយនឹងខ្សែដៃនឹងមែនទេ?”
“ចូលទៅខាងក្នុងសិនទៅណា” បងមេសានិយាយបន្លប់ខ្ញុំ ស្របពេលដែលខ្មោចទាំងនោះកំពុងតែស្រែកដោយការឈឺចាប់ពីខាងក្រៅរបងផ្ទះមក។

“ខ្សែដៃមួយនេះ ជាខ្សែដៃដែលអាចការពារខ្មោច បិសាច ព្រាយ ពួកអមនុស្សមិនឱ្យមកយាយីបាន មេសាឱ្យខ្សែដៃនេះទៅនាងចាត់ទុកថាវាជាសំណាងដ៏ធំរបស់នាងទៅចុះ! យប់មិញកូនស្រីយើងមិនមកផ្ទះព្រោះតែនាង គេបានឱ្យខ្សែដៃទៅនាង គេគ្មានអីទុកការពារខ្លួនទេ”
គាត់និយាយចប់ ខ្ញុំមើលទៅមុខបងមេសា បងមេសាគាត់ញញឹមស្រស់ណាស់ គាត់ធ្វើមើលតែខ្ញុំហ្នឹងនាំរឿងល្អឱ្យគាត់អ៊ីចឹង។

“នាងដឹងថាខ្មោចទាំងនោះមកតាមនាងធ្វើអីទេ?”
“មិនដឹងទេលោកអ៊ំ”
“ឯងមិនចាំខ្មោចទឹកអំពៅនោះទេ?” បងមេសាគាត់ហៅខ្ញុំថាឯងព្រោះគាត់ខ្លាចប៉ាគាត់ដឹងថា ខ្ញុំនិងគាត់ជាសង្សារនឹងគ្នា ហ៊ានតែដឹង ខ្ញុំនេះដឹងតែក្លាយជាចំណីខ្មោចក្រៅផ្ទះនោះមិនខាន។

“ចាំគាត់បានតាមលងខ្ញុំតាំងពីម្សិលមិញ គាត់មានរ៉ឺម៉កមួយគាត់លងខ្ញុំបន្ទាប់ពីខ្ញុំជិះវ៉ារ៉ឺម៉កទឹកអំពៅមួយនោះ…អេរ! រ៉ឺម៉កទឹកអំពៅដូចគ្នា! ខ្ញុំយល់ហើយ!”

ពូទឹកអំពៅមួយនោះជាខ្មោចដែលបានស្លាប់ព្រោះតែជិះគេចឡាន! គាត់ស្លាប់ដោយសារតែខ្ញុំជាមួយនិងមិត្តខ្ញុំ។ ខ្ញុំចាំបានមិញនេះពេលជិះមកជាមួយនឹងបងមេសាខ្ញុំបានឮសំឡេងអ្វីទេឮខ្លាំងណាស់។

“ល្អអ៊ីចឹង នាងគួរតែទៅនិយាយជាមួយគេ ព្រោះនាងជាដើមហេតុ” លោកអ៊ំគាត់និយាយដោយមិនខ្វល់ពីខ្ញុំ។

“ហេតុអីជាខ្ញុំ? មិត្តខ្ញុំនាងម៉ី ជាអ្នកបើក” ខ្ញុំប្រកែក នាងម៉ីជាអ្នកបើក នាងម៉ីវាព្រហើន ទៅយកនាងទៅកុំមកយកខ្ញុំ! ខ្ញុំមិនដឹងអីទេ។

“មិត្តនាងជាដើមហេតុ តែមិត្តមានបារមីខ្ពស់ជាងនាង ប៉ាមិត្តនាងជាបិសាចលានឆ្នាំមកចាប់ជាតិ គេមានអំណាចជាងនាង ចំណែកនាងអំណាចនាងគ្រាន់តែមនុស្សធម្មតា អ៊ីចឹងហើយ នាងត្រូវតែមកទទួលខុសត្រូវ។

“ឯងចាំបានទេព្រឹកមិញ ម៉ី ត្រូវមកជាមួយនឹងឯង តែនាងមិនមកវិញ ព្រោះនាងមិនទាន់ចង់ស្លាប់”

បងមេសានិយាយមកកាន់ខ្ញុំទាំងអួលដើមក ខ្ញុំនេះស្រាប់តែស្រក់ទឹកភ្នែកមកម៉ាត់ៗ នេះមិត្តខ្ញុំវាដល់ថ្នាក់ហ្នឹងផងហេស? វាអាត្មានិយមណាស់ វាគិតតែខ្លួនឯង វាជាអ្នកបង្កខ្ញុំជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ។

“កុំយំ” បងមេសាគាត់ចង់ទាញខ្ញុំទៅឱប តែប៉ានាងចេះតែសម្លឹងមុខនាង អ៊ីចឹងហើយបាននាងអង្អែលក្បាលខ្ញុំវិញ
“ចុះលោកអ៊ំខ្មោចដទៃទៀត?”
“ឱ្យខ្មោចនោះរម្លឹកឯងទៅ”
“អាយ!” ខ្មោចមួយមកពីណាមិនដឹងទេ មកអង្គុយចំនឹងមុខខ្ញុំ ឃើញមុខរបស់ខ្មោចនោះហើយខ្ញុំស្រាប់តែដួលភ្លាមៗទៅលើសាឡុង។

ភិប…ខ្ញុំបានមកដល់ស្តុបជម្ពូវ័នខ្ញុំឈរនៅចំកណ្ដាលស្តុប។ ឡានម៉ូតូបានជិះបុកទម្លុះខ្ញុំជាច្រើនគ្រឿង ពេលនេះខ្ញុំស្ថិតជាព្រលឹង វិលវល់នៅកណ្ដាលស្តុប។ បានបន្តិចខ្ញុំបានឃើញបងមេសាគាត់ដុបខ្ញុំដែលជាមនុស្សពិត ខាងផ្លូវរបស់បងមេសាគឺភ្លើងក្រហមតែខ្ញុំជាមួយគាត់មិនបានឈប់នោះទេ ព្រោះឃើញខាងផ្លូវខាងស្ដាំនោះ គេមិនទាន់មក បងមេសាគាត់បន្ថែមល្បឿនជិះទៅយ៉ាងលឿន។

ទៅជិតដល់គោលដៅ ស្រាប់តែមានឡានដឹកនារីកម្មកររោងចក្រមួយឡានធំ។ ឡានមួយនោះបានជិះយ៉ាងលឿនវីសនឹងបុកម៉ូតូខ្ញុំ ខុសគ្នាតែកន្លះម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ។ ម៉ូតូរបស់បងមេសាបានទៅផុត តែឡានធំមួយនោះ បានឈប់នៅកណ្ដាលផ្លូវ ឡានដែលនៅខាងក្រោយឡានធំកុងត័ន័រនោះជាឡានដឹកកម្មកររោងចក្រ ឡាននោះមានទំហំធំគួរសម មនុស្សក្នុងនោះមានកម្មករប្រហែលជាហាសិបនាក់។

ដោយសារតែឡានកម្មករជាប្រភេទឡានធំ ពិបាកនឹងជាន់ហ្វាំង ណាមួយល្បឿនលឿនផង ក៏ជ្រុលមកបុកជាមួយនឹងឡានកុងត័ន័រដែលអកសឺព្រោះតែម៉ូតូបងមេសា។
“ផាំង!”

ឡានកម្មកររោងចក្របានផ្ទុះភ្លាមៗ ព្រោះតែកម្លាំងបុកខ្លាំងឡានកម្មករបានក្រឡាប់និងឆេះយ៉ាងសន្ធោរសន្ធៅ។ ខ្ញុំឈរមើលទាំងស្លុតចិត្ត
“នេះ…” ខ្ញុំឈរនៅកណ្ដាលផ្លូវដើរសន្សឹមៗទៅមើលឡានដែលកំពុងនឹងឆេះ។
“ក្ដៅណាស់ៗ! ជួយផង!” សំឡេងកម្មកររោងចក្របានបន្លឺឡើង ខ្ញុំឈរភ្លឹកមើលទៅពួកគាត់ ទឹកភ្នែកស្រាប់តែហូរមក រឿងគ្រប់យ៉ាងមកពីខ្ញុំ? ខ្ញុំជាអ្នកធ្វើឱ្យពួកគាត់បែកបាក់គ្រួសារ បែកបាក់ម៉ាក់ប៉ា បំផ្លាញជីវិតរបស់ពួកគាត់ខ្ញុំជាមនុស្សអាក្រក់។
ខ្ញុំអង្គុយចុះទៅលើថ្នល់យកដៃខ្ទប់ត្រចៀកភ្នែកមិនចង់ឃើញ មិនចង់ឮអ្វីទាំងនេះទៀតទេ ខ្ញុំខ្លាច ខ្លាចខ្លាំងណាស់។

“ហាៗ” សំឡេងដកដង្ហើមរបស់ខ្ញុំ ហើយពេលនេះកំពុងតែអង្គុយនៅមុខប៉ាបងមេសា មេឃចាប់ផ្តើមងងឹត ផ្លេកបន្ទោរឆ្វេចឆ្វាច ផ្គរលាន់ រង្គើរអស់មេឃដី។
“សងជីវិតយើង…សងជីវិតយើង”
“នាងបំបែកយើងពីកូនយើង…”
“នាងបំបែកយើងពីគូរដណ្ដឹងយើង…”
“នាងបំបែកយើងពីគ្រួសារយើង…”
“នាងសមតែស្លាប់!”

សំឡេងខ្មោចទាំងនោះស្រែកព្រមៗគ្នា រំពងពេញត្រចៀកខ្ញុំ ពួកខ្មោចពេលនេះ នៅពេញផ្ទះរបស់បងមេសា ពួកវាឈរសម្លឹងមកខ្ញុំនិយាយពាក្យដដែលៗ អ្នកខ្លះក៏យំសោក អ្នកខ្លះស្រែកស្ដីបន្ទោស។

“ពួកខ្មោចតៃហោងឯងចង់បានអី?”

ប៉ាបងមេសាឈរនៅជិតខ្ញុំចង្អុលទៅខ្មោចទាំងនោះ។ ប៉ាបងមេសាគាត់មកនិយាយបែបនេះ ដ្បិតអីបងមេសាគាត់ក៏ជាដើមហេតុ។

“ចង់បានជីវិតនាង! នឹងជីវិតនាងនោះមួយទៀត!”
ខ្មោចទាំងអស់ចង្អុលមកខ្ញុំ ហើយក៏ចង្អុលទៅបងមេសា។

“ចុះបើអ្វីផ្សេង?”
“មិនយក! យើងចង់បានតែជីវិតនាងពេជ្រ! ជាមួយជីវិតនាងមេសា! បើមិនបានទាំង២ យ៉ាងណាក៏បានមួយ!”
ខ្មោចស្រែកមកម្ដងទៀត ខ្ញុំញ័រដៃញ័រជើង ក្នុងចិត្តបន់ស្រន់រកព្រះមកជួយ ខ្ញុំមិនទាន់ចង់ស្លាប់ទេ
ខ្ញុំមិនទាន់នឹងបានធ្វើជាប៉ូលិស ដើម្បីបំពេញក្តីស្រមៃផងស្លាប់ងាយៗយ៉ាងម៉េច?

“បានៗ”

ប៉ាបងមេសានិយាយហើយ ងាកខ្លួនព្រមទាំងបានយកកាំបិតមកកាត់ខ្សែដៃពណ៌ខ្មៅដែលបងមេសាឱ្យខ្ញុំ។
“ទេៗកុំចូលមក!” ខ្ញុំស្រែកមួយអស់សំឡេងតែវាយឺតពេលខ្មោចស្រីម្នាក់បានហោះមកកាច់បំបាក់កខ្ញុំ! ខ្ញុំហូរឈាមតាមមាត់ស្លាប់នៅនឹងកន្លែង។

“ពេជ្រៗ! អូន! លែងខ្ញុំ! ពេជ្រ! ប៉ាខ្ញុំជាដើមហេតុ ប៉ាឱ្យគេយកខ្ញុំទៅដែរទៅប៉ា…ប៉ាលែងខ្ញុំទៅប៉ាខ្ញុំទៅរកពេជ្រណាប៉ា”
បងមេសាគាត់ស្រែកយំ ចង់មកតាមខ្ញុំ តែប៉ានាងជាមួយនិងកូនចៅបានចាប់នាងជាប់មិនឱ្យនាងមកតាមខ្ញុំនោះទេ។

“មែនខ្សែដៃ!” បងមេសាមើលទៅខ្សែដៃគាត់នឹងញញឹមតិចៗ រួចខាំវាឱ្យដាច់ ភ្លាមៗខ្មោចស្រីដដែលនោះបានហោះមកកាច់បំបាក់កបងមេសា នឹងបោះនាងឱ្យមកដេកក្បែរខ្ញុំ ខ្មោចទាំងអស់បានសមបំណងពួកគេហើយ ពួកគេបានរលាយនឹងបានសើចសប្បាយចិត្ត។

“ពេជ្រ បងស្រលាញ់អូន មានជាតិក្រោយបងសូមជួបអូនគ្រប់ៗជាតិណា”
បងមេសាគាត់នៅសល់ដង្ហើមតិចៗ គាត់បានកាន់ដៃខ្ញុំគាត់ស្លាប់ទាំងស្នាមញញឹម។ ខ្ញុំឯនេះវិញមិនទាន់ស្លាប់ទេ ខ្ញុំក៏សល់ដង្ហើមតិចៗដែរខ្ញុំញញឹមទាំងបិទភ្នែក។

“បងមេសា ខ្ញុំពេលនេះស្លាប់ទៅបិទភ្នែកជិតហើយ ខ្ញុំអរគុណបងសម្រាប់រឿងកន្លងមក បងជាមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលអស្ចារ្យ ខ្ញុំស្រលាញ់​បង សង្ឃឹមថាជាតិក្រោយ ខ្ញុំនឹងបានរស់នៅជាមួយបងបងមេសា” ខ្ញុំនិយាយក្នុងចិត្តមុននឹងផុតដង្ហើមទៅ៕

ចប់

ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំគឺសច្ចា ជាក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលអង្គុយកៀកនឹងកញ្ចក់ឡានមើលទៅផ្លូវខ្វែងខ្វាត់ ដែលមានមនុស្សកកកុញនោះ ខ្ញុំជានិស្សិតឆ្នាំទីបី នៃសកលវិទ្យាល័យមួយកន្លែងនៃទីក្រុងភ្នំពេញ។

រថយន្ដក្រុងបានបរទៅមុខបណ្ដើរៗ ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន មនុស្សនៅលើឡានក្រុងចាប់ផ្ដើមចុះម្ដងម្នាក់ៗ នៅឡើយតែខ្ញុំម្នាក់ឯង នៅលើឡានស្ងាត់ជ្រងំគ្មានសំឡេងមនុស្ស យូរៗម្ដងខ្ញុំឮសំឡេងពូតៃកុងឡានដកដង្ហើមធំ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមយកទូរសព្ទមកលេងដើម្បីកុំឱ្យអផ្សុកខ្ញុំកាន់ទូរសព្ទអូសចុះ អូសឡើងឃើញតែព័ត៌មានឃាតកម្ម យូរៗទៅក៏ចាប់ផ្តើមធុញទ្រាន់ ខ្ញុំទុកទូរសព្ទនៅកន្លែងដើមវិញរួចហើយក៏សំងំគេងបន្ដិចទម្រាំតែដល់ផ្ទះ តែចិត្តរបស់ខ្ញុំបែរជានៅគិតពីហេតុការណ៍ ដែលកើតឡើងកាលពីអាទិត្យមុននៅក្នុងថ្នាក់រៀន។

ម៉ោងសាស្រ្ដាចារ្យប្រវត្តិវិទ្យាទាក់ទងនឹងសម័យបុរាណ គាត់បាននាំសិស្សទាំងអស់ទៅសារមន្ទីហើយ គាត់បានបង្ហាញរូបស្រ្តីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ ដែលនាងស្លៀកពាក់ចងក្បិន សំពត់ហូល អាវកបំពង់ និងពានាកន្សែងសូត្រលម្អរទៅដោយគ្រឿងអលង្ការផ្សេងៗយ៉ាងសមសួន។ ឃើញដំបូងហាក់ដូចមាននិស្ស័យនឹងនាងយ៉ាងចម្លែក មានអារម្មណ៍ដូចជាមិនអាចពិពណ៌នាបានថាយ៉ាងម៉េចឱ្យប្រាកដ លោកគ្រូគាត់មានប្រសាសន៍ថារូបនេះជារូបស្រ្ដីនៅសម័យបុរាណ ដែលគេបានជីករកឃើញ តាមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានប៉ាន់ប្រមាណ​ថា​វាមានអាយុរាប់រយឆ្នាំទៅហើយ តែចម្លែកត្រង់ថាវានៅល្អស្អាតដូចទើបតែគូរយ៉ាងអីចឹង។

មកដល់ត្រឹមនេះស្រាប់តែសំឡេងពូតៃកុងស្រែកធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញាងចេញពីអន្លង់គំនិតងាកមករកគាត់វិញ

“អាអូនដល់ហើយ!”
“បាទ ពូ!”

នៅពេលចុះពីឡានក្រុងមកកន្លែងស្នាក់នៅ ខ្ញុំនៅតែគិតពីមុខរបស់មនុស្សស្រីនៅក្នុងរូបគំនូរនោះ វាហាក់ដូចជាខ្ញុំធ្លាប់ជួបនាងនៅកន្លែង​ណាមួយតែនឹកមិនឃើញសោះ ណ្ហើយ! ខ្ជិលគិតច្រើន ខ្ញុំគ្រវីក្បាលបណ្តេញគំនិតទាំងនោះចេញ ឆាប់ងូតទឹកអាលនឹងបានចូលដេកព្រោះស្អែកត្រូវទៅរៀននៅសាលពីព្រឹកព្រលឹមថែមទៀត ។

ព្រឹកឡើងនៅសកលវិទ្យាល័យ…
“សច្ចាៗ! ចាំគ្នាផងដើរលឿននោះលឿនរកតែតាមមិនទាន់មិនដឹងជាប្រញាប់ទៅណាទេ”
“វាស្អីឯង វុត្ថា?”
វុត្ថាជាមិត្តស្លាប់រស់របស់ខ្ញុំ ពួកយើងស្គាល់គ្នាតាំងនៅថ្នាក់វិទ្យាល័យម្ល៉េះទើបរាប់អានគ្នាមកដល់ឥឡូវនឹងណា។

“ឯងមានបានចាប់អារម្មណ៍នឹងស្រីម្នាក់ក្នុងគំនូរកាលពីអាទិត្យមុនដែរទេ?”
“ហើយវាថីឯង? “
“វាមានយ៉ាងម៉េចគឺនាងស្អាតណាស់បើសិននៅសម័យនេះវិញយើងនឹងញ៉ែនាងយកមកធ្វើជាសង្សាររបស់យើងតែម្ដង”
“យី! អានេះមុខស្រីណាស់ឯង”

ខ្ញុំនិយាយទាំងហួសចិត្តព្រោះមិត្តខ្ញុំវាព្រាននារីសម្បើមណាស់ មិនស្មោះដូចខ្ញុំសោះ ពិបាកណាស់មានមិត្តជាព្រាននារីបែបនេះ នារីៗយល់ច្រឡំអស់ ស្មានថាខ្ញុំក៏ព្រានដែរ។

ចប់ពីម៉ោងរៀន ខ្ញុំក៏គិតដល់សម្ដីវុត្ថានិយាយមុនហ្នឹង ហើយគិតថាចង់ទៅមើលរូបនារីម្នាក់នោះម្ដងទៀត ព្រោះនៅចម្លែកចិត្ត ទើបចង់ទៅមើលឱ្យច្បាស់។ នៅក្នុងស៊ុមកញ្ចក់ ខ្ញុំសម្លឹងទៅមើលរូបនាង កាន់តែមើលកាន់តែឃើញថាស្អាត កាន់តែមើលកាន់តែយល់ថាធ្លាប់ឃើញនាងនៅកន្លែងណាមួយ តែនឹកមិនឃើញយ៉ាប់មែនហើយ។

ភ្លាមៗនោះរូបគំនូរហាក់ដូចមានជីរិត ហើយកំពុងតែញញឹមមកកាន់ខ្ញុំដោយស្រទន់ ខ្ញុំភ្លាត់ជើងថយក្រោយបន្តិចព្រោះភ្ញាក់ផ្អើល អ្វីៗនៅទីនេះចាប់ផ្ដើមចម្លែក សារមន្ទីរដែលខ្ញុំចូលមកមុននេះចាប់ផ្ដើមក្លាយទៅជាព្រៃរហោឋានមួយ ខ្យល់ត្រជាក់បក់រសាត់មកប៉ះនឹងខ្លួនខ្ញុំវាត្រជាក់រហូតធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ព្រឺរងាៗម៉េចក៏មិនដឹង សតិអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមច្របូកច្របល់ជាមួយបរិយាកាសនឹងភាពចម្លែកនៅជុំវិញនេះ។

“លោកបង!”

សំឡេងមួយបានបន្លឺនៅក្រោយខ្នងខ្ញុំ ស្រ្ដីដែលដូចបេះបិទទៅនឹងរូបគំនូរខ្ញុំបានឃើញនៅក្នុងសារមន្ទីរ កំពុងឈរនិយាយមកកាន់ខ្ញុំទាំងទឹកមុខសោកសៅដូចជាមានទុក្ខអ្វីមួយនៅក្នុងចិត្ត ធ្វើឱ្យខ្ញុំជាប់គាំងមួយកន្លែងចិត្តចង់ស្រែកឱ្យគេឯងជួយ តែសំឡេងហាក់នៅ​ទើរ​ត្រឹមបំពង់កនិយាយមិនបាន

“ម្ដេចលោកបងធ្វើបែបនេះដាក់អូន?”

នាងចាប់ផ្ដើមអណ្ដែតតិចៗមកជិតខ្ញុំ ទាំងសំឡេងខ្សិបខ្សួលដាបដោយទឹកភ្នែក តែភ្លាមនោះទឹកភ្នែករបស់នាងបានក្លាយជាឈាមហូរតាមរវ្វង់ភ្នែកមក រូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានប្រែក្លាយជារលេះរលួយបន្តិចម្តងៗ ខ្ញុំរន្ធត់ស្ទើរគាំងបេះដូងព្រោះរូបភាពខាងមុខវាស្រស់ៗពេក។

“ហេតុអី? លោកបងធ្វើបែបនេះដាក់អូន? ហេតុអីទៅ ហេតុអី? លោកបងភ្លេចពាក្យសន្យា លោកបងអាក្រក់ លោកបងត្រូវទៅនៅជាមួយអូន” នាងសម្លឹងមើលមកខ្ញុំពេញដោយកំហឹង

“អឹក..លែ..លែងៗ ” ជើងរបស់ខ្ញុំបានផុតពីដី ខ្យល់ដង្ហើមចាប់ផ្ដើមខ្យោយទៅៗ សំឡេងសើចរបស់នាងរង្គើអស់ទាំងព្រៃ ភ្លាមៗនោះមានសំឡេងមួយស្រាប់តែហៅឈ្មោះខ្ញុំតិចៗរសាត់មកចូលត្រចៀក

“សច្ចាៗ ក្រោកឡើង”
“ហ្ហឹក…” ខ្ញុំភ្ញាក់កន្រ្តាក់ខ្លាំងៗបែកញើសជោកខ្លួន ខ្ញុំមើលឆ្វេងស្ដាំ នេះខ្ញុំនៅក្នុងថ្នាក់នៅឡើង នេះជាយល់សប្ដិ តែហេតុអីក៏វាដូចជាការពិតយ៉ាងនេះ ? ហេតុអីមនុស្សស្រីក្នុងគំនូរនោះចង់សម្លាប់ខ្ញុំ? តើខ្ញុំនិងនាងមាអ្វីពាក់ព័ន្ធគ្នាពីមុន?

“សច្ចា..” ខ្ញុំភ្ញាក់ពីគំនិតមកវិញ
“មានរឿងអី?”
“ដល់ម៉ោងចេញទៅផ្ទះហើយ យើងគិតទៅមើលគំនូរនោះហី”
ខ្ញុំហាក់ដូចនៅដិតដាមអារម្មណ៍ក្នុងយល់សប្ដិនោះយ៉ាងច្បាស់ មានអារម្មណ៍ថាខ្លាចរអា តែចិត្តមួយក៏ចង់ស្វែងយល់នូវការពិត ថាខ្ញុំនិងនាងមានរឿងអីកើតឡើងប្រាកដ។ នៅក្នុងស៊ុមកញ្ចក់ដែលតាំងរូបរបស់នាង សំណួររាប់ពាន់បានចាក់ស្រ្ដេសនៅក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំរាប់មិនអស់ ខ្ញុំសម្លឹងមើលនាងហើយបន្លឺយ៉ាងស្ងាត់ៗនៅក្នុងចិត្តម្នាក់ឯង

“តើនាងមានទំនាក់ទំនងអីជាមួយខ្ញុំ បានជាធ្វើឱ្យខ្ញុំនៅដិតដាមនឹងនាងយ៉ាងនេះ…”
ខ្ញុំនិងវុត្ថាបាបំបែកគ្នាមកផ្ទះដោយសារតែអារម្មណ៍មិននឹងនរ ខ្ញុំបានសុំច្បាប់ថៅកែសម្រាកមួយថ្ងៃ ហើយចូលងូតទឹកដេក។
នៅពេលយប់កាន់តែជ្រៅ ខ្យល់បក់មកល្វើយៗទង្គិចជាមួយស្លឹកឈើ ខ្ញុំរសាប់រសល់យ៉ាងចម្លែក បិទភ្នែកប្រែចុះប្រែឡើង នៅមិនសុខសោះ

” តុ តុៗ” មាននរណាម្នាក់កំពុងគោះទ្វារ។ ខ្ញុំបែរទៅមើលទ្វារ ថ្មើរនេះហើយអ្នកណាមករកស្អី
“តុ តុ..”សំឡេងគោះទ្វារនៅតែឮហើយកាន់តែខ្លាំងទៅៗ
“អ្នកណាមករកអី?” ខ្ញុំស្រែកសួរ តែគ្មានចម្លើយឆ្លើយតបមកវិញឮតែសំឡេងគោះដដែលៗ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមភ័យ
“ឮខ្ញុំសួរថាអ្នកណាទេ?”

នៅតែគ្មានចម្លើយ ខ្ញុំក៏ឡើងដេកទាំងភ័យព្រួយ ខ្យល់បក់កាន់តែខ្លាំង ទ្វារដែលខ្ញុំបានចាក់គន្លឹះយ៉ាងជាប់ស្រាប់តែរបើកដោយខ្លួនឯង ខ្ញុំមិនហ៊ានបើកភ្នែកទេ មិនយូរប៉ុន្មានមានសំឡេងដើរយ៉ាងស្រាលៗ ពីមាត់ទ្វា សំដៅមកគ្រែ សំឡេងមនុស្សស្រីក៏បន្លឺនៅក្បែរត្រចៀកខ្ញុំ

“អូនចាំបងមករាប់រយឆ្នាំហើយ ម៉េចបងបំភ្លេចអូន?”

សំឡេងនោះនៅតែឮនៅរងំក្នុងត្រចៀក ខ្ញុំព្យាយាមខំបើកភ្នែក តែទោះបើកយ៉ាងណាក៏មិនរួច ដូចមានកាវបិទជាប់អ៊ីចឹង ខ្ញុំខំកម្រើកខ្លួនដើម្បីគេចពីស្ថានការណ៍ដ៏អាក្រក់នេះ តែដៃជើងរបស់ខ្ញុំដូចត្រូវមានអ្វីមកសង្កត់ មិនអាចកម្រើកទៅណាបាន។ សំឡេងនៃប្រយោគដដែលៗ នៅតែបន្លឺឡើងមិនឈប់មិនឈរនឹងកាន់តែឮទៅៗ ដោយមិនអាចទ្រាំនឹងសំឡេងនោះបាន ខ្ញុំក៏ខំជំនះទីបំផុតក៏អាចបើកភ្នែករបស់ខ្ញុំបាន តែនៅពេលបើកភ្នែកខ្ញុំមិនអាចមើលឃើញអ្វីទាំងអស់ ក្រៅពីភាពងងឹតនឹងត្រជាក់ដល់ឆ្អឹងខ្នង។

មិនមានពន្លឺអ្វីសោះ គ្រប់យ៉ាងគឺងងឹតបែរទៅណាក៏ភាពងងឹត ខ្ញុំបែកញើសស្រាក់ ស្រាលខ្លួនស្ងើក មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនខ្ញុំកំពុងអណ្ដែតឡើងទៅលើរសាត់មិនដឹងទិសតំបន់ ក្នុងចិត្តភាវនាសុំឱ្យរឿងទាំងអស់នេះគ្រាន់តែជាការយល់សប្ដិ នឹងសូមឱ្យភ្ញាក់ឡើងវិញ ភ្លាមនោះក៏មានពន្លឺមួយឡើងមក ខ្ញុំក៏ប្រឹងរត់តាមពន្លឺនោះតែវាដូចជាចេះរត់យ៉ាងអ៊ីចឹងទោះបីជាខ្ញុំប្រឹងរត់ដេញតាមប៉ុណ្ណាក៏មិនដល់ តែពន្លឺនោះបែររត់មកបុកខ្ញុំវិញធ្វើឱ្យខ្ញុំចាំងមិនអាចមើលអ្វីឃើញទាំងអស់ បន្ដិចម្ដងៗអ្វីៗក៏ប្រែក្លាយមកជាធម្មតាវិញតែកន្លែងដែលខ្ញុំឃើញនោះមិនមែនបន្ទប់ជួលរបស់ខ្ញុំទៀតទេវាជាកន្លែងថ្មីដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឃើញពីមុនមកសោះ វាជាផ្ទះចាស់ប្រហែលជានៅក្នុងសម័យបុរាណណាមួយ។

វាជាផ្ទះប្រក់ក្បឿងពីរជាន់ធំល្វឹងល្វើយ នៅសងខាងមាត់ទ្វាចូលមានសួរច្បារដែលត្រូវបានមើលថែរយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ក្លិនក្រអូបនៃផ្កាម្លិះរីកសាយនៅតាមសួនបានចោលក្លិនហោះហើរទៅតាមខ្យល់ ទាក់ទាញកន្លង់ឱ្យហើរមកមកត្រៀបត្រាចាំក្រេបលម្អង សំឡេងមនុស្សក្មេងចាស់ប្រុសស្រីនិយាយគ្នាពួកគាត់ស្លៀកសំពត់ចងក្បិនពាក់អាវគ្មានដៃសម្រាប់មនុស្សស្រី បុរសស្លៀកសំពត់ចងក្បិន និងលេងខ្លួនទទេរសម្លៀកបំពាក់មានពណ៌ចាស់ ពភ្លក់ដែលដូចទៅនឹងទាសកសម័យបុរាណយ៉ាងអ៊ីចឹង។

ពួកគាត់មើលទៅដូចជាមិនអាចមើលឃើញខ្ញុំទេ ខ្ញុំដូចជាកំពុងទស្សនារឿងបុរាណមួយ។ សុខៗមនុស្សក្មេងចាស់ប្រុសស្រីនាំគ្នារត់មកឈរនៅមាត់ទ្វា ហើយបុរសម្នាក់បានលេចរូបរាងមកដោយមានពាក់អាវកឌុបដៃវែងនឹងចងក្បិនសំពត់សូត្រក្រវាត់ចង្កេះ បុរសនោះមានមុខមាត់ស្រដៀងនឹងខ្ញុំបេះដាក់តែម្តង តែមើលយូរទៅអត់ទេ គឺមិនត្រឹមស្រដៀងដូចគ្នាគ្មានខុស។

“មកវិញហើយឬនរ:ដេត កូនម៉ែ?”
សំឡេងស្រ្ដីចំណាស់ម្នាក់បានបន្លឺពីកាំជណ្ដើរផ្ទះរកបុរសដែលមានមុខមាត់ដូចជាខ្ញុំ ជាស្រ្ដីវ័យដែលមានអាយុហាសិបផ្លាយពាក់អាវចោមពុង រំលេចទៅដោយខ្សែរ ក មាសត្បូងទទឹមគ្រាប់ធំៗនិងមានខ្ញុំកំដរនៅកៀកដៃ

“ព្រះបាទ អ្នកម៉ែ!”
“ឡើងមកខាងលើមកកូន ម៉ែ មានរឿងចង់និយាយជាមួយកូន!”
“ព្រះបាទ!”

វិប…
ខ្ញុំធ្លាក់ក្នុងភាពងងឹតម្ដងទៀត ហើយវាក៏នាំខ្ញុំមកកន្លែងមួយទៀតគឺនៅលើផ្ទះ ដែលមានតុទូ ថូផ្កាប្រកបទៅដោយក្បាច់រចនាដ៏ល្អវិចិត្រ ខ្ញុំក៏ចេះតែដើរៗក៏មកដល់បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវក៏បានឮការសន្ទនារវាងពីរអ្នកម្ដាយកូនគេ

“នរ:ដេតកូនម៉ែ កូនមានវ័យសមល្មមនឹងគិតគូររឿងប្រពន្ធកូនហើយ ម្ដាយបានរៀបចំគូឱ្យកូនរួចទៅហើយ”
“ទេ! អ្នកម៉ែកូនមានគូកំណាន់ចិត្តរួចទៅហើយ មិនតែប៉ុណ្ណោះកូននិងនាងបានរស់នៅជាមួយគ្នាដូចប្ដីប្រពន្ធទៅហើយណាអ្នកម៉ែ កូនមិនអាចចោលនាងបានទេ! “
“ថាដូចម្ដេចនរ:ដេត? នេះកូនហ៊ានមានគូកំណាន់ចិត្តដោយចិត្តឯងមិនសួរយើងដែលជាម្ដាយបែបនេះឬ? មិនបានកូនត្រូវតែរៀបការនឹងកូនស្រីលោកពញាជាដាច់ខាត “
“កូនសុំប្រទានទោសផងអ្នកម៉ែ” ពោលចប់គេក៏បានចុះពីលើផ្ទះ
“នរ:ដេតៗ ឆាប់មកនិយាយជាមួយម៉ែឱ្យច្បាស់សិន”

វិប…
ភាពងងឹតបានចូលមកគ្រប់ដណ្ដប់ខ្លួនខ្ញុំម្ដងទៀតវាបាននាំខ្ញុំមកកាន់កន្លែងមួយថ្មីទៀតគឺជាផ្ទះប្រក់ក្បឿងតូចល្មមដែលមានសណ្ឋានស្អាតល្អ ក្បែរកាំជណ្ដើរផ្ទះមាននារីម្នាក់អង្គុយត្របោមជង្គង់ ដូចជាកំពុងចាំផ្លូវនរណាម្នាក់ នៅពេលមើលមុខនាងឱ្យចំ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមញ័រជើងគឺនាងជាមនុស្សស្រីនៅក្នុងគំនូរឯសារមន្ទីរដែលខ្ញុំបានឃើញ? ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមហូរញើសមកសស្រាក់ៗដោយមិនដឹងមូលហេតុ

“លោកបង!” នាងបានចុះមកទទួលនរណាម្នាក់ នោះគឺមនុស្សប្រុសមានមុខដូចខ្ញុំឈ្មោះថា នរ:ដេត ដែលទើបតែនិយាយជាមួយម្តាយមុននេះ

“ចាំបងយូរដែរទេ?”
“មិនអីទេ លោកបងពិសារបាយឬនៅ”
“រួចហើយ តុះ! ចូលក្នុងផ្ទះ មុន្នី”

មុន្នី ជាឈ្មោះនាងខ្ញុំហាក់ដូចជាប់ចិត្តក្នុងរឿងនេះណាស់ តែខ្ញុំក៏នៅមានភាពភ័យខ្លាចដែរ ទោះយ៉ាងណា តែចិត្តចង់ដឹងចង់ឮវានៅមានទំហំធំជាងភាពភ័យខ្លាចទៅទៀត។

“លោកបង មានរឿងអ្វីឬ? បានជាមានទឹកមុខក្រៀមក្រំយ៉ាងនេះ?”
“ហ៊ើយ..អ្នកម៉ែបង្ខំឱ្យបងរៀបការ”
“ថាម៉េច? ចុះលោកបងព្រមឬទេ?”
“បងមិនបានព្រមទេ! ចាំស្អែកបងនឹងនិយាយជាមួយអ្នកម៉ែឱ្យច្បាស់ម្តងទៀត ថាបងរៀបការតែជាមួយអូនទេ បងសន្យាដោយមានព្រះជាសាក្សី ខ្ញុំនរ:ដេតសូមសន្សាថាយកតែអូនមុន្នីម្នាក់គត់ជាប្រពន្ធ!”

“លោកបង” នាងញញឹមបន្តិចទើបអ្នកដែលនាងហៅថាលោកបងទម្លាក់ស្នាមថើបមកលើថ្ងាសមួយខ្សឺត

“និយាយអ៊ីចឹង បងបានគូរគំនូររបស់អូនដែរ ស្អាតទេ?”
“ស្រស់ស្អាតណាស់លោកបង” នាងកើយលើស្មាបុរសខាងមុខដោយញញឹម
“គំនូរនេះនឹងជាចំណងចងពួកយើងឱ្យជួបគ្នាគ្រប់ជាតិណា មុន្នីអូន”

អ្វីៗចំពោះមុខខ្ញុំបានរសាត់បាត់ទៅទៀតហើយ វាក៏បានបង្ហាញចេញរូបភាពផ្សេងមួយទៀត គឺនៅលើផ្ទះដដែល ដែលខ្ញុំបានមកមុននេះ ពេលនេះម្ដាយកូនគេកំពុងតែនិយាយគ្នាយ៉ាងតឹងសរសៃក

“កូនត្រូវរៀបការនៅថ្ងៃស្អែកហាម ប្រកែកជាមួយនឹងម៉ែឱ្យសោះណានរ:ដេត”
“អត់ទេ កូនស្រឡាញ់នឹងព្រមរៀបការតែជាមួយមុន្នីតែម្នាក់គត់”
“នាងមុន្នីស្អីនឹង មានអីល្អបានជាកូនស្រឡាញ់វាម្ល៉េះ?”
“កូនស្រលាញ់តែមុន្នីម្នាក់គត់ណាអ្នកម៉ែ”
“បាន! បើកូនរៀបការជាមួយកូនស្រីលោកពញានោះម៉ែមិនហាមឃាត់ឱ្យកូនយកនាងធ្វើជាស្រីបម្រើនោះទេ តែបើកូនប្រកែកនោះម៉ែនឹងឱ្យគេសម្លាប់នាងចោលមិនខាន”

“អ្នកម៉ែ!”
“រើសយកមួយទៅនរ:ដេត កូនយកទៅគិតមើលទៅ តែម៉ែមិនអនុញ្ញាតឱ្យកូនចាកចេញទេ ដរាបណាមិនទាន់រៀបការរួច”

អ្វីៗរសាត់បាត់ម្ដងទៀត រួចបង្ហាញរូបស្រស់ស្រីមុន្នី ដែលកំពុងអង្គុយសម្លឹងរូបគំនូរ យ៉ាងស្រងេះស្រងោចតែម្នាក់ឯង និងមានទឹកភ្នែកហូរមកតិចៗនៅលើថ្ពាល់។ នាងនៅគិតពីនរ:ដេត ដែលត្រូវម្ដាយបង្ខំឱ្យរៀបការជាមួយនារីផ្សេង គិតត្រឹមនេះបេះដូងនាងអួលណែនរកថាមិនត្រូវ

“ធ្វើអ្វីនឹងស្រីស្រស់? “សម្លឹងបុរសចម្លែកបីនាក់បង្ហាញខ្លួនមកពីក្រោយខ្នងរបស់នាង
“ពួកឯងជាអ្នកណា? មកធ្វើអីទីនេះ? ចេញឱ្យឆាប់នេះជាផ្ទះ លោកនរ:ដេតណា”
នាងពោលទាំងញ័រមាត់ចំប្រប់ព្រោះតែភ័យខ្លាចនឹងពួកគេទាំងបីអ្នកនោះ

“ត្រូវហើយមានអ្វីខ្លាចបើលោកនរ:ដេត ជាអ្នកបញ្ជាឱ្យយើងមកកំដរអូនស្រីហ្នឹងហើយ”
គ្នាវាម្នាក់បានពោលហើយសើចយ៉ាងសប្បាយ

“ពួកឯងនិយាយផ្ដាសស្អីនឹង? “
“ពិតណាស់! ព្រោះពេលនេះលោកនរ:ដេតកំពុងរៀបការជាមួយមនុស្សស្រីឋាន:ខ្ពង់ខ្ពស់សក្តិសមនឹងលោកនរ:ដេតហើយ”
“ត្រូវទេពួកឯង!”
“ត្រូវហើយ ហាហាៗ” ពួកវានាំគ្នាសើច
“មិនពិត ពួកឯងកុហកលោកបងម៉េចនឹងអាចធ្វើបែបនេះលោកបងសន្យានឹងយើងហើយថារៀការជាមួយយើងម្នាក់គត់”
“បើនាងមិនជឿនាងអាចទៅមើលនៅផ្ទះលោកពញាបាន”
ដោយសេចក្ដីឈឺចាប់ នឹងភិតភ័យនាងបានរត់ទៅផ្ទះលោកពញាដើម្បីឱ្យដឹងគ្រប់យ៉ាង។

ផ្ទះលោកពញ្ញាពេលវេលានេះមានមនុស្សត្រៀបត្រាមកចូលរួមពិធីការ សំឡេងភ្លេងការឮអឺងអាប់ពេញទាំងផ្ទះ ខ្ញុំបម្រើប្រុសស្រីរវល់ដុតដៃ ដុតជើងរៀបចំបណ្ដាលការ គ្រឿងហូបចុកផ្សេងៗ

“សុំទោសលោកអ៊ំកូនកំលោះឈ្មោះអីដែរ?” នាងបានសួរអ៊ំប្រុសម្នាក់ទាំងបេះដូងលោតញាប់សឹងតែខុសចង្វាក់
“នេះមីនាងមិនដឹងទេឬ? កូនកំលោះឈ្មោះនរ:ដេត!”
“ហឹក…” នាងយកដៃខ្ទប់មាត់រត់ចេញមកផ្ទះយ៉ាងលឿនទាំងទឹកភ្នែករហាម ពេលនេះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានបង្ហាញយ៉ាងជាក់ច្បាស់ មកដល់ផ្ទះនាងកាន់គំនូរនោះមកមើលទាំងឈឺចិត្ត

“ម៉េចលោកបងក្បត់សន្យាជាមួយនឹងអូនបែបនេះ?”
សំឡេងនាងនិយាយពេញដោយភាពឈឺចាប់ ខ្ញុំឈរមើលទៅមុន្នីហើយនឹកអាណិតនាងខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំចង់ចូលទៅលួងលោមនាងប៉ុន្ដែខ្ញុំមិនអាចប៉ះនាងបានទេធ្វើបានត្រឹមឈរមើល តទៅទៀត

“យ៉ាងម៉េចដែរច្បាស់ទេស្រីស្រស់?”
“ឯកាទេអូនស្រី? តែកុំភ័យមានពួកបងបីនាក់កំដរអូនដែរ ចូលទៅចាប់ទៅវ៉ើយអាដែង”
“ទេពួកឯងចេញឱ្យឆ្ងាយទៅយើងមិនត្រូវការទេ ជួយផង អ្នកណាក៏បានជួយផង”
នាងរត់ទាំងកាន់គំនូរនៅជាប់ដៃ ខ្ញុំចង់ជួយនាងណាស់តែមិនអាចជួយអ្វីបានសោះ

“អាស…ព្រូស…”ដោយរត់លឿនពេក នាងបានទាក់នឹងមែកឈើដួល
“ចង់ទៅណាទៀតអូនស្រីមកសប្បាយនឹងពួកបងមក”
“លែងយើង អ្នកណាជាអ្នកបញ្ជាពួកឯងដោះលែងយើងទៅ”
“នាងចង់ដឹងឬអ្នកបញ្ជាពួកយើងគឺលោកនរ:ដេត គាត់មិនចង់ឱ្យនាងទៅបំផ្លាញសុភមង្គលគ្រួសារលោក នាងគ្រាន់តែជាស្រីដែលលោកយកមកសប្បាយមួយពេលប៉ុណ្ណោះពេលនេះគាត់ក៏មានភរិយាថ្លៃថ្នូរទៅហើយលែងខ្វល់ពីនាងទើបឱ្យយើងទាំងបីមកជំនួសនឹងណា”

“តែពេលនេះលោកនរ:ដេត ក៏ចែកនាងឱ្យយើងប្រើព្រោះលោកធុញនឹងនាងហើយ ហា ហា ហា”
“មិនពិត លោកបងមិនធ្វើបែបនេះដាក់យើងទេលោកបងបានសន្យាហើយ”
“បើមិនពិតពេលនេះលោកនរ:ដេតគាត់មករកនាងហើយ ពួកឯងចាត់ការ”
“អា…ទេលែងយើង ជួយផងអ្នកណាក៏បានជួយខ្ញុំផង!”
“ដឹប ចង់ខ្លាំងហែសនាង”

អាម្នាក់ចាប់ដៃនាងបានប្រើកម្លាំងដាល់ពោះនាងយ៉ាងខ្លាំងធ្វើឱ្យនាងមិនអាចនិយាយអ្វីបាន ធ្វើបានត្រឹមបង្ហូរទឹកភ្នែក ឱ្យពួកវាញាំញីរាងកាយដោយសេចក្ដីឈឺចាប់ នឹងការគុំគួននៅក្នុងចិត្ត។

“អឹក.. ហឹក ម្ដេចលោកបងធ្វើបែបនេះដាក់អូន? ហេតុអ្វីមិនទុកផ្លូវរស់ឱ្យអូនផង ហឹក ឱ្យពួកវាមកញាំញីរាងកាយ និងចិត្តរបស់អូនបែបនេះ ហឹក យើងសូមស្បថសច្ចា ដោយចិត្តវិញ្ញាណ ដោយការឈឺចាប់ ដោយឈាមរបស់យើង មានមេឃ មានដី មានខ្យល់មានព្រៃព្រឹក្សានិងគំនូរនេះជាសាក្សី រាល់អ្វីដែលយើងឈឺ សូមឱ្យពួកវាឈឺលើសយើងរាប់រយរាប់ពាន់ដង យើងសូមចងកម្មពារជាមួយពួកវាគ្រប់ភពគ្រប់ជាតិ”

ខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំងហាក់ដូចព្រមទទួលដឹងឮនៅពាក្យចងពារនេះ នាងស្លាប់ទាំងបិទភ្នែកមិនជិតនឹងចេញឈាមតាមភ្នែកឃើញគួរឱ្យរន្ធត់ ក្រចករបស់នាងបានខ្វាចខ្ញាំរូបគំនូរសុទ្ធតែឈាម។

ភ្លិប…

អ្វីៗចាប់ផ្តើមងងឹតមកម្ដងទៀត ខ្ញុំមិនដឹងអ្វីទាំងអស់ងងឹតក្រៅពីភាពត្រជាក់ស្ទើរ កក
“លោកបងឃើញទេ? នេះជាអ្វីដែlបងធ្វើដាក់អូន ម្ដេចលោកបងក្បត់ពាក្យសន្យាម៉េចក៏លោកបងធ្វើបែបនេះដាក់អូន?”
សំឡេងស្រែកឡើងខ្ទរ ធ្វើឱ្យខ្ញុំយកដៃបិទត្រចៀក
“បានហើយ! ឈប់ទៅ សុំអង្វរ!” ខ្លួនរបស់ខ្ញុំបានមកដល់ក្នុងព្រៃម្ដងទៀតហើយ
“ហឺៗៗហេតុអ្វីលោកបងក្បត់អូន? ហេតុអ្វីលោកបងធ្វើបែបនេះ អូនឈឺចាប់ អឹក..អូនវេទនា អូនត្រជាក់…”
រូបរាងនាងបានលេចចេញមកដោយភ្នែកហូរឈាមរហាម ស្បែករលេះរលួយ ធ្វើឱ្យខ្ញុំដួលអុកគូទ រន្ធត់ហួសប្រមាណ តែខ្ញុំត្រូវក្លាហាន​សួររកហេតុផល

“ខ្ញុំមិនមែននរ:ដេតទេ ខ្ញុំគឺសច្ចា នាងយល់ច្រឡំហើយ”
“ទេ! បងគឺនរ:ដេតអ្នកក្បត់ពាក្យសន្យា លោកបងត្រូវសងអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលបានធ្វើ លោកបងត្រូវសងនូវអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់ឈឺចាប់”

នាងបានច្របាច់ករបស់ខ្ញុំលើកឡើងទៅលើ ខ្ញុំស្ទើដាច់ខ្យល់ម្ដងៗទៅហើយ

“ជួយៗ ..ជួ…ជួយផង” សំឡេងខ្ញុំដាច់ៗស្ទើរដាច់ខ្យល់ដោយកម្លាំងនាងទៅហើយ
“ឈប់ទៅ ” ព្រះសង្ឃមួយអង្គបានចេញមកពីណាក៏មិនដឹងស្រាប់តែស្រែកឡើងមក។
“ឈប់ប្រព្រឹត្តកម្មតទៅទៀត ដោះលែងគេទៅញោម”

ព្រះសង្ឃមានសង្ឃដីកាទាំងស្ងួតស្ងប់ ហាក់ដូចគ្មានព្រឺរន្ធត់នូវហេតុការណ៍ចំពោះព្រះភក្ត្រទេ

“ព្រះតេជគុណនិមន្តមកពីណាសូមនិមន្តតាមផ្លូវព្រះតេជគុណទៅកុំចេះដឹងរឿងខ្ញុំករុណា” កំហឹងបណ្ដាលឱ្យនាងស្រែកសន្ធាប់ទៅកាន់ព្រះសង្ឃ។

“អាត្មាឃាត់ព្រោះញោមធ្វើខុសហើយ!”
“ខុសយ៉ាងម៉េច? ព្រោះគេជាអ្នកក្បត់សន្យា ហើយគេជាអ្នកបញ្ជាឱ្យគេមករំលោភខ្ញុំករុណា ម្ដេចព្រះតេជគុណថាខុស ខ្ញុំករុណាឈឺចាប់ណាស់ តេជគុណមិនមែនខ្ញុំករុណា តេជគុណគ្មានថ្ងៃយល់ឡើយ” នាងនិយាយទាំងខ្សិបខ្សួលលាយកំហឹង។

“ការពិតញោមនរ:ដេតមិនបានដឹងអ្វីនោះទេ”

វិប…
គ្រប់យ៉ាងជុំវិញប្រែប្រួល ហើយបានបង្ហាញបន្ដិចម្ដងៗពីកន្លែងយើងនៅគឺផ្ទះ បើខ្ញុំចាំមិនខុសនេះជាផ្ទះម្ដាយនរ:ដេត ហើយសុខៗក៏លេចចេញស្ដ្រីចំណាស់ជាម្ដាយនរ:ដេតកំពុងនិយាយនឹងប្រុសបីនាក់ ដែលបានចាប់រំលោភមុន្នីនៅពេលមុននេះ

“ទៅសម្លាប់នាងមុន្នីចោល! ត្រូវចាំថាត្រូវប្រើឈ្មោះកូននរ:ដេត ពួកឯងយល់ទេ”
“ព្រះបាទលោកជំទាវ”ពួកគេទាំងបីបានចាកចេញ
“នាងមុន្នីកុំបន្ទោសយើង គឺត្រូវបន្ទោសខ្លួនឯងដែលមិនចេះប្រមាណខ្លួន កូនយើងនឹងមានក្ដីសុខ បើនាងលែងនៅលើលោកនេះ” ស្រ្ដីចំណាស់និយាយទាំងកែវភ្នែកឫស្យា

វិប…
អ្វីៗចាប់ផ្ដើមត្រឡប់មកសភាពដើមវិញ
“ញោមឃើញទេ ទាំងអស់នេះជាការពិត”
“មិនពិតៗ នេះគ្រប់យ៉ាង ខ្ញុំយល់ខុសរហូតមក?”
នាងបានលែងដៃពីករបស់ខ្ញុំរូបរាងរបស់នាងបានត្រឡប់ទៅជាស្រស់ស្អាតនាងសម្លឹងមើលខ្ញុំទាំងហូរទឹកភ្នែករហាម ខ្ញុំបែរជាអួលណែនក្នុងទ្រូងដោយមិនដឹងមូលហេតុ

“ឈប់ទៅណាញោម ទម្លាក់នូវការចងគំនុំសងសឹកទាំងអស់ ហើយទៅចាប់ជាតិ កំណើតជាថ្មី” ព្រះសង្ឃមានសង្ឃដីកាទាំងញញឹមស្ងប់
“លោកបង! អូនប្រទានទោស គ្រប់យ៉ាង ដែលធ្វើព្រោះកំហឹង បើសិនជាអាចអូនសូមធ្វើជាគូនឹងបងជាតិមុខទៀតហើយសូមកុំឱ្យមានឧបសគ្គ រារាំងយើងដូចជាតិនេះទៀត”
ពោលចប់រាងកាយរបស់នាងចេញជាពន្លឺតូចៗរលាយបាត់រសាត់បក់ទៅតាមខ្យល់។ ខ្ញុំតាមមើលពន្លឺតូចៗទាំងនោះទាំងទឹកភ្នែកហូរហាម និងបានចងចាំរឿងកាលពីជាតិមុនទាំងអស់ហើយ អនុស្សាវរីយ៍ ដែលខ្ញុំនិងនាងបាននៅជាមួយគ្នាមានទាំងសេចក្ដីសុខនឹងទុក្ខ។

“លោកបង! ចាប់អូនឱ្យបានមក អូននៅត្រង់នេះ ហិហិ លោកបង”

ស្នាមញញឹម សំឡេងសើចសប្បាយរបស់នាងក្រមុំដែលរត់កាត់វាលស្រែខៀវខ្ចី ប្រឡែងនឹងខ្ញុំកាលពីអតីត សំឡេងសើចរីករាយរបស់នាងបែរធ្វើឱ្យខ្ញុំតឹងទ្រូងស្ទើរប្រះ មិនអាចបរិយាយពីអារម្មណ៍ឈឺចាប់នេះបាន។

“លោកបង ប្រញាប់មកវិញណា អូននៅចាំឯផ្ទះ”

គ្រប់កាយវិការដែលនាងនៅឈរជូនដំណើរពេលខ្ញុំចេញទៅប្រកបការងារបាត់។
“លោកបងមកវិញហើយ អូននឹកលោកបងណាស់” ការនឹករឮករត់មកក្រសោបទាំងរីករាយ មានទាំងសេចក្ដីស្រឡាញ់នឹងភាពកក់ក្ដៅ
“លោកបងនឹងរៀបការមែនទេ?” សំឡេងសោយសោកលាយក្តីអស់សង្ឃឹម គ្រប់យ៉ាងគឺចាំទាំងអស់ មិនយល់ថាហេតុអ្វីវាសនាលេងសើចនឹងពួកយើងម្ល៉េះ បើសិនជាអាចត្រឡប់ពេលវេលាបានមិនដឹងល្អយ៉ាងណា
“កូនកំលោះចេញមកផ្ទឹម “សំឡេងតាអាចារ្យបន្លឺឡើង
“បាត់កូនកំលោះហើយ ជួយផងបាត់កូនកំលោះហើយ” សំឡេងផ្អើលឆោឡោរបស់អ្នកបម្រើស្រែក ស្របពេលកូនកំលោះកំពុងរត់ចូលទៅក្នុងព្រៃ
“មុន្នីចាំបងណា បងទៅរកអូនហើយ” រន:ដេតខំរត់កាត់ភ្លៀង កាត់ភក់ដោយសេចក្ដីឈឺចាប់ក្រោយពេលដឹងថាមុន្នីត្រូវបានគេធ្វើបាប។
“លោកម្ចាស់ៗទៅជួយបងមុន្នីផង ខ្ញុំឃើញបុរសមាឌធំបីបួននាក់តាមចាប់គាត់ទៅក្នុងព្រៃហើយ” ក្មេងឃ្វាលគោម្នាក់បានរត់មកត្រហេបត្រហបព្រោះពេលឃ្វាលគោគេបានឃើញប្រុសទាំងនោះដេញចាប់មុន្នីតែដោយគេមាឌតូចបានត្រឹមរត់មកហៅនរ:ដេតឱ្យទៅជួយ

“មុន្នី…”

មិនយូរប៉ុន្មានគេក៏មកដល់តែ..
ក្រឹប..ជង្គង់របស់នរ:ដេតបានស្រុតចុះលើធរណី ចំពោះមុខសាកសពមនុស្សស្រីដែលខ្លួនស្រលាញ់ស្មើរជីវិត។ ភ្នែកនាងនៅបើកក្រឡោតហាក់រង់ចាំគេមករក ឯមាត់ប្រឡាក់ដោយស្នាមឈាម នៅក្រោមដំណក់ទឹកភ្លៀងយ៉ាងគួរឱ្យសង្វេគជាទីបំផុត។

“មុ.. មុន្នី ទេ ទេ មិនអាចទេ បើកភ្នែកមកអូន បងមកដល់ហើយ មុន្នី…”

សេចក្ដីរន្ធត់ និងឈឺចាប់បានបោលសម្រុកបុកទ្រូងនរ:ដេតផ្ទួនៗ មុននឹងឱនត្រកងស្រីស្នេហ៍ដែលដេកស្លាប់យ៉ាងខ្លោចផ្សា

“ក្រែងអូនសន្យាថាចាំបងមែនទេ? ក្រែងសន្យាថាចាំបងទោះមានរឿងអ្វីក៏ដោយក៏យើងនៅជាមួយគ្នាចុះម្ដេចពេលនេះអូនទៅចោលបង ឱ្យបងរស់នៅលើលោកនេះបែបណាទៅមុន្នី?”
សំឡេងស្រែកយំទាំងឈឺចាប់ដូចគេចាក់បេះដូងដោយកាំបិតរាប់ពាន់

“ម្ដេចពួកគេឃោឃៅយ៉ាងនេះ? បងបានព្រមតាមបំណងពួកគេហើយហេតុអីពួកគេធ្វើបាបអូន…”

សំឡេងស្រែកទាំងឈឺចាប់របស់នរ:ដេតផ្អើលអស់ព្រៃព្រឹក្សា តើមុនស្លាប់នាងវេទនាយ៉ាងណា ឈឺយ៉ាងណា ទឹកមុខនរ:ដេតបានប្រែជាគួរឱ្យខ្លាចលាយឈឺចាប់

“អូនកុំភ័យណា តិចទៀតបងនឹងទៅតាមអូនហើយ “
រូបរាងនរ:ដេតពេលនេះដូចជាមនុស្សឆ្កួតអ៊ីចឹងគេបានបីសពនាងមុន្នីសំដៅមកផ្ទះម្ដាយគេ ក្នុងផ្ទះមានការផ្អើលម្ដងទៀតព្រោះរូបរាងនរ:ដេតពេលនេះ សំឡេងផ្គរលាន់នឹងផ្លេកបន្ទោរឆ្វេកឆ្វាចចាំជះមកលើរូបរាងនរ:ដេត កាន់តែគួរឱ្យរន្ធត់នឹងសង្វេកថែមទៀត

“នរ:ដេត កូ ..កូនទើបមកពីណា ហើ..ហើយ កូនយកសពនាងមុន្នីមកពីណា?”
ឮសំឡេងរដាក់រដុបរបស់ម្ដាយធ្វើឱ្យនរ:ដេតញញឹមចុងមាត់ទាំងឈឺចាប់

“ពេញចិត្តអ្នកម៉ែហើយត្រូវទេ? ពេលឃើញកូនឈឺចាប់ស្ទើស្លាប់យ៉ាងនេះ? កូនព្រមធ្វើតាមអ្នកម៉ែ តែអ្នកម៉ែបែរជាធ្វើយ៉ាងនេះ ហេតុអីទៅ?”
ទឹកភ្នែករបស់រន:ដេតហូររហាមសម្លឹងម្ដាយជាទីស្រឡាញ់ដែរបានសម្លាប់ស្រីជាទីស្នេហារបស់គេ

“មែនគឺម៉ែជាអ្នកធ្វើ តែយើងធ្វើដើម្បីឱ្យឯងល្អ ព្រោះឯងជាហង្សយើងចាប់ឱ្យការជាមួយហង្សដូចគ្នាទើបវាសមឋាន: មិនមែនឱ្យឯងជាហង្សតែទៅយក ទា នោះទេ នរ:ដេតកូនមាសម្ដាយនាងស្លាប់ទៅហើយ បំភ្លេចនាងទៅ ហើយកូនចាប់ផ្ដើមជាថ្មីជាមួយមនុស្សដែលសមឋាន:ណាកូនណា” ម្ដាយនរ:ដេតនិយាយធ្វើដូចជីវិតមនុស្សស្រីម្នាក់នោះគ្មានតម្លៃទាល់តែសោះ។

“ហឺស! អ្នកម៉ែនិយាយដូចស្រួលណាស់!” កាំបិតសស្ញាចបានដកពីចង្កេះនរ:ដេត
“កូនដេត! តើកូនចង់ធ្វើអី?” កាំបិតបាន វះមកលើសាច់នរ:ដេតស្រក់ឈាមលើក្ដាររនាបផ្ទះក្រហមឆ្អៅ

“ឈាមនេះខ្ញុំសងដែរអ្នកម៉ែខំបង្កើតខ្ញុំមក!”

កាំបិតត្រូវបានលេចក្នុងសាច់កាន់តែជ្រៅហើយជ្រៀកសាច់ដើមដៃធ្លាក់មកលើក្ដា ក្ដុក
“សាច់នេះខ្ញុំសងអ្នកដែលខំចិញ្ចឹមខ្ញុំមក” នរ:ដេតលើកកាំបិតឡើងខ្ពស់ហើយចាក់ទម្លុះពោះខ្លួនឯងដោយមិនញញើត
“ជីវិតនេះ អ្នកជាអ្នកផ្ដល់ឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំសងអ្នកវិញ ដែលបានខំបង្កើតចិញ្ចឹមមើលថែ តែអ្នកបានសម្លាប់ស្នេហារបស់ខ្ញុំ អឹក ហើយពេលនេះអ្នក នឹងខ្ញុំលែងមានទាក់ទងគ្នាទៀតហើយ”
ដៃរបស់គេបានលូនមកចាប់ដៃមុន្នី

“ជាតិក្រោយបងសូមជួបអូន ម្ដងទៀតណា៎ ហើយកុំឱ្យបែកគ្នាទៀត”

សំឡេងចុងក្រោយបានបញ្ចប់ ស្របពេលដង្ហើមក៏បានផុត សល់ត្រឹមរូបកាយអ្នកទាំងពីរនៅកាន់ដៃគ្នាមិនរបូត អ្នកបម្រើនិងអ្នកនៅក្នុងហេតុការណ៍នោះ បានត្រឹមអាណិតដោយមិនដឹងជួយយ៉ាងម៉េច។

“ពុទ្ធោ កូនដេត! ហឹកហឹក ម៉ែសុំទោសណាកូន ដឹងខ្លួនឡើង ម៉ែសុំទោស ត្រឡប់មករកម៉ែវិញមក” ការចងចាំចុងក្រោយរបស់គេដែលសូម្បីតែមុន្នីក៏មិនដឹង។

“បើជាគូ មិនព្រាត់គ្នាទេ” សង្ឃដីកាចុងក្រោយមុនព្រះសង្ឃបានចាកចេញទៅនៅសល់តែសច្ចាដែរឈរបង្ហើរអារម្មណ៍គិតម្នាក់ឯងទាំងអារម្មណ៍មិននៅក្នុងខ្លួន។

ជាការពិតណាស់ ព្រោះចិត្តគំនិតគេពេលនេះវាបានទៅតាមមុន្នីបាត់ទៅហើយ គេមិនអាចបំភ្លេចអនុស្សាវរីយ៍រវាងគេនឹងមុន្នីបានទេ ទោះខំបំភ្លេចក៏មិនអាចបានមានតែឈឺចាប់ឡើងៗ ជាតិមុនមិនបានជួបជាតិនេះក៏មិនជួបឬមុន្នីនឹងគេមិនមែនជាគូរនឹងគ្នា? គេមិនអាចធ្វើអីបានឡើយ ត្រឹមខំប្រឹងធ្វើបុណ្យប្រាថ្នាជួបគ្នាជាតិក្រោយកុំឱ្យព្រាត់ទៀត។
ព្រះអាទិត្យលិចហើយរះវិញដោយមិនអាចមានអ្នកណាហាមឃាត់បានឡើយប្រៀបដូចជីវិតដែលកើត ចាស់ ឈឺ ស្លាប់ទៅតាមពេលវេលាដែលកំណត់។

តើស្នេហាជាអ្វី ម៉េចក៏វាមានឥទ្ធិពលម្ល៉េះ? អាចឱ្យមនុស្សសើចយំ ខឹងស្អប់ទៅតាមវាបាន? មនុស្ស ហេតុអីមានជួបហើយ ម៉េចក៏មានបែក? សេចក្តីស្រឡាញ់នៅលើលោកនេះ គ្មានមនុស្សណាដែលអាចជៀសរួចនោះទេ មានជួបមានបែក សេចក្ដីសុខនឹងសេចក្ដីទុក្ខ វាតែងតែដើរដំណាលគ្នា នោះទើបគេហៅថាជីវិត៕

ចប់

បុរសនោះឡើងសំដៅទៅជាន់លើដោយមានកាំភ្លើងក្នុងដៃ ដើរដោយជំហានធ្ងន់ៗស្ទើរបាក់ ជណ្តើរដោយទឹកមុខក្រហមងាំងបញ្ជាក់ពីការខឹងសម្បារកម្រិតណា។
សំឡេងសើចកក្អឹកបន្លឺឡើងចេញពីបន្ទប់ធំស្លាបខាងស្តាំក្នុងសោតាបុរសនោះ។

«កុំថើបមើលរសើបណាស់បង!» សំឡេងមនុស្សស្រីនោះញ៉ិកញ៉ក់មាយាដាក់នរណាម្នាក់ក្នុងបន្ទប់នោះ។
កាន់តែឮសំឡេងសើចសប្បាយក្អាកក្អាយនេះខ្លាំងប៉ុនណា កាន់តែធ្វើឱ្យបុរសដែលឈរស្តាប់នៅខាងក្រៅកើនកំហឹងទ្វេដង។

គ្រាំង!
សំឡេងធាក់ទ្វារមួយទំហឹង ធ្វើឱ្យប្រុសស្រីដែលអាក្រាតកាយសើចសប្បាយនៅលើគ្រែមុននេះភ្ញាក់ព្រើតទៅជាមុខស្លេកដូចមាន់ស្ងោរ។

«បងមិនទាន់ស្លាប់ទេ!!» មនុស្សស្រីម្នាក់នោះនិយាយដោយអំណរ តែក៏ភាំងពេលបុរសនោះគំហកមកវិញ។
«យើងស្លាប់ ទាល់តែនាងឯងនិងអាតិរច្ឆាននេះងាប់កំដរយើង!»

ផាំង!!!
បុរសដែលអង្គុយក្បែរនោះដួលផ្ងារក្រោយ ស្លាប់ក្នុងថ្លុកឈាមទាំងបើកភ្នែកក្រឡង់មួយរំពេច ធ្វើឱ្យនារីនោះស្រែកទ្រហោយំងើបទាំងរញីរញ័រចេញពីគ្រែប្រុងគេចពីបុរសដែលកាន់កាំភ្លើងនោះ ស្រាប់តែ…
បុរសនោះកេះកៃកាំភ្លើងបាញ់តម្រង់ទៅនារីនោះដោយមិនបង្អង់ដៃ ផាំង!ផាំង!
………………………………………………………………..

បច្ចុប្បន្ន រាជធានីភ្នំពេញ ម៉ោង២:០០នាទីរសៀល…
ឡាន Prius ពណ៌ខ្មៅមួយ បរលើផ្លូវដីក្រហមមកចតឈប់នៅពីមុខផ្ទះថ្ម ដែលសង់ម៉ូតជាផ្ទះបារាំង លាបពណ៌ពងមាន់ មានកម្ពស់ពីរជាន់ ដែលមានទីធ្លាខាងមុខផ្ទះធំទូលាយ មានដើមអំពិលធំមួយ ដែលមានអាយុកាលយូរឆ្នាំមកហើយ ដុះបែកមែកសាខាផ្តល់ម្លប់ត្រឈឹងត្រឈៃ ប៉ុន្តែដោយសារមិនមានមនុស្សរស់នៅជាយូរឆ្នាំមកហើយ ទើបផ្ទះមើលទៅមានសភាពចាស់ទ្រុឌទ្រោម និងមានព្រៃដុះឡើងស៊ុបទ្រុប មើលទៅដូចផ្ទះខ្មោចជាងផ្ទះមនុស្សរស់នៅ។

«បងធី…គិតថាចង់ជួលទីនេះជាកន្លែងធ្វើការរបស់យើងមែនអ្ហេះ?»
រដ្ឋានិយាយទាំងព្រឺសម្បុរខ្ញាកៗ។

«ផ្ទះមិនមានអ្នកនៅអ៊ីចឹងហើយ យើងចូលមកនៅបោសសម្អាត រៀបចំឱ្យស្អាត គឺលែងអីហើយ»
ធីរ៉ាត់និយាយលួងកូនចៅ ខណៈក្នុងចិត្តក៏ព្រឺព្រួចនឹងសភាពផ្ទះដែរ។

«បងអ្ហា! អូនថារដ្ឋានិយាយត្រូវយើងគិតរកផ្ទះផ្សេងទៅ ទោះតម្លៃជួលថោក តែមើលទៅគ្មានផាសុកភាពសោះ»
«បងថាមិនអីទេអូន ផ្ទះធំបែបនេះអាចបើកការិយាល័យបានគ្រាន់តែជិះពីផ្លូវធំតែប៉ុន្មាននាទីមកដល់បាត់ហើយ ជួលតែ២០០ដុល្លារក្នុងមួយខែទៀត បងថាយើងជួលទីនេះត្រូវហើយ»
«មែនហើយអ្នកបង សម័យនេះរកផ្ទះជួលថោកមិនងាយទេ នេះដោយសារម្ចាស់ផ្ទះទៅរស់នៅបរទេសអស់ ទើបគេជួលឱ្យពួកយើងថោក ក៏ព្រោះតែចង់ឱ្យមានអ្នកជួយមើលផ្ទះគេដែរ»
វិបុលជួយនិយាយបន្ថែម ព្រោះគេដូចបងធីអ៊ីចឹងពេញចិត្តនឹងផ្ទះនេះណាស់។

ច័ន្ទឃើញប្តី និងកូនចៅ ត្រូវដងត្រូវផ្លែគ្នា ចង់តែជួលទីនេះឱ្យខានតែបាន នាងក៏លែងជំទាស់ទៀត ទើបនាំគ្នាលើកអីវ៉ាន់ពីក្នុងឡានចាក់សោរបងចូលក្នុងផ្ទះ។
ច័ន្ទ ឈប់នៅជាមួយគ្រួសារឌី និងនីតា ២ឆ្នាំហើយ តាំងពីរៀបការជាមួយធីរ៉ាត់មក ចំណែកប្តីនាងវិញក៏លាឈប់ពីកន្លែងធ្វើការចាស់មកបើកក្រុមហ៊ុនតូចមួយខ្លួនឯង គឺខាងដេគ័រផ្ទះ។ កាលមុនពួកគេជួលផ្ទះល្វែងទេ តែដោយសារផ្ទះតូចចង្អៀតពេកពិបាកក្នុងការទុកសម្ភារៈតុបតែងផ្ទះ ទើបពួកគេរកផ្ទះជួលថ្មីដែលធំជាងមុន។ (១.ច័ន្ទធ្លាប់ធ្វើជាអ្នកមើលថែកូនប្រុសរបស់ឌី និងនីតា ក្នុងរឿងកញ្ចក់ខ្មោច)

ច័ន្ទទទួលទូរសព្ទពេលអ្នកដឹកអីវ៉ាន់តេមក។
(បងអ្ហា…ផ្ទះបងនៅម្តុំណាវិញ?ពួកខ្ញុំជិះរកយូរហើយមិនឃើញទេ នេះខ្ញុំជិះពីផ្លូវធំចូលតាមផ្លូវដូចបងប្រាប់ហើយ)
«អូនជិះចូលតាមផ្លូវដីក្រហមហ្នឹងហើយមកត្រង់មិនបាច់បត់ទៅណាទេ ប្រហែល៥០ម៉ែត្រមានផ្ទះធំពណ៌ពងមាន់មួយនៅកាច់ជ្រុងផ្លូវ ខ្ញុំឈរចាំមុខហ្នឹង»
(អ៊ីចឹងពួកខ្ញុំជិះរកសិន ម៉េចៗខ្ញុំតេទៅសួរបងទៀត)
ទូត…ទូត… អ្នកម្ខាងទៀតដាក់ចុះទៅហើយ។
«ផ្ទះស្រួលរកសឹងអីរកមិនឃើញ» ច័ន្ទរអ៊ូ តែត្រូវធីរ៉ាត់និយាយកាត់។
«តាំងពីមានប្តីហើយកាចជាងមុន» ធីរ៉ាត់និយាយបង្អាប់ប្រពន្ធ ដោយមិនខ្លាចនាងងរ ព្រោះបើងរគេក៏មានមធ្យោបាយលួងឱ្យបាត់វិញដែរ មិនដឹងយ៉ាងម៉េចទេ បើមិនបានញ៉ោះប្រពន្ធមួយថ្ងៃដូចនៅមិនសុខ។
«មកពីបងឯងចេះតែញ៉ោះឱ្យខ្ញុំខឹងខូចចរិតដើមអស់ ដឹងអ៊ីចឹងមិនព្រមតាមម៉ែការនឹងបងឯងទេ សុខចិត្តនៅជាមួយអុីនិងពូឌីស្រួលជាង»
«បើមិនយកបង ដឹងតែព្រៅហើយមុខហ្នឹង ព្រោះប្រុសផ្សេងមិនមែនគូអូនឯងទេ»
«និយាយធ្វើមើលខ្លួនឯងជាគ្រូទាយ ខ្ចិលនិយាយជាមួយបងឯងណាស់ទៅខាងក្នុងជួយគ្នារៀបអីវ៉ាន់វិញ ចំណែកបងឯងឈរចាំគេមុខហ្នឹងហើយ »
«ក៏បានៗ» គេនៅឈរចាំមុខផ្ទះ ស្របពេលនោះសំឡេងស៊ីផ្លេឡានក៏បន្លឺឡើងល្មម។
«ខ្ញុំរកឡើងហត់បងអើយ! ពួកខ្ញុំជិះកាត់ច្រើនជុំហើយ មិនឃើញសោះ ទើបបងមកឈរមុខរបងទើបឃើញ»
«បងដឹងអី!ពួកឯងជិះយ៉ាងម៉េចបានរកផ្ទះមិនឃើញ ផ្ទះស្រួលរកសឹងអី ជិះពីផ្លូវធំចូលមកតែត្រង់ បិទភ្នែករកក៏ឃើញដែរ»ពួកគេបានតែអេះក្បាល លែងហ៊ាននិយាយអីទៀត បើពួកគេរកមិនឃើញមែន។

បន្ទាប់ពីជញ្ជូនអីវ៉ាន់ចូលក្នុងផ្ទះអស់ ពួកគេបានសុំធីរ៉ាត់ថតសេលហ្វីមុខផ្ទះ ព្រោះផ្ទះស្អាតពេកចង់ថតទុកមើល។
ម្នាក់ឈរថតឱ្យគ្នីគ្នារួច ក៏ចុចមើលរូបថតក្នុងgallery ប៉ុន្តែអ្នកថតចាប់ផ្តើមបែកញើសពេញថ្ងាស សម្លឹងមើលក្រោយខ្នងគ្នីគ្នាផង និងក្នុងរូបផង មុខក៏ស្លេកទៅៗ។

«ស្អីអ្ហា!ឱ្យថតប៉ុណ្ណឹងបែកញើសរញីរញ័រ»
ម្នាក់នោះមិនមាត់បានតែបក់ដៃឱ្យពួកគេមកមើលរូបថតជាមួយគ្នា មើលរួច នាំគ្នាបើកភ្នែកធំៗ ប្រញាប់ប្រញាល់ឡើងឡានបើកចេញពីទីនោះយ៉ាងលឿន។
……………………….
ក្រុមហ៊ុនធីរ៉ាត់បើកដំណើរការបាន ២ថ្ងៃហើយ មានភ្ញៀវទាក់ទងជួលការងារមិនចេះដាច់ ប៉ុន្តែក្រុមហ៊ុនរបស់គេមានបុគ្គលិកតែ ៥នាក់ទេ មានរដ្ឋា ណាវី វិបុល កក្កដា និងភូ ចំណែកអ្នកដឹកជញ្ជូនអីវ៉ាន់មាន ១នាក់ដែរ គឺស័ក ត្រូវជាបងប្អូនសាច់ឆ្ងាយរបស់ច័ន្ទ។ ណាមួយព្រោះតែគេបើកដំបូងជាលក្ខណៈក្រុមហ៊ុនខ្នាតតូចសិន ទើបជួលបុគ្គលិកមិនសូវច្រើន បើសិនគេដើរលើ វិស័យនេះជោគជ័យ គេនឹងពង្រីកវាឱ្យក្លាយជាក្រុមហ៊ុនធំ។

ភាគច្រើនគ្រប់គ្នាស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះនេះ លើកលែងតែណាវី និងវិបុលទេដែលមិនស្នាក់នៅទីនេះ ព្រោះនៅផ្ទះជាមួយប៉ាម៉ាក់ លុះត្រាតែមានការងាររវល់ដល់យប់ជ្រៅទើបគេងនៅទីនេះដែរ។

ធីរ៉ាត់ឮម្ចាស់ផ្ទះនិយាយថា ផ្ទះនេះសង់ឡើងយូរឆ្នាំហើយ តាំងពីសម័យអាណានិគមបារាំងមកម្ល៉េះ ជាផ្ទះមរតក តែដោយសារគ្រួសារត្រូវចេញទៅនៅក្រៅប្រទេសអស់ មិនមានអ្នកណានៅមើលថែទាំផ្ទះសម្បែងឱ្យទៀត ពេលឮធីរ៉ាត់ចង់ជួលក៏ប្រញាប់ដាក់ជួលឱ្យតែម្តង ព្រោះមានអ្នកជួលជួយមើលថែផ្ទះឱ្យប្រសើរជាងទុកផ្ទះឱ្យនៅទំនេរចោល។

ធីរ៉ាត់បានរៀបចំជាន់ក្រោមធ្វើជាកន្លែងធ្វើការឱ្យបុគ្គលិក ដោយសារវាមានទំហំធំទូលាយ ស្រាប់។ ផ្ទះនេះមានជណ្តើរធំនៅកណ្តាលផ្ទះតែម្តង វាធ្វើពីឈើមានរាងកោងព័ទ្ធឡើងទៅខាងលើ ចំណែកជាន់លើមានបន្ទប់គេង៦បន្ទប់ បន្ទប់ជាប់ជណ្តើរមានបីបន្ទប់ គេឱ្យកូនចៅគេងម្នាក់មួយបន្ទប់ រីឯបន្ទប់នៅផ្នែកខាងស្តាំ មានយ៉ទល់មុខសម្រាប់ចេញមើលទេសភាពខាងក្រៅបាន មានគេនិងភរិយា ហើយនិងភូនៅម្នាក់មួយបន្ទប់ដែរ នៅសល់បន្ទប់ទំនេរមួយដែលមិនទាន់មានអ្នកគេង។

«បងច័ន្ទជិតបាយថ្ងៃត្រង់ហើយ ខ្ញុំរកទៅទិញម្ហូបឱ្យគ្រប់គ្នាញ៉ាំ បងទៅទេ?»
«រដ្ឋាឯងរវល់មិនបាច់ទៅទេ ចាំបងទៅទិញ ពេលចូលមកនៅបងឃើញមានផ្សារម្តុំជិតនេះដែរ»
ច័ន្ទពាក់អាវក្រៅ និងស្ពាយកាបូបដើរចេញទៅក្រៅផ្ទះ ពេលចាប់អារម្មណ៍មើលជុំវិញផ្ទះជួលរបស់ខ្លួនមិនសូវឃើញមានផ្ទះអ្នកជិតខាងទេ ភាគច្រើនជាដីដាក់ស្លាកលក់ ឬដីទំនេរចោល។

ច័ន្ទបញ្ឆេះឡាន បើកចេញពីខាងមុខផ្ទះ ស្របពេលនោះនាងគ្រលៀសភ្នែកមើលយ៉ខាងលើ ឃើញដូចមានអ្នកណាម្នាក់ឈរពីលើនោះសម្លឹងមើលមកនាង តែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ ទើបនាងគិតថាប្រហែលជាកូនចៅប្តីឡើងទៅឈរលេងហើយ នាងមិនគិតច្រើនក៏បើកឡានទៅផ្សារទៅ។

ចំណែកធីរ៉ាត់ដែលឡើងមកយកឯកសារក្នុងបន្ទប់ពេលគ្រលៀសភ្នែកទៅយ៉ខាងមុខ ក៏ដូចឃើញមានអ្នកណាម្នាក់ឈរនៅចំហៀងបង្កាន់ដៃដែរ។
«ច័ន្ទ?ច័ន្ទមែនហ្នឹង?» ធីរ៉ាត់ស្រែកសួរ តែគ្មានអ្នកតបមកវិញ គេបម្រុងដើរទៅមើល ស្រាប់តែមានដៃអ្នកណាម្នាក់ទះស្មាខាងក្រោយរបស់គេ។
«អ្ហា!អានេះមកមិនឱ្យសំឡេងសោះ?» ធីរ៉ាត់ភ្ញាក់ស្រែកជេរវិបុលដែលមកពញ្ញាក់ពីក្រោយមិនឱ្យសូរមិនឱ្យសៀង។
«ខ្ញុំឃើញបងឯងលឹបលៗទើបពញ្ញាក់លេងទៅ»

ធីរ៉ាត់ងាកទៅមើលយ៉ម្តងទៀតក៏គ្មានឃើញអី ទើបគេគិតថាខ្លួនឯងប្រហែលស្រវាំងភ្នែក ដោយសារខ្លួនឈរឃើញពីចម្ងាយដែរអាចមើលមិនច្បាស់ចេះតែម៉ៃថាមានមនុស្សឈរត្រង់នោះ តាមពិតវាំងននបក់ចុះឡើងតាមកម្លាំងខ្យល់សោះហ្នឹង។

«អ្នកមកសម្ភាសន៍នៅចាំបងក្នុងបន្ទប់ធ្វើការជាន់ក្រោម»
«តោះ!កុំឱ្យប្អូនចាំយូរ»
ពេលពួកគេចុះជណ្តើរទៅក្រោមបាត់ វាំងននដែលបក់ចុះឡើងអម្បាញ់មិញបង្ហាញឱ្យឃើញតែជើងមនុស្សសស្លេកឈរនៅពីក្រោយនោះ។
…………………………
ច័ន្ទដើរទិញបន្លែ និងសាច់តាមតូប ស្រាប់តែមីងតូបលក់ផ្លែឈើស្រែកសួរនាង។
«ក្មួយអ្នកនៅម្តុំនេះឬអត់? មីងមិនដែលឃើញក្មួយមកទិញអីសោះ»
«ខ្ញុំទើបរើមកនៅទេមីង ផ្ទះម៉ូតបារាំងកាច់ជ្រុងផ្លូវ» នាងតបទាំងញញឹម។
មីងលក់ផ្លែឈើមានទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល សូម្បីតែអ្នកនៅតូបជិតៗនោះដែលឮការសន្ទនារបស់គាត់ក៏មានទឹកមុខមិនខុសគ្នាដែរ គាត់ស្ទាក់ស្ទើរចង់និយាយតិចអត់តិច ចុងក្រោយគាត់ក៏សម្រេចចិត្តមិននិយាយអីវិញ ហាក់ដូចជាភ័យខ្លាចរឿងអ្វីមួយ។
ចំណែកច័ន្ទរវល់តែរើសបន្លែមិនបានចាប់អារម្មណ៍ឫកពាអ្នកជុំវិញខ្លួនទេ គ្រាន់តែទិញរួចនាងក៏ប្រញាប់ទៅផ្ទះវិញភ្លាម ព្រោះខ្លាចហួសម៉ោងបាយ។

មេឃរលឹមស្រិចៗ អមដោយបរិយាកាសក្នុងផ្ទះទាំងមូលស្ងាត់ជ្រាប គ្រប់គ្នាដេកក្នុងបន្ទប់លង់លក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់ ខុសតែច័ន្ទដេកមិនស្កប់រសាប់រសល់យ៉ាងម៉េចមិនដឹង ទើបនាងក្រោកមកបម្រុងចាក់ទឹកផឹក តែទឹកក្នុងដបអស់ទៅហើយ ទើបនាងដើរចុះទៅផឹកនៅជាន់ក្រោម។

ច័ន្ទដើរកាន់បង្កាន់ដៃចុះតាមកាំជណ្តើរទាំងងងុយតិចៗ ស្របនឹងពន្លឺអំពូលពណ៌ពងមាន់បំភ្លឺផ្លូវឱ្យភ្លឺព្រាលៗ និងសំឡេងនាឡិកាប៉ោលបន្លឺលើជញ្ជាំង។
ភ្លាមនោះស្រមោលខ្មៅលើជញ្ជាំងផុសឡើងមួយទៀតដើរតាមស្រមោលរបស់ច័ន្ទដែលចាំងដោយភ្លើងអំពូលទាំងច័ន្ទមិនដឹងខ្លួន។
ច័ន្ទដើរមកដល់ផ្ទះបាយចាក់ទឹកផឹកក្អឹកៗ ផឹករួចបម្រុងយកដបទឹកដាក់ក្នុងទូទឹកកកវិញ ស្រាប់តែដបទឹកដែលដាក់លើតុមុននេះបែរជាទៅនៅក្បែរឡាបូលាងចានទៅវិញ។
នាងព្រឺសម្បុរតិចៗដែរ នាងបិទភ្នែកគ្រវីក្បាលចុះឡើងហៅស្មារតីមកវិញក្រែងលោនាងនៅងងុយមិនទាន់ស្វាងច្រឡំទុកដបទឹកត្រង់នោះខ្លួនឯង ប៉ុន្តែពេលនាងបើកភ្នែកវិញបែរជាឃើញដបទឹកនៅលើតុចំពោះមុខខ្លួនធម្មតា។
ច័ន្ទប្រញាប់ទុកកែវនិងដបទឹក រួចឡើងមកបន្ទប់ដេកវិញ រំពេចនោះសំឡេងនាឡិកាប៉ោលក៏រោទ៍យ៉ាងខ្លាំងត្រង់ទ្រនិចម៉ោង ២:២៣នាទីរំលងអធ្រាត្រ។

ប៉ឺង!ប៉ឺង!
«អ្ហា!!!» ច័ន្ទស្រែកភ្ញាក់នឹងសំឡេងនាឡិកាដែលស្ងាត់សុខៗក៏រោទ៍ឡើងភ្លាមៗមិនឱ្យដំណឹង។
នាងរត់ឡើងទៅជាន់លើមិនហ៊ានងាកក្រោយ ប៉ុន្តែជណ្តើរតែប៉ុណ្ណឹងនាងប្រឹងរត់ឡើងយ៉ាងណាក៏ឡើងមិនដល់ជាន់លើ ហាក់ដូចជាជណ្តើរវែងទៅៗ ភ្លាមនោះនាងឮសម្រឹបជើងដើរឡើងតាមកាំជណ្តើរពីក្រោយនាង។

«បងធី!បងធី!ជួយផង!» នាងស្រែកហៅប្តី តែគ្រប់គ្នាហាក់ដូចជាមិនឮសំឡេងនាងស្រែកហៅឱ្យជួយសោះ គ្រប់យ៉ាងស្ងាត់ឈឹងគ្មានអ្នកណាចេញពីបន្ទប់មកមើលនាងទេ។

ភឹប!
ភ្លើងអំពូលដាច់ ត្រង់ជណ្តើរក៏ងងឹតសូន្យ ច័ន្ទបានតែតោងបង្កាន់ដៃជណ្តើរឈរធ្មឹងទាំងញ័រទទ្រើត ខំប្រឹងសម្លឹងកាត់ភាពងងឹតរកមើលប្រភពសំឡេង។
នាងបើកភ្នែកធំៗពេលឃើញស្រមោលមនុស្សស្រីសក់វែងអន្លាយស្លៀករ៉ូបសមើលមុខមិនច្បាស់ដូចកំពុងកាន់កាំបិតឡើងសំដៅមកកាន់នាង។

«កុំ កុំ…» នាងនិយាយខ្សាវៗស្រែកលែងចេញ ពេលខ្មោចនោះដើរមកឈរចំពោះមុខនាងដោយមុខរលេះរលួយសុទ្ធតែឈាមក្រហមឆ្អៅ។
«ឱ្យជីវិតយើងមក!» ខ្មោចនោះយារកាំបិតចាក់ទ្រូងនាងមួយទំហឹង។

ច្រុច!
«អ្ហា!!!ជួយផង» ច័ន្ទស្រែកមួយទំហឹងរើកញ្ជ្រោលពេញគ្រែ ធ្វើឱ្យធីរ៉ាត់គេងក្បែរនោះស្ទុះងើបមើលប្រពន្ធ។
«ច័ន្ទ!ច័ន្ទ!ភ្ញាក់ឡើងយល់សប្តទេអូន» ធីរ៉ាត់អង្រួនដាស់នាងច្រើនដងទើបនាងភ្ញាក់ដឹងខ្លួនបើកភ្នែកក្រឡង់សម្លឹងគេទាំងភិតភ័យ។
ច័ន្ទមើលជុំវិញខ្លួនឃើញថានាងនៅគេងលើគ្រែមិនបាននៅត្រង់ជណ្តើរទេ នាងយល់សប្តតើ!

«ខ្ញុំយល់សប្តអាក្រក់…»

នាងលើកដៃច្បូតមុខទាំងអស់កម្លាំង និងផ្តួលខ្លួនដេកវិញមិននិយាយអីទៀត។
ធីរ៉ាត់សម្លឹងមើលប្រពន្ធដែលមានទឹកមុខស្លេកស្លាំងដោយមិននិយាយអ្វី តែគេក៏មិនភ្លេចទាញភួយដណ្តប់ឱ្យនាង រួចក៏ផ្តួលខ្លួនដេកបន្ត ព្រោះឥឡូវទើបម៉ោង៣ទៀបភ្លឺប៉ុណ្ណោះ។

ព្រឹកឡើង…
«មុខបងស្លក់ម្ល៉េះយប់មិញអត់បានគេងទេ?» ណាវីដែលឈរឆុងកាហ្វេក្បែរនោះសួរទៅច័ន្ទដែលកំពុងឆុងកាហ្វេឱ្យប្តីដែរ។
«បងគេងមិនសូវលក់ ទើបមុខស្លក់អ៊ីចឹងទៅ»
«បងអ្ហា…» រដ្ឋាដែលដើរចូលមកផ្ទះបាយហៅច័ន្ទខ្សឹបៗ។
«មានការអីរដ្ឋា?»
«ខ្ញុំជិះម៉ូតូតាមផ្លូវឃើញគេគ្រប់គ្នាសម្លឹងមុខខ្ញុំដូចសត្វចម្លែកអ៊ីចឹងបង មិនដឹងម៉េច»
«មុខនាងស្អាតពេកទើបគេមើលហ្នឹងណា» ណាវីនិយាយបង្អាប់ដោយលើកកាហ្វេក្តៅឧណ្ហៗហុតផង។
«គ្នាដឹងថាខ្លួនឯងស្អាតហើយ តែគ្នាថាវាដូចយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ» រដ្ឋានិយាយទាំងអារម្មណ៍មិនស្ងប់ ព្រោះក្រសែភ្នែកអ្នកទាំងនោះមើលមកដូចខ្លាចនាងយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ។

ច័ន្ទនិយាយលួងលោមកុំឱ្យនាងគិតច្រើន រួចនាងក៏លើកកាហ្វេទៅឱ្យប្តីនៅបន្ទប់ធ្វើការ ពេលបើកទ្វារ ស្រាប់តែនាងទច់ដំណើរបន្តិចពេលឃើញភាវីឈរក្បែរប្តីឱនសម្លឹងមើលអេក្រង់ កុំព្យូទ័រមុខឡើងកៀកគ្នាដូចចង់ឱ្យដៃយ៉ាងម៉េចមិនដឹង។
ច័ន្ទរាងក្តៅស្លឹកត្រចៀកគួបផ្សំយប់មិញដេកមិនបានផងក៏មួម៉ៅឡើងមក ទើបគ្រហែមឱ្យអ្នកខ្លះដឹងខ្លួន។

«ហែម!»
ភាវីប្រញាប់ងើបមុខពីអេក្រង់ញញឹមមកកាន់នាងដោយទឹកមុខរួសរាយ គ្មានសញ្ញាគួរឱ្យសង្ស័យអីបន្តិច ទើបច័ន្ទគិតថានាងប្រហែលគិតច្រើនដោយខ្លួនឯង ព្រោះមើលទៅភាវីស្លូតបូតគ្មានពុតត្បុតដូចនាងគិតទេ គិតដូច្នេះហើយទើបនាងញញឹមតបវិញ។

«កាហ្វេក្តៅបងឯង ឆុងរួចហើយ» ច័ន្ទដាក់កាហ្វេលើតុធ្វើការប្តីដោយមិននិយាយអ្វីទៀត។

«អ៊ីចឹងបង ខ្ញុំយកឯកសារនេះព្រីនចេញមកទំនាក់ទំនងទៅម្ចាស់ផ្ទះនោះហើយ»
«ហ្នឹងហើយកុំភ្លេចនិយាយរឿងតម្លៃសម្ភារៈឱ្យហើយផង បើគេអូខេចាំចុះកិច្ចសន្យា»
«ចា៎សបង» និយាយរួចភាវីក៏ចេញពីបន្ទប់ទៅ។
គ្រាន់តែនាងចេញផុតភ្លាម ច័ន្ទក៏ជះសំណួរដាក់ប្តីតែម្តង។

«បងនិងនាងមើលអីក្នុងកុំព្យូទ័រអម្បាញ់មិញ?»
«បងបង្ហាញតម្លៃទំនិញនីមួយៗពន្យល់ប្រាប់ភាវី ព្រោះនាងមិនសូវយល់ទើបចូលមកសួរបង»
«សួរចង់ជល់មាត់គ្នាទៅហើយ» នាងរអ៊ូតិចៗ តែធីរ៉ាត់ក៏នៅស្តាប់ឮ។
«ប្រចណ្ឌប្តីឬយ៉ាងម៉េច ភ្នែកប្តីឃើញមុខស្រីដទៃមិនស្អាតដូចប្រពន្ធទេ» គេប្រញាប់ទាញនាងឱ្យអង្គុយលើភ្លៅ។
«មាត់ហ្នឹងពូកែណាស់ ប្រយ័ត្នទៅ!បើហ៊ានតែមានក្រៅ ខ្ញុំលេងបងឯងឱ្យស្លាប់ចាំមើល»
«ប្តីមិនហ៊ានទេប្រពន្ធ ជឿចុះ»

គេនិយាយលួងនាង ទើបនាងចិត្តត្រជាក់មកវិញ តែពួកគេមិនដឹងទេថាមានមនុស្សម្នាក់ឈរមុខបន្ទប់លបស្តាប់ពួកគេនិយាយគ្នាទាំងច្រណែនឫស្យា។

យប់យន់ចូលមកដល់ ទ្រនិចនាឡិកាប៉ោលចង្អុលត្រឹមម៉ោង២:២៣រំលងអធ្រាត្រដដែល គ្រប់គ្នាគេងក្នុងបន្ទប់ធម្មតា ប៉ុន្តែសំឡេងទ្វារបន្ទប់ដេករបស់ភាវីបែរជាបង្ហើបឡើងបង្ហាញឱ្យឃើញស្រមោលមនុស្សប្រុសម្នាក់ដើរចូលមក។
ភាវីត្រចៀករាងរវៀស ពេលឮសំឡេងទ្វារបើកឡើង នាងក៏ភ្ញាក់ងើបមើលទាំងមិងមាំង ពេលឃើញថាជាអ្នកណា នាងងឿងឆ្ងល់ និងភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះឃើញភូដើរទាំងបិទភ្នែកមមើសំដៅទៅទូខោអាវយកក្បាលបោកនឹងទូម្តងហើយម្តងទៀត។

ប៉ូក…ប៉ូក….
«បងភូ!ធ្វើអីហ្នឹងភ្ញាក់ឡើង» នាងឃាត់ផង ដាស់គាត់ផងក៏មិនភ្ញាក់ ទើបនាងស្រែកហៅគ្រប់គ្នាឱ្យចូលមកជួយចាប់។
ទាំងធីរ៉ាត់ ច័ន្ទ និងអ្នកផ្សេងទៀតចូលមកបន្ទប់ភាវីចាប់ឃាត់ភូដែលព្យាយាមបោកក្បាលខ្លួនឯងនឹងទូឈើម្តងហើយម្តងទៀតមិនឈប់សោះ។

«នែ! អាភូ ភ្ញាក់ឡើង ម៉េចក៏មមើសាហាវម្ល៉េះដាស់យ៉ាងណាក៏មិនភ្ញាក់»

កក្កដាឧទានទាំងងឿងឆ្ងល់ បន្តិចក្រោយមកភូក៏បញ្ឈប់សកម្មភាពដួលផ្ងារក្រោយតែម្តង សំណាងហើយបានស័កឈរពីក្រោយ​ជួយ​ទប់​ កុំអីបែកក្បាលមិនខានទេ។

«ខ្ញុំថាគ្រាហ៍ភូទៅដេកក្នុងបន្ទប់សិនទៅ» រដ្ឋាប្រាប់ប្រុសៗឱ្យសែងគាត់ចេញទៅសល់តែច័ន្ទ ធីរ៉ាត់ និងភាវីដែលនៅក្នុងបន្ទប់។

«ភាវីឯងថ្ងៃក្រោយចាក់សោទ្វារផង នេះភូវាមមើ បើមានចោរអីមិនចាក់សោបែបនេះអាចមានគ្រោះថ្នាក់បាន» ធីរ៉ាត់ប្រាប់លាយឡំស្តីបន្ទោសតិចៗដែរ។
«ចា៎សបង ខ្ញុំនឹងប្រយ័ត្នជាងនេះ»
«ខ្ញុំថាពួកយើងចេញក្រៅទៅឱ្យភាវីគេសម្រាកទៅបង ម៉េចៗស្អែកសឹមនិយាយគ្នាទៀត»
រួចពួកគេទាំងពីរក៏ចេញទៅសល់តែភាវីដែលតាមសម្លឹងមើលដោយក្រសែភ្នែកមិនពេញចិត្ត។

«ខ្ញុំនេះមមើ??»
ព្រឹកឡើង ពេលភូដឹងខ្លួន នាំគ្នាក៏ប្រាប់ហេតុការណ៍ពីយប់មិញឱ្យគេដឹង ធ្វើឱ្យភូស្លើតែម្តង។

«តាំងពីកើតមកខ្ញុំមិនដែលមមើដើរអ៊ីចឹងទេ ពួកបងច្រឡំទេដឹង» ដោយសារភូអាយុតិចជាងគេទើបគេហៅគ្រប់គ្នាថាបងទាំងអស់ លើកលែងតែភាវីទេ ដែលអាយុប្អូនគេទៀត។
«ក្បាលបែកជាភស្តុតាងស្រាប់ ប៉ុណ្ណឹងហើយជឿឬនៅ»
កក្កដាចង្អុលរបួសដែលរុំក្រណាត់សលើក្បាលរបស់ភូ ទើបភូស្ងាត់មាត់ព្រោះមានភស្តុតាងលើក្បាលស្រាប់ ប្រកែកមិនចេញ។
«ប្រហែលអាភូអាចហត់ពេក ទើបយប់ឡើងដេកមមើទេដឹង» វិបុលនិយាយទាំងអង្អែលចង្ការិះគិត។
ម្នាក់ៗមិននិយាយអ្វីទៀត មានតែភូប៉ុណ្ណោះដែលមានមន្ទិលក្នុងចិត្តថាខ្លួនគេកើតអីឱ្យ ប្រាកដ។

«ប៉ុណ្ណឹងបានទេលោកគ្រូ?» នារីអង្គុយទល់មុខបុរសចំណាស់ស្លៀកឈុតខោអាវស ព្រមទាំងមានពុកមាត់ស្រមូម សួរគាត់ដោយការយកចិត្ត។
«គ្រប់ហើយ តែប៉ុណ្ណឹងវាងប់នឹងនាងងើបក្បាលមិនរួចទេ» បុរសចំណាស់និយាយទាំងអំណួតដោយហុចប្រេងស្នេហ៍មកឱ្យនារីអាថ៌កំបាំង។
«ដាក់ពីរដំណក់ក្នុងទឹកឱ្យវាផឹកទៅ យើងធានាថាទោះបុរសនោះស្រលាញ់ប្រពន្ធវាយ៉ាងណា ក៏ត្រូវចោលប្រពន្ធកូនមកយកនាងដែរ»
នាងទទួលប្រេងស្នេហ៍ដោយស្នាមញញឹមពិសពុល ដោយមិនភ្លេចហុចក្រដាសប្រាក់១០០ដុល្លារដាក់លើជើងពានជាថ្លៃត្រនឹបគ្រូ រួចនាងក៏ចាកចេញពីទីនោះស្ងាត់ៗទៅ។

មួយរយៈក្រោយនេះច័ន្ទមិនដឹងយ៉ាងម៉េចចេះតែឈឺក្បាល មិនស្រួលខ្លួនសំងំនៅតែក្នុងបន្ទប់ ចំណែកឯធីរ៉ាត់ក៏រវល់ការងារដេគ័រផ្ទះឱ្យភ្ញៀវជាមួយកូនចៅទាល់តែព្រលប់ៗបានត្រឡប់មកវិញ។
ច័ន្ទភ្ញាក់ទាំងកណ្តាលអធ្រាត្រ ឈោងដៃបើកអំពូលភ្លើងក្បាលគ្រែឃើញថាម៉ោង១ជាងទៅហើយមិនទាន់ឃើញប្តីត្រឡប់មកផ្ទះវិញទៀត នាងព្យាយាមតេទៅច្រើនដង ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកទទួលទូរសព្ទទេ។ នាងបារម្ភសុវត្ថិភាពប្តី អត់ទ្រាំមិនបាន នាងក៏ចុះទៅចាំគេនៅជាន់ក្រោម តែពេលបើកទ្វារបន្ទប់ក៏វាក់អើនឹងភាវីដែលដើរកាត់បន្ទប់របស់នាង។

«អ្ហះភាវីទើបមកដល់ទេ?» នាងសួរទាំងងឿងឆ្ងល់។
«គឺ…គឺមិត្តខ្ញុំម្នាក់សុខៗក៏ចុកពោះទើបខ្ញុំជូនទៅពេទ្យ នៅកំដរវាថ្មើរនេះទើបបានត្រឡប់មកវិញ អ៊ីចឹងខ្ញុំទៅសម្រាកហើយបង»

មិនទាន់ច័ន្ទបានតបផង នាងក៏ប្រញាប់ចូលក្នុងបន្ទប់គេងបាត់។
ច័ន្ទចុះមកជាន់ក្រោមកន្លែងធ្វើការរបស់ប្តី ស្រាប់តែឃើញស្រមោលស្ទុងៗដែលមានជីវិតដេកលើសាឡុង នាងដើរមួយៗទៅរកព្រមទាំងស្រែកសួរ។

«នរណានៅលើសាឡុងហ្នឹង?» គ្មានសំឡេងតប នាងក៏ចុចបើកកុងតាក់ភ្លើងមើលឱ្យប្រាកដចិត្ត។
ប្តីនាងតើ!
«បងធីមកដេកអីនៅត្រង់នេះ?»
«អ្ហឺ…» គេមិនតបបានតែថ្ងូរនៅដើមក ព្រោះស្រវឹង។
«ផឹកស្រាទៀតហើយអ្ហេស? ភ្ញៀវបងឯងនេះចេះតែយ៉ាងម៉េចហៅផឹកសឹងតែរាល់ថ្ងៃ»
នាងរអ៊ូរទាំងជួយគ្រាហ៍ប្តីឡើងទៅដេកក្នុងបន្ទប់ ដោយមិនដឹងថាមានភ្នែកមួយគូតាមសម្លឹងមើលពួកគេដោយក្រសែភ្នែកពេញចិត្ត។

សកម្មភាពធីរ៉ាត់ស្រវឹងជោកបែបនេះនៅបន្តរាល់ថ្ងៃ ដល់ថ្នាក់ច័ន្ទក្រពុលមុខសឹងតែទ្រាំមិនបានម្តងៗ។ គ្រប់គ្នាក្នុងការិយាល័យហាក់ដឹងនូវរឿងម្យ៉ាងដែលច័ន្ទពុំបានដឹង ហើយគ្រប់គ្នាព្យាយាមលាក់បាំងនាង ព្រោះតែអាណិត។

ទ្រនិចនាឡិកាវិលឈប់ត្រង់ម៉ោង ២:២៣នាទី ទ្វារបន្ទប់ដេករបស់រដ្ឋាក៏របើកឡើងយឺតៗស្ទើរតែគ្មានសំឡេង។
រដ្ឋាដែលគេងនៅលើគ្រែសុខៗក៏ភ្ញាក់កន្ត្រាក់ពេលមានដៃនរណាម្នាក់ទាញជើងរបស់នាងមួយទំហឹង។

«អ្នកណា?» នាងស្វាងងងុយចែសសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនទាំងញ័រទទ្រើត។
ដុកដាក់…ដុកដាក់….

នាងងើបពីគ្រែដើរទៅមើលក្រៅបន្ទប់ក្រែងលោមានអ្នកណា មកលេងសើចអីជាមួយនាងថ្មើរនេះ។
នាងព្យាយាមសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន តែគ្មានឃើញវត្តមានអ្នកណាម្នាក់ទេ ទើបនាងដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់វិញដោយមិនភ្លេចបិទទ្វារចាក់គន្លឹះ ភ្លាមនោះពន្លឺភ្លើងទូរសព្ទរបស់នាងក៏លោតឡើង ឃើញដូច្នេះនាងក៏ដើរទៅលើកទូរសព្ទមកបើកមើល ឃើញសារសរសេរមក
-ម៉ោង២:២៣នាទី…-
«ស្អីនេះ!»

ក្រាក!
ទ្វារបើកខ្លួនឯងម្តងទៀត ធ្វើឱ្យរដ្ឋាងាកទៅសម្លឹងមើលភ្លាមទាំងភ័យរន្ធត់។

«អ្នកណាគេ?»

នាងស្រែកសួរ ទាំងភិតភ័យម្នាក់ឯងក្នុងចិត្ត នាងតាំងអារម្មណ៍ដើរទៅមើលម្តងទៀតទាំងភ័យខ្លាច ដោយអើតមើលខាងក្រៅបន្ទប់ តែគ្រប់យ៉ាងស្ងាត់ជ្រាបគ្មានឃើញអ្នកណាម្នាក់ទេ។ ប៉ុន្តែស្រមោលមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលចុះតាមជណ្តើរទៅជាន់ក្រោមធ្វើឱ្យរដ្ឋាដើរតាមហាក់ដូចត្រូវមន្តសណ្តំ។

រាងកាយមនុស្សស្រីខាងមុខនាងដើរដោយដំណើរមួយៗស្រាលស្ងើក លេងឱ្យរដ្ឋាព្រឺសម្បុរខ្ញាកៗតែម្តង តែដោយសារការចង់ដឹងនាងក៏ដើរតាមពីក្រោយនាងស្ងាត់ៗ។
តែពេលរដ្ឋាដើរមកដល់ដើមអំពិលមុខផ្ទះក៏បាត់ស្រីម្នាក់នោះទៅហើយ។
«បាត់ទៅណាណ៎!»

តក់…តក់…
តំណក់ទឹកធ្លាក់លើខ្នងដៃរបស់រដ្ឋា ធ្វើឱ្យនាងឱនមើល។
ឈាម!!!

នាងងើយក្បាលមើលខាងលើសន្សឹមៗ ប៉ុន្តែនាងក៏លស់ព្រលឹងនឹងអ្វីដែលបានឃើញ។
«អ្ហា!!ជួយផង»
ឆឹប!!!
………………………….
«រឿងនេះកើតឡើងបានយ៉ាងម៉េច?» វិបុលនិយាយទាំងតប់ប្រមល់ អ្នកដទៃទៀតក៏មានទឹកមុខមិនខុសគ្នា។
នេះជាបុណ្យប្រាំពីរថ្ងៃរបស់រដ្ឋា ព្រោះតែនាងជាក្មេងកំព្រាគ្មានសាច់ញាតិណាក្រៅពីពួកគេជាមិត្តរួមការងារ ទើបពិធីបុណ្យធ្វើឡើងនៅផ្ទះនេះតែម្តង។ អ្វីគួរឱ្យកំសត់នោះ គឺបុណ្យសពរបស់នាងមិនសូវមានអ្នកចូលរួមទេ អ្នកមកចូលបុណ្យមកហើយក៏ប្រញាប់ទៅវិញដូចខ្លាចអ្វីម្យ៉ាងអ៊ីចឹង។

ការស្លាប់របស់រដ្ឋាគឺជាមន្ទិលសង្ស័យសម្រាប់គ្រប់គ្នា ព្រោះនាងជាមនុស្សរួសរាយ មិនមានសត្រូវនៅឯណាទេ បើកើតទុក្ខដល់ថ្នាក់សម្លាប់ខ្លួនឯងរឹតតែមិនមែនទៀត ទើបគ្រប់គ្នាឆ្ងល់នាងសម្លាប់ខ្លួនធ្វើអី។ នៅថ្ងៃកើតហេតុភូជាអ្នកឃើញសាកសពរបស់រដ្ឋាដែលព្យួរកខ្លួនឯងនៅដើមអំពិលមុខផ្ទះនោះមុនគេបង្អស់។

«ថ្ងៃនោះឯងមានឃើញអ្វីគួរឱ្យសង្ស័យទេអាភូ?» កក្កដាងាកមកសួរសាមីខ្លួនដែលស្ងប់ស្ងៀមតាំងពីព្រឹកម៉្លេះ។
«គ្មានឃើញអ្វីប្លែកទេ សូម្បីសមត្ថកិច្ចមកត្រួតពិនិត្យក៏សន្និដ្ឋានថាជារដ្ឋាធ្វើអត្តឃាតខ្លួនឯងដែរ»

ភូនិយាយមួយៗ ដោយឫកពានឹងនរ ប៉ុន្តែបើមើលឱ្យដិតដល់គេបែរជាមានទឹកមុខស្លេកស្លាំង ភ្នែកក៏រូងខ្មៅ មិនសូវមាត់មិនសូវកដូចពីមុនសោះ តែដោយសាររឿងរដ្ឋាស្លាប់ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាស្លុតស្មារតីទាំងអស់ ទើបគិតថាភូមានអាការៈបែបនេះគឺជារឿងធម្មតា ប៉ុន្តែគ្រប់គ្នាមិនដឹងទេថាភូមានទុក្ខកង្វល់ម្យ៉ាងលាក់ទុកក្នុងចិត្តមិនឱ្យអ្នកណាដឹង។

ច័ន្ទអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់យូរ ហើយក៏និយាយឡើងមក ដោយទឹកមុខស្ងួតស្ងប់ ហាក់ដូចល្វើយគ្មានកម្លាំងក្នុងខ្លួន។

«បងសួរគ្រប់គ្នាបន្តិចបានទេ? មួយរយៈនេះភ្ញៀវហៅជប់លៀងញឹកញាប់ឬយ៉ាងម៉េច បានជាបងធីនៅដល់យប់ជ្រៅបានត្រឡប់មកផ្ទះវិញ»

ម្នាក់ៗឮសំណួរឥតព្រៀងទុកបែបនេះ ក៏មិនដឹងឆ្លើយថាម៉េច ទើបគ្រប់គ្នាធ្វើឡេមឡឺមមើលមុខគ្នាចុះឡើង ខ្លាចបងច័ន្ទសង្ស័យ ទើបវិបុលស័្មគ្រចិត្តនិយាយឡើងមក។

«គឺ…គឺភ្ញៀវនោះជាជនជាតិចិន ពេលពួកយើងដេគ័រក្រុមហ៊ុនរបស់គេស្អាតត្រូវចិត្ត គេក៏រាប់អានពួកយើង ឮថាចង់ឱ្យក្រុមហ៊ុនយើងដេគ័រសាខាផ្សេងៗទៀតរបស់ចិននោះដែរ ទើបបងធីយកចិត្តបន្តិចទៅ»

«អ៊ីចឹងទេអ្ហេស? យូរៗផឹកស៊ីម្តង បងមិនថាទេ តែបើរាល់ថ្ងៃអ៊ីចឹងពេកក៏មិនល្អចំពោះសុខភាពដែរ»
គ្រប់គ្នាបានតែញឹមៗមិនមាត់មិនកអ្វីទៀត។

ធីរ៉ាត់ ស័ក និងភាវីជូនព្រះសង្ឃ និងតាអាចារ្យនិមន្តទៅវត្តវិញ ពេលត្រឡប់មកដល់ផ្ទះម៉ោង ៨យប់ទៅហើយព្រោះតែស្ទះផ្លូវ។
គ្រប់គ្នានៅគេងទីនេះជុំគ្នា ក្រែងលោមានរវល់អីនៅជួយគ្នាទាន់។

ស័កដើរចូលទៅផ្ទះបាយគាស់កូកាផឹកធ្វើមុខអេះមេះ កក្កដាអត់មិនបានក៏សួរនាំ។
«កើតអីស័កធ្វើមុខមើលតែលេបគ្រាប់បែក?»
«គឺភាវីឥឡូវចាប់ផ្តើមចេញចរិតដើមហើយ អង្គុយក្នុងឡានជាមួយបងធី និយាយម្ញ៉ិកម្ញ៉ក់ដូចនៅតែពីរនាក់ ខ្ញុំបើកឡានថាជ្រេញអើយជ្រេញ» ស័កជាមនុស្សត្រង់ មាត់ក៏ដាច ណាមួយជាបងប្អូនជាមួយច័ន្ទទៀត ពេលមកឃើញអ៊ីចឹងៗអី ទ្រាំមិនចង់បានម្តងៗ។

«ខ្ញុំឆ្ងល់បងធីចេះធ្វើដាក់បងច័ន្ទទៅរួច បងច័ន្ទល្អម្លឹងៗហើយ នៅរកក្រៅទៀត» ណាវីគ្រវីក្បាលអស់អីនិយាយ។
ភូដើរកាត់ផ្ទះបាយបម្រុងចេញទៅក្រៅ វិបុលដែលងាកមកឃើញក៏សួរនាំ។

«អេ៎!អាភូថ្មើរនេះហើយចង់ចេញទៅណាហ្នឹង?»
ភូ មិនមាត់ គ្រាន់តែសម្លឹងមើលពួកគេដោយភ្នែកក្រហមរួចក៏ដើរហួសទៅ។

«ស្អីវាអានេះ! ធ្វើចរិតប្លែកៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹង»
«ជួនកាលគាត់ពិបាកចិត្តរឿងអីទេដឹងបងបុល»
វិបុលគ្រាន់តែញាក់ស្មាបញ្ជាក់ថាក៏មិនដឹងដែរ។

ម៉ោង១:១៣នាទីយប់…
សំឡេងឆ្កែលូល្វើយៗពីក្រៅផ្ទះ ដាស់ឱ្យច័ន្ទភ្ញាក់ពីដំណេកទាំងស៊ើងមើង នាងលូកដៃស្ទាបកន្លែងប្តីគេងក៏មិនឃើញវត្តមានធីរ៉ាត់ នាងងើបអង្គុយទាំងឆ្ងល់សម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន។ រកក្នុងបន្ទប់ទឹកក៏មិនឃើញ យប់ថ្មើរនេះហើយគេទៅណា?

នាងដើរចេញមកក្រៅបន្ទប់ដែលមានតែភ្លើងអំពូលម៉ែត្រតូចមួយបំភ្លឺព្រាលៗកន្លែងផ្លូវដើរ។
គ្រប់យ៉ាងក្នុងផ្ទះស្ងាត់ជ្រងំ តែពេលនាងផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់បែរជាឮសំឡេងសើចល្វើយៗពីក្នុងបន្ទប់ភាវី នាងដើរទៅរកប្រភពសំឡេងទាំងក្នុងបេះដូងលោតញាប់ឡើងៗ នាងបន់ស្រន់សូមឱ្យអ្វីដែលនាងកំពុងគិតមិនមែនជាការពិត។
ទ្វារត្រូវបានបង្ហើបបន្តិចឱ្យឃើញត្រឹមប្រលោះតូចមួយ ធ្វើឱ្យច័ន្ទយកដៃខ្ទប់មាត់ទាំងតក់ស្លុត។ ទ្រូងរបស់នាងពេលនេះអួលណែនស្ទើរថប់ដង្ហើម ក្រពេញទឹកភ្នែកហូរធ្លាយមកដោយមិនអាចឃាត់បាន ហេតុអី?ហេតុអី? ម៉េចក៏ហ៊ានធ្វើបែបនេះដាក់នាង តើនាងខុសអី?

«អ្ហា!!!មិនពិតទេ»

សម្រែកស្រែកទ្រហោយំរបស់ច័ន្ទ នាំឱ្យមនុស្សពីរនាក់ដែលប្រឡែងគ្នាមិនចាប់អារម្មណ៍ថា មានអ្នកណាម្នាក់កំពុងឈរមើលមុននេះត្រូវបំបែកចេញពីគ្នា។
ណាវីដែលរត់មកត្រកងរាងកាយច័ន្ទដែលប្រុងស្រុតដួលលើឥដ្ឋ។

«បងច័ន្ទ!ធ្វើចិត្តឱ្យត្រជាក់»
ច័ន្ទលែងស្តាប់អ្វីទាំងអស់ក្រៅពីយំកញ្ជ្រោលគ្រវីគ្រវាត់ និងបោចសក់ខ្លួនឯង។

«ហេតុអី?ហេតុអី?» នាងស្រែកគំហក ស្ទុះទៅវាយតប់ប្តីទាំងកំហឹងពេញទ្រូង។
ភាវីទាញភួយមករុំខ្លួនគេចឈរទៅម្ខាង ដោយលួចញញឹមចំអកឱ្យច័ន្ទ។

ទាំងវិបុល ទាំងកក្កដា និងស័កជួយឃាត់ច័ន្ទ ណាវីឈរសម្លក់អ្នកឈរធ្វើមាសមិនខ្លាចភ្លើងនៅជ្រុងបន្ទប់។
«សមចិត្តនាងហើយមែនទេស្រីអសិរពិស មនុស្សប្រុសមួយគំនរនាងមិនយកបែរជាមកយកបងធីដែលមានប្រពន្ធហើយនេះ»
«ទំពក់មិនទៅព្នៅក៏វាមិនមកដែរណាវី វាអាស្រ័យលើអ្នកណាពូកែប៉ុណ្ណោះ» នាងពេបមាត់និយាយឡកឡាយឱ្យណាវីវិញ ឬកពាមិនដូចពេលចូលធ្វើការដំបូងទេខុសគ្នាដូចមេឃនិងដី។

ធីរ៉ាត់ ដូចហាក់ត្រូវមន្តសណ្តំឫកពាងីងើ មិនដឹងក្បាលកន្ទុយបានតែយកដៃរងពេលដែលច័ន្ទវាយមិនឈប់ប៉ុណ្ណោះ។

«អូនវីជួយបងផង» ភាវីញញឹមបានដៃពេលឮធីរ៉ាត់ហៅឈ្មោះខ្លួនចំពោះមុខប្រពន្ធដូច្នេះ។

ច័ន្ទឮបែបនេះកំហឹងក៏កើនទ្វេដងដូចបន្ទុះភ្នំភ្លើង ឥឡូវនាងភ្ញាក់ខ្លួនហើយ និងបន្ទោសខ្លួនឯងមិនឈប់ដែលទុកចិត្ត និងរាប់អានស្រីមុខពីរម្នាក់នេះដោយមិនដឹងពីគោលបំណងអាក្រក់របស់គេចង់មកបំបែកបំបាក់គ្រួសាររបស់នាងសោះ។

«ចេញទៅអាប្រុសថោកទាប ស្រីពេស្យា! ចង់យកគ្នាណាស់ក៏អញ្ជើញ ចេញពីទីនេះកុំឱ្យខ្ញុំឃើញមុខទៀត»

ច័ន្ទចង្អុលទៅទ្វារដោយមិនមើលមុខបុរសដែលនាងស័្មគ្រស្មោះចងដៃរួមរស់ជាមួយគេ ធីរ៉ាត់ក៏សម្លឹងមើលមុខនាងវិញទាំងក្រសែភ្នែកទទេស្អាតហាក់ដូចមនុស្សមិនស្គាល់គ្នា។

ភាវីរៀបអីវ៉ាន់ខ្លួនឯង និងធីរ៉ាត់ចាកចេញពីផ្ទះនោះទាំងកណ្តាលរាត្រី គ្រាន់តែពួកគេចេញផុតភ្លាម សំឡេងទូរសព្ទរបស់វិបុលក៏រោទ៍ឡើង។ គេចុចទទួលលេខប្លែកដែលតេមក គ្រាន់តែឮអ្នកម្ខាងទៀតនិយាយរួច មុខវិបុលស្លេកដូចឃើញខ្មោច ធ្លាក់ទូរសព្ទលើឥដ្ឋទាំងដៃនៅឆ្កឹងក្បែរត្រចៀក។

«មានរឿងអីបុល?» ច័ន្ទជូតទឹកភ្នែកសួរនាំទាំងងឿងឆ្ងល់។
«អាភូស្លាប់ហើយ…»
«ថាម៉េច!!!» គ្រប់គ្នាស្រែកឡើងព្រមគ្នាទាំងស្លុត ម៉េចនឹងអាចទៅរួច ភូទើបចេញទៅក្រៅល្ងាចមិញនេះតើ។

«ម៉េចក៏បងភូស្លាប់?»
«វាបើកម៉ូតូបញ្ច្រាសផ្លូវត្រូវឡានកុងតឺណឺបុកស្លាប់»
«ចុះម្ចាស់ឡាន ចាប់បានទេ?»
«ចាប់មិនបានទេអាដា អ្នកបើកឡាននោះរត់បាត់ហើយ»
«អាឆ្កួតនោះបើកម៉ូតូបញ្ជ្រាសផ្លូវ វាស្រវឹងឬយ៉ាងម៉េច» ស័កនិយាយទាំងមិនអស់ចិត្ត តែត្រូវវិបុលនិយាយកាត់ទាំងប្រញាប់ប្រញាល់។

«តោះ!យើងប្រញាប់ទៅកន្លែងកើតហេតុទទួលសពវាមកធ្វើបុណ្យ»
ស័កទៅជាមួយវិបុល ដោយឱ្យកក្កដានៅផ្ទះមើលស្រីៗ បើទៅទាំងអស់គ្នាក៏មិនកើតបងច័ន្ទកំពុងកើតទុក្ខរឿងរដ្ឋាស្លាប់ផង និងរឿងបងធីទៀតឱ្យសម្រាកនៅផ្ទះល្អជាង ចំណែកណាវីនៅជាគ្នាជាមួយបងច័ន្ទក៏ល្អកុំឱ្យគាត់គិតច្រើន។

អ្នកទាំងបីអង្គុយចាំដំណឹងពីវិបុលទាំងអន្ទះសា ព្រោះទាក់ទងអត់ចូល តេទៅស័កក៏មិនទទួលទូរសព្ទទៀត ចំណែកច័ន្ទហត់ប៉ុន្មានថ្ងៃជាប់គ្នារឿងបុណ្យសពរដ្ឋាផង នូវមកចួបរឿងស្មុគស្មាញស្មានមិនដល់មុននេះទៀត ធ្វើឱ្យទាំងកម្លាំងកាយនិងកម្លាំងចិត្តខ្សត់ខ្សោយស្ទើរតែដួលទៅហើយ។

«បងច័ន្ទ…បងសម្រាកបន្តិចទៅ កុំគិតច្រើនអី»
ណាវីដែលអង្គុយក្បែរឱបនិយាយលួងលោមច័ន្ទដែលកំពុងអង្គុយយំស្ងាត់ៗ។

«បងមិនអីទេ…វីកុំបារម្ភអី»
ទ្រនិចនាឡិកាប៉ោលបង្វិលឈប់ត្រង់ម៉ោង ២:២៣នាទី… ភ្លើងអំពូលក្នុងផ្ទះក៏រលត់ឆឹប គ្រប់គ្នាភ្ញាក់បន្តិច កក្កដាដែលចិត្តធន់ជាងគេក៏ដើរទៅមើលកុងទ័រភ្លើងនៅខាងក្រៅផ្ទះ។ ច័ន្ទនិងណាវីអង្គុយឱបគ្នាក៏ព្រឺក្បាលសំពោងពេលឮសំឡេងយំល្វើយៗចេញពីបន្ទប់ដេករបស់រដ្ឋា។

«បងច័ន្ទស្តាប់ឮដូចខ្ញុំទេ?»
ណាវីសួរអ្នកម្ខាងទៀតទាំងញ័រមាត់ទទ្រើក រោមដៃរោមជើងដណ្តើមគ្នបះច្រូងច្រាង។

«បើស្តាប់មិនច្រឡំទេ បងឮពីបន្ទប់រដ្ឋា» នាងនិយាយទាំងញ័រមាត់ទទ្រើកដូចគ្នា តាំងពីចួបខ្មោចស្រស់ៗកាលនៅជាមួយពូឌី និងអុីនីតាកាលណោះមក នាងចង់បាក់ស្បាតនឹងរឿងខ្មោចហ្នឹងតែម្តង។

«ពួកយើងឡើងទៅមើលទេបង?»
នាងអង្រួនសួរតិចៗ ព្រោះសំឡេងខ្សឹកខ្សួលពីជាន់លើឮកាន់តែច្បាស់ទៅៗ។

«បងថាចាំកក្កដាសិនទៅ»
អ្នកណាទៅហ៊ានឡើងទៅមើលនោះ បើក្នុងផ្ទះមានតែ៣នាក់ កក្កដាចេញទៅក្រៅបាត់ហើយ នាងក៏នៅជាមួយណាវី ហើយសំឡេងឮយំនោះ បើមិនមែនខ្មោចជាស្អីវិញទៅ។

ណាវីងក់ក្បាលយល់ស្របមិនហ៊ានដើរចេញក្រៅ ខ្លាចជ្រួសគ្នានឹងកក្កដាផង ខ្លាចដើមអំពិលមុខផ្ទះនោះផង។
ចំណែកឯកក្កដាដែលកំពុងបើកកុងទ័រភ្លើងពិនិត្យមើល ពេលឱនមករើសទល់ល្វីសបែរជាមិនឃើញ ទាំងដែលគេទុកនៅជិតជើងមិញសោះ។

«ទៅណាអីចេះ!»

គេឱនមើលក្រោម ដោយមិនចាប់អារម្មណ៍ខាងលើស្រាប់តែមានសក់វែងអន្លាយទម្លាក់ចុះមកបាំងគ្របកុងទ័រភ្លើង។
កក្កដា អេះកញ្ចឹងកខ្វោកៗ ដូចរសើបៗ មានស្អីចាក់ ពេលចាប់មើលបានសក់មួយកញ្ចុំ។

សក់គេនៅលើក្បាល ហើយសក់វែងនេះជារបស់នរណា?

គេងើយក្បាលមើលខាងលើ ដោយលើកពិលក្នុងដៃបញ្ចាំងមើលដែរ តែគេក៏ភ្ញាក់ព្រើតដួលអុកគូទ ធ្វើឱ្យទូរសព្ទជ្រុះពីដៃក្ឌុក សម្លឹងមើលរបស់មានជីវិតដែលតោងជញ្ជាំងជាប់សម្លក់គេមិនដាក់ភ្នែក។
ខ្មោចស្រីបង្វិលកមកក្រោយវារចុះមករកគេ ចំណែកកក្កដាមិនបង្អង់ស្ទុះងើបរត់ចូលទៅក្នុងផ្ទះវិញ។

«ជួយផងខ្មោចលង!»
ស្រីៗវិញឮតែសំឡេងកក្កដាស្រែកពីចម្ងាយក៏ស្ទុះងើបរត់ទៅរកដែរ។

«កើតអីកក្កដា??» នាងសួរទាំងស្លន់ស្លោ។
«ខាងក្រៅមានខ្មោចលងបង» គេតបវិញទាំងដង្ហក់ខ្យល់។
«ខាងក្នុងក៏មានដែរបង…» ណាវីនិយាយទាំងបិទភ្នែកឱបច័ន្ទជាប់ដូចតុកកែ។
«អ្ហា!ថាម៉េច»

ក្រាក!
សំឡេងបើកទ្វារពីជាន់លើ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាដែលឈរញ័រដូចកូនសត្វនៅជាន់ក្រោម ងាកទៅមើលព្រមគ្នា។
សម្រឹបជើងធ្ងន់ៗដើរចុះតាមកាំជណ្តើរមកជាន់ក្រោមមួយៗ ដែលធ្វើឱ្យបេះដូងអ្នកទាំងបីនៅជាន់ក្រោមលោតដូចទូងស្គរទៅហើយ។
ឆ្កែក៏ចាប់ផ្តើមលូឱ្យគ្រលួចដូចដឹងពេលវេលា។

វូស វូស វូ…
មុខទ្វារផ្ទះបិទគ្រាំង! ហាក់មិនអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេចេញពីទីនេះ។
«នមោតស្សៗ ព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃ ជួយកូនចាបកូនព្រាបផង»
ណាវីសូត្រធម៌ញាប់មាត់ ឯដៃក៏ឱបច័ន្ទជាប់មិនរបេះ។
កក្កដារត់ទៅធាក់ទ្វារផងអីផងនៅតែបើកមិនចេញ រីឯសម្រឹបជើងអមនុស្សក៏បន្លឺឡើងកាន់តែជិតបង្កើយ។

«ធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅបង ទ្វារបើកមិនបានទេ?»
«ជួយខ្ញុំផង…»
«សងជីវិតខ្ញុំមក…»
«យកខ្ញុំទៅផង…»
សំឡេងស្រែកល្វើយៗពីគ្រប់ទិសទីក្នុងបរិវេណផ្ទះ ហាក់ដូចបន្លាចពួកគេឱ្យស្លុតស្លុងរន្ធត់មុននឹងផ្តាច់ជីវិត។
គ្រាំង!
ទ្វាររបើក បង្ហាញឱ្យឃើញរូបរាងបុរសម្នាក់ដែលចាកចេញទៅមុននេះត្រឡប់មកវិញ។
«បងធី!!»
ធីរ៉ាត់លើកខ្សែកព្រះដើរចូលមក ពន្លឺពណ៌មាសបាចសាចចេញពីព្រះពុទ្ធអង្គ ធ្វើឱ្យពួកខ្មោចតៃហោងទាំងឡាយខ្លបខ្លាចរលាយបាត់អស់មួយរំពេច។
«អ្ហា!!!»
«យើងប្រញាប់ចេញពីទីនេះទៅ!»
ធីរ៉ាត់ទាញដៃប្រពន្ធរត់ចេញក្រៅ ចំណែកកក្កដាក៏កាន់ដៃណាវីរត់តាមពីក្រោយដែរ ភ្លាមនោះរបស់របរក្នុងផ្ទះធ្លាក់ទង្គិចផូងផាំងហាក់ក្តៅក្រហាយ ដែលធ្វើអីពួកគេមិនបាន។

ធីរ៉ាត់ព្យួរខ្សែកព្រះពុទ្ធអង្គក្នុងឡាន បើកចេញពីទីនោះយ៉ាងលឿន ដោយសារមានវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិជួយឃុំគ្រង ឧបសគ្គដែលបម្រុងកើតមានដោយពួកអមនុស្សបង្កើតឡើងក៏ត្រូវអន្តរធានអស់ធ្វើឱ្យពួកគេចាកចេញពីទីនោះដោយសុវត្ថិភាព។

ក្នុងវត្តវិហារធំ…
អ្នកទាំងអស់គ្នាអង្គុយបត់ជើងថ្វាយបង្គំលោកឪ ដែលកំពុងពែនភ្នែនបិទភ្នែកសមាធិ។
ច័ន្ទដឹងរឿងទាំងអស់ពីមាត់ប្តី ថាគេត្រូវស្នេហ៍ភាវី ដែលលួចដាក់ប្រេងស្នេហ៍ក្នុងកាហ្វេឱ្យគេផឹករាល់ថ្ងៃ ទើបគេប្រព្រឹត្តិខ្លួនខុសឆ្គងចំពោះនាង សំណាងបានលោកតាចៅអធិការវត្ត និមន្តទៅសូត្រមន្តថ្ងៃនោះ ជួយដោះស្នេហ៍ឱ្យគេដោយមិនឱ្យភាវីដឹង ទើបគេធ្វើពុតសម្តែងល្ខោនបន្តធ្វើដូចនៅតែងប់ងល់នឹងនាង ដើម្បីរកលេសចេញពីផ្ទះនោះមកទូលលោកតាឱ្យជួយ។

ចំណែករឿងផ្ទះនោះមានវិញ្ញាណមិនល្អនៅ គេដឹងមុនពេលរដ្ឋាមានរឿងទៅទៀត គាប់ជួនពេលនោះគេបានចួបនឹងអ្នកដឹកអីវ៉ាន់ឱ្យគេកាលរើទៅនៅផ្ទះដំបូងនោះ ពួកគេបានប្រាប់រឿងរូបថតដែលពួកគេបានថតពីផ្ទះនោះ ជាប់រូបខ្មោចប្រុសឈរសម្លក់ពួកគេពីលើផ្ទះ និងមានសាកសពព្យួរកជាច្រើនក្រោមដើមអំពិលនោះទៀតផង មិនប៉ុណ្ណោះពួកគេបានបង្ហាញរូបថតនោះឱ្យធីរ៉ាត់មើលផងដែរ។

គេបម្រុងប្រាប់គ្រប់គ្នាពីរឿងនេះឱ្យឆាប់រើចេញពីទីនោះ ប៉ុន្តែគ្រប់យ៉ាងបែរជាអាក់ខានវិញដោយសារគេត្រូវស្នេហ៍ភាវី ទើបគេមិងមាំងភ្លេចស្អីៗត្រូវនិយាយអស់រលីង ទម្រាំដឹងខ្លួន កូនចៅរបស់គេ២នាក់ត្រូវបាត់បង់ជីវិតទៅហើយ។

ចំណែកភាវីពេលនេះចាកចេញពីធីរ៉ាត់និងច័ន្ទហើយ និងមិនហ៊ានមកឱ្យឃើញមុខទៀតទេ ព្រោះត្រូវធីរ៉ាត់ចាត់ការបោះនាងចេញពីជីវិតរួចរាល់ហើយ។

«ផ្ទះនោះមានវិញ្ញាណម្ចាស់ផ្ទះដើមដាក់បណ្តាសា អ្នកណាក៏ដោយឱ្យតែទៅនៅផ្ទះនោះ ត្រូវតែស្លាប់តៃហោងទាំងអស់»
លោកតាមានសង្ឃដីកាទាំងបិទព្រះនេត្រ។

«ម៉េចក៏សាហាវម្ល៉េះលោកតា!» វិបុលគ្រញែងខ្លួនពេលឮបែបនេះ។
«ម្ចាស់ផ្ទះនោះស្លាប់តៃហោង ទើបបណ្តាសានេះខ្លាំងក្លាដល់ម្លឹង សំណាងហើយពួកញោមចេញពីទីនោះទាន់ កុំអីត្រូវវិញ្ញាណពួកនោះផ្តាច់ជីវិតទៅហើយ មុនញោមទៅរស់នៅ មានគ្រួសារជាច្រើនដែលទៅរស់នៅផ្ទះនោះ ត្រូវស្លាប់ដោយមិនដឹងមូលហេតុឡើយ»

«បើបែបនេះ ពួកខ្ញុំគ្រាន់តែរើចេញពីទីនោះលែងអីហើយមែនទេលោកតា?»
ណាវីសំពះសួរលោកតាទាំងញ័រមាត់ ព្រោះមិនទាន់បាត់ភ័យនៅឡើយ។

«ទោះពួកញោមរើចេញ ក៏វិញ្ញាណទាំងនោះនៅតែអន្ទោលតាមប្រាណពួកញោមជានិច្ច មិនទៅណាដែរ ទាល់តែដោះបណ្តាសានោះបានទើបផុតគ្រោះ»

«អ្វីដែលខ្ញុំមិនយល់ចំពោះកូនចៅរបស់ខ្ញុំ មិនថាជារដ្ឋាឬភូទេ សុទ្ធតែស្លាប់ដោយមិនដឹងមូលហេតុអ៊ីចឹងលោកតា?» ធីរ៉ាត់សួរលោកតាទាំងសោកសៅ។

«បើតាមអាត្មាសមាធិប្រមើលមើលទៅ ញោមស្រីឈ្មោះរដ្ឋាមានរាស្រីស្រុតចុះណាស់ ទើបពួកវិញ្ញាណសម្លាប់នាងមុនគេបង្អស់ ចំណែកញោមភូប្រហែលបានដឹងរឿងរ៉ាវក្នុងផ្ទះនោះ ទើបព្យាយាមចាកចេញពីទីនោះ តែក៏នៅគេចមិនផុត»
គ្រប់គ្នាដកដង្ហើមធំ ទាំងទាល់តម្រិះ។

«អ៊ីចឹងធ្វើយ៉ាងម៉េចទើបអាចដោះបណ្តាសានេះបានទៅលោកតា?»
ច័ន្ទលើកដៃសំពះសួរលោកតាទាំងទុក្ខកង្វល់។

«ម្ចាស់ផ្ទះនោះស្លាប់ទៅទាំងកំហឹងព្យាបាទ ហើយអ្នកត្រូវស្រាយចំណងកំហឹងនេះបានមានតែញោមស្រីប៉ុណ្ណោះ»
គ្រប់គ្នាងាកមកមើលមុខច័ន្ទព្រមគ្នា។

«ខ្ញុំករុណាឬលោកតា?» នាងសួរលោកទាំងងឿងឆ្ងល់។
«ពរញោម ញោមមានចំណងជាមួយម្ចាស់ផ្ទះនោះកាលពីជាតិមុន ដូច្នេះញោមត្រូវតែស្រាយកំហឹងគុំគួនរបស់ម្ចាស់ផ្ទះនោះឱ្យបាន បណ្តាសាគ្រប់យ៉ាងនឹងសាបរលាបដោយឯកឯង»

បន្ទាប់មកលោកតាបានឱ្យច័ន្ទអង្គុយសមាធិបែរមុខទៅរកព្រះពុទ្ធអង្គ នាងមិនដឹងថាខ្លួនជាម្ចាស់ដើមហេតុធ្វើឱ្យម្ចាស់ផ្ទះនោះខឹងសម្បាដោយសាររឿងអ្វីទេ តែនាងនឹងព្យាយាមស្រាយចំណងដែលខ្លួននាងចងនេះឱ្យបាន ដូច្នេះហើយមានតែវិធីមួយនេះប៉ុណ្ណោះទើបអាចដោះស្រាយរឿងរ៉ាវទាំងអស់បាន ទោះនាងត្រូវយកជីវិតខ្លួនឯងទៅប្រថុយក៏ដោយ។

ខ្យល់ត្រជាក់បក់ផាត់ក្បែរកាយរបស់ច័ន្ទ ជុំវិញខ្លួននាងស្ងាត់ជ្រាបហាក់ដូចគ្មានអ្នកណាអង្គុយក្បែរនាងឡើយ រំពេចនោះនាងស្រាប់​តែ​ឮសំឡេងរទេះសេះបរលើផ្លូវ ធ្វើឱ្យនាងត្រូវបើកភ្នែកឡើងសន្សឹមៗ ទិដ្ឋភាពចំពោះមុខធ្វើឱ្យនាងភាំងតែម្តង ផ្ទះមួយខ្នងដែលនាងនៅរាល់ថ្ងៃ ថ្មីស្អាតដូចទើបនឹងសង់ថ្មី សំឡេងសន្ទនានៅក្រោយខ្នងធ្វើឱ្យនាងងាកទៅមើល។

បុរសស្លៀកពាក់ទាហានឈរក្តោបដៃ នារីម្នាក់ដែលឈរបែរខ្នងដាក់នាង ហាក់ដូចនិយាយលាទៅកន្លែងណាមួយ។
ពេលបុរសនោះឡើងរទេះសេះចេញទៅបាត់ នារីម្នាក់នោះបែរក្រោយដើរចូលក្នុងផ្ទះ ធ្វើឱ្យច័ន្ទគាំងស្តីលែងចេញ ព្រោះមុខស្រីម្នាក់នោះដូចនាងបេះបិទ។

“ប៉ែន ជួយរក្សាទុកចិញ្ចៀននេះឱ្យស្រួលផង ហើយកុំឱ្យអ្នកណាដឹង”
មនុស្សស្រីម្នាក់នោះបញ្ជាបាវព្រាវទាំងលឹបល។

“ចា៎សលោកស្រី ” អ្នកបម្រើនោះមានទឹកមុខស្ទាក់ស្ទើរមិនចង់ទទួល តែពេលឃើញមុខប្រាកដប្រជារបស់លោកស្រីដែលឈ្មោះចិន្តា នាងក៏ទទួលទុកហើយចេញពីទីនោះ។

សូម្បីតែស្រីបម្រើឈ្មោះប៉ែននោះ ក៏មានមុខមាត់ដូចម្តាយនាងបេះបិទ គ្រាន់តែម្តាយនាងមានសម្បុរស្រអែមជាងស្រីបម្រើប៉ែននេះបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ ម្តាយនាងសាងផ្នួសបួសជាដូនជីតាំងពីនាងមករស់នៅជាមួយពូឌីម្ល៉េះ នាងក៏មិនដឹងមូលហេតុដែលគាត់បួសដែរ នាងគ្រាន់តែគិតថាម្តាយនាងចាស់ហើយចង់រកធម៌អាថ៌សន្សំបុណ្យប៉ុណ្ណោះ។

គ្រប់យ៉ាងរលាយបាត់បង្ហាញនូវទិដ្ឋភាពថ្មី គឺខាងក្នុងផ្ទះមានពិធីបុណ្យសពដោយតាំងរូបបុរសស្លៀកពាក់ទាហាន ឈ្មោះ វិស័យ ដែលនាងឃើញនៅដាក់តាំងខាងមុខមឈូស។ ហើយអ្វីដែលនាងតក់ស្លុតជាងនោះ នៅពេលយប់យន់មកដល់ នារីដែលឈ្មោះចិន្តាត្រូវជាប្រពន្ធរបស់បុរសទាហាន គេងជាមួយប្រុសម្នាក់ឈ្មោះវិសិទ្ធក្នុងបន្ទប់ធំ ដែលនាងនិងធីរ៉ាត់គេងរាល់ថ្ងៃ។

គ្រាំង!
“បងមិនទាន់ស្លាប់ទេ! ”
“យើងស្លាប់ ទាល់តែនាងឯងនិងអាតិរច្ឆាននេះងាប់កំដរយើង! ”

ផាំង!ផាំង!
ច័ន្ទលើកដៃខ្ទប់មាត់ទាំងស្លុតស្មារតីពេលឃើញបែបនេះ។
បន្ទាប់ពីបាញ់សាហាយស្មន់មួយគូនោះស្លាប់ហើយ វិស័យក៏លើកកាំភ្លើងភ្ជង់ក្បាលខ្លួនឯងព្រមទាំងស្រែកនិយាយដោយកំហឹង ភ្នែកឡើងក្រហមតែត។

“យើងសូមឱ្យឈាមដែលហូរដាបផ្ទះលោកប្រុសនេះ ក្លាយជាបណ្តាសាមរណៈ ឱ្យតែអ្នកណាក៏ដោយដែលឈានជើងចូលមកនៅក្នុងផ្ទះនេះ ត្រូវតែស្លាប់តៃហោងក្លាយជាបរិវាររបស់យើង ហាហា” បន្ទាប់មកគេក៏កេះកៃកាំភ្លើងបាញ់ក្បាលខ្លួនឯងតែម្តង។

ផាំង!!

ពេលដែលវិស័យបាញ់ខ្លួនឯងស្លាប់ សំឡេងនាឡិកាប៉ោលរោទ៍ឡើងពេលទ្រនិចនៅចំម៉ោង ២:២៣នាទីយប់ល្មម។
ច័ន្ទបិទភ្នែកយ៉ាងរហ័សមិនហ៊ានមើលសោកនាដកម្មដែលកើតឡើងនេះ នាងដឹងហើយថាហេតុអីបានជាបុរសនោះមានកំហឹងខ្លាំងក្លាសម្លាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាមិនញញើតដៃបែបនេះ ក៏ព្រោះតែជាតិមុននាងធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ដល់ថ្នាក់សោះ។

«ឃើញទង្វើដ៏ថោកទាបរបស់ខ្លួនឯងហើយមែនទេ?»
សំឡេងដ៏ត្រជាក់ស្រេបដល់ឆ្អឹងរបស់បុរសម្នាក់បន្លឺឡើងក្បែរខ្លួនរបស់ច័ន្ទ។
នាងបើកភ្នែកសន្សឹមៗសម្លឹងទៅមើលបុរសនោះ ដែលពោរពេញដោយឈាមជោកខ្លួន រីឯក្រឡង់ភ្នែកក៏ខ្មៅឃើញតែប្រស្រីភ្នែក។

«នេះជាមូលហេតុដែលលោកសម្លាប់ខ្លួនឯង និងដាក់បណ្តាសាទីនេះ?» នាងសួរដោយសំឡេងនឹងន។
«នាងសមតែស្លាប់ដូចមិត្តរបស់នាងអ៊ីចឹង ប៉ុន្តែធ្វើបែបនោះវាមិនសប្បាយដូចមនុស្សជុំវិញខ្លួននាងងាប់ម្តងមួយៗនោះទេ ហើយអ្វីដែលយើងពេញចិត្តបំផុត គឺពេលដែលនាងទៅឃើញប្តីខ្លួនឯងដេកជាមួយស្រីផ្សេងនៅចំពោះមុខ ហាហា»
គេសើចក្អាកក្អាយយ៉ាងសមចិត្តហាក់ចង់ឱ្យនាងឈឺដូចដែលគេឈឺកាលពីជាតិមុនដែរ តែច័ន្ទបែរជាមើលឃើញថាខ្មោចប្រុសនេះគ្មានក្តីសុខនឹងអ្វីទាំងនេះទេ។

«បើលោកចង់សងសឹកខ្ញុំ ដែលធ្វើឱ្យលោកឈឺចាប់កាលពីជាតិមុន លោកគួរតែមកយកជីវិតខ្ញុំ អ្នកដទៃមិនបានដឹងរឿងអ្វីនោះទេ» នាងនិយាយទាំងខ្សាវៗ។

វិញ្ញាណបុរសនោះហោះមកឈរច្រងោពីមុខនាង ទាំងឈាមដាបមុខសូម្បីរបួសគ្រាប់កាំភ្លើងនៅសៀតផ្កា ក៏នៅមិនរលុបទៅណា ទោះគេក្លាយជាខ្មោចតៃហោងទៅហើយក៏ដោយ។

«នាងចាប់ជាតិជាមនុស្សប៉ុន្មានភពប៉ុន្មានជាតិសោយសុខនឹងប្តីថ្មី ម៉េចនឹងដូចយើងទៅ!!»
គេស្រែកគំហកស្ទើរបែកផ្ទះទាំងកំហឹង។

«ខ្ញុំមិនដឹងថាជាតិមុនខ្ញុំបានប្រព្រឹត្តិខុសអ្វីខ្លះទេ តែរឿងម្យ៉ាងដែលខ្ញុំអាចដឹងបានប្រពន្ធលោកគ្មានបំណងក្បត់លោកទេ»
«កុហក!!! យើងស្លាប់ទៅជាខ្មោចក៏យើងមិនជឿស្រីសាវាដូចជានាងដែរ នាងចិន្តា!»
គេស្រែកគំហកដាក់នាងម្តងទៀតធ្វើឱ្យកញ្ចក់ក្នុងផ្ទះផ្ទុះបែកខ្ទេចហាក់បញ្ជាក់ពីការខឹងសម្បាររបស់វិញ្ញាណមួយនេះ ប៉ុន្តែច័ន្ទនៅតែឈរស្ងៀមមិនកម្រើកហាក់មិនខ្លាចនឹងកម្រោលរបស់បុរសនេះទេ។

«អ៊ីចឹងបើខ្ញុំស្លាប់ លោកអាចដោះលែងអ្នកគ្រប់គ្នាបានទេ?» នាងចរចាបន្តទាំងទទូចអង្វរ។
នាងដឹងថាគេស្រលាញ់ប្រពន្ធរបស់គេណាស់ ទើបធ្វើឱ្យការស្រលាញ់ខ្លាំងទៅជាស្អប់ខ្លាំងយ៉ាងនេះ។

«បើនាងព្រមស្លាប់ជាខ្មោចយាមផ្ទះនេះជាមួយយើង យើងដោះលែងទុកជីវិតឱ្យពួកវា»
ខ្មោចនោះនិយាយឡើងដោយសំឡេងមុតស្រួច។

«បានខ្ញុំព្រម!»
គ្រាន់តែនាងនិយាយមិនទាន់ផុតពីមាត់ផង នាងត្រូវច្របាច់កយ៉ាងណែន ជើងក៏ហើបពីដីសន្សឹមៗ។

«យើងរង់ចាំឱកាសនេះរាប់ឆ្នាំមកហើយ ដែលបានសម្លាប់នាងផ្ទាល់ដៃម្តងទៀត នាងចិន្តា!»
«លោកប្រុសសម្លាប់កូនស្រីខ្ញុំមិនបានទេ»
សម្តីស្រ្តីចំណាស់ម្នាក់បន្លឺឡើងនៅមុខទ្វារផ្ទះ ស្របពេលនោះពន្លឺសភ្លឺចិញ្ចាចជះចេញពីខ្លួនរបស់គាត់ ធ្វើឱ្យខ្មោចទាហាននោះព្រលែងដៃពីករបស់ច័ន្ទលើកដៃមកបាំងភ្នែកហាក់ខ្លាចពន្លឺដ៏ត្រចះនោះ។

«នាងឯងកុំមកចេះនាងប៉ែន! កុំស្មានថាបួសខ្លួនជាដូនជីហើយ អាចជួយជីវិតកូនស្រីខ្លួនឯងបាននោះ»
ច័ន្ទភាំងពេលឮដូច្នេះអ៊ីចឹងមានន័យថាម្តាយនាងចាំជាតិ ទើបបួសដើម្បីជួយអាយុជីវិតនាង។

«នាងខ្ញុំដឹងថា ទោះនិយាយអ្វីទៅក៏លោកប្រុសមិនជឿសម្តីខ្ញុំដែរ ប៉ុន្តែនាងខ្ញុំចង់ឱ្យលោកប្រុសមើលរបស់មួយ»
ម្តាយច័ន្ទបិទភ្នែកដោយលើកដៃប្រណម ចិញ្ចៀនត្បូងទទឹមឆ្លាក់ក្បាលនាគក៏ផុសថ្គោលឡើងមកចំពោះមុខ។

«លោកប្រុសចាំចិញ្ចៀននេះបានទេ?»
បុរសនោះឈោងដៃយកចិញ្ចៀននោះដោយមិនមាត់មិនក។

«លោកស្រីចិន្តាបានប្រគល់វាឱ្យខ្ញុំរក្សាទុកឱ្យគាត់ ព្រោះក្រោយពីពិធីបុណ្យសពរបស់លោកប្រុសបញ្ចប់ លោកស្រីនឹងសម្លាប់ខ្លួនឯង»
«មានន័យថាម៉េច? ពេលនោះយើងឃើញ…»
ម្តាយច័ន្ទនិយាយកាត់។

«ពេលខ្លះ អ្វីដែលលោកប្រុសឃើញ មិនដូចអ្វីដែលលោកប្រុសគិតទេ លោកប្រុសក៏ដឹងថាផ្ទះលោកប្រុសនេះ ជាផ្ទះមរតកដែលគ្រប់គ្នាក្នុងគ្រួសាររបស់លោកចង់បាន មិនថាប្រើវិធីអ្វីក៏ដោយ លោកស្រីគ្រាន់តែជាស្រីធម្មតាម្នាក់ មិនបានកើតចេញពីវណ្ណៈអភិជន គ្រប់គ្នាក្នុងគ្រួសារលោកប្រុស មិនដែលស្រលាញ់ពេញចិត្តលោកស្រីទេ គ្រប់គ្នាសម្តែងការគោរពកោតខ្លាចលោកស្រី ពេលដែលលោកប្រុសនៅជាមួយប៉ុណ្ណោះ តែពេលលោកប្រុសទៅបម្រើទ័ពបាត់ លោកស្រីប្រៀបដូចជាមនុស្សស្រីខ្លួនមួយដែលត្រូវគេមើលងាយធ្វើបាបរាល់ថ្ងៃ»

«នាងឯងកុហកយើង!យើងមិនជឿទេ»
ម្តាយច័ន្ទមិនពោល គាត់គ្រាន់តែលាដៃដាក់ខាងមុខចិញ្ចៀនទទឹមក្នុងដៃខ្មោចវិស័យនោះ ក៏បញ្ចាំងរូបភាពមួយឡើងហាក់ដូចក្នុងនោះលាក់ទុកនូវរឿងរ៉ាវជាច្រើន។

“បងវិស័យ…អូនរាល់ថ្ងៃនឹកបងណាស់ ពេលណាទើបបងត្រឡប់មកវិញ អូនរាល់ថ្ងៃនេះហត់នឿយណាស់ បងប្អូនបងធ្វើបាបអូន មើលងាយអូនថាជាក្អែកចង់នៅទ្រនំហង្ស រៀបការនឹងបងព្រោះមាសប្រាក់ អូនស៊ូខាំមាត់អត់ទ្រាំរាល់ថ្ងៃនេះ ព្រោះអូនស្រលាញ់បង អូនចង់ជំនះគ្រប់យ៉ាងដើម្បីបង មិនចង់ឱ្យបងធ្វើការបម្រើជាតិត្រូវមកខ្វល់ខ្វាយនឹងសមរភូមិក្រោយ អូនដឹងថាការងារបងជាទាហានការពារទឹកដី ជាការងារជីវិតនៅកញ្ចឹងកបើប្រហែសជីវិតនឹងបង់ ទើបអូនមិនដែលប្រាប់បងឱ្យបារម្ភខ្វល់ខ្វាយដោយសារអូនទេ”

ចិន្តា យំរៀបរាប់ទុក្ខសោកទាំងឡាយបណ្តើរអង្អែលចិញ្ចៀនរៀបការ ដែលស្វាមីបំពាក់ឱ្យក្នុងថ្ងៃរៀបការបណ្តើរទាំងទឹកភ្នែកស្រក់សស្រាក់ឥតដាច់ ហាក់ចង់ពោលក្តីទុក្ខសោកទាំងប៉ុន្មាន ឱ្យចិញ្ចៀនសំណព្វជួយរំលែកសេចក្តីហ្មងសៅរបស់នាងខ្លះ។

បុរសនោះឈរសម្លឹងរូបភាពបង្ហាញចំពោះមុខទាំងស្ទាក់ស្ទើរជឿខ្លះ មិនជឿខ្លះ តែច័ន្ទដឹងថាគេចាប់ផ្តើមទោរទន់ចិត្តហើយ។

“ទៅណាប្អូនថ្លៃ? នៅកំដរបងមួយភ្លែតទៅ”
វិសិទ្ធត្រូវជាបងប្រុសវិស័យនិយាយផ្លែផ្កាឱ្យចិន្តា។

“បងមានការអីជាមួយខ្ញុំ? ” នាងសួរទាំងឈរឆ្ងាយហាក់មិនទុកចិត្តបុរសចំពោះមុខ។
“ឈរឆ្ងាយម៉្លេះនិយាយគ្នាមិនកើតទេ រឿងនេះសម្ងាត់ណាស់”
គេនិយាយដោយទឹកមុខប្រាកដប្រជាទើបចិន្តាកាត់ភាពរារែកមកឈរក្បែរ។

“បងបានដំណឹងថាប្រុសតូច មានភរិយាក្រោយនៅជំរុំទ័ព” សម្តីនេះធ្វើឱ្យចិន្តាបើកភ្នែកប៉ិនពងក្ងាន។
“មិនពិតបងវិស័យមិនក្បត់ខ្ញុំទេ! ” នាងតវ៉ាទាំងខូចចិត្ត និងរារែកមិនជឿ។
វិសិទ្ធមិននិយាយច្រើនទាញរូបថតសខ្មៅពីស្រោមសំបុត្រឱ្យនាងមើល ចិន្តាស្រក់ទឹកភ្នែក តក់ៗមើលរូបដែលប្តីនាងឱបថើបស្រីផ្សេង។

នាងគប់រូបថតចោលដើរចេញពីត្រង់នោះទាំងអណ្តឺតអណ្តក់ ដោយមិនឃើញស្នាមញញឹមពិសពុលរបស់បងថ្លៃឡើយ។

«រូបនោះមិនពិតទេ ខ្ញុំមិនដែលមានប្រពន្ធណាក្រៅពីចិន្តាទេ ម៉េចក៏បងប្រុសធ្វើបែបនេះ?»
ខ្មោចវិស័យនិយាយទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។

«លោកសិទ្ធចង់ដណ្តើមលោកស្រីពីលោកប្រុសយូរហើយ ទើបមានបំណងចង់តែសំឡេះលោកប្រុសចេញផុតពីផ្លូវទេ»
វិសិទ្ធនិងវិស័យជាបងប្អូនឪពុកតែមួយម្តាយទីទៃ មិនចម្លែកទេដែលអ្នកជាបងប្រុសចង់កម្ចាត់គេចោល ដោយមិនស្រណោះឈាមបង្កើត ព្រោះវិស័យជាកូនសំណព្វរបស់លោកឪពុកជានិច្ច ស្អីៗក៏វិស័យ ទើបវិសិទ្ធច្រណែនប្អូនប្រុសរហូតមក។

ចិញ្ចៀនទទឹមបង្ហាញរូបភាពបន្ត គ្រប់គ្នាក៏សម្លឹងមើលហេតុការណ៍ដោយមិនព្រិចភ្នែក។

“វិស័យនៅរស់ទេ បើប្អូនថ្លៃព្រមស្តាប់បង្គាប់បម្រើបងថ្លៃម្នាក់នេះ បងនឹងជួយតាមរកវិស័យឱ្យឃើញ”

ដំណឹងវិស័យស្លាប់ ដោយសារពេលប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងកងទ័ពខ្មែរក្រហម ហើយត្រូវទាហានខ្មែរក្រហមលបបាញ់ស្លាប់ បានឮ​សុសសាយមកដល់ភូមិគ្រឹះលោកប្រុស តែនេះគ្រាន់តែជាពាក្យចចាមអារ៉ាមប៉ុណ្ណោះ ហើយអ្វីដែលចម្លែកជាងនោះទៅទៀតសាកសពដែលដឹកមកផ្ទះបូជា ក៏មិនមែនជាសពរបស់ប្តីនាងដែរ ទើបចិន្តាមានជំនឿមុតមាំថាប្តីរបស់ខ្លួនមិនទាន់ស្លាប់ទេ អាចកំពុងលាក់ខ្លួនពីពួកទាហានខ្មែរក្រហមនៅកន្លែងណាមួយ ស្របពេលនោះប្រទេសកំពុងតែវឹកវររឿងខ្មែរក្រហមវាយឈ្នះកងទ័ពលន់នល់ផងនោះ។

ចិន្តាគ្មានជម្រើសទេ ក្នុងផ្ទះនេះដ្បិតតែឈ្មោះវិស័យជាម្ចាស់ តែអ្នកដែលមានសិទ្ធអំណាចជាងគេពេលនេះគឺវិសិទ្ធ នាងដឹងថាបងថ្លៃម្នាក់នេះមានគម្រោងការមិនល្អចង់បំបិទមាត់ប្តីខ្លួន ព្រោះកេរមរតកយូរហើយ ហេតុតែនាងស្រលាញ់ប្តី ចង់ដឹងដំណឹងប្តី បើនាងបាននៅក្បែរខ្លួនបងថ្លៃក៏នាងអាចដឹងពីបំណងមិនល្អរបស់គាត់លើប្តីខ្លួនជាអ្វីដែរ ទើបនាងសុខចិត្តលះបង់ខ្លួនឯង ដោយមិនខ្លាចញាតិផៅតិះដៀលជាស្រីក្បត់ប្តី។

“បងថ្លៃប្រាប់ថាជួយរកដំណឹងបងវិស័យដល់ណាហើយ?”
នាងសួរទាំងអន្ទះសាច្រើនថ្ងៃហើយដូចមិនឃើញគាត់រកដំណឹងអីសោះ ក្រៅពីផឹកស៊ីសប្បាយនឹងទ្រព្យសម្បត្តិត្រកូល លោកប្រុស។

“អ្នកស៊ើបកំពុងស្វះស្វែងរកហើយ តែយប់នេះកុំភ្លេចទៅបន្ទប់បង”
និយាយរួចគេក៏ដើរចេញបាត់ ទុកឱ្យចិន្តាមានទឹកមុខជូរចត់ដូចលេបថ្នាំល្វីង។

រឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងរបស់ចិន្តាកាលពីជាតិមុនត្រូវបានបង្ហាញឡើងជាបន្តបន្ទាប់តាំងពីដើមរហូតដល់យប់ថ្ងៃអវសានរបស់នាងមកដល់ ពេលប្តីដែលខ្លួនស័្មគ្រស្មោះស្រលាញ់អស់ពីដួងចិត្ត ត្រឡប់មកវិញដោយការយល់ច្រឡំខុសចំពោះនាង ប្រហារជីវិតនាងនឹងគ្រាប់កាំភ្លើង ដោយនាងមិនទាន់បានអធិប្បាយអ្វីសោះ។

ពេលគ្រប់យ៉ាងបង្ហាញចប់ ចិញ្ចៀនត្បូងទទឹមក៏ប្រេះបែករលាយបាត់ទៅក្នុងខ្យល់ ហាក់ដូចជាការនាំសាររបស់ខ្លួនត្រូវបានបញ្ចប់ហើយ។

ខ្មោចវិស័យអុកជង្គង់លើឥដ្ឋដោយអារម្មណ៍ដឹងខុស និងសោកស្តាយ ពេលដឹងថាអ្នកយល់ច្រឡំខុសលើភរិយារហូតមក។

យប់មួយដែលគេយាមនៅជំរុំប្រចាំការខ្លាចកងទ័ពខ្មែរក្រហមវាយឆ្មក់ ស្រាប់តែមានជនអនាមិកម្នាក់ឱ្យដំណឹងថាប្រពន្ធគេមានសហាយនាំដេកដល់ក្នុងផ្ទះរាល់ពេលដែលគេមិននៅ ធ្វើឱ្យគេផ្ទុះកំហឹង ដល់ថ្នាក់រៀបចំគម្រោងក្លែងក្លាយដោយឱ្យគេនាំដំណឹងទៅអ្នកផ្ទះថាខ្លួនបានស្លាប់ដោយសារមានអ្នកលបបាញ់ ដើម្បីគេបានត្រឡប់ទៅវិញដោយគ្មានអ្នកណាសង្ស័យចាប់ប្រពន្ធដែលលួចផិតក្បត់គេដោយផ្ទាល់ដៃ ដោយភាពមោហៈ និងងងឹតងងុលមិនបានពិចារណាអ្វីទាំងអស់។

ការពិតបងប្រុសលេងល្បិចបែបនេះ ចង់ធ្វើឱ្យគេខឹងក្អួតឈាមស្លាប់ តែគាត់បែរជាគិតខុសផែនការបន្តិច ព្រោះគេត្រឡប់ទៅទាំងទោសៈបាញ់សម្លាប់ទាំងគាត់ដែរ។

«ហេតុអី? ខ្ញុំហ៊ានលើកដៃសម្លាប់នាង ទាំងនាងគ្មានកំហុសបែបនេះ» គេនិយាយទាំងទឹកភ្នែករលីងរលោង។
«នាងមិនខឹងនឹងលោកទេ» ច័ន្ទដើរមកលោតជង្គង់ទល់មុខនិយាយទៅកាន់គេដោយទន់ភ្លន់។
ខ្មោចវិស័យងើបសម្លឹងមុខមនុស្សស្រីដែលមានមុខដូចប្រពន្ធគេបេះបិទ ទាំងទឹកភ្នែកក្រហមឆ្អៅ។

«បងខុសហើយចិន្តា បងខុសហើយរាប់ឆ្នាំមកនេះ បងនៅទីនេះចងកំហឹងព្យាបាទ រង់ចាំអូនមកសងជីវិតឱ្យបងវិញ ប៉ុន្មានអ្នកហើយដែលបងសម្លាប់ធ្វើជាខ្មោចកំដរបង បងដឹងបងសាងបាបច្រើនណាស់ បងដឹងថាថ្ងៃនេះបងត្រូវតែសងកម្មដល់ម្ចាស់កម្មពៀរទាំងនោះវិញ តែបងមិនខ្លាចទេ អ្វីដែលបងចង់បានពេលនេះ ទោះអូនជាចិន្តាចាប់ជាតិ ឬក៏មិនមែនក៏ដោយ បងចង់សុំតែម្យ៉ាងពីអូនប៉ុណ្ណោះ អូនអហោសិកម្មឱ្យបងផងបានទេ?»
គេឱនក្បាលដល់ដីហាក់ចង់សុំទោសនាងពីកំហុសដ៏ធំដែលគេបានធ្វើ ដោយមិនបានដឹងថាពេលនាងរៀបការជាប្រពន្ធគេរងទុក្ខវេទនាប៉ុនណា។

«ខ្ញុំអហោសិកម្មឱ្យលោក លោកទៅឱ្យស្ងប់ចុះ» នាងនិយាយដោយស្នាមញញឹមទៅកាន់បុរសចំពោះមុខ។

រំពេចនោះព្រលឹងខ្មោចជាច្រើនដែលត្រូវព្រលឹងវិស័យឃុំទុក ត្រូវបានដោះលែងឱ្យមានសេរីភាពគ្រប់គ្នា សូម្បីតែព្រលឹងរដ្ឋា និង ភូ ក៏ត្រូវបានដោះលែង និងមកលានាងជាលើកចុងក្រោយដែរ។

ព្រលឹងវិស័យរលាយទៅក្នុងខ្យល់បន្តិចម្តងៗទាំងស្នាមញញឹម អស់នូវកំហឹង អស់នូវការគុំ គួនព្យាបាទ មានតែសេចក្តីសុខផ្លូវចិត្តដែលរលាយបាត់ទៅតាមគេប៉ុណ្ណោះ។
បណ្តាសាមរណៈត្រូវសាបរលាប ចាប់ពីពេលនោះមកផ្ទះនៅកាច់ជ្រុងផ្លូវគ្មានពាក្យចចាមអារ៉ាមថាមានខ្មោចលងនិងមានមនុស្សស្លាប់តៃហោងទៀតទេ…

២ឆ្នាំក្រោយមក…
ក្រោយពីគ្រប់យ៉ាងបានបញ្ចប់ហើយ ពួកគេបានរើចេញពីផ្ទះនោះមកនៅកន្លែងផ្សេង ទោះបីជាវាលែងអីហើយក៏ដោយ តែអារម្មណ៍របស់ពួកគេនៅដិតដាមជាប់ហេតុការណ៍ទាំងអស់នោះជានិច្ច ទើបការរើចេញជាជម្រើសដ៏ល្អសម្រាប់ពួកគេ។
ចំណែកឯច័ន្ទវិញ នាងបង្កើតបានកូនប្រុសម្នាក់មានអាយុ១ខួបហើយ ហើយពេលនេះពួកគេកំពុងធ្វើដំណើរទៅស្រុកលេងម្តាយរបស់ច័ន្ទ។
«កូនដេកលក់ហើយ?» ធីរ៉ាត់ចូលក្នុងឡានវិញ ពេលដែលទិញអីវ៉ាន់សម្រាប់យកជូនម្តាយក្មេករួចរាល់។
«បៅឆ្អែតគេងលក់ហើយ» នាងអង្អែលក្បាលកូនប្រុស ដែលមានស្នាមដៅតូចមួយត្រង់សៀតផ្កាយ៉ាងថ្នាក់ថ្នម។

«ច័ន្ទមិនខឹងបងរឿងនោះទេមែនទេ?»
ទោះជាកន្លងទៅ២ឆ្នាំហើយក៏ដោយ ធីរ៉ាត់នៅតែមានអារម្មណ៍ដឹងខុសចំពោះប្រពន្ធ ទោះបីវាកើតឡើងអចេតនាក៏ដោយ រឹតតែនាងមិនមាត់ មិនស្តីបន្ទោស គេរឹតតែរអៀសចិត្ត។

«រឿងកន្លងហួសហើយ បងរំឭកវាធ្វើអី សំខាន់ពេលនេះបងស្រលាញ់អូន ស្រលាញ់កូន មិនធ្វើខុសម្តងទៀតគឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អូនហើយ» នាងនិយាយទាំងស្នាមញញឹមកក់ក្តៅទៅកាន់ប្តី។

«បងមិនខុសម្តងទៀតទេ បងសន្យា»

ធីរ៉ាត់ក្តោបដៃប្រពន្ធយ៉ាងថ្នាក់ថ្នមហើយក៏បញ្ជារថយន្តចេញពីកន្លែងហាងនោះ ទៅកាន់វិថីសុភមង្គលរបស់ពួកគេ ដោយគ្មានរឿងរ៉ាវពីអតីតកាលមកឡូកឡំឱ្យល្អក់កករទៀត៕

ឡានក្រុងដឹកអ្នកដំណើរពី សេអ៊ូល ទៅកាន់ ប៊ូសាន កំពុងតែរត់នៅលើផ្លូវថ្នល់កៅស៊ូរលោងស្អាតយ៉ាងលឿន ក្នុងអាកាសធាតុក្ដៅនារដូវក្ដៅ ក្នុងប្រទេសកូរ៉េ ។ វ៉ាអាន គេជាអ្នកនិពន្ធសៀវភៅប្រលោមលោកល្បីបំផុតប្រចាំឆ្នាំ ដែលទើបនឹងប្រឡងបានពានមាសពីកម្មវិធីប្រឡងក្នុងប្រទេស ហើយក៏កំពុងតែតែងនិពន្ធត្រៀមស្នាដៃទៅប្រកួតបន្តទៅប្រទេសចិន ប៉ុន្តែគេត្រូវរំខានដោយភាពអ៊ូអរដែលនៅជុំវិញខ្លួនកាលនៅក្រុង សេអ៊ូល ទើបសម្រេចចិត្តផ្លាស់ប្តូរលំនៅដ្ឋានមករស់នៅ ប៊ូសាន វិញដើម្បីរកភាពស្ងប់ស្ងាត់ឱ្យខួរក្បាល តាក់តែងនិពន្ធប្រលោមលោកឱ្យបានល្អបំផុត។

_ ផ្ទះជួលក្នុងតំបន់ស្ងាត់មួយ វ៉ាអាន លើកវ៉ាលីចុះពីលើឡានក្រុងភ្លាម ស្រាប់តែមានកែវភ្នែកជាច្រើនគូរសម្លឹងមើលទៅមុខមាត់ រូបរាង របស់គេព្រោះតែរូបរាងសង្ហារកំពុងស្ពាយកាបូបមួយនៅនឹងដៃផងនោះ មើលទៅឡូយសង្ហារមិនសមជាអ្នកនិពន្ធនោះទេ សមជាតារាច្រើនជាង។ វ៉ាអាន មិនបានខ្វល់ខ្វាយនឹងភ្នែកញាតិជិតខាងសម្លឹងមើលមកគេនោះឡើយ ព្រោះគេកំពុងតែជក់ចិត្តសម្លឹងមើលផ្ទះជួលដែលខ្លួនបានឃើញតាមប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គម គឺមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ណាស់ តែពេលបានមកឃើញពិត គឺរឹតតែស្ងាត់ថែមមួយកម្រិតទៀត។

ក្រាក វ៉ាអាន បើកទ្វាររបងចូលទៅក្នុងផ្ទះតូចល្មមនោះ ដែលវាមានពីរជាន់ ហើយបន្ទប់សម្រាកប្រហែលជានៅជាន់ខាងលើ គេចាប់សម្លឹងមើលជុំវិញផ្ទះដោយកែវភ្នែកទាំងគូរយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ជើងមាំៗឈានជំហានមួយៗតិចៗ ហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ញញើតនឹងបរិយាកាសស្ងាត់ចម្លែកខ្លាំងពេក។ “ហ្អា…ស្ងាត់មែន ស្ងាត់ឡើងព្រឺសម្បុរ” វ៉ាអាន រអ៊ូរង៉ូវតែម្នាក់ឯងជាមួយនឹងភាពស្ងប់ស្ងាត់តាមបរិវេណផ្ទះ។ នាយសង្ហារបន្តចូលទៅក្នុងផ្ទះទៀត ពេលចូលទៅដល់សភាពក្នុងផ្ទះក៏ល្អរៀបរយ មិនរញ៉េរញ៉ៃនិងស្អាតគ្មានសូម្បីតែធូលីដីឱ្យឆួលក្លិន។

“ស្ងប់ក្រៅស្អាតក្នុង ជាឋានសួគ៌របស់អ្នកនិពន្ធពិតមែនហើយ” វ៉ាអាន ញញឹមសប្បាយចិត្តជាមួយនឹងអ្វីដែលគេបានចួបនៅក្នុងថ្ងៃនេះ គឺភាពស្ងប់ស្ងាត់ បរិវេណផ្ទះដែលមិនអ៊ូអរ ជាពិសេសគឺខាងក្នុងផ្ទះស្អាតមានផាសុកភាព ដែលផ្ដល់ផលល្អដល់សុខភាពនឹងការងាររបស់គេ។

ម៉ោង១២យប់
វ៉ាអាន ស្លៀកកន្សែងប្របេះៗដើរចេញពីក្នុងបន្ទប់ទឹក ទាំងដៃកំពុងតែជូតសក់សើមៗឱ្យស្ងួត។ វ៉ាអាន មានទម្លាប់គេងពីក្បាលព្រលប់ ហើយក្រោកឡើងងូតទឹកនៅម៉ោង១២យប់រាល់ថ្ងៃ ព្រោះដើម្បីយកពេលវេលាស្ងាត់និពន្ធបញ្ចូលអារម្មណ៍ឱ្យបានល្អ ជាមួយនឹងសាច់រឿងរបស់គេ។

វ៉ូស វ៉ូស វ៉ូ…
សំឡេងឆ្កែលូបន្លឺឡើងគ្រលួច ស្ដាប់ហើយព្រឺរោមខ្ញាកៗ គេមានអារម្មណ៍ថាផ្អើលស្រៀវឆ្អឹងខ្នងតែម្ដង ដោយសារកាលនៅ សេអ៊ូល មិនដែលបានឮនោះទេ។
“អាឆ្កែចម្កួត លូធ្វើអីកណ្ដាលយប់អ៊ីចឹង?” នាយសង្ហារជេរឆ្កែតិចៗម្នាក់ឯងក្នុងបន្ទប់ស្ងាត់ជ្រងំគ្មានសំឡេងរំខានអ្វីទាំងអស់។ វ៉ាអាន ទាញអាវយឺតពណ៌សមួយនឹងខោជើងខ្លីយកមកស្លៀកពាក់ បន្ទាប់មកក៏អង្គុយចុះលើកៅអីលើកប៊ិកលើកសៀវភៅមក ហើយដកដង្ហើមប្រមូលសមាធិនិពន្ធរឿងប្រលោមលោក ដើម្បីការប្រកួតដែលជិតនឹងមកដល់នាពេលខាងមុខ។ សំឡេងឆ្កែលូបានស្ងាត់ទោះបីជាម៉ោងមិនទាន់ផុត១២ក៏ដោយ ធ្វើឱ្យនាយសង្ហារញញឹមជាប់ដោយអារម្មណ៍ស្រស់ថ្លា នឹងគិតចេញសាច់រឿងមកយ៉ាងច្រើនមិនគួរឱ្យជឿ ប៉ុន្តែនៅពេលកំពុងតែសរសេរៗបានបន្តិច ក៏មានសំឡេងក្មេងស្រីយំល្ហៀងៗកាត់តាមប្រឡោះណាមកក៏មិនដឹងចូលក្នុងត្រចៀកគេ…
“ហិហិហី…ហិហិហី…”
ងឺត…ង៉ត…ងឺត…ង៉ត…
មានទាំងសំឡេងក្មេងស្រីយំ មានទាំងសំឡេងកៅអីងឺតង៉តៗស្ដាប់ហើយព្រឺរោមខ្ញាកៗម្ដងទៀត ធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ដែលល្អៗដើម្បីតែងនិពន្ធត្រូវរត់ចេញពីខ្លួននាយកំលោះបាត់អស់ នាយសង្ហារទម្លាក់ប៊ិកទម្លាក់សៀវភៅចុះក្រោកឈរបិទភ្លើងអំពូលធំដែលភ្លឺចាចនោះឱ្យងងឹត ហើយបើកកូនអំពូលតូចក្បែរក្បាលដំណេកវិញ គេឈប់និពន្ធអីទៀតហើយចូលដេកវិញល្អជាង តែមិនទាន់អាចដេកបានទេ ព្រោះបង្អួចនៅបើកចំហរ ទើបគេត្រូវដើរលបៗទៅបិទបង្អួចសិន។ វ៉ាអាន ឈានជើងលើរនាបក្ដារយឺតៗហាក់ដូចជាខ្លាចមិនហ៊ានចូលក្បែរបង្អួចសោះ ទោះបីជាពេលនេះគេធំពេញវ័យតែគេក៏ខ្លាចខ្មោចដែរ។ រនាបឮសំឡេង
ង៉តៗ…
តាមជំហានជើងដើរយឺតៗរបស់គេ នាយដកដង្ហើមញាប់ៗលេបទឹកមាត់ក្អឹកៗ កែវភ្នែកក្រឡេកក្រឡាប់ ហាក់ដូចជាសង្កេតមើលជុំវិញដោយប្រុងប្រយ័ត្នជាទីបំផុតមុននឹងលូកដៃទៅដល់បង្អួចរួចទាញបិទ។
ក្រឹប
“ហូ…” នាយបន្ធូរខ្យល់ចេញពីក្នុងពោះមកក្រៅវិញឱ្យបានធូរស្រាលបន្តិច មុននេះខំប្រឹងទប់សឹងតែណែនទ្រូងស្លាប់ទៅហើយ។ បិទបង្អួចរួចហើយក៏បែរខ្នងដើរមករកគ្រែវិញដើម្បីដេកតែ…
តុ តុ តុ
សំឡេងគោះទ្វារពីក្រៅបន្ទប់មក ធ្វើឱ្យគេត្រូវបើកភ្នែកធំៗឈរស្រឡាំងកាំងមិនកម្រើក ទ្វារបន្ទប់មានអ្នកគោះ ទាំងដែលបន្ទប់នៅជាន់លើ ហេតុអ្វីទ្វាររបងគ្មានអ្នកចុចកណ្ដឹង? យប់ម៉ោង១២ហើយអ្នកណាមករកគេ? គេទើបតែផ្លាស់មកនៅតើអ្នកណាចង់ចួបទាំងកណ្តាលយប់?
រវល់តែគិតច្រើនមិនបើកទ្វារ សំឡេងគោះក៏ឮជាថ្មីម្ដងទៀត។
តុ តុ តុ
នាយសង្ហារខំប្រឹងដើរទាំងប្រមូលអារម្មណ៍ឱ្យមូលសារជាថ្មីដើម្បីបើកទ្វារ គេក៏ចង់ដឹងដែរថាអ្នកគោះទ្វារបន្ទប់ទាំងកណ្តាលយប់នេះជាអ្នកណា។
ក្រាក…
ទ្វារបន្ទប់របស់ វ៉ាអាន បានបើកគេក៏បានឃើញតាចាស់ម្នាក់មុខមាត់ស្លេកស្លាំងដូចជាគ្មានឈាម សាច់ឡើងជ្រីវជ្រួញអស់ កំពុងតែឈរហុចប៊ិកមួយដើមឱ្យគេ។
“លោកតាជាអ្នកណា?” នាយកំលោះមិនទាន់ទទួលប៊ិកទេតែសួរនាំគាត់សិន គេរកតែគិតក៏មិនចេញថាមនុស្សចាស់របៀបនេះចូលមកដល់ក្នុងផ្ទះរបស់គេដោយរបៀបណា បើមិនចុចកណ្ដឹងផ្ទះផង ហើយបើអ៊ីចឹងគាត់ផ្លោះរបងឬ?តើអាចទៅរួចដែរទេ?
“ខ្ញុំ…ជា…អ្នក…ជិត…ខាង” គាត់និយាយបង្អូសសំឡេងវែងៗស្រាលៗ បែកខ្ទរៗ ស្ដាប់ហើយចង់ព្រឺសម្បុរខ្ញាកៗ។
“ហើយលោកតាចូលមកផ្ទះខ្ញុំតាមណា ម៉េចក៏គ្មានសំឡេងកណ្តឹងផ្ទះរោទ៍ លោកតាជាចោរទេដឹង??” វ៉ាអាន ចាប់ផ្តើមលែងខ្លាចទៅជាក្ដៅក្រហាយទើបសម្លុតសួរនាំគាត់ គេក៏មិនចូលចិត្តមនុស្សណាលួចចូលផ្ទះគេដោយគ្មានការអនុញ្ញាតនោះដែរ ទោះបីជាចាស់តែបើធ្វើបែបនេះក៏មិនទុកដែរ។
“កុំ…សួរ…យកប៊ិកនេះទៅ…” គាត់មិនឆ្លើយតបតែហុចប៊ិកនោះមកទៀត ទើបនាយកំលោះប្រុងវាសចោលតែចៃដន្យវាក៏ជ្រុះក្ដុកទៅលើឥដ្ឋមុន ទើបធ្វើឱ្យគេត្រូវតាមមើលបន្តិច ពេលងាកមកវិញក៏បាត់លោកតានោះទៅហើយ។
“បាត់ទៅណាហើយអ៊ីចេះ?” នាយខំប្រឹងសម្លឹងតាមរកតាចាស់ម្នាក់នោះតែរកមិនឃើញ បែរជាមកឮសំឡេងចម្លែកវិញ។
ហិ ហិ ហិ
សំឡេងក្មេងស្រីសើចបែបគួរឱ្យខ្លាចញញើត បណ្ដាលឱ្យគេខ្លាចរអាខ្លាំងណាស់ ក៏ឆាប់បិទទ្វារវិញចូលដេកតែម្ដង។

យប់ម៉ោង១២រាត្រីទី២
វ៉ាអាន កំពុងតែឈ្ងោកសរសេរប្រលោមលោកយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ គេកំពុងតែមានអារម្មណ៍ល្អផង ស្រាប់តែមានសំឡេងគោះទ្វារទៀតហើយ។
តុ តុ
“ម៉ោង ១២!!” មុនពេលទៅបើកទ្វារអ្នកកំលោះមើលម៉ោងសិន ក៏ឃើញថាម៉ោង ១២ ទៀតហើយ។
តុ តុ
សំឡេងគោះទ្វារឮម្ដងទៀតដដែល ធ្វើឱ្យគេក៏តាំងចិត្តតាំងអារម្មណ៍ក្រោកឡើង ដើរទៅក្បែរទ្វារមុននឹងនិយាយ។
“អ្នកណាហ្នឹង?” គេមិនស្រួលអារម្មណ៍សោះ រាងកាយដូចជាត្រជាក់ស្រេងតែម្តង ហើយក៏កាន់តែត្រជាក់ខ្លាំងលើសដើមពេលឮចម្លើយអ្នកម្ខាងទៀតតប។
“ខ្ញុំយកប៊ិកមកឱ្យ” លោកតានោះមិនត្រឹមតែនិយាយទេ គាត់ក៏បានបើកទ្វារបង្ហាញរូបរាងពេលនិយាយចប់ផងដែរ។

ក្រាក…
“ប៊ិក!!” គាត់ហុចប៊ិកឱ្យគេ ប៉ុន្តែគេមិនទទួលឡើយ គេក៏បានស្ដីឱ្យគាត់វិញ។
“លោកតាចូលក្នុងផ្ទះខ្ញុំតាមណា?អ្នកណាអនុញ្ញាត…ខ្ញុំប្ដឹងប៉ូលិសសិន” គេមិនលេងសើចទេ គាត់ចូលមកពីរដងហើយ ប្រាកដជាបំណងមិនល្អទេ ទើបគេក៏ងាកខ្លួនទៅរកទូរសព្ទដើម្បីប្ដឹង តែគ្រាន់តែងាកមុខមួយពព្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ពេលបែរមកវិញបាត់គាត់ទៀតហើយ។
“លោកតា!” គេឆ្ងល់ណាស់បាត់លឿនម្លេះ?គេមិនយល់សោះ គាត់ដូចជាខ្មោចមិនមែនមនុស្សយ៉ាងអ៊ីចឹង។
“ហ្អើយ…ខាតពេល” គេខ្ជិលគិតច្រើននាំតែខ្លាចអត់ប្រយោជន៍ បើខ្មោចមែនប្រហែលជាមិនរត់ទេ ទាល់តែជាចោរបានរត់ ព្រោះខ្លាចគេប្ដឹងនោះអី។
ផឹប
“ហ្អើយ…” អ្នកនិពន្ធកំលោះអង្គុយលើកៅអីតែងនិពន្ធរបស់ខ្លួនវិញ ដើម្បីនិពន្ធដូចរាល់ដងដែលធ្លាប់ធ្វើ នឹងប្រើប្រាស់ប៊ិកដដែលផងដែរ ប៉ុន្តែរំពេចនោះស្រាប់តែ…
“ហិហិ…” សំឡេងក្មេងស្រីយំ យំយ៉ាងកម្សត់ ឆ្លងចេញមកពីក្រៅបង្អួច។
“ក្មេង…យំ??” គេតាំងសតិឡើង រួចព្យាយាមបើកបង្អួចដើម្បីរកមើលម្ចាស់សំឡេង។

ក្រាក…
ស្ងាត់គ្មានសំឡេងមនុស្សអីទាំងអស់ គ្រប់យ៉ាងគឺស្ងាត់បែបជាពេលរាត្រី ប៉ុន្តែភ្លាមនោះពេលគេងាកមើលនាឡិកា ក៏បានឃើញថាវាដើរដល់ម៉ោង ១ ផុតម៉ោង ១២ ហើយ ធ្វើឱ្យគេក៏ត្រូវប្រញាប់អង្គុយនិពន្ធវិញ ខ្លាចហួសម៉ោងខាតពេលវេលាទទេ តែចៃដន្យអីគេស្រវ៉ាប៊ិកខ្លួនឯងខុស ទៅទាញបានប៊ិកដែលលោកតានោះឱ្យ ពេលយកមកសរសេរ ប៊ិកនោះក៏ស្រាប់តែហូរចេញមកសុទ្ធតែឈាម។
“ហ៊ើយ…”

ក្ដុក
គេបោះប៊ិកនោះចោលទៅលើក្ដារព្រោះតែខ្លាច ប៉ុន្តែពេលប៊ិកធ្លាក់ដល់ក្ដារវាក៏ក្លាយទៅជាប៊ិកធម្មតាមួយទៅវិញ ធ្វើឱ្យគេដកដង្ហើមបន្ធូរអារម្មណ៍ ព្រោះនឹកគិតថាខ្លួនស្រវាំងភ្នែកប៉ុណ្ណោះ។
“ពុទ្ធោអើយ…” ទីបំផុតអារម្មណ៍និពន្ធក៏អស់ មានតែត្រូវចូលដេកទៀតហើយ។

ម៉ោង ១២ យប់រាត្រីទី៣
រាត្រីយប់ជ្រៅម៉ោង ១២ សម្រាប់អ្នកដទៃគឺគេខ្លាចណាស់ នាំគ្នាចូលគេងស្ងាត់ជ្រងំ ខុសប្លែកតែអ្នកនិពន្ធដូចជា វ៉ាអាន ដែលកំពុងតែអង្គុយនិពន្ធងុកៗម្នាក់ឯង។

ក្ដុក
សំឡេងប៊ិកជ្រុះទៅលើរនាបផ្ទះមួយនេះ នាំឱ្យអ្នកនិពន្ធដែលកំពុងតែសរសេរនោះ ត្រូវងាកមុខមកតាមមើល ក៏ប្រទះឃើញថាវាជ្រុះក្បែរជើង ទើបប្រញាប់ចូលទៅរើសវាយកមក ប៉ុន្តែមិនទាន់បានលូកដៃទៅដល់ផង ប៊ិកនោះក៏បាត់ស្រមោលឈឹង។
“អេហ៍…មុននេះឃើញនៅត្រង់នេះសោះ” គេចាប់ផ្ដើមស្លេកមុខពេលបាត់ប៊ិក ប៉ុន្តែមិនមែនខ្លាចគ្មានអីសរសេរនោះទេ ព្រោះថាប៊ិកនេះជាប៊ិកចម្លែក ប៊ិកដែលលោកតានោះយកមកឱ្យ បើសិនជាវាចេះបាត់ខ្លួនបែបនេះ គេខ្លាចថាវាជារបស់ជាប់អាថ៍កំបាំង។

ឈឹប
កំពុងតែបាត់ប៊ិកផង ភ័យផង ស្រាប់តែភ្លើងក្នុងបន្ទប់រលត់ទៀត មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងមានសំឡេងលោកតាម្នាក់ស្រែកឡើងខ្ទរពេញត្រចៀករបស់គេទៀតផង។
“ជួយផង…ជួយផង…” សំឡេងចាស់រញ័រ បែកខ្ទរសាយៗគួរឱ្យខ្លាច ផ្សុំជាមួយភាពងងឹតទៀត ធ្វើឱ្យអ្នកស្ដាប់ខ្លាចឡើងទាល់តែត្រូវលើកដៃខ្ទប់ត្រចៀក។
“ទេ…ខ្ញុំមិនឮអីទាំងអស់!!”
“ហិហិ…” ផុតពីសំឡេងតាចាស់ ក៏មានសំឡេងក្មេងស្រីម្នាក់ឮចេញមក ធ្វើឱ្យអ្នកស្ដាប់កាន់តែខ្លាច និងរហ័សបើកទ្វារបង្អួចខ្លួនចំហរ ព្រោះចង់ស្រែកឱ្យគេជួយ ប៉ុន្តែពេលបើកទ្វារបង្អួចនោះភ្លាម អ្វីដែលគេបានចួបប្រទះគឺលោកតាម្នាក់នោះ។
“ហ៊ើយ…” អ្នកកំលោះស្រែកអស់សំឡេង ថយខ្លួនចេញទៅឆ្ងាយពីបង្អួច ព្រោះពេលនេះលែងជាបង្អួចហើយ ប៉ុន្តែក្លាយជានៅក្នុងបរិវេណបន្ទប់មួយទៀតទៅវិញ បន្ទប់ដែលពោរពេញទៅដោយឈាម និងមានក្លិនស្អុយឆួលមកដូចជាសាកសព។
“ឯង…ជួយផង…” លោកតាម្នាក់នោះដដែលគាត់បង្ហាញរូបរាងឱ្យគេឃើញ ប៉ុន្តែអ្វីដែលខុសប្រក្រតីនោះគឺមុខមាត់គាត់។ ពេលនេះលែងស្អាតដូចមនុស្សហើយ គឺកំពុងតែប្រឡាក់ពោរពេញទៅដោយឈាម ជោកជាំទៅដោយស្នាមចាក់ទម្លុះស្បែកគួរឱ្យខ្លាចញញើត។
“ចេញទៅ…” វ៉ាអាន លើកដៃបិទភ្នែកដេញលោកតានោះចេញ ស្របពេលគាត់លោមុខប្រឡាក់ឈាមរបស់គាត់ទៅក្បែរគេ ល្មមពេលនាឡិកាលោតផុតម៉ោង ១២។

តឹង
នាឡិកាលោតម៉ោង ១ ត្រឹម ភ្លើងក៏ភ្លឺឡើងមកវិញ លោកតានោះក៏បាត់ ប៉ុន្តែអ្នកដែលកំពុងតែខ្លាចនោះ ពេលនេះនៅមិនទាន់បើកភ្នែកនៅឡើយទេ។ ទាល់តែគេមានអារម្មណ៍ដឹងទៅដល់ពន្លឺភ្លើងក្នុងបន្ទប់ ទើបគេបើកភ្នែកឡើងមកវិញ ហើយក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ឡើងដេកសូត្រធម៌ព្រះគម្ពីរ ដើម្បីដេញអារម្មណ៍ខ្លាចចេញពីខ្លួន គេមិនដឹងទេថាគាត់ជាអ្វីឱ្យប្រាកដ ប៉ុន្តែពេលនេះច្បាស់ហើយ គាត់គឺជាខ្មោច។

ភ្លឺឡើង
សំឡេងចេចចាចៗរបស់មនុស្សម្នានៅខាងក្រៅធ្វើឱ្យអ្នកនិពន្ធប្រលោមលោកកំលោះត្រូវភ្ញាក់ឡើង។ នាយសង្ហារឆាប់ចេញទៅក្រៅដើម្បីចង់ដឹងថាមនុស្សម្នានៅតំបន់នេះពួកគេយ៉ាងម៉េចខ្លះ យប់មិញក៏មានលោកតាចាស់ម្នាក់ចូលទៅគោះទ្វារបន្ទប់ទាំងកណ្តាលយប់ម៉ោង១២ ហើយព្រឹកឡើងក៏ចេចចាចៗទាំងព្រឹកទៀតមើលទៅមិនមែនស្ងប់ស្ងាត់ដូចដែលគិតទុកនោះទេ។

ពេលបើកទ្វារចេញមកក៏ត្រូវស្រឡាំងគាំងជាមួយនឹងអ្វីដែលបានឃើញ នោះគឺស្នាមឈាមប្រឡាក់ពេញផ្លូវដើរចូលផ្ទះ តាំងពីមុខបន្ទប់ កាំជណ្ដើរដើរឡើង រហូតចេញទៅដល់ថ្នល់ក្រៅមុខផ្ទះ។ ស្នាមនោះដានធំដូចមានមនុស្សអូសសាកសពដែលប្រឡាក់ស្រោចឈាមពេញខ្លួនចេញពីក្នុងផ្ទះរបស់គេមកខាងក្រៅ ឬក៏ចេញពីក្រៅចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់គេ ធ្វើឱ្យគេតាមសម្លឹងមើលនឹងដើរតាមតាំងពីមុខបន្ទប់មករហូតដល់មុខផ្ទះបោះបង់ចោលមួយ ស្នាមនោះក៏កាច់ចូលទៅក្នុងបរិវេណផ្ទះនោះ។ មនុស្សម្នាគ្រប់គ្នាគ្មានអ្នកណានិយាយស្ដីអ្វីទាំងអស់ ក្រោយពីជជែកគ្នាទាល់តែម្ចាស់គេភ្ញាក់ដឹងខ្លួនចុះមកហើយ ពួកគាត់ក៏បំបែកគ្នាចូលផ្ទះរៀងៗខ្លួន មិនសូម្បីតែបើកបង្អួចឱ្យចំហរផង។

នាយសង្ហារនៅឈរធ្មឹងសម្លឹងមើលដានឈាមមួយនោះនៅមុខផ្ទះបោះបង់ចោលនោះ គេខ្លាចតែចង់ដឹង គេចង់ដឹងថាតាចាស់​យប់មិញនេះជាអ្នកណា?មកពីណា? ហើយដានឈាមនោះកើតឡើងបានយ៉ាងម៉េច ហេតុអ្វីយប់មិញនេះគេមើលមិនឃើញ? គិតហើយក៏ស្រាយរបងផ្ទះបោះបង់ចោលនោះចេញ នឹងឈានជើងដើរចូលទៅក្នុងបរិវេណផ្ទះនោះ។

ស្របពេលកំពុងតែឱបភាពភ័យខ្លាចដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះអាថ៍កំបាំងមួយនោះ មេឃពេលព្រឹកដែលមិនទាន់មានថ្ងៃរះច្បាស់ ក៏ក្លាយទៅជាងងឹតចង់ភ្លៀងវិញ ផ្គរលាន់ឮរំពង ព្រមជាមួយខ្យល់បក់ប៉ើងស្លឹកឈើងាប់ហោះកាត់មុខគេរាយប៉ាយ ផ្លេកបន្ទោរឆាច់ៗ គួរឱ្យខ្លាចរអា ប៉ុន្តែដោយការចង់ដឹង គេក៏នៅតែដើរចូលមិនឈប់ ទាល់តែផុតទ្វាររបងហើយរបងក៏បិទខ្លួនឯង÷

ក្រិប…
នាយសង្ហារនៅតែខ្លាចតែក៏នៅតែចង់ដឹង គេសង្ស័យស្នាមឈាមនោះ គេចង់ដឹងរាល់អាថ៌កំបាំងទាំងអស់ដែលបានកើតឡើងមកលើគេ គេចង់ដឹងឱ្យបានពិតមែនថាអ្នកណាធ្វើឱ្យមានឈាមនោះ ហើយប្រាកដជាមានទាក់ទងជាមួយនឹងផ្ទះមួយនេះមិនខាន ដូច្នេះត្រូវតែចូលទៅមើល។

ក្រាក…
ទ្វារផ្ទះត្រូវបានបើកឡើងស្របពេលជើងមាំៗដើរចូលទៅមិនឈប់ កែវភ្នែកក៏សម្លឹងមើលសភាពរបស់ផ្ទះ។ ផ្ទះនេះធំល្មមប៉ុនផ្ទះរបស់គេដែរ តែពីងពាងរុំពេញ សភាពក្នុងផ្ទះនៅល្អ គ្រាន់តែឆួលក្លិនធូលីដី ចំណែកឯស្នាមឈាមក៏នៅតែមានដានអូសចេញក៏មិនដឹង ចូលក៏មិនដឹងតាំងពីមុខរហូតកាត់កាំជណ្តើរឡើងទៅលើ។

វ៉ូ…វ៉ូ…
ខ្យល់បក់នាំស្លឹកឈើងាប់ៗចូលមកក្នុងផ្ទះកាត់ស្នាមឈាមនោះ ព្រោះគេមិនបានបិទទ្វារ ធ្វើឱ្យចិត្តខ្លាចក៏កើតមានឡើងកាន់តែខ្លាំង គេមិនហ៊ានបន្តឡើងទៅលើទៀតនោះទេទើបសម្រេចចិត្តបកក្រោយមករកទ្វារវិញដើម្បីរត់ចេញក្រៅតែ…
ក្រិប…
ទ្វារផ្ទះបានបិទដោយខ្លួនឯងឃុំគេនៅក្នុងផ្ទះគេមិនឱ្យចេញបានស្របពេលសំឡេងក្មេងស្រីចម្លែកនោះក៏ចេញមកជាថ្មី តែលើកនេះគឺឮខ្ទរពេញផ្ទះតែម្ដងមិនមែនល្វើយៗដូចដែលគេស្ដាប់ឮយប់មិញទេ។

“ហិ ហិ ហាសហា…ហ៊ឺ…”
សំឡេងក្មេងស្រីគួរឱ្យខ្លាចលាន់ឮចេញមកពីជាន់ខាងលើ ល្មមនឹងអាចឱ្យ វ៉ាអាន ប្រញាប់ប្រញាល់រកផ្លូវរត់គេចឱ្យកាន់តែឆាប់បំផុត។ នាយសង្ហារខំប្រឹងព្យាយាមរត់ទៅរកទ្វារចូលខាងក្រោយទាំងត្រហេបត្រហប ប៉ុន្តែរំពេចនោះស្រាប់តែមានគ្រាប់ភ្នែកជ្រុះក្ដុកៗសុទ្ធតែឈាមក្រហមរងាលពីពិដានផ្ទះមកលើគេ។

“ហ៎ា…ហា៎…” វ៉ាអាន ស្រែកដោយភាពភ័យខ្លាចនឹងរត់ទៅគោះទ្វារក្រោយនោះផាំងៗ។

ផាំងៗ…
“របើកទៅខ្ញុំសូមអង្វរ…” វ៉ាអាន គោះទ្វារនោះយ៉ាងខ្លាំង ខ្លាំងរហូតទាល់តែឈឺដៃក៏ឈប់គោះ ស្របពេលគេនៅស្ងៀមក៏មានសំឡេងមួយល្វើយៗចេញពីក្រោយខ្នងនាយមក។
“ជួយ…ផង…” តាចាស់មុខមាត់មានដង្កូវចោះធ្លុះគ្រាប់ភ្នែកចេញឈាមហូររហាម ស្រែកល្វើយៗមករកគេ នឹងព្យាយាមដើរយឺតៗចូលមកទៀតធ្វើឱ្យគេភ័យស្លន់ស្លោរត់ឡើងជណ្ដើរឡើងទៅជាន់ខាងលើផ្ទះ។

ពេលមកដល់ជាន់ខាងលើហើយគ្រប់យ៉ាងស្រាប់តែងងឹតស្លុង មានតែពន្លឺប្រឹមៗចេញពីបន្ទប់មួយមក។ វ៉ាអាន ខ្លាចតែចង់ដឹងក៏ដើរមួយៗទៅរកបន្ទប់នោះ ហើយដាក់ត្រចៀកផ្ទៀងស្ដាប់សំឡេងដែលឮចេញមកពីក្នុងបន្ទប់នោះ។
“ហ៊ឺ…ហ៊ឺ…” សំឡេងក្មេងស្រីយំលាន់ល្វើយៗមកពីខាងក្នុង បង្កើតការសង្ស័យយ៉ាងខ្លាំង ទើបធ្វើឱ្យនាយកំលោះព្យាយាមបើកទ្វារបន្ទប់នោះដើម្បីចូលទៅមើលខាងក្នុង ចង់ដឹងថាម្ចាស់សំឡេងនោះជាខ្មោចឬជាមនុស្ស។

ក្រាក…
ទ្វារបន្ទប់នោះត្រូវបានបើក បង្ហាញឱ្យឃើញរូបរាងក្មេងស្រីម្នាក់អាយុប្រមាណជាជាង 16 ឆ្នាំកំពុងតែអង្គុយយំឱបសាកសពលោកតារបស់នាង។ ក្លិនស្អុយឆួលច្រមុះដោយសារសាកសពនោះស្អុយរលួយមើលមិនយល់ ប៉ុន្តែនាងនៅតែអាចឱបបាន ប្រហែលជានាងមានបញ្ហាសតិហើយ។

ឡានប៉ូលិសជិះមកចតនៅមុខផ្ទះបោះបង់មួយនោះ ស្របពេលមានប៉ូលិសខ្លះនៅសួរនាំចម្លើយពី វ៉ាអាន ហើយខ្លះទៀតក៏ចូលទៅខ្ចប់សពរបស់លោកតាម្នាក់នោះយកទៅធ្វើកោសល្យវិច្ច័យ រីឯនាងតូចម្នាក់នោះត្រូវបានពេទ្យលួងលោមហើយបណ្ដើរឱ្យទៅមន្ទីរពេទ្យព្យាបាលជំងឺផ្លូវចិត្ត។ មនុស្សម្នាជាច្រើនចូលមកចោមរោមមើលហេតុការណ៍នឹងអ្នកខ្លះទៀតផ្ដល់ព័ត៌មានបន្ថែមអំពីរឿងរ៉ាវតាមដែលពួកគាត់បានដឹង ព្រោះពួកគាត់រស់នៅទីនេះយូរហើយ ទើបរឿងក្ដីនេះក៏មានដំណើរដើមទងបានយ៉ាងរលូន។

<<ដំណើរដើមទងរបស់ក្ដី>>
“លោកតាពួកគេបោកប្រាស់ខ្ញុំ ហ៊ឺ…ហ៊ឺ…” សំឡេងក្មេងស្រីសិស្សសាលាត្អូញត្អែរប្រាប់លោកតាចំណាស់របស់នាង ទាំងទឹកភ្នែកហូររហាម នាងត្រូវបានសាលាបន្លំពិន្ទុសិស្សឆ្នើមដែលនឹងទទួលបានអាហារូបករណ៍ទៅរៀនបន្តទៅក្រៅប្រទេស។

“កុំយំអីចៅ កុំយំអី”
លោកតាចំណាស់ធ្វើអ្វីមិនបានក្រៅពីអង្អែលសក់ចៅស្រីថ្នមៗលួងលោមឱ្យនាងបាត់យំ ឈប់សោកស្ដាយចំពោះរឿងអយុត្តិធម៌មួយនេះ។ នាងតូចឮលោកតានិយាយបែបនេះក៏ស្រាប់តែខឹងភ្លាម÷

“លោកតាមិនយល់ទេ ហ៊ឹកៗ” នាងយំហើយរត់ទៅរកបន្ទប់របស់នាងនៅខាងលើវិញ ពេលចូលទៅដល់នាងក៏ចូលទៅសំងំយំតែម្នាក់ឯង។ លោកតាចំណាស់ព្យាយាមលួងលោមចៅស្រីគ្រប់វិធី ប៉ុន្តែសភាពរបស់នាងគួរឱ្យខ្លាចទៅៗ នាងចូលចិត្តយំស្រែកឮៗ ទាញប៊ិកទាញសៀវភៅមកសរសេរមកគូររូបផ្ដេសផ្ដាស ហើយមិនព្រមញ៉ាំបាយទឹកទាល់តែសោះ។

_ ១៥ថ្ងៃកន្លងផុតទៅ
នាងតូចកើតឆ្កួតក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី ដោយសារសម្ពាធផ្លូវចិត្តនឹងការឈឺចាប់ដែលនាងទទួលបាន ក្រោយរងរឿងអយុត្តិធម៌មកពីសាលានោះ។ នាងបានមើលព័ត៌មានផ្សាយពីក្មេងម្នាក់ ដែលប្រើលុយសូកប៉ាន់គ្រូដើម្បីបន្លំពិន្ទុយកពានសិស្សឆ្នើម ដែលវាគួរតែជារបស់នាង ដោយសារតែទូរទស្សន៍ផ្សាយរាល់ថ្ងៃ ផ្សាយគ្រប់ប៉ុស្តិ៍ ផ្សាយគ្រប់ពេលវេលា ធ្វើឱ្យនាងឆ្កួតចិត្តយ៉ាងគួរឱ្យអាណិតបំផុត។ ថ្ងៃមួយលោកតា​របស់នាងកាន់អាហារមួយថាស យកទៅឱ្យនាងនៅក្នុងបន្ទប់ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែគាត់បើកទ្វារចូលទៅភ្លាមនាងក៏បញ្ចេញអាការៈ​ចម្លែក​ដោយការភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង គាត់ក៏ដាក់ថាសនោះទុកហើយបិទទ្វារសិន គួរឱ្យអាណោចអាធ័មនាងវង្វេងស្មារតីយកប៊ិកដែលមានចុងស្រួចចាក់ចំសៀតផ្ការបស់លោកតាទាល់តែធ្លុះបាញ់ឈាមឆ្វាចពេញបន្ទប់។

អា៎…ឌឹប

រាងកាយចំណាស់ដេកស្លាប់ក្នុងថ្លុកឈាមពេញខ្លួន រីឯនាងជាចៅស្រីដែលកើតឆ្កួតទៅហើយនោះ ក៏ចាប់អូសយកសាកសពលោកតាទៅធ្វើឱ្យដានឈាមពេញបន្ទប់របស់ខ្លួន។ នាងនៅចំណាំលោកតាទាំងខូចសតិ ទើបនៅអង្គុយយំឱបសាកសពលោកតាដែលនាងបានសម្លាប់ហើយយំរាល់ថ្ងៃ រាល់យប់ រហូតទាល់តែមាន វ៉ាអាន ចូលមកដល់។

ក្ដីត្រូវបានបញ្ចប់ដោយការព្យាបាលនាងឱ្យជាឡើងវិញ នឹងសើរើរឿងការបន្លំពិន្ទុរបស់សាលា ហើយចាប់គ្រូដែលធ្វើខុសវិន័យទាំងនោះដាក់គុកអស់។ រីឯ វ៉ាអាន ក៏ត្រឡប់មករស់នៅ សេអ៊ូល វិញ គេខ្លាចហើយភូមិឋានថ្មីក្រៅពីកន្លែងដែលធ្លាប់រស់នៅ គេស្បថបាន​ថា​ឈប់​ផ្លាស់លំនៅដោយមិនស៊ើបប្រវត្តិកន្លែងបែបនេះទៀតហើយ៕

ចប់

យើងធ្វើដំណើរបានពាក់កណ្ដាលផ្លូវ ក៏ឈប់ស្រស់ស្រូបអាហារថ្ងៃត្រង់នៅអាហារដ្ឋានមួយ បន្ទាប់មកបន្ដដំណើរទៅមុខទៀតដោយហេវហត់ ទេវីហាក់មិនស្រួលខ្លួនសោះ ខ្ញុំនិងនីតាបារម្ភណាស់ ក៏ឈប់ឡានឱ្យទេវីចុះ នាងក្អួតដោយអាការ:ពុលឡាន ដែលខ្ញុំសង្កេតឃើញថា អ្នកស្រុកទីនោះសម្លឹងមកយើងមិនដាក់ភ្នែក ហាក់ដូចមានអ្វីចម្លែក មួយសន្ទុះបងប្រុសចិត្តល្អម្នាក់យកប្រេងខ្យល់មកជួយរឹតទេវី ហើយនាំទេវីមកអង្គុយលើគ្រែឈើក្រោមផ្ទះគាត់។

ស្រ្តីមានវ័យប្រហែល ៦៥ឆ្នាំ ស្លៀកសារ៉ុងតាមបែបអ្នកជនបទ លើកទឹកមកទទួលយើង ហើយនិយាយរាក់ទាក់តាមធម្មតា ភ្លាមៗនោះគាត់សម្លឹងមកខ្ញុំពីក្បាលដល់ចុងជើងមិនដាក់ភ្នែក មុននឹងនិយាយថា

« មីនាងខាងនេះ កុំដើរព្រៃជ្រៅ ឬទៅណាមកណាតែឯងឱ្យសោះ រាសីនាងដាក់ណាស់ បើមិនរំដោះគ្រោះចេញទេ អាចមានគេ​មក​យក »

ខ្ញុំឮបែបនេះហាក់ភ័យណាស់ ក៏សួរគាត់ទាំងញ័រមាត់

« ខ្ញុំគួរធ្វើម៉េចទៅអ៊ុំ បើក្មួយមិនដែលឮពីរឿងអបិយជំនឿបែបនេះផង »
« ក្មួយទៅវត្តស្រោចទឹក ឬធ្វើពិធីរំដោះគ្រោះណាមួយទៅ បើពុំដូច្នោះទេ នឹងជួបមហន្តរាយដល់អាយុជីវិតជាក់ជាពុំខាន »
និយាយចប់គាត់លូកដៃចូលស្បោងក្រណាត់មួយដកយកខ្សែករូបព្រះមកដាក់លើដៃខ្ញុំ

« ក្មួយពាក់ខ្សែកនេះអោយជាប់កុំដោះចេញណាក្មួយដរាបណាក្មួយពាក់ខ្សែកពួកអមនុស្សធ្វើអីក្មួយមិនបានទេ »
ខ្ញុំសំពះអរគុណហើយទទួលយកមកទុក។

គាត់បន្តទៀតថា ធ្លាប់មានមនុស្សជួបគ្រោះកំបុតក្បាលនេះដែរតែបើបានកាត់គ្រោះមុននិងរួចជីវិតខ្ញុំសម្លឹងទៅគាត់ទាំងអារម្មណ៍ភ័យព្រួយ តែមិត្តខ្ញុំទាំងពីរបង្ហាញអាការ:មិនជឿពីអ្វីដែលគាត់និយាយ។ នីតាកេះខ្ញុំជាសញ្ញាអោយយើងប្រញាប់បន្តដំណើរ យើងទាំងបីលើកដៃជម្រាបលាគាត់ព្រោះមេឃស្រទុំហើយ។យើងឡើងឡានទៅមុខទៀតបន្តខ្ញុំគិតបារម្ភពីរឿងអ៊ុំស្រីនោះ ទេវីឃើញខ្ញុំស្រងូតស្រងាត់ ក៏និយាយកាត់

« កក្កដា កុំទៅគិតច្រើនពេក មនុស្សចាស់គាត់មានជំនឿជឿលើរឿងខ្មោចព្រាយអីតែបែបហ្នឹង ហើយសំខាន់ ខ្ញុំនិងនីតានៅក្បែរឯងរហូត »

កក្កដាលឺបែបនេះ ហាក់ធូរចិត្តព្រោះមានមិត្តសំណព្វនៅក្បែរគ្រប់ពេលបែបនេះ។

មកដល់ខេត្តមណ្ឌលគិរីជាទីស្នេហា ទិដ្ឋភាពនៃចំការទំពាំងបាយផ្លែឈើហូបផ្លែ និងផ្កាឈូករត័្នដ៏ស្រស់បំព្រង បានរំលេចនូវភាពស្រស់ស្អាត កក្កដានិងទេវីសំពះសួរម្តាយ និងគ្រួសារនីតា ហើយញុំាសាច់អាំងជុំគ្នា ដែលបង្កើតបានជាបរិយាកាសដ៏រីករាយ។

យប់នេះយើងសម្រេចចិត្តថាគេងនៅបន្ទប់នីតា ទេវីនិយាយរឿងកំប្លែងដែលនាំឱ្យយើងសើចកក្អឹកបំបាត់រាល់ទុក្ខកង្វល់ទាំងឡាយ​រហូតដល់គេងលក់។ បិទភ្នែកតែបន្តិចខ្ញុំឃើញក្មេងស្រីសក់វែងម្នាក់ឱបជង្គង់យំដង្ហក់ ដង្ហើយហៅឈ្មោះខ្ញុំដដែលៗ ខ្ញុំព្យាយាមរត់ស្រែកឱ្យគេជួយក្នុងវាលដែលពទ្ធ័ជុំវិញទៅដោយព្រៃស្តុក ខ្ញុំរត់យ៉ាងលឿនតែត្រូវរអិលបុកនិងថ្មមួយក្មេងស្រីនោះដើរសំដៅមកខ្ញុំយឺតៗហើយអោនបង្ហាញមុខដែលពោពេញទៅដោយឈាម ខ្ញុំស្រែកឡើង ”ជួយផងៗ” មិត្តខ្ញុំទាំងពីរកេះខ្ញុំឱ្យភ្ញាក់ ខ្ញុំបើកភ្នែកមកបែកញើសជោកខ្លួនបេះដូងលោតញាប់ខ្លាំងណាស់។

« ឯងយល់សប្តិអាក្រក់មែនទេ? »
នីតាសួរនាំដោយការព្រួយបារម្ភ ខ្ញុំងក់ក្បាលតិចៗ ពួកគេព្យាយាមបន្លប់ខ្ញុំមិនឱ្យភ័យហើយសន្យាថានិងជូនដើរលេងគ្រប់កន្លែង។

នាវេលាព្រឹកនេះ យើងទាំងបីទៅកម្សាន្តនៅលើភ្នំងូតទឹកជ្រោះស្រស់ថ្លា និងជួបសំណេះសំណាលជាមួយបងៗជនជាតិភាគតិច យើងស្លៀកសំលៀកបំពាក់តាមបែបជនជាតិភាគតិចយ៉ាងស្រស់ស្អាត។

ល្ងាចបន្តិច អ្នកស្រុកប្រារព្ធពិធីជប់លៀងនាំគ្នារាំច្រៀងលេងនៅក្បែរវត្តមួយ។ រំពេចនោះខ្ញុំឃើញស្ត្រីសក់វែងហួសចង្កេះស្លៀករ៉ូបសដើរចូលទៅក្នុងចេតិយបាត់ស្រមោលឈឹង ខ្ញុំព្យាយាមតាមរកមើលតែមិនឃើញសោះ ខ្ញុំភ័យយ៉ាងខ្លាំងស្ទុះទៅប្រាប់នីតា

« នីតា យើងចង់ផ្ទះវិញ គឺខ្ញុំឃើញខ្មោច…នីតាខ្ញុំខ្លាចណាស់ …ហិហិខ្ញុំខ្លាចណាស់ »

« វាយ៉ាងម៉េចឯង កក្កដា យើងទើបចាប់ផ្តើមទេណា យើងនៅមិនទាន់សប្បាយអស់ចិត្តនៅឡើយ យូៗមកផ្ទះម្តងវ៉ើយ »
« មែនហើយកក្កដានៅទីនេះសិនទៅ ឯងកុំស្រមើស្រមៃទាំងថ្ងៃមើល៎ លើលោកនេះវាគ្មានទេខ្មោចព្រាយស្អីនោះ​ »
តែយើងបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកគឺនៅចេតិយត្រង់នោះ តែគ្មានអ្នកណាម្នាក់ជឿនាងសោះ។

នេះគ្មានអ្នកណាជឿយើងទេហេស!
វាមិនដែលខ្មោចណាមកលងទាំងកណ្តាលថ្ងៃត្រង់ទេកក្កដា!

ខ្ញុំហាក់អន់ចិត្តនឹងមិត្តជាខ្លាំង ដែលមិនជឿចិត្តគ្នា ទាំងយើងជាមិត្តនិងគ្នារាប់ឆ្នាំ ក៏ឡើងម៉ូតូត្រឡប់ទៅផ្ទះនីតាតែម្នាក់ឯង។
ពេលមកដល់បានពាក់កណ្តាលផ្លូវ ខ្ញុំឃើញពូម្នាក់ជិះម៉ូតូយឺតៗហើយតាមពីក្រោយម៉ូតូខ្ញុំដៃខ្ញុំទាំងគូរញ័រទទ្រើកព្រោះទីនេះជាព្រៃស្ងាត់ជ្រងំគ្មានផ្ទះអ្នកស្រុកឡើយបើគេមានបំណងអាក្រក់ឬមានអំពើឃាតកម្មអ្វីប្រាកដជាស្លាប់គ្មានអ្នកជួយទេ។

ខ្ញុំបើកម៉ូតូយ៉ាងលឿនមួយសន្ទះធំ ហើយក៏នៅតែឃើញពូនោះតាមមកពីក្រោយ ហើយសម្លក់ថ្លែមកខ្ញុំ ដោយកែវភ្នែកគួរឱ្យខ្លាច
ខ្ញុំមិនបង្អង់យូរបើកម៉ូតូយ៉ាងលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន តែដោយបើកលឿនពេក ក៏ត្រូវទៅបុកដើមឈើមួយដួលយ៉ាងដំណំ។

ខ្ញុំស្រវេស្រវាក្រោកឈរទាំងឈឺស្ទើរស្លាប់ចំណែកខ្លួនប្រឡាក់សុទ្ធតែភក់និងមានរបួសពេញខ្លួន តែអ្វីដែលចម្លែកគឺម៉ូតូដែលជិះមកពីក្រោយមិញបាត់ស្រមោលឈឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំចម្លែកចិត្តជាខ្លាំង យីមុននេះឃើញនៅទីនេះតើខ្ញុំហាក់មិនស្រួលចិត្តសោះម្តុំនេះស្ងាត់ឈឹង ខ្ញុំប្រញាប់ទាញទូរសព្ទតេទៅទេវី សំណាងណាស់ដែលមានសេវាខ្ញុំរៀបរាប់ប្រាប់ទេវីតាមដំណើររឿងសំឡេងរបស់នាងបង្ហាញថានាងកំពុងស្រវឹងតែនាងសន្យាថានឹងមកទទួលខ្ញុំ។

« តើថ្ងៃនេះជាថ្ងៃស៊យស្អីរបស់ខ្ញុំទៅ ឃើញខ្មោច វង្វេងព្រៃ ហើយនៅមកដួលម៉ូតូទៀត »
ខ្ញុំរអ៊ូតិចៗ ខ្ញុំដើរទៅមុខបន្តិចទើបដឹងថានៅទីនេះមានសាលារៀនទៀតខ្ញុំកក់ក្តៅចិត្តបន្តិចព្រោះឃើញក្មេងស្រីវ័យប្រហែល១៥ឆ្នាំអង្គុយយោលទោងក្នុងសាលា នាងតូចនោះញញឹមមកកាន់ខ្ញុំយ៉ាងស្រទន់តែហាក់បង្កប់នូវអាថ៏កំបាំងអ្វីម្យ៉ាង ខ្ញុំដើរយឺតៗទាំងឈឺចូលក្នុងរបងសាលាដើម្បីលាងជើងព្រោះខ្លួនប្រឡាក់ភក់ជោកនៅក្បែរថ្នាក់រៀនមានពាងទឹកមួយវាបង្កការងាយស្រួលសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការសម្អាតជើង ខ្ញុំសម្លឹងទៅនាឡិកាម៉ោង ៥:៤៦នាទី

« ហាក់អូនថ្មើហ្នឹងហើយមិនទាន់ទៅផ្ទះទេអី »
« ចាប៉ាម៉ាក់មិនទាន់មកយកផង បងនៅហ្នឹងហើយបានពីរនាក់ »
ក្មេងនោះញញឹមយ៉ាងចម្លែកហើយនិយាយមួយៗមកកាន់ខ្ញុំ

« បងហ្ហាបងអែងកុំទៅ ណាៗនៅហ្នឹងហើយខ្ញុំអថ្សុកណាស់ »
ខ្ញុំបន្តនិយាយលេងនិងក្មេងនោះអស់មួយសន្ទុះធំដោយគិតក្នុងចិត្ត យីឪពុកម្តាយម៉េចក៏បណ្តោយឱ្យកូននៅសាលាយូរបែបនេះ។

« បងដួលម៉ូតូ តិចទៀតមិត្តបងមកយកហើយ អូនមានលេខប៉ាម៉ាក់ទេ! ចាំបងតេរក »
ក្មេងនោះទម្លាក់ទឹកមុខ ហើយមិននិយាយស្តីអ្វីមួយម៉ាត់។ ខ្ញុំព្យាយាមតេរកទេវីម្តងទៀត តែថាទៅក្នុងសាលានេះគ្មានសេវាសោះអង្គុយតែបន្តិចសោះ នេះម៉ោង ៦:៤៣នាទី ហើយទេវីមិនទាន់មក ហើយក្មេងក៏មិនទាន់ទៅផ្ទះ ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមិនស្រួលចិត្តហើយ ចំហាយត្រជាក់ចាប់ផ្តើមបក់មកប៉ះខ្លួនខ្ញុំធ្វើអោយខ្ញុំព្រឺខ្លួនជាខ្លាំង

« ម៉េចក៏ប៉ាម៉ាក់មិនមកយកចឹងយប់ហើយណា »
រាល់ពេលដែលខ្ញុំសួរនាំនាងពីឪពុកម្តាយ នាងតែងបង្ហាញពីទឹកមុខក្រៀមក្រំបង្កប់ដោយភាពសោកសៅ។

ពេលមិត្តបងមកយកបង នឹងទៅចោលខ្ញុំហើយមែនទេ!
ផ្ទះអូននៅទីណាចាំបង ជូនទៅ

« បងខ្ញុំខ្លាចណាស់ ខ្ញុំទៅណាមិនបានទេ បងមកនៅជាមួយខ្ញុំមកណាខ្ញុំសុំអង្វរ »
ខ្ញុំរន្ធត់ឥតឧបមាក្រោយស្តាប់សម្តីចម្លែកៗរបស់ក្មេងនេះ ខ្ញុំក្រឡេកទៅក្រោមទើបដឹងថាក្មេងនោះគ្មានជើងទេ ខ្ញុំព្យាយាមក្រោកតែក្រោកមិនរួចសោះហាក់មានអ្វីចាប់ខ្លួនខ្ញុំ។ មួយរំពេចនោះ សាលាទាំងមូលរុំពទ្ធ័ដោយព្រៃ និងស្លែពាសពេញជញ្ជាំង ក្មេងស្រីដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ម្នាក់ ប្រែក្លាយជាគួរឱ្យខ្លាចនាងបើកភ្នែកក្រលោតសម្លឹងមកខ្ញុំមិនដាក់ភ្នែក មុខនាងរលួយហើយមានឈាម បំពង់ករបស់នាងត្រូវបានដាច់មានឈាមហូរពាសពេញរាងកាយ។ នាងចាប់ដៃខ្ញុំជាប់ហើយនិយាយល្វើយៗ

« បងត្រូវនៅជាមួយខ្ញុំ បងទៅណាមិនបានទេ បើស្លាប់យើងស្លាប់ជាមួយគ្នា ខ្ញុំស្លាប់វេទនាណាស់បងដឹងទេ ពួកវាអាករខ្ញុំហើយញាត់ក្នុងបន្ទប់ទឹក ខ្ញុំស្រែកឱ្យគេជួយតែគ្មានអ្នកណាមកជួយខ្ញុំទេ »
នាងយំដោយក្ដីវេទនាហើយនិយាយដដែលៗ ក្មេងនោះច្របាច់ដៃខ្ញុំខ្លាំងៗស្ទើរតែកម្រើកមិនរួច

«លែងទៅៗ ជួយផងមានអ្នកណានៅក្បែរនេះទេជួយផង»

ខ្ញុំស្រែកខ្លាំងៗតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ខ្ញុំគិតអ្វីមិនចេញទេតែព្យាយាមតាំងស្មារតី ក៏នឹកឃើញថាក្នុងកាតាបមានខ្សែកព្រះដែលអ៊ុំចម្លែកនោះបានឲមកខ្ញុំប្រញាប់ប្រញាលយកមកពាក់ទាំងត្រដាបត្រដួប។ ក្មេងនោះស្រែកឡើង

«អា…. ក្តៅណាស់ៗ»

ខ្ញុំស្ទុះរត់យ៉ាងលឿនទាំងជើងត្រូវរបួសរហូតផុតពីសាលានោះ។ខ្ញុំបន្តដើរអស់ពេលយ៉ាងយូរតែទោះដើរយូរយ៉ាងណាក៏ស្ថិតនៅតែកន្លែងដដែលខ្ញុំសម្លឹងមើលម៉ោង១១:១៣នាទី។ខ្យល់ត្រជាក់មួយវិបបក់មក ខ្ញុំបើកភ្នែកឡើងស្រាប់តែឃើញថាខ្ញុំនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកសាលា ក្លិនឆ្អាបឈាមនិងក្លិនរលួយស្អុយនៃសាកសពធ្វើឲខ្ញុំស្ទើរតែក្អួតមកព្រោះ មានស្នាមឈាមដាមលើឥដ្ឋនិងនិងជញ្ជាំងបន្ទប់ទឹក ក្មេងនោះឱបជង្គង់យំហើយចេះតែស្រែកថា «ពួកវាអាកខ្ញុំនៅទីនេះ បងមកនៅទីនេះមកបាន២នាក់ខ្ញុំអថ្សុកណាស់»ខ្ញុំស្ដាប់សំឡេងក្មេងនោះយំយែកទាំងអួលដើមក។សម្រែកនៃការឈឺចាប់របស់នាងនិងរូបរាងអាក្រាតកាយរបស់សាកសពដែលត្រូវបានគេអាកសម្លាប់ក្នុងថ្លុកឈាមបានធ្វើឱ្យខួរក្បាលខ្ញុំវិលវល់ខ្លាំងណាស់ហើយគ្រប់យ៉ាងក៏ប្រែជាងងឹតសូន្យទៅ។
ព្រះអាទិត្យថ្មីរះលើដែនដីមណ្ឌលគិរី បញ្ចេញពន្លឺរស្មីខ្ញុំបើកភ្នែកមកឃើញទេវីនិងនីតា សម្លឹងមកខ្ញុំដែលកែវភ្នែកពោពេញដោយការព្រួយបារម្ភ។ កក្កដាក្រោកហើយ!
កក្កដាឯងប្រាប់យើងបានទេ ថាមានរឿងអ្វីខ្លះ(នីតា)

« ថ្ងៃក្រោយឈប់ធ្វើបែបនេះទៀត យើងនិងអ្នកភូមិរកឯងគ្មានបានដេកពួនទេ ឯងកើតឆ្កួតស្អីទើបជិះវង្វេងពេញព្រៃបែបនេះ » (ទេវី)

កក្កដារៀបរាប់តាមដំណើររឿងទាំងញ័រទ្រូងពីសាលារៀនដែលគួរឱ្យខ្លាចនោះ អ៊ុំប្រុសម្នាក់និយាយកាត់៖
« សាលាហួសព្រៃស្មោងមែនក្មួយ? »

ខ្ញុំងក់ក្បាលញាប់បង្ហាញថាសាលានោះហើយ គាត់ក៏និយាយបន្តទៀត ការពិតទៅកាលពី ៧ឆ្នាំមុន សាលានេះដំណើរការធម្មតាទេ តែល្ងាចមួយ វិតារង់ចាំម៉ែមកយក ហើយសិស្សផ្សេងៗទៀតទៅផ្ទះអស់ ណាមួយថ្ងៃនោះជាចូលឆ្នាំ មិនសូវមានសិស្សមករៀនទេ តែដោយចាំយូរពេក គ្មានអ្នកមកយកសោះ ជួនអីពេលនោះមានពួកក្មេងជក់ថ្នាំមួយក្រុម ដើរឆ្លងកាត់ទីនោះក៏អូសនាងទៅរំលោភទាំងក្រុម ហើយអាកសម្លាប់ចោលក្នុងបន្ទប់សាលានោះទៅ។

នាងព្យាយាមស្រែកឱ្យគេជួយ តែគ្មានអ្នកឮសោះ ទំរាំរកឃើញសាកសពវីតា សាកសពនាងហើមរលួយស្អុយពេញសាលា។ ក្រោយមកក៏មានសាលាផ្សេងទៀតបើកបន្តបន្ទាប់នៅក្នុងភូមិ សិស្សនាំគ្នារៀនសាលាក្នុងភូមិព្រោះវាមានសុវត្ថិភាព និងងាយស្រួលធ្វើដំណើរ ក្រោយមកគេក៏បិទលែងដំណើរការសាលានោះទៅ។

ខ្ញុំស្តាប់ហើយអួលដើមកនិយាយអ្វីលែងចេញ ក្មេងដែលខ្ញុំនិយាយលេងជាមួយយ៉ាងស្និតស្នាលជាខ្មោចនេះ វាស្រស់ៗពេកហើយ។ ហេតុអ្វីក្មេងស្លូតត្រង់ម្នាក់ បែរជាត្រូវទទួលរងនូវរឿងអយុត្តិធម៏ និងព្រៃផ្សៃបែបនេះ។ ខ្ញុំស្ទើតែសន្លប់ម្តងទៀត ព្រោះគ្រប់យ៉ាងវាស្រស់ៗពេកហើយ ខ្ញុំស្បថខ្ញុំមិនហ៊ានមកទីនេះម្តងទៀតឡើយ ព្រោះស្នាមញញឹម និងសំឡេងក្មេងនោះនៅដក់ជាប់នឹងភ្នែកខ្ញុំនៅឡើយ។

ក្រោយស្តាប់តាមដំណើររឿង ទេវី និង នីតា សុំទោសខ្ញុំដែលបណ្តោយឱ្យឆ្លងកាត់រឿងអាក្រក់បែបនេះ។ ខ្ញុំអភ័យទោសឱ្យមិត្តយើងឱបគ្នាយ៉ាងស្និទ្ធិ ខ្ញុំសម្រាកបានបន្តិចក៏ត្រលប់ទៅភ្នំពេញវិញទាំងប្រញាប់ ហើយទៅវត្តឧទ្ទិសកុសលផលបុណ្យដល់វីតាឱ្យបានចាប់កំណើតកុំឱ្យនៅរងទុក្ខវេទនាបែបនេះទៀត។

ពេលវេលាកន្លងទៅ ៥ឆ្នាំហើយ ខ្ញុំក៏បានរៀបការ និងលោកគ្រូបង្រៀនម្នាក់ហើយរស់នៅយ៉ាងមានក្តីសុខ យប់មិញនេះដែរ ដែលខ្ញុំយល់សប្តិឃើញវីតា ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយខ្ញុំទៅមន្ទីរពេទ្យទើបដឹងថាខ្លួនមានផ្ទៃពោះ ខ្ញុំគិតថាកូនដែលចាប់កំណើតនេះ ប្រហែលជាវីតាហើយ បើកូននេះកើតមក ខ្ញុំនឹងដាក់ឈ្មោះគេថា វីតា កក្កដាអង្អែលពោះហើយញញឹម…

ចប់

អាហុងមិត្តខ្ញុំ កាលរៀនវិទ្យាល័យនិយាយបណ្តើរ ដៃរាវរកកូនសោបើកទ្វារផ្ទះបណ្តើរ​

“ផ្ទះនេះទុកចោលតាំងពីកុងអញគាត់ទើបខូច តាំងពីពេលនោះមក គ្មានអ្នកនៅ គ្មានអ្នកធ្វើរានទេព្តាលក់តពីគាត់ទេ  ពួកឯងប្តូរខោអាវហើយ យប់នេះដេកនៅផ្ទះនេះមួយយប់សិនទៅ ចាំព្រឹកចាំទៅភ្នំពេញជាមួយគ្នា”

គ្រាន់តែឮថាផ្ទះនេះមានមនុស្សទើបស្លាប់ ហើយគេទុកចោល វាក្លាយជាទីដ៏ព្រឺព្រួចរបស់អានុត មនុស្សពូកែខ្លាចនៅក្បែរខ្ញុំនេះ

“អើ! ដឹងតែដេកហើយអាណាទៅទាំងយប់ទេ”

“អ៊ីចឹង ពីរនាក់ឯងទៅតាមក្រោយ អញទៅរោងការមើលការខុសត្រូវវិញ ហើយនោះភួយខ្នើយដេកនៅក្រៅហ្នឹងហើយ”

ខ្ញុំរេភ្នែកមើលសព្វពេញផ្ទះ។​ ផ្ទះនេះទោះគ្មានអ្នកនៅតែគ្រប់យ៉ាងថែរក្សាបានស្អាតតុ​ ទូរ ទូរទស្សន៍ឈើច្រត់មួយនិងគ្រឿងសង្ហារឹមពីឈើប្រណីតៗ មានទូរឈើមួយឈរកណ្ដាលផ្ទះ កំពុងទ្រជើងធូបពីរកំប៉ុង ជាប់ច្រកចូលទៅផ្ទះបាយ របស់របរទាំងនេះរៀបចំមានសណ្ដាប់ធ្នាប់ និងមិនមានធូលីលើរនាបបន្តិចឡើយ។

អាហុងចុះចេញទៅ ពួកយើងចាប់ផ្តើមប្តូរខោអាវហើយដើរពិនិត្យពេញផ្ទះ។ ផ្ទះនេះមានតែបន្ទប់មួយ ដែលជាប់សោបើកអត់ចេញ យើងក៏ដើរហួសដល់ផ្ទះបាយខាងក្រោយ។​​ សំឡេងតន្រ្តីពីផ្ទះការនៅតែឮខ្លាំង​ៗ បន្តិចមកឮសំឡេងមនុស្សច្រើនសូត្រធម៌ញាប់ស្រុះគ្នាកាន់តែផ្ទៀងស្តាប់ឮកាន់តែច្បាស់។

“យី! គេធ្វើអីសូត្រធម៌ទាំងយប់ថ្មើរនេះ” អានុតរអ៊ូ
“ស្អីគេ! អ្ហែងឮដែរមែន?”
“អើ! ឮតើ អកកេះខ្លាំងប៉ុណ្ណឹងហើយនៅឮទៀត”
“ដឹងស្អីវាទេអាហុងទុកឯងចោលហើយទៅបាត់ ! អាចង្រៃរវល់ស្អីវា ឯងខំស្កាត់ពីភ្នំពេញមក”

ពួកយើងចុះមកទាញទ្វារខ្ទប់វិញ។ ខ្ញុំដើរញាប់ជើងអានុតដើរផងរត់ផងពីក្រោយ ​មកដល់រោងការអាហុងនាំយើងចូលតុហើយណែនាំមិត្តរៀននៅសាកលជាមួយវា។

“អានេះវាទុកឯងចោលមកផឹកជាមួយមិត្តសាកលវាសោះ” ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត

ផឹកត្រឹមតែមួយកំប៉ុង ត្រឹមម៉ោង១០ យើងសុំអាហុងត្រលប់មកវិញ វានៅជល់កែវបន្ត ហើយប្រាប់ឱ្យយើងដេកនៅផ្ទះជីតាវាសិន​​​​ វាអត់បានទៅដេកជាមួយទេ។

អានុតដើរបណ្តើរកេះខ្ញុំនិយាយបណ្តើរ

“បើអាហុងអត់មក យើងមិនដេកតែពីរនាក់?”
“បើមិន២នាក់មានអ្នកណាទៀត?”
“តែអញចង់ទៅភ្នំពេញវិញ ព្រឹកជាប់ប្រជុំខ្លាចទៅអត់ទាន់”

ខ្ញុំឡើងដល់កាំជណ្តើរលើទាញទ្វារបើកឆួលក្លិនធូបវឹប​ពេញច្រមុះ​​​​ សំឡេងសូត្រធម៌ក៏បន្លឺរងំ ប្រណាំងនឹងតន្រ្តីការ អានុតកេះខ្ញុំធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់កន្រ្ទាក់ខ្លួនដាក់វាមួយដៃផូស។

ពីរនាក់ខ្ញុំដើរមើលសព្វក្នុងផ្ទះម្ដងទៀត ដល់ខាងក្រោយខាងស្តាំចង្រ្កានបាយ ខាងឆ្វេងបន្ទប់ទឹក។ អានុតដើរត្រុតៗពីក្រោយខ្ញុំដល់ផ្ទះបាយ…

“មើលផ្ទះនេះស្អាតមិនសមអាហុងទុកចោលទេអ្ហា៎”
“…”
ស្ងាត់គ្មានសំឡេងឆ្លើយតប
ខ្ញុំងាករេជុំវិញខ្លួនរកអានុត។ បាត់ឈឹង បាត់ស្រមោលអានុត
“អានុត!!! អា…នុត” ខ្ញុំស្រែកហៅច្បាស់ៗមួយៗ
“ស្អីគេ អញនៅនេះ”
ខ្ញុំចេញពីផ្ទះបាយដើរទៅមុខវិញតាមសំឡេងនុត។
“អ្ហែងមកមុខតាំងថ្មើរណាហាស”
“អញនៅហ្នឹងតើ មានបានដើរទៅក្រោយតាមទេ” អានុតឆ្លើយធ្វើហី
“ហាក !! អ៊ីចឹងអ្នកណាដើរពីក្រោយអញមិញ”
“ទេ គ្មានទេ មានតែ២នាក់អញមិនដឹងទេ”

ខ្ញុំមើលជុំវិញបរិវេណក្នុងផ្ទះនេះដោយប្រុងប្រយ័ត្នជាងមុន ក្រោមពន្លឺអំពូលម៉ែត្រមិនសូវច្បាស់។ មានរូបថតមួយសន្លឹកព្យួរជាប់ជញ្ជាំង អានុតដើរទន្ទឹមខ្ញុំ ចូលទៅជិតមើល។ រូបថតបុរសចំណាស់ម្នាក់អាយុប្រហែល ៧០ប្លាយ សក់ស ពាក់អាវ​​សពានា​ សឆៀងស្មាម្ខាងដូចអាចារ្យ​ទឹកមុខស្មើ កែវភ្នែកសម្លឹងមកយើងមុត​។ ខ្យល់ល្ហើយវឹបដូចមាត់អ្នករត់កាត់ពីក្រោយខ្នង ធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺដល់ឆ្អឹងខ្នងមួយរំពេច ខ្ញុំរហ័សងាកក្រោយតាមសំឡេងខ្ពាកដូចវត្ថុធ្ងន់ជ្រុះខ្ទររនាប អានុតធ្វើមុខស្លើត​ស្លក់ ខ្ញុំយកដៃឈ្លីមុខខ្លួនឯង។

“ឯងធ្វើជ្រុះ? ឆាប់កើបផេះចូលកំប៉ុងជើងធូបនេះវិញ” ខ្ញុំតបទៅអានុតដែលនៅរញីរញ័រ។

ស្លាប់ហើយមិនកើតទេ កំពុងមានអារម្មណ៍មិនស្រួលផង ថែមធ្វើជើងធូបគេធ្លាក់បែបនេះទៀត ខ្ញុំចត់មាត់តិចៗជាមួយមនុស្សមានប្រវត្តិខុសគេដូចជាខ្ញុំ កាលនោះចាស់ៗតែងថាខ្ញុំមានក្រយៅខ្មោចលង​។​ ជីតាខ្ញុំបែរជាថាខ្ញុំមានសំណាង អាចឃើញអ្វីដែលមនុស្សធម្មតាមិនអាចមើលឃើញ តែខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្តនិងមិនចង់បានបែបនេះទេ។

អានុតកើបញាប់ដៃ លើកដាក់នៅលើទូឈើចំកណ្តាលផ្ទះ។ ពួកយើងដេកនៅមាត់ទ្វារ។

“ប៉ុប! ប៉ុប!” សំឡេងឈើស្រួចដោលលើរនាបប៉ុបៗដូចមនុស្សកំពុងច្រត់ឈើច្រត់ដើរ​។​

ខ្ញុំនៅក្នុងភួយថ្មឹងចាំស្តាប់ តែសំឡេងខ្លាំងឡើងៗរនាបកាន់តែខ្ទរ ដូចមានសម្រិបជើងធ្វើចលនាពីក្រោយមករកកន្លែងដេកពួកយើង។​ ខ្ញុំក្តាប់ភួយជាប់ស្ទុះក្រោកអង្គុយវ៉ឹង…​ស្ងាត់គ្មានអ្វីទាំងអស់

អានុតដកដង្ហើមគឃូសលាត់ភួយក្រោកតាម

“យើងទៅភ្នំពេញវិញឥឡូវទៅ” អានុតនិយាយដង្ហើមសឹងមិនដល់គ្នា
“ពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រហើយ ទ្រាំដេកតិចទៅភ្លឺឥឡូវហើយ”
ខ្ញុំនិយាយធូរទេ តែបេះដូងលោតចង់ចេញពីទ្រូងព្រឺក្បាលខ្ញាកៗ។

ពួកយើងប្រាសខ្លួនដេកស្មើគ្នា។ សំឡេងតន្រ្តីការត្រូវបានបញ្ចប់ នៅឡើយតែម្ដងៗ មានសំឡេងសូត្រធម៌ខ្លាំងៗ ក្លិនធូបក្លិនទៀនពេញច្រមុះ​ដូចគេកំពុងសូត្រមន្តលើផ្ទះនេះណាស់។ ខ្ញុំនៅតែសម្ងំក្នុងភួយរួញជើងក្រវៀនៗចូលគ្នា មិនហ៊ានកម្រើក បើកញើកជោកដូចគេចាក់ទឹក។

បន្ទប់មកមានសំឡេងមនុស្សអ៊ូអរចេចចាចសម្បើមណាស់​ សំឡេងច្រាវៗ ចានឆ្នាំងទង្គិចគ្នានៅផ្ទះបាយខាងក្រោយ បន្ទិចមកក្លិនក្រអូបបាយឆ្អិន​ សម្លភាយឈ្ងុយ។ ខ្ញុំស្រូបខ្យល់ពេញពោះ ស្ទុះអង្គុយវ៉ឹងធ្វើឱ្យអានុតស្ទុះស្ទាតាមម្ដងទៀត។ស្ថានភាពនេះមិនអាចសម្ងំស្ងៀមទាល់ភ្លឺបានទេ រូបភាពខ្មោចព្រាយក្នុងខ្សែភាពយន្ដ និងអ្វីៗចម្លែកៗដែលខ្ញុំធ្លាប់ឃើញពីក្មេងដណ្ដើមគ្មានផុសពេញការចងចាំរបស់ខ្ញុំ តែខ្ញុំនៅរក្សាស្មារតីនឹងនជាងអានុតរាវរកទូរសព្ទជិតខ្លួនខលទៅអាហុង ឱ្យវាមកដេកបានជាគ្នា។

“អាឡូ អាហុង មកផ្ទះកុងអ្ហែងបន្ទិចមក” ខ្ញុំនិយាយសំឡេងខ្លាំងៗ
“ហ៊ឹះ…អត់ទៅទេ…” សំឡេងស្រវឹងជោករបស់អាហុងធ្វើឱ្យខ្ញុំក្តៅស្លឹកត្រចៀក បាត់ខ្លាចមួយខណៈ
“អ្ហែងមកក៏មិនមក” សំឡេងម៉ាត់ៗរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យអានុតងាកមើលមុខខ្ញុំ
“ទឺត!ទឺត!ទឺត!!!” ខ្សែទូរសព្ទអាហុងត្រូវបានកាត់ផ្តាច់
ខ្ញុំមើលម៉ោងលើអេក្រង់ទូរសព្ទម៉ោង១:០០ រំលងអធ្រាត្រ។

“អាឆាយយើងទៅភ្នំពេញវិញទៅ អញមិនស្រណុកខ្លួនទេម្តងក្លិនធូកម្តងក្លិនម្ហូប” ខ្ញុំមិនតបអានុតបន្ត
“ដូចមានអារម្មណ៍ថាមិននៅតែ២នាក់យ៉ាងម៉េចទេ ដូចមានជនទីបីនៅក្នុងផ្ទះនេះកំពុងឃ្លាំមើលគ្រប់សកម្មភាពពួកយើង”
អានុតនិយាយទាំងភ្នែកសក្បុស ងាកមើលឆ្វេងស្ដាំដូចមាន់ព្រៃ

“ មិនមែនជនទីបីអីទេ គឺពេញមួយផ្ទះតែម្ដង” ខ្ញុំតបទៅអានុត
ចុះមកដល់ដីភ្លាម ទ្វារផ្ទះវៃផ្ទប់ផាំងស្វ័យប្រវត្តិ ខ្ញុំមើលមុខអានុតរត់ឡើងម៉ូតូភ្លាម។

តាមផ្លូវស្ងាត់ណាស់មានតែម៉ូតូយើងជិះមួយផ្លូវម្នាក់ឯង ផ្ទះអ្នកស្រុកតាមផ្លូវបិទភ្លើងលាក់ខ្លួនក្រោកសន្សើមត្រជាក់ តែមេឃមិនសូវងងឹតត្បិតមានចន្ទមួយចំហៀងជួយបំភ្លឺខ្លះៗ ខ្យល់ត្រសៀកៗព្រឺដល់ឆ្អឹងខ្នង រងាសឹងដាច់ពោះវៀន។ អានុតរងាងឺៗញ័រថ្គាមពីក្រោយខ្នងខ្ញុំ

ជិះបានមួយស្របក់ធំសំឡេងក្រាកៗលាន់ឡើង៖

“ អាច្រវ៉ាក់មកលាន់អីពេលហ្នឹង”  ខ្ញុំរអ៊ូ
“ទៅមុខមិនដល់ថយក្រោយមិនកើតទេអាឆាយ ជិះទាំងបែបហ្នឹងទៅ” អានុតនិយាយញ័រៗ

ឃើញមានភ្លើងអំពូលពណ៌សជះមកផ្លូវនៅខាងមុខមិនឆ្ងាយពីយើង ទោះវាភ្លឺមិនសូវខ្លាំងតែវាច្បាស់ក្នុងភាពងងឹតលើផ្លូវនេះ។ ខ្ញុំមានសង្ឃឹម ជិះទៅដល់ជាផ្ទះជាងជុសជួលកង់ម៉ូតូ

“ត្រូវម៉ាច់ អានុតមានផ្ទះគេធ្វើម៉ូតូឱ្យគេមើលច្រវ៉ាក់ម៉ូតូយើង” ខ្ញុំនិយាយទាំងអរផើតតែមិនទាន់ស្រណុកចិត្ត

ខ្ញុំឈប់នៅផ្ទះជាងឱ្យគេមើលឱ្យ អានុតទិញទឹកសុទ្ធពីរដបមកទុកផឹកតាមផ្លូវ។ ចេញពីផ្ទះជាង មិនដល់១០០ម៉ែត្រផងសំឡេងច្រវ៉ាក់លាន់ខ្លាំងទៅៗ ខ្ញុំបង្អន់ម៉ូតូងាកក្រោយចង់ត្រឡប់ឱ្យជាងមើលម្តងទៀតតែ…តែងងឹតឈឹងគ្មាន…គ្មានផ្ទះជាងធ្វើម៉ូតូទៀតទេ មានតែព្រៃខ្ពស់ទាបដុះតាមផ្លូវគ្មានផ្ទះអ្នកស្រុកមួយ ខ្ញុំព្រឺក្បាលខ្ញាកៗញ័រដៃទប់ចង្កូតមិនចង់កើត។អានុតលើកថង់កំពុងយួរទឹកទើបពីទិញគឺ​…គឺគ្មានទឹកទេ ដបមានទឹកត្រជាក់ក្លាយជាស្បោងគគ្រិចច្រកដបទទេរពីរដបអានុតប្រលែងដៃបោះចោលខ្ពាក​ ខិតខ្លួនមកឱបខ្ញុំជាប់។

ភ្លើងម៉ូតូពណ៌លឿងស្រាលរបស់ខ្ញុំទម្លុះស្បៃអន្ធការ តាមផ្លូវចាំងឱ្យឃើញសត្វអ្វីម្យ៉ាងនៅកណ្តាលផ្លូវ គឺដូចសត្វកណ្តុរ ជិះកាន់តែជិតវាកាន់តែរីកខ្លួនធំទៅៗ ខ្ញុំរេចង្កូតគេចសឹងមិនទាន់។ រំពេចនោះមានឡានពេទ្យមួយគ្រឿងបើកយឺតៗ តាមទិសស្របជាមួយម៉ូតូខ្ញុំ។ ឡានបើកដល់ស្របគ្នា ពេទ្យអង្គុយខាងមុខអើតក្បាលមកមើលពួកយើង​​

“អាពីរនាក់នេះជិះម៉ូតូភ្លើៗ ប៊ិះបុកគល់ឈើងាប់”

​ខ្ញុំងាកទៅមើលតាមសំឡេងគឺ…ពេទ្យដែលនិយាយថាឱ្យពួកយើង គាត់…គាត់គ្មានភ្នែកទេ ឡានចេះតែបន្តល្បឿនទៅមុខរហូតរលាយបាត់ក្នុងទីងងឹត។ ខ្ញុំស្រៀវខ្លួន​ញ័រដៃញ័រជើងគ្រប់គ្រងមិនបានរេចង្កួត អានុតចេះតែឱបខ្ញុំពីក្រោយជាប់ ញ័រមាត់តតាក់។

“ទីត!!!ទីត!!!”
ខ្ញុំភ្ញាក់សឹងតែលោតចោលម៉ូតូ ស៊ីផ្លេឡាននៅខាងក្រោយខ្ញុំអេបកៀន ជ្រុលស្ទើរតែធ្លាក់ផ្លូវវក់វីមិនដឹងទិស។

“អាឆាយមានមនុស្សនៅខាងមុខ ”
“ យើងមានសង្ឃឹមហើយ”
ខ្ញុំថ្លោះមុខ ឃើញមនុស្សម្នាអ៊ូអរឈូឆរនៅខាងមុខ ជិះកាន់តែជិតដល់ម៉ូតូចង់រលត់ “តឹកៗ…” ម៉ូតូរលត់ឈប់ស្ងៀម។ មើលឆ្វេងស្តាំគឺឃើញផ្ទះឈើធំមួយមានមនុស្សកុះករពេញលើផ្ទះកំពុងធ្វើវិធីអ្វីមួយទាំងកណ្ដាលយប់។ ផ្ទះនេះមានរានទេព្តាបញ្ឈរដាក់លក់មុខផ្ទះត្រៀបត្រា។

“ផ្ទះនេះ…ផ្ទះកុងអាហុង” អានុតឆោឡោភ្ញាក់ផ្អើល
“ជិះទៅវិញទៅមកកន្លែងដដែលម៉េចនឹងកើត? តែមានមនុស្សច្រើនហើយតើ យើងចូលទៅសាកសិនមើល”

ខ្ញុំចុះពីលើម៉ូតូរុញបណ្តើរចូល អានុតនៅអេះអុះរេរង់។ ពួកយើងឡើងមកដល់ខាងលើមានព្រះសង្ឃកំពុងសូត្រធម៌រងំ ចាស់ៗស្តាប់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់និងមានរូបថតតាចាស់ម្នាក់ផ្អែកមុខជើងធូក មើលទៅដូចប្រហែលៗ…។​ ចាស់ៗស្តាប់ធម៌មិនរវល់នឹងវត្តមានយើងទាំងពីរនាក់ឡើយ។ ខ្ញុំដើរឱនៗចូលទៅអង្គុយខាងក្រោយគេ។ ខ្ញុំដឹងថាអានុតមិត្តខ្ញុំពូកែភ័យ ពូកែឆោឡោវាខ្លាច វាឧស្សាហ៍មើលមុខខ្ញុំដោយមិនស្រណុកចិត្ត។ ខ្ញុំរំពៃរកមើលអាហុងតែមិនឃើញវាសោះ រំពេចនោះខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតដូចគេកន្ទ្រាក់ ដោយសារនៅសុខៗចាស់ៗផ្តើមសូត្រស្រុះគ្នាខ្លាំងទៅៗសឹងបែកត្រចៀក។​

“ថ្លង់ណាស់ចេញក្រៅសិនហី” ខ្ញុំនិយាយល្មមអានុតស្តាប់ឮ
អានុតងក់ក្បាល ខ្ញុំក្រោកដើរឱនៗគោរពចាស់ៗកំពុងអង្គុយដើរជិតដល់មាត់ទ្វារ

“ផាំង!”

ខ្ញុំភ្ញាក់ក្រញ៉ាងទ្វារបិទផាំងនៅចំពោះមុខទាំងមិនទាន់បានចុះទៅ ​ស្ងាត់ឈឹងសំឡេងសូត្រធម៌ស្ងាត់ច្រៀប។​ អានុត មុខសស្លាំងសម្លឹងមើលខ្ញុំកំពុងញាប់ញ័រ…

“ពួកឯងចង់ទៅណា” សំឡេងមនុស្សចាស់លាន់មកដោយគ្មានប្រភព។ ខ្ញុំនៅស្ងៀមទាំងបែកញើសជោកថ្ងាសងាកក្រោយបាត់អស់…បាត់ព្រះសង្ឃបាត់ចាស់ៗ​នៅលើផ្ទះមានតែខ្ញុំពីរនាក់អានុតកំពុងភ្នែកនៅកញ្ចឹងក

សំឡេងនៅបន្លឺជាថ្មីខ្ទរពេញផ្ទះ ដោយមិនដឹងមកពីទិសណា

“ដាក់កន្លែងដើមវិញ…ដាក់កន្លែងដើមវិញ…”​ សំឡេងអូសបន្លាយវែងខ្សាវៗនិយាយដដែលៗស្តាប់គួរឱ្យព្រឺរោម។

ខ្ញុំសម្លឹងអានុតដោយងឿងឆ្ងល់​ញាប់ញ័រភិតភ័យមិនចាញ់វា តែខ្ញុំធ្វើរឹងពឹងកុំឱ្យវាកាន់តែភ័យព្រោះវាមកនេះបានអាងខ្ញុំ បើខ្ញុំឆោឡោទៀតអ្នកណាពឹងអ្នកណាបាន?

ខ្ញុំបន្លឺតិចៗ
“កន្លែងដើមអី? ”
“អញចង់ទៅភ្នំពេញវិញអាឆាយ”
ដៃអានុតត្រជាក់ស្រេងដូចទឹកកកចាប់ដៃខ្ញុំអង្រួន

“យើង…យើងយកអីគេ យើងដាក់អីកន្លែងដើម…អានុត…អត់ទេយើងទៅទៅភ្នំពេញវិញឥឡូវ”
ខ្ញុំរហ័សអង្រួនទ្វារឈើមាំណែន

“ជួយ…ជួយផង បើកទ្វារ”
“ខ្ពាក!!!”
ខ្ញុំបញ្ឈប់ងាកក្រោយតាមសំឡេងជ្រុះគឺ…កំប៉ុងជើងធូបលើទូឈើកណ្តាលផ្ទះជ្រុះដោយឯកឯងខ្ញុំថយក្រោយរហូតទល់ខ្នងនិងទ្វារ អានុតចូលកាន់តែកៀកខ្ញុំ។ខ្ញុំដកដង្ហើមស្រូបពេញពោះ បន្ធូរមកវិញខ្សាក…

“ មុននេះដូចឃើញឯងធ្វើជ្រុះម្តង? មែនអត់?” អានុតញ័រមាត់
“គឺ…គឺ អញ”
“គឺអីឯងធ្វើអី” ខ្ញុំជ្រួញចិញ្ចើម

អានុតរដិបរដុប
“ពេលនោះឈរមើលរូបថតជាមួយអ្ហែង មើលកាន់តែយូរតាហ្នឹងញាក់ចិញ្ចើមដាក់អញ…អញភ័យបែរខ្នងរត់បែរមកប៉ះទូមួយទំហឹងវាជ្រុះមក អញអត់ដឹងទេអញរើសដោតវិញមិនសល់ជើងធូបមួយសរសៃ អញដាក់កន្លែងដើមវិញហើយ”

ខ្ញុំតាំងស្មារតីដើរយឺតៗទៅមុខទូ​​​ ឱនរើសកំប៉ុងជើងធូកទើបពីជ្រុះអំបាញ់មិញឡើងទាំងញ័រដៃទទ្រើត ខ្ញុំនិយាយតិចៗ

“លោកតា កូនចៅគ្មានចេតនាទេ ខ្ញុំមកល្អខ្ញុំគ្រាន់មកសុំទីនេះមួយយប់ អាហុងក៏វាយល់ព្រម ឥឡូវខ្ញុំដាក់វិញហើយ​​ គឺកូនចៅសូមទៅផ្ទះវិញហើយ”

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ជីតារបស់ខ្ញុំនៅក្បែរៗខ្ញុំ ខ្ញុំក្រោកឡើងលើកដាក់លើទូ​រ បែរក្រោយតាមសំឡេងងឺតក្រោយខ្នង​​ ទ្វារបើកងឺតដោយខ្លួនឯង​​​

អានុតអរផើត
“អាឆាយ ទ្វារបើកហើយទៅភ្នំពេញវិញ”

ខ្ញុំឮសំឡេងជីតាខ្ញុំតិច

“ទៅណាមកណា ស្នាក់នៅផ្ទះគេត្រូវសុំម្ចាស់ផ្ទះគេផង”។

រាល់បញ្ហាឱ្យតែយើងធ្វើចិត្តឱ្យនឹងនកុំចាញ់ប្រៀបលើវា ប្រឈមមុខដោយការតាំងចិត្ត មិនត្រូវភ័យខ្លាចឬមិនផ្អើលឈូឆរខ្ញុំជឿថាយើងនឹងអាចដោះស្រាយវាចេញមិនខាន៕

~~~~~~~~~~~~~~

ខ្ញុំឈ្មោះ សាកណា ជាបុគ្គលិកសណ្ឋាគារ ផ្នែករៀបចំបន្ទប់ជូនភ្ញៀវ ហើយខ្ញុំទើបតែមករស់នៅភ្នំពេញនេះ បានប្រហែល ១ខែជាងតែប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារតែជីវភាពគ្រួសារមិនសូវធូធារ ទើបខ្ញុំសម្រេចចិត្តមករស់នៅទីក្រុងភ្នំពេញតែម្នាក់ឯង ដើម្បីរកការងារធ្វើបណ្តើរ យកប្រាក់បង់ថ្លៃសាលាបណ្តើរ និងផ្ញើរឱ្យម៉ែខ្លះទុកគ្រាន់គាត់ប្រើការ។

នេះជាការងារទីមួយ ហើយសម្រាប់ខ្ញុំ ទោះបីជាវាហត់ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏ចូលចិត្ត ណាមួយបានប្រាក់បន្ថែមលើកទឹកចិត្តគួរសមដែរ ព្រោះទើបតែមកធ្វើការបានមួយខែជាង និងត្រឹមតែជាបុគ្គលិកហាត់ការនៅឡើយ មានភ្ញៀវចូលចិត្តការងាររបស់ខ្ញុំ ព្រមទាំងឱ្យធីបមកខ្ញុំច្រើនៗទៀតផង។ 

ខ្ញុំធ្វើការងារនោះនៅវេនយប់ ព្រោះថាពេលថ្ងៃខ្ញុំត្រូវទៅរៀន។

បន្ទាប់ពីចេញពីសាលាភ្លាម ខ្ញុំក៏សំដៅទៅកន្លែងធ្វើការយកតែម្តង ព្រោះខ្ជិលជិះចុះជិះឡើង នាំតែអស់សាំងច្រើន ណាមួយថ្ងៃនេះមានភ្ញៀវ Check-out​ ច្រើនគួរសមដែរ ខ្លាចធ្វើមិនទាន់ភ្ញៀវចូលថ្មី នាំតែត្រូវមាត់ប្រធានផ្នែក វីវរគេបញ្ឍប់មិនចប់ទៅហើយ។

បន្ទាប់ពីជិះមកដល់កន្លែងធ្វើការ និងយកម៉ូតូផ្ញើរួចហើយ ខ្ញុំក៏ដើរចូលតាមខ្លោងទ្វារសម្រាប់បុគ្គលិកចេញចូល រួចក៏ចូលទៅផ្លាស់ឯកសណ្ឋាននៅ Locker របស់បុគ្គលិកនីមួយៗ។ បងលីណា ដែលជាប្រធានផ្នែករបស់ខ្ញុំ បានហុចសោរបន្ទប់នីមួយៗ ដែលខ្ញុំត្រូវទៅសម្អាត ព្រមទាំងនិយាយថា៖

«សាកណា! ថ្ងៃនេះភ្ញៀវចេញនៅជាន់ទី៤ អ៊ីចឹង ថ្ងៃនេះឯងប្រហែល ជាត្រូវសម្អាតបន្ទប់ នៅជាន់ទី៤នោះ ទាំងអស់ហើយណា៎»

«ប៉ុន្តែច្រើនណាស់បង ខ្ញុំធ្វើទាន់ដែរអត់? ចុះបងចរិយា គាត់អត់បានមកធ្វើការ មែន ទេបង?»

«នាងសុំច្បាប់ ទៅមើលឪពុកឈឺ ការងារនេះបងសង្ឃឹមលើឯងហើយណា ធ្វើច្រើនចេះច្រើន អ៊ីចឹងបងទៅមុនហើយ»

«ច៎ាបង»

ខ្ញុំក៏មិនដឹងជាបដិសេធ ជាមួយគាត់ថាម៉េច ទោះបីជាវាច្រើនជាងខ្ញុំធ្វើរាល់ដងក៏ដោយ បើមេ បញ្ជាហើយមានតែធ្វើតាម។ ខ្ញុំបានឡើងមកជាន់ទី៤ រាល់ដងខ្ញុំមិនដែលបាន ឡើងមកម្តងទេ តាំងតែពីចូលធ្វើការមក ព្រោះថាគ្មានភារកិច្ចជាន់នេះ គឺជាកាតព្វកិច្ច របស់បងចរិយា តែគាត់មិនបានមកធ្វើការ ទើបខ្ញុំជាអ្នកជំនួស អត់មានប្រាប់គ្នាអីមួយម៉ាត់សោះ បងចរិយា លេងមួយទំហឹងតែម្តង ១០បន្ទប់ ភ្ញៀវចេញទាំងអស់ ស្លាប់ខ្ញុំមិនខាននោះទេ។ 

ខ្ញុំបានចាក់សោរបន្ទប់មុនដំបូងគេ ដែលនៅជិតកាំជណ្តើរ រួចក៏ចាប់ផ្តើមសម្អាត។ ក្នុងបន្ទប់នេះ ធំក្លិនបារីឡើងហួង សង្ស័យតែភ្ញៀវដែលស្នាក់នៅបន្ទប់នេះ ចូលចិត្តជក់បារីហើយមើលទៅ បានជាធំក្លិនខ្លាំងយ៉ាងនេះ។ ខ្ញុំសឹងតែឈ្លក់ស្លាប់ដោយសារតែក្លិនរបស់វា ខ្ញុំរអ៊ូតិចៗ៖

«ភ្ញៀវដែលស្នាក់នេះ អីក៏កខ្វក់ខ្លាំងយ៉ាងនេះ លើកទីមួយហើយដែលមកប៉ះបន្ទប់អ៊ីចឹង ការងារនេះពិតជាមិនស្រួលមែន»

បន្ទាប់ពីរៀបចំបន្ទប់នេះរួច ខ្ញុំក៏បន្តទៅបន្ទប់បន្ទាប់ៗទៀត ទំរាំតែដល់បន្ទប់ចុងក្រោយ ខ្ញុំចង់ ខ្សោះអស់ខ្យល់ពីក្នុងខ្លួន។

«នៅសល់មួយបន្ទប់ទៀត រួចរាល់ហើយ»

ខ្ញុំសម្លឹងមើលនាឡិកាដៃ ដែលបញ្ជាក់ថាវាជិតដល់ម៉ោង១ហើយ រួចខ្ញុំក៏ចាក់សោរចូលទៅសម្អាតបន្ទប់នោះទាំងរហិតរហៃ សឹងតែគ្មានកម្លាំង។ ៩បន្ទប់មុនសុទ្ធ តែប្រភេទដូចៗគ្នា និងបន្ទប់ដើមគេនោះទាំងអស់ គឺស្មោគគ្រោកព្រមទាំងរញ៉ែរញ៉ៃ និងមានក្លិនស្អុយជាខ្លាំង ចម្លែកតែបន្ទប់មួយនេះ មិនមានក្លិនអ្វីទាំងអស់ ហើយបរិវេនបន្ទប់វិញមានរបៀបរាបរយល្អទៀត ប្រហែលជាភ្ញៀវមុនគេជាមនុស្សមានរបៀបទេដឹង បើតាមមើលទៅដូចជា មិនមានមនុស្សសម្រាកទេ ប៉ុន្តែបងលីណាថាមានភ្ញៀវស្នាក់នៅ។

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមប្តូររបស់របរក្នុងបន្ទប់ចេញ ហើយដាក់របស់ថ្មីចូល ដូចបន្ទប់មុនៗដែរ តែភ្នែករបស់ខ្ញុំ បានរេក្រឡេកទៅ ឃើញមានរបស់អ្វីមួយចាំងៗ នៅកៀនតុជាប់ក្បាលគ្រែ ខ្ញុំក៏ឱនទៅជិតដើម្បីមើល រួចក៏រើសវាយកមក។

របស់នោះដូចជារបស់ពីសម័យបុរាណយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ តែមើលទៅ ដូចជារៀងចាស់បន្តិចហើយ ប្រហែលជាគេលែងត្រូវការហើយទេដឹង មើលទៅក៏គ្មានតម្លៃអីដែរ។ ប៉ុន្តែក្រោយមក ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ថាត្រជាក់ៗយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ ស្រៀវៗខ្នងភ្លាមៗ ខុសប្លែកពីពេលមុនចូលមកនេះ ចំណែកម៉ាស៊ីនត្រជាក់ក៏អត់មានបានបើកនោះដែរ ចុះហេតុអ្វីសុខៗស្រាប់តែត្រជាក់។ ដូចជាមិនស្រួលទេ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ចាក់សោរបន្ទប់នោះបិទចេញមកវិញ។

មុនដំបូងខ្ញុំគិតថា នឹងយករបស់ដែលរើសបានពីបន្ទប់ដែលខ្ញុំបានសម្អាតនៅជាន់ទី៤នោះ ឱ្យបងលីណា ប៉ុន្តែដោយសារតែហត់ពេក ក៏ប្រញាប់ត្រឡប់មកផ្ទះសំរាក ធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្លេចប្រាប់បងលីណាឱ្យឈឹង ចំណែកឯរបស់មួយនោះវិញវាក៏នៅក្នុងហោប៉ៅខោខ្ញុំរហូតមក ដល់ផ្ទះ។ 

បន្ទាប់ពីបានមកដល់ផ្ទះភ្លាមខ្ញុំស្ទុះស្ទារចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទឹកដើម្បីសម្អាតខ្លួន នឹងអាលបានសម្រាក ប៉ុន្តែរំពេចនោះដែរខ្ញុំបានឮសំឡេងភ្លេងបុរាណលាន់ឮល្វើយៗ ពីណាមក ក៏មិនដឹង ខ្ញុំក៏ឆ្ងល់ក្នុងចិត្ត…

«អ្នកណាគេមកចាក់ភ្លេងបុរាណ អីថ្មើរនេះ ម៉ោង២ ម៉ោង៣ ឥឡូវហើយ ឬក៏មាន អ្នក ហាត់របាំអីនៅម្តុំនេះទេដឹង»

ខ្ញុំមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ទៀតក៏លេងខ្វល់ ហើយក៏បន្តមុជទឹក ប៉ុន្តែភ្លេងនោះ នៅតែឮឥត ឈប់សោះ។ ខ្ញុំព្រមទាំងបាន ឮសំឡេងសម្រឹបជើងមនុស្សដើរ នៅមុខបន្ទប់របស់ខ្ញុំ ទៀតផង។ ពេលនោះខ្ញុំចាប់ផ្តើមឆ្ងល់ក្នុងចិត្តបន្តិចដែរ តើអ្នកណាគេ មកដើរចុះ ដើរឡើង អីម្តុំនេះ យប់ថ្មើរនេះទៅហើយ។ ចំណែកខ្ញុំក៏មិនបានទៅបើកទ្វារមើលនោះដែរ ព្រោះថាវាអស់កម្លាំងខ្លាំងមែនទែនតែម្តង ប៉ុន្តែអាសំឡេងភ្លេងបុរាណនោះ នៅតែឮកាន់តែខ្លាំងងំក្នុងត្រចៀកខ្ញុំរហូត តែទោះយ៉ាងណាវាមិនបានបញ្ឃប់ខ្ញុំមិនឱ្យហក់ឡើងលើគ្រែគេងរបស់ខ្ញុំបានឡើយ។

ដដែល នៅពេលដែលខ្ញុំគេងលើគ្រែ សំឡេងភ្លេងនោះកាន់តែឮខ្លាំងឡើងៗ ហាក់ដូចជា មិនចង់ឱ្យខ្ញុំបានគេងលក់ស្រួលទាល់​តែ​សោះ នៅក្នុងចិត្តខ្ញុំពេលនេះពិតជាខឹង ខ្លាំងណាស់ ព្រោះមនុស្សកំពុងតែហត់ហើយនៅមកចាក់ភ្លេងរាំតម្លង់អីថ្មើរនេះទៀត អត់មាន អាណិត ចិត្តអ្នកជិតខាងខ្លះទេឬយ៉ាងម៉េច។ ខ្ញុំពិតជាទ្រាំលេងបាន តែមិនដឹងជាធ្វើយ៉ាងម៉េច ខំយកខ្នើយមកខ្ទប់ត្រចៀកហើយ នៅតែមិនបាត់ ចំណែកអាភ្លេងនោះក៏កាន់តែបន្តឮឡើងៗ វាហាក់បីដូចជានៅមុខបន្ទប់របស់ខ្ញុំអ៊ីចឹង។ នៅមានសំឡេងកងជើង ទង្គិចគ្នាចុះឡើងៗ នៅមុខបន្ទប់ខ្ញុំទៀតផង ពេលនោះចិត្តខ្ញុំចង់ឆេះទៅហើយ អ្នកណា អីក៏អត់សុជីវធម៌យ៉ាងនេះ មករាំនៅមុខបន្ទប់របស់ខ្ញុំ។ ពេលនោះ ខ្ញុំក៏តាំងចិត្តថានឹងចេញ ទៅថាឱ្យអ្នកដែលឈររាំនៅមុខបន្ទប់ខ្ញុំ ព្រមទាំងចាក់ភ្លេងខ្លាំងៗរំខានខ្ញុំថ្នាក់នេះ។

ខ្ញុំបានដើរទៅកាន់ទ្វារបន្ទប់ រួច បើកទ្វារទាំងក្នុងចិត្តត្រៀមថានឹងស្តីឱ្យណាណីម្តង។ ខ្ញុំលូកដៃទៅបើកទ្វារបន្ទប់តាមចិត្តដែលកំពុងតែមួរម៉ៅ។ បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏បាន ឃើញមនុស្សស្រីម្នាក់ស្លៀកសំលៀកបំពាក់ជាអ្នករបាំ ដូចជា អ្នករាំរបាំអប្សរា សក់វែង អូសដី ចំណែកដងខ្លួនវិញឡើងស តាមខ្ញុំចាំដូចជាអ្នករាំជំនាន់សម័យ បុរាណដែល គេលាបមុខ លាបខ្លួន ឱ្យសៗអីបែបនោះ។ ខ្ញុំលែងខ្វល់ ហើយ ក៏បាន ដើរចេញប្រាប់ទៅនារីម្នាក់នោះ៖

«ខ្ញុំត្រូវការសម្រាក ព្រោះស្អែកខ្ញុំត្រូវទៅរៀនទៀត បងអាចទៅហាត់រាំនៅកន្លែងផ្សេងបានទេ»

«….»

នាងមិនបានឆ្លើយតបអ្វីជាមួយខ្ញុំនោះទេ ព្រមទាំងមិនខ្ចីងាកមករកខ្ញុំថែមទៀតផង ខ្ញុំបានហៅនាងជាច្រើនដង ក៏នាងនៅតែធ្វើមិនដឹងមិនឮ នាងនៅតែបន្តរាំម្នាក់ឯង កាច់ចុះ កាច់ឡើង នាងមិនបានខ្វល់ថាខ្ញុំនិយាយអ្វីឡើយ ចំណែកខ្ញុំកាន់តែក្តៅចិត្តខ្លាំងឡើងរួចក៏ដើរ សំដៅទៅពីក្រោយខ្នងនាង ដើម្បីនិយាយជាមួយនាងឱ្យដឹងគ្នាម្តង។ បន្ទាប់មកខ្ញុំ បានលូកដៃទៅ កេះស្មារបស់នារីរបាំនោះតិចៗ ដើម្បីឱ្យនាងបែរមកនិយាយជាមួយខ្ញុំ ពេល នោះស្រាប់តែនាងបែរខ្លួនមកយឺតៗ ហើយលាយលំជាមួយភ្លេងបុរាណនោះទៀត ខ្ញុំឯណេះភ្ញាក់ក្រញាង ព្រមទាំងព្រឺឆ្អឹងខ្នងតិចៗដែរ គិតថានឹងមិនខ្វល់ព្រោះថាកំពុងតែក្តៅចិត្តខ្លាំង….. ប៉ុន្តែ ព្រះអើយ! ខ្ញុំបានឃើញ មុខរបស់នាងពេញទំហឹង មុខរបស់នាងឡើងរលួយ ភ្នែក សុទ្ធតែឈាម មានដង្កូវចោះគួរឱ្យខ្ពើម​ បន្ទាប់មកនាងបានសម្លឹងខ្ញុំឡើងថ្មែ ដូចជាស្អប់ ខ្ញុំតាំងពីជាតិណាមកអ៊ីចឹង នាង សម្លក់ខ្ញុំរហូតធ្វើឱ្យគ្រាប់ភ្នែកនាងម្ខាងធ្លាក់ជ្រុះចុះមកក្រោម ខ្ញុំឯណេះភ័យញ័រខ្លួនច្របប់ រួចនាងក៏បានបន្លឺសំឡេងអន្លាយៗ ស្តាប់ហើយព្រឺក្បាល មិនតែប៉ុនណោះ នាងព្រមទាំងលូក ដៃមករក ច្របាច់ក របស់ខ្ញុំថែមទៀតផង រួចនាងនិយាយដោយសំឡេងយ៉ាងគ្រលួចថា…

«សង…របស់…យើង…វិញ…ភ្លាម»

ខ្ញុំស្រែកឡើងភ្លាត់សំឡេង បែកញើសជោកខ្លួន បេះដូងលោតញ៉ាប់ខុសចង្វាក់ សឹងតែ ធ្លាយចេញមកក្រៅ តាមពិតជាការយល់សប្តិ ហើយវាជាការយល់សប្តិដ៏អាក្រក់ដែលខ្ញុំមិនដែលឃើញ។ តាំងតែពីខ្ញុំមកនៅទីនេះមកមិនដែលយល់សប្តិអីគួរឱ្យខ្លាចបែបនេះទេ។ នាង ចង់ឱ្យខ្ញុំសងអ្វី?​ខ្ញុំបានទៅពាក់ព័ន្ធអីជាមួយនាងពីពេលណា? ខ្ញុំប្រញាប់ប្រញាល់ រៀបចំខ្លួន ដើម្បីទៅសាលា ចាត់ទុកថាវាជាការយល់សប្តិអាក្រក់មួយទៅចុះ ប្រហែលជាដោយសារ តែម្សិលមិញ មកពីហត់ការងារពេកហើយ។

មកដល់សាលា គ្រប់គ្នានាំគ្នាមើលមុខខ្ញុំរហូត តាំងពីខ្លោងទ្វារមកដល់ថ្នាក់រៀន ថ្ងៃនេះពួក គេកើតអ្វីទៅ។ មានមិត្តខ្ញុំម្នាក់គេបានចូលមកនិយាយជាមួយខ្ញុំជាមួយសំនួរចម្លែកៗ៖

«សាកណា ឯងនាំអ្នកណាមកជាមួយនឹង?»

«ខ្ញុំមកតែម្នាក់ឯងទេតើ»

«តែគ្នាឃើញមានមនុស្សស្រីម្នាក់តាមឯងរហូតតាំងពីចូលមក នាងឈរចាំ នៅខាងក្រៅ បន្ទប់ ឯណោះ»

ពេលនោះខ្ញុំក៏អើតក្បាលចេញទៅតាមចង្អុរដៃ ដែលមិត្តខ្ញុំបានបង្ហាញប្រាប់ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបាន ឃើញអ្វីឡើយ រួចក៏ងាកមកថាឱ្យមិត្តវិញ…

«មានឯណា! ឯងស្រវាំងភ្នែកទេដឹង»

«អឺ! ប្រហែលជាអ៊ីចឹងហើយដឹង!»

មួយសន្ទុះក្រោយ ខ្ញុំក៏បានឮមិត្តរបស់ខ្ញុំស្រែក….

«អា!!!!!»

ខ្ញុំប្រញាប់ស្ទុះទៅរកនាង ហើយសួរនាងភ្លាម ថាកើតអ្វី​តែនាងស្រាប់តែនិយាយចម្លែកៗ។

«ខ្ម….ខ្មោ….ខ្មោច»

«ឯងនិយាយអីនឹងហាស?»

«យើងនិយាយការពិត នាងគួរឱ្យខ្លាចណាស់ យើងខ្លាចណាស់»

ខ្លួនរបស់មិត្តខ្ញុំញ័រចំប្រប់ដូចបានឃើញរបស់ដែលមិនគួរមើលឃើញនោះពិតមែន ភ្នែកនាង បិតរហូត មិនហ៊ានបើកឡើយ។ 

«ឯងស្រវាំងភ្នែកទេដឹង គ្មានអីទេណា»

«តែ..វា..គឺ..ខ្ញុំបានឃើញពិតមែនណា»

«នៅឯណាម៉េចក៏ខ្ញុំមិនឃើញ»

«គឺ..ន..នៅ…ក្រ..ក្រោយ..ឯង… អា!!!!»

នាងបានរត់ចេញពីខ្ញុំទៅបាត់ តែត្រូវមិត្តខ្ញុំម្នាក់ទៀតចាប់ទាន់ ខ្ញុំពិតជាភ័យ និងអាការៈនាង ខ្លាំងណាស់ ហេតុអ្វីបានជានៅសុខៗ នាងទៅជាបែបនេះ បន្ទាប់មកនាង ក៏សន្លប់បាត់ មាត់ឈឹង។ 

~~~~~~~~~~~~~~~

នៅកន្លែងធ្វើការខ្ញុំតែងគិតពីសម្តីរបស់មិត្តខ្ញុំកាលពីថ្ងៃមិញ ហេតុអីនាងនិយាយស្តី អីប្លែកៗ សុខៗក៏ទៅជាភ័យស្លន់ស្លោរ សន្លប់បាត់មាត់ឈឹង ព្រមទាំងនិយាយថាឃើញ ខ្មោចនៅពី ក្រោយខ្នងខ្ញុំទៀត។ ភ្លាមនោះ ខ្ញុំស្រាប់តែឮសំឡេងភ្លេងបុរាណនោះទៀតហើយ ហេតុអ្វីបានជាក្នុងសណ្ឋាគារចាក់ភ្លេងឮយ៉ាងនេះ រាល់ដងដូចមិនដែលចាក់ទេ មានតែឱ្យអ្នកគោះ រនាថគោះតិចៗ តែនេះជាភ្លេងសុទ្ធសាធ ភ្លេងដែលខ្ញុំធ្លាប់ ឮកាលពីយប់មិញ ពេលនោះខ្ញុំ ក៏បានដើរទៅសួរបងៗ ដែលធ្វើការនៅកន្លែងទទួលភ្ញៀវ។

«បងហា! ម៉េ្តចក៏ថ្ងៃនេះចាក់ភ្លេងរបាំប្រពៃណីឮខ្លាំងម្ល៉េះ អត់រំខានភ្ញៀវទេហ៎»

ពេលនោះពួកគាត់ចាប់ផ្តើមនាំគ្នាមើលមុខគ្នាចុះឡើង ដូចជាឆ្ងល់និងសម្តីរបស់ខ្ញុំខ្លាំងណាស់ ហាក់ដូចខ្ញុំទៅកំប្លែងលេងជាមួយគាត់អ៊ីចឹង រួចគាត់ក៏និយាយ

«មានឯណាអូន ពួកបងមិនឮផងហ្នឹង»

«ម៉េចអ៊ីចឹង ខ្ញុំឮសឹងបែកត្រចៀកហើយបង»

«អូនឯងច្រឡំទេដឹង មិនជឿសួរអ្នកផ្សេងក៏បានណា»

ខ្ញុំចាប់ផ្តើមឆ្ងល់ រួចក៏ដើរចេញពីពួកគាត់ទៅ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាបានឮច្បាស់ណាស់ ហេតុអីពួក គាត់មិនឮ ឬក៏….។ 

»»»»»»»»»»»»»»»»»                                                   

«កុំ..! កុំ…! កុំចូលមក ហ៊ឺ…..កុំធ្វើបាបខ្ញុំអី!!! ខ្ញុំខ្លាចហើយ!!!»

«បើមិនចង់ងាប់….នាងឆាប់សងរបស់ឱ្យយើងវិញភ្លាម…»

«អា! អត់ទេ​…កុំ…»

ខ្ញុំភ្ញាក់មកទាំងបែកញើសជោកខ្លួន គឺយល់សប្តិអាក្រក់ដដែលនោះទៀតហើយ តែលើកនេះ ពិតជាសាហាជាងលើកមុនទៅទៀត។ នាងខ្វេះគ្រាប់ភ្នែករបស់នាងចេញមកក្រៅ ចំណែកឯខ្លួនប្រាណនាងវិញឡើងរលួយ រួចយកក្រចកវែងៗរបស់នាងមកបះលើមុខរបស់ខ្ញុំ បន្ទាប់មក ក៏ចង់ ច្របាច់កខ្ញុំ ដូចជានាងខឹងគុំគួនជាមួយខ្ញុំតាំងពីជាតិណាមកអ៊ីចឹង។ គ្រាន់តែនឹក ឃើញដល់យល់សប្តិមួយនេះ បេះដូងខ្ញុំលោតញាប់សឹងតែធ្លាយចេញមកក្រៅ ដកដង្ហើមសឹង មិនដល់គ្នា តើនេះវាមានរឿងអីកើតឡើងមកលើខ្ញុំទៅ តើខ្ញុំទៅយករបស់ស្អីពីនាងពីពេលណា ទើបបានជានាងចេះតែមកចង់ទាររបស់នោះពីខ្ញុំ។

មួយរយៈកន្លងមកនេះ ខ្ញុំនៅមិនសុខទេ ចេះតែឮសំឡេងភ្លេងបុរាណនោះរហូត ទោះជាខ្ញុំទៅដល់ កន្លែងណាក៏ដោយ ខ្ញុំសួរគេមានឮភ្លេងហ្នឹងអត់? គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែឆ្លើយថាអត់ទេ។ នៅសាលាក៏អ៊ីចឹង ម្នាក់ៗមិនចង់នៅក្បែរខ្ញុំទេ សូម្បីតែមិត្តរបស់ខ្ញុំ នាងធ្លាប់សន្លប់ ដោយ សារ តែឃើញអ្វីក៏មិនដឹង បន្ទាប់ពីថ្ងៃនោះមកនាងមិនដែលមើលមុខខ្ញុំចំទេ។ មានម្តងនោះ ពេលដែលនាងសម្លឹងមើលមកខ្ញុំ នាងធ្វើខ្លួនដូចជាឃើញអ្វីអ៊ីចឹង រួចធ្វើខ្លួនខ្លាចៗ បន្ទាប់មក ក៏រត់ចេញពីខ្ញុំទៅបាត់។ ខ្ញុំក៏មិនថាអ្វីនាងដែរ ប្រហែលជានាងមានហេតុផលអ្វីម្យ៉ាងហើយ ឬក៏នាងឃើញអ្វីដែលមិនគួរឱ្យឃើញនោះពិតមែន? កំពុងតែអង្គុយគិតតែម្នាក់ឯង ស្រាប់ តែមាន មិត្តភក្តិប្រុសម្នាក់ គេឈ្មោះ ឆវ័ន គេម្នាក់នេះជាមិត្តរួមថ្នាក់របស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនសូវ ជាបាននិយាយលេងអ្វីជាមួយគេទេ គេក៏ស្រាប់ដើរមកក្បែរខ្ញុំ ហើយអង្គុយជិតខ្ញុំ រួចនិយាយ ពាក្យប្លែកៗខ្ញុំស្តាប់សឹងមិនយល់៖

«ទឹកមុខនាងបញ្ជាក់ថាត្រូវខ្មោចលងហើយ»

«ថា…ថាម៉េច?» ខ្ញុំប្រតិកម្មភ្លាមៗនៅពេលដែលគេនិយាយលេងសើចដល់ពាក្យទាំងអស់នេះ

«មិនតែប៉ុនណោះខ្មោចនោះនៅតាមនាងរហូតទៀតផង ប្រហែលជា គេចង់បានអ្វីពីនាង ហើយមើលទៅ»

«កុំនិយាយលេងសើចណា ខ្ញុំមិនចូលចិត្តទេ» ខ្ញុំរៀបតែងើបចេញពីគេ ស្រាប់តែគេបន្តឃ្លាធ្វើឱ្យខ្ញុំទុចដំណើរ។

«បើនាងមិនជឿក៏តាមចិត្ត តារបស់ខ្ញុំជាគ្រូអាគម បើនាងចង់ដឹងខ្ញុំនឹងជូននាងទៅជួបគាត់ ទាន់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងមិនទាន់ហួសពេល នេះលេខទូរស័ព្ទខ្ញុំ ខលមកខ្ញុំពេល ដែលនាងជឿអ្វី ដែលខ្ញុំបាននិយាយ»

ឆវន័និយាយចប់ប្រយោគភ្លាម គេក៏បានងើបដើរចេញពីខ្ញុំទៅបាត់ ទុកឱ្យខ្ញុំនៅ ងឿងឆ្ងល់ នូវសម្តីគ្រប់ម៉ាត់របស់គេអម្បាញ់មិញ។ គេចង់មានន័យយ៉ាងម៉េចពាក្យថា ទាន់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាង មិនទាន់ហួសពេលនោះ? ខ្ញុំបានសម្លឹងមើលលេខរបស់គេដែលបានឱ្យមកខ្ញុំមុននេះបន្តិច រួចក៏ ដាក់វាក្នុងហោប៉ៅអាវ។ តើគួរជឿសម្តីឆវ័នដែរទេ មនុស្សមិនដែល និយាយរកគ្នាផង នៅសុខៗមកប្រាប់ខ្ញុំរឿងអ្វីប្លែកៗបែបនេះ តើខ្ញុំគួរជឿគេដែរឬទេ។

ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំតែងតែយល់សប្តិឃើញនារីរបាំម្នាក់នោះរហូត នាងតែងតែ បង្ហាញ រូប អាក្រក់ៗគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំយល់សប្តិឃើញនាង ពេលខ្លះ កាច់ដៃកាច់ជើង នៅចំពោះមុខខ្ញុំ ពេលខ្លះខ្វេះគ្រាប់ភ្នែកចេញមកក្រៅ ហើយពេលខ្លះទៀត យកសក់ដ៏វែងរបស់ នាង មកទាក់ករបស់ខ្ញុំ ហើយមានលើកមួយនោះ នាងយកក្រចកដែលស្រួចវែងរបស់នាង មក ចង្អុរមុខខ្ញុំ បន្ទាប់មក ប្រុងនឹងខ្វេះមាត់របស់ខ្ញុំថែមទៀត នឹកឃើញម្តងៗ ព្រឺក្បាលណាស់។ ខ្ញុំមិនដែលដេកបានលក់ស្រួលនោះទេ ពេលខ្លះមិនចង់ដេកទៀតផង ព្រោះហ៊ានតែខ្ញុំបិទភ្នែក គឺច្បាស់ជាយល់សប្តិឃើញខ្មោចស្រីរបាំម្នាក់នោះមិនខាន។ 

មកដល់កន្លែងធ្វើការគ្រប់គ្នានិយាយថា ខ្ញុំមួយរយៈនេះភ្នែកខ្មៅឡើងស្លក់ ពួកគេថែមទាំងនិយាយទៀតថា ខ្ញុំចេញពីធ្វើការទៅដើរលេងបន្តឯណាឯណី។ ខ្ជិលប្រកែកជាមួយពួកគេ បើទៅប្រាប់គេ ថាមកពីដេកមិនលក់ ព្រោះយល់សប្តិ ឃើញតែខ្មោច ច្បាស់ជាថា ខ្ញុំនេះ និយាយ យកតែរួចខ្លួន។ ជាងមួយអាទិត្យហើយ ដែលខ្ញុំរស់នៅក្នុងសភាពបែបនេះ ភ័យខ្លាច តក់ស្លុត ឮសំឡេងចម្លែកៗ។ គ្រានេះខ្ញុំពិតជាមិនដឹងថាគួរធ្វើបែបណាទេ បើប្រាប់ម៉ែ ច្បាស់ជា ម៉ែបារម្ភ ហៅខ្ញុំទៅផ្ទះវិញមិនខាន ខ្ញុំមិនចង់បាត់បងការងារក្នុងពេលនេះដែរ តើខ្ញុំគួរធ្វើបែបណាទៅ។ 

~ទីង!ទីង~

ទូរស័ព្ទរបស់ខ្ញុំលោតសាររបស់អ្នកណាមកក៏មិនដឹង ជាលេខដែលខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ ខ្ញុំយកទូរស័ព្ទមកចុច មើលអត្ថន័យនៅក្នុងសារនោះតើគេថាយ៉ាងម៉េច៖

«បើនាងនៅតែពន្យាពេលទៀត សូម្បីតែជីវិតក៏លោកតាខ្ញុំ ការពារនាងលែងបានដែរ»

«ឯងជាអ្នកណា»

«ខ្ញុំគឺឆវ័ន»

«ហេតុអីបានស្គាល់លេខខ្ញុំ»

«មិនសំខាន់ទេ តែជីវិតនាងសំខាន់ជាង ខ្មោចនោះរិតតែខឹងនឹងនាងខ្លាំងហើយ»

ខ្ញុំមិនបានតបសាររបស់ឆវ័នទៀតឡើយ ព្រោះកំពុងតែគិត មួយរយៈនេះខ្ញុំពិតជាយល់សប្តិ មានគេមកទារបស់ពីខ្ញុំពិតមែន តើខ្ញុំពិតជាយករបស់អីពីខ្មោចនោះមែនឬ? ខ្ញុំពិតជាចាំមិន បានពិតមែន។ ប៉ុន្តែហេតុអីបានជាគេដឹង? 

ដោយសារតែខ្ញុំពិតជាទ្រាំលេងបានទៀតហើយក្នុងសភាពមួយនេះ ដេកក៏មិនកើត មួយថ្ងៃៗ ឮតែសំឡេងភ្លេងបុរាណនោះ ជាប់ក្នុងត្រចៀកឥតឈប់ឈរ ពេលខ្លះដូចមាន មនុស្សដើរតាម ពីក្រោយ ហើយត្រជាក់ៗព្រឺដល់ក្បាល ទាំងពេលខ្លះ នៅក្រោមថ្ងៃក្តៅសោះ ក៏មានអារម្មណ៍ថាត្រជាក់ស្រេងគួរឱ្យខ្លាចដែរ ហេតុនេះហើយ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្ត ខលទៅឆវ័នតែម្តង។

«អាឡូឆវ័ន ខ្ញុំសាកណា»

«ជឿខ្ញុំហើយមែនទេ»

«គឺ!! មិនទាន់ជឿទេ តែគ្រាន់តែចង់ដឹង ថាវាដូចដែលឯងនិយាយដែរអត់»

«អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយសុទ្ធតែជាការពិតទាំងអស់»

«អ៊ីចឹងអាទិត្យនេះពួកយើងទៅជួបលោកតាឯងបានទេ»

«ខ្ញុំទៅយកនាង»

«ច៎ា»

ឆវ័នក៏ដាក់ទូរស័ព្ទចុះ តែភ្លាមនោះខ្ញុំក៏នឹកឃើញថា ហេតុអីបានគេស្គាល់ផ្ទះរបស់ខ្ញុំ បើខ្ញុំមិន ដែលប្រាប់គេផង? នេះខ្ញុំគិតត្រូវឬខុសដែលជឿសម្តីគេម្នាក់នេះ។ បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏បានដាក់ ច្បាប់នៅកន្លែងធ្វើការប៉ុន្មានថ្ងៃ ដើម្បីឱ្យដឹងការពិតថាឆវ័ននិយាយជាការពិតឬអត់ តើខ្មោចស្រីរបាំងម្នាក់នោះជាអ្នកណា ហើយនាងចង់បានអីពីខ្ញុំ។

ថ្ងៃអាទិត្យក៏បានមកដល់ ឆវ័នបាននាំខ្ញុំទៅខេត្តកំពង់ចាម ដែលជាផ្ទះរបស់លោកតាគេ ពួកយើងទាំងពីរមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែដោយហេតុតែខ្ញុំឆ្ងល់ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្តើមសួរគេមុន៖

«ហេតុអីឯងចង់ជួយខ្ញុំ»

«ជួយមនុស្សត្រូវគិតថាចង់មិនចង់ដែរ?»

«ប៉ុន្តែពួកយើងមិនដែលនិយាយគ្នាផង ម៉េចបានស្គាល់លេខខ្ញុំ ហើយផ្ទះខ្ញុំទៀត»

«ខ្ញុំសួរមិត្តរបស់នាង ព្រោះខ្ញុំគិតថានាងប្រាកដជាមិនជឿសម្តីខ្ញុំទេ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តឃើញ មនុស្សជិតស្លាប់ហើយមិនជួយនោះទេ»

«នេះ!!នេះ!! ខ្ញុំជិតស្លាប់ហើយមែនទេ»

«បើនាងនៅតែបន្តទុកយូរជាងនេះទៀត ខ្មោចស្រីម្នាក់នោះនឹងសម្លាប់នាងចោលមិនខាន»

ខ្ញុំសម្រេចចិត្តនិយាយរឿងដែលខ្ញុំយល់សប្តិឃើញនោះប្រាប់ទៅគេទាំងអស់​សង្ឃឹមថាគេនឹងជឿសម្តីខ្ញុំទៅចុះ៖

«ដំបូងវាជាការយល់សប្តិដាស់សតិនាងឱ្យដឹង ដើម្បីឱ្យនាងយករបស់នោះទៅសងគេវិញ ប៉ុន្តែ ដោយសារនាងមិនព្រមយកទៅសងគេវិញ ទើបគេបង្ហាញខ្លួនឱ្យនាងឃើញគ្រប់រូបភាពទាំងអស់ ហើយនោះវាជាការពិតដែលនឹងកើតឡើងឆាប់ៗ បើនាងនៅតែរឹងទទឹង»

ខ្ញុំលែងមាត់ ប៉ុន្តែខ្លួនប្រាណទៅជាញ័រខ្លួនដូចកូនចាបត្រូវទឹក តើខ្ញុំបានយកអ្វីពីខ្មោច នោះទៅ ហេតុអ្វីបានជាគេមកចងកម្មពារអ្វីជាមួយខ្ញុំ?

«នាងសាកគិតមើលថាមានបានយកអ្វីប្លែកៗចេញពីណាដែរទេ»

«គឺ… អត់មានទេ មនុស្សខ្ញុំមិនចេះយករបស់អ្នកណាផ្តេសផ្តាសទេ តើខ្ញុំទៅយក របស់ខ្មោច បាន យ៉ាងម៉េចទៅ…ខ្ញុំទើបតែឡើងមកនៅភ្នំពេញបានជាង៣ខែប៉ុនណោះ មិនសូវស្គាល់កន្លែងណាទេ»

 «នាងអាចសាករកនឹកម្តងទៀតទៅ អាចថានាងភ្លេចក៏ថាបាន»

ខ្ញុំនៅតែក្រវីក្បាលប្រាប់ឆវ័នថាខ្ញុំពិតជាមិនបានយករបស់ស្អីនោះពិតមែន ប៉ុន្តែឆវ័ន នៅតែ ព្យាយាមឱ្យខ្ញុំរកនឹក។ មិនយូរប៉ុន្មានពួកយើងក៏បានមកដល់ផ្ទះលោកតារបស់គេ នៅតាម ផ្លូវទៅផ្ទះគាត់មើលទៅគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់ ស្ងាត់ហើយថែមទាំងចូលទៅឡើងជ្រៅទៀត មើលទៅមិនសូវជាមានផ្ទះនៅជិតៗគ្នានោះទេ។

បន្តិចក្រោយមក ខ្ញុំក៏បានមកដល់ផ្ទះ ចំណាស់ បែបបុរាណមួយខ្នង មើលទៅផ្ទះនេះហាក់ដូចជាមានអាយុកាលយូរណាស់មកហើយ បើតាមក្បាច់ក្បូររចនា របស់ផ្ទះមួយខ្នងនេះ មើលយូរៗទៅពិតជាគួរឱ្យខ្លាច។ ឆវ័នបាន នាំខ្ញុំឡើង ទៅខាងលើផ្ទះ ដើម្បីជួបលោកតារបស់គេ​ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនទាន់បានជួបគាត់នៅឡើយទេ ទាល់តែល្ងាច ទើបគាត់ មកផ្ទះ ព្រោះព្រឹកនេះ គាត់ប្រាប់ថា គាត់ទៅលើករាសី នឹងបណ្តេញ វត្ថុចង្រៃ ចេញពីផ្ទះអ្នកភូមិ។  លោកតាផ្តាំឱ្យឆវ័នប្រាប់ខ្ញុំទៀតថា ខ្ញុំមិនបាច់ភ័យទេ ពេលដែលបានមក ដល់ផ្ទះរបស់គាត់ ប៉ុន្តែលោកក៏ បានផ្តាំប៉ុន្តែទៀតថាមិនឱ្យខ្ញុំដើរទៅណាឬចុះទៅខាងក្រោមផ្ទះតែម្នាក់ឯងទេ ត្រូវចាំគាត់នៅខាងលើផ្ទះ រហូតដល់គាត់ត្រលប់មកវិញ។

ផ្ទះគាត់មានតាំងពីវត្ថុដែលសល់ពីសម័យ ណាមកក៏មិនដឹង ចំណែករូបដែលភ្ជួរលើជញ្ជាំង សុទ្ធតែរូបសម័យបុរាណៗទាំងអស់ មានតាំងពីរូបក្នុងសម័យសង្គមរាស្រ្តនិយមថែមទៀត។ លោកតារបស់ឆវ័ន ចូលចិត្តរូប ទាំងនេះណាស់ហើយ។ កំពុងតែស្លុងជាមួយបរិវេណជុំវិញផ្ទះលោកតារបស់ឆវ័ន កន្ទុយភ្នែករបស់ខ្ញុំបានក្រឡេកទៅប្រទះឃើញ ទីអាសនៈរបស់លោកតាឆវ័ន។ ពេលដែលបានឃើញហើយ ខ្លួនប្រាណរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែបះរោមព្រឺៗខ្ញាកៗតែម្តង មានរបស់របរ ជាច្រើនមិនដឹងជាអ្វីខ្លះនោះទេ គួរឱ្យខ្លាចណាស់ ខ្ញុំក៏ដើរចេញពីកន្លែងនោះទៅ។

រហូតដល់ម៉ោងជិតប្រាំល្ងាច នៅតែមិនទាន់ឃើញលោកតាត្រលប់មកវិញទៀត រំពេចនោះ ទូរស័ព្ទខ្ញុំក៏រោទិ៍ឡើង បង្ហាញឱ្យឃើញលេខលើអេក្រង់ជារបស់ម៉ែខ្ញុំ ខ្ញុំក៏បាន ដើរទៅ ឆ្ងាយពីឆវ័ន ដើម្បីនិយាយជាមួយម៉ែ តែនៅម្តុំនេះដូចជាគ្មានសេវាអ្វីបន្តិចសោះ។ ខ្ញុំក៏ដើរចុះមកក្រោមតែម្នាក់ឯងដើម្បីរកសេវានិយាយ ជាមួយម៉ែដោយមិនបានប្រាប់ឆវ័នឡើយថា ខ្ញុំចុះមកក្រោម។

គ្រាន់តែមកដល់ខាងក្រោមភ្លាម ទូរសព្ទក៏មានសេវា ហើយខ្ញុំក៏បាននិយាយជាមួយម៉ែមួយសន្ទុះ។ ខ្ញុំមិនបានប្រាប់រឿងដែលកំពុងតែកើតឡើងនេះដល់គាត់ឱ្យដឹងឡើយ ព្រោះមិនចង់ឱ្យគាត់បារម្ភច្រើន។ បន្ទាប់ពីនិយាយជាមួយម៉ែចប់ ខ្ញុំក៏ដាក់ទូរស័ព្ទចុះ រួចរៀបថានឹងដើរឡើងមកខាងលើផ្ទះវិញ ចៃដន្យអ្វី មិនដឹងជាមានខ្យល់មកពីណាទេ ស្រាប់តែបក់កាត់ខ្ញុំមួយទំហឹង យ៉ាងត្រជាក់ស្រេង ធ្វើឱ្យខ្ញុំព្រឺរោមឡើងមកខ្ញាកៗ អមជាមួយសំឡេងឆ្កែលូយ៉ាងគ្រលួចបានបន្លឺឡើង លាយឡំនឹងសំឡេងភ្លេងបុរាណនោះទៀត  គឺខ្មោចស្រីនោះមករកខ្ញុំទៀតហើយ។ បេះដូងខ្ញុំចាប់ផ្តើមលោតញ៉ាប់ ដៃក៏ចាប់ផ្តើមត្រជាក់ ព្រឺដល់ឆ្អឹងខ្នង រួចក៏រត់សំដៅឡើងមកខាងលើផ្ទះវិញ ប៉ុន្តែក៏ត្រូវអ្វីម្យ៉ាង មកទាក់ជើងរបស់ខ្ញុំឱ្យដួលធ្លាក់ចុះមកក្រោមវិញ ពេលនោះខ្ញុំភ័យណាស់ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ស្រែកឱ្យឆវ័នជួយ

«ជួយផង ជួយផងឆវ័ន នាងខ្មោចនោះមករកខ្ញុំហើយ ខ្ញុំខ្លាចណាស់ ជួយខ្ញុំផង»

រហ័សដូចចិត្ត ឆវ័នបានរត់ចុះមកជួយគ្រាខ្ញុំយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែខ្ញុំក្រោកឡើងមិនរួចនោះទេ ត្រូវនាងខ្មោចនោះប្រើកម្លាំងសង្កត់ខ្ញុំជាប់។ នាងពិតជាមានកម្លាំងខ្លាំងណាស់ ឆវ័នមិនអាចជួយអ្វីខ្ញុំបានឡើយ។ ខ្មោចស្រីនោះក៏បានបង្ហាញមុខមាត់រលេះរលួយរបស់វា នៅចំពោះ មុខពួកយើង ព្រមទាំងលូកដៃមករកច្របាច់កយើងទាំងពីរ ប៉ុន្តែរំពេចនោះ ដៃនាងខ្មោចនោះ ក៏ប្រលែងចេញពីកខ្ញុំនិងឆវ័នភ្លាម លាយជាមួយនឹងសម្រែកដ៏ឈឺចាប់ ដូចជាមានមនុស្ស កំពុងតែសូត្យមន្តគាថាកំចាត់នាង។ ទោះយ៉ាងណាខ្មោចស្រីនោះពិតជាមានរិទ្ធអំណាចខ្លាំងខ្លា នាងមិនទៅណាទេ នាងនៅតែសម្លឹងសម្លក់មកយើងទាំងពីរ ភ្លាមនោះស្រាប់តែលោកតាបង្ហាញខ្លួនរួច ដើរចូលមក៖

«តាប្រាប់ហើយថាកុំឱ្យចុះទៅណាឱ្យសោះ»

«សុំទោសលោកតា» ឆវ័ននិយាយ

លោកតាក៏បាននិយាយជាមួយខ្មោចស្រីនោះ ប៉ុន្តែនាងខ្មោចនេះ ដូចជាមិនចង់និយាយ ស្រួល ជាមួយលោកតារបស់ឆវ័នទេ នាងស្រែកគំហកមកពួកយើងខ្លាំងៗ៖

«មិនមែនជារឿងរបស់តាឯងទេ ឆាប់ចេញទៅ»

«តើនាងចង់បានអីពីក្មេងនេះ»

«មីក្មេងនោះវាយករបស់យើង យើងព្រមានវាច្រើនដងហើយ វានៅមិនព្រមយកមក សងយើង វិញ អ៊ីចឹងយើងមានតែសម្លាប់វា ហាហា»

បន្ទាប់ពីនិយាយចប់ ខ្មោចស្រីនោះយំព្រមទាំងហូរទឹកភ្នែកចុះមកសុទ្ធតែឈាម រហូតសឹងតែជ្រុះគ្រាប់ភ្នែកចុះមកក្រោម សំឡេងយំរបស់នាងលាយឡំនិងភ្លេងបុរាណដ៏គ្រលួចនោះ រឹតតែធ្វើឱ្យខ្ញុំបះរោមព្រឺកាន់តែខ្លាំង រួចនាងក៏ចាប់ផ្តើមរាំកាច់ខ្លួននៅចំពោះមុខពួកយើង។

លោកតាបានងាកមករកខ្ញុំ ទាំងដែលខ្ញុំពេលនេះ កំពុងតែស្លេកមុខស្លេកមាត់ និយាយមិន ចេញ រួចគាត់បន្តនិយាយជាមួយខ្ញុំទៀតថា៖

«ចៅឯងបានយករបស់ជាទីស្រលាញ់របស់គេទៅ ម្ចាស់គេមិនសុខចិត្តបានជាគេមកតាមទារ យករបស់នោះ ចៅឯងយករបស់មួយនោះមកឱ្យតា តានឹងធ្វើពីធីដើម្បី សុំខមាទោស សងគេវិញ នោះគេនឹងដោះលេងចៅហើយ»

«ប៉ុន្តែលោកតា…ខ្ញុំ…ខ្ញុំ…ពិតជានឹកមិនឃើញទេថាវាជារបស់អីពិតមែនណាលោកតា»

«រកនឹកមើលទៅ ធ្លាប់រើសបានរបស់អី នៅកន្លែងណាដែរទេ»

ខ្ញុំក៏ព្យាយាមរកនឹក តែនឹកយ៉ាងណាក៏នឹកមិនឃើញ ខួរក្បាលខ្ញុំពេលនេះទទេរស្អាតព្រោះតែភាពភ័យខ្លាច។ ចំណែកឯលោកតា នៅសូត្រធម៌មន្តគាថ៌ារបសើគាត់ មាត់ជីបអូចៗ ហាក់ ដូចជាសណ្តំ ចិត្តខ្មោចនោះដើម្បីពន្យាពេលអ៊ីចឹង ឯឆវ័ន ក៏បន្តនិយាយមកខ្ញុំ

«នាងឆាប់រកនឹកមើលទៅសាកណា លោកតាកំពុងតែប្រើមន្តអាគមន៍ សណ្តំចិត្តខ្មោចនោះ ហើយ យើងគ្មានពេលយូរនោះទេ ឱ្យលឿនឡើងទៅ ឆាប់រកនឹកមើល៍ បើសិនជាមិនយករបស់នោះសងខ្មោចស្រីនោះទេយើងទាំងអស់គ្នាច្បាស់ជាស្លាប់»

ខ្ញុំក៏តាំងស្មារតីហើយចាប់ផ្តើមរកនឹកមើលរឿងគ្រប់យ៉ាងឡើងវិញទាំងអស់ ខ្ញុំទៅដល់ណា ធ្វើអ្វីជួបអ្វី គឺនឹកមកវិញទាំងអស់ ប៉ុន្តែនៅតែនឹកមិនឃើញថាខ្ញុំធ្លាប់យករបស់អ្វីពីអ្នកណា ចៃដន្យភ្លាមនោះភ្នែករបស់ខ្ញុំក៏បានក្រឡេកទៅខ្មោចនារីរបាំនោះមានកងជើងតែមួយចំហៀងទេ នេះបានន័យថា ប្រហែលជារបស់មួយនោះហើយ។

«ឆវ័ន! ខ្ញុំរកនឹកឃើញហើយឆវ័ន»

ខ្ញុំស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំងដោយអារម្មណ៍ត្រេកអរពែក តែបែរជាធ្វើឱ្យដាស់សតិអារម្មណ៍ របស់ ខ្មោចនោះត្រលប់មកវិញ​ ធ្វើឱ្យនាងងាក មកសម្លក់ខ្ញុំថ្មែរួចហោះមកច្របាច់កខ្ញុំភ្លាមៗ លោកតាក៏ខំរត់ ឡើងទៅយកគ្រឿងសក្ការៈផ្សេងៗដើម្បីយកមកធ្វើពិធី ខ្ញុំ ឯណេះប៉ិស តែនិង ដាច់ខ្យល់ស្លាប់។

«របស់នោះជារបស់អី​ នៅឯណាទៅសាកណា» 

«វា…ខឹកខឹក…វា…ជាកងជើងមួយចំហៀងទៀត…ដែលដូចនឹងខ្មោចនេះពាក់ តែខ្ញុំមិនដឹងថា នៅទីណានោះទេ លោកសាករកមើលក្នុងសម្ពាយខោអាវខ្ញុំទៅ លឿនឡើងឆវ័ន…ខឹកខឹក… ជួយខ្ញុំផង… ខឹកៗ»

លោកតាត្រលប់មកវិញជាមួយនិងវត្ថុជាច្រើនសម្រាប់ធ្វើពិធី រួចគាត់ក៏បានសូត្រអ្វីមិនដឹង បន្ទាប់មកខ្មោចនោះក៏បានស្រែកទ្រហោយំ ដោយសម្រែកឈឺចាប់ យ៉ាងគួរឱ្យខ្លាច រួចក៏លែង ដៃ ចេញពីខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំដួលទៅដីយ៉ាងដំណំ ។

«ខ្មោចនេះសាហាវណាស់ ចៅឯងត្រូវតែរកវត្ថុនោះមកសងគេវិញ ទើបតាអាចជួយបាន កំហឹងនាងកាន់តែខ្លាំង ព្រោះថារបស់នោះជារបស់ដែលនាងស្រលាញ់ខ្លាំងណាស់»

ខ្ញុំក៏ម្នីម្នារស្ទុះស្ទារទៅជួយរករបស់នោះជាមួយឆវ័ន។

«ឆវ័ន! យ៉ាង…យ៉ាងម៉េចហើយ ឃើញ….ឃើញដែរទេ» ខ្ញុំសួរទៅឆវ័នដោយសឹង តែដក ដង្ហើមមិនដល់គ្នា
«មិនទាន់ឃើញទេ នាងមិនបានទុកក្នុងនេះទេដឹង រកនឹកមើលទៅថាទុកនៅឯណា ឬក៏នៅ បន្ទប់របស់នាង»
«ខ្ញុំពិតជាមិនចាំថានៅទីណាមែន ហ៊ឺៗ ធ្វើយ៉ាងម៉េចទៅឆវ័ន ខ្ញុំហ្នឹងស្លាប់ដែរទេ ខ្ញុំខ្លាចណាស់»
«ធ្វើចិត្តឱ្យត្រជាក់ គិតមួយៗ លោកតាអាចជួយពន្យាពេលបានខ្លះដែរ ឆាប់រកនឹកទៅ»
ខ្ញុំយំផង ភ័យផង ទឹកភ្នែកហូរចុះមកឥតដាច់ ខ្ញុំព្យាយាមរកនឹកបណ្តើរៗ តែនៅតែ រកមិនឃើញ ទាល់តែសោះ ខ្ញុំពិតជាមិនរស់ទេ។ ប៉ុន្តែរំពេចនោះដៃរបស់ច្ញុំ ដែលកំពុងតែលូករាវ ចូលក្នុងសម្ពាយការបូបនោះ ក៏ស្រាប់តែចំបះរបស់អ្វីមួយរឹងៗ រួចខ្ញុំក៏ប្រញាប់ទាញវាចេញមក ។
«ខ្ញុំរកឃើញហើយឆវ័ន ខ្ញុំរកឃើញហើយ» 

ខ្ញុំនិយាយទាំងអរត្រហេបត្រហប ឆវ័នក៏ចូល មកក្បែរខ្ញុំ គេក៏សប្បាយចិត្តដូចជាខ្ញុំដែរ រួចគេបានប្រាប់ខ្ញុំឱ្យយករបស់នេះទៅឱ្យលោកតាដើម្បី ធ្វើពិធីសុំខមាទោស។ ដោយសារ តែអរផងភ័យផង ខ្ញុំមិនបានប្រយត្ន័ ធ្វើឱ្យកងជើងនោះ រមាលចុះទៅក្រោម ពេលនោះខ្ញុំកាន់តែភ័យឡើងទ្វេរដង ដៃញ័រច្របប់ បេះដូងសឹងតែឈប់លោត រួចនិយាយ ទាំងញ័រមាត់តតាក់៖
«ឆ…ឆវ័ន កង…កងជើង..កងជើង ជ្រុះចុះទៅក្រោមហើយ ធ្វើ…ធ្វើ…យ៉ាងម៉េចទៅ​ ធ្វើយ៉ាង ម៉េចទៅ…ហ៊ឺៗ»
«ថាម៉េច? កុំភ័យៗតោះយើងប្រញាប់ទៅរកជាមួយគ្នា»

ខ្ញុំនិងឆវ័ននាំគ្នារកមើលនៅខាងក្រោមផ្ទះរបស់លោកតា បញ្ចាំងពិលគ្រប់កន្លុកកន្លៀត នៅតែ រកមិនឃើញកងជើងមួយនោះទាល់តែសោះ។ ពេលនេះខ្ញុំសឹងតែលេងមានសង្ឃឹមថា ខ្មោចស្រីនោះនឹងទុកជីវិតឱ្យខ្ញុំទៀតហើយ។ ខ្ញុំបានដួលចុះអង្គុយលើដី រួចក៏អោបជង្គង់យំហូៗ។ ងាកមកមើល លោកតាឯណោះវិញ ខំប្រឹងតតាំងជាមួយខ្មោចស្រីនោះ សឹងតែអស់ កម្លាំង ពីខ្លួន ព្រោះតែខ្ញុំជាអ្នកបង្ករឡើងទាំងអស់ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកណាមកពិបាកជាមួយខ្ញុំទៀតទេ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថានឹងទៅ រកខ្មោចនោះឱ្យវាសម្លាប់ចោលតែម្តងទៅបើវាចង់សម្លាប់ខ្ញុំខ្លាំង។ គិតរួចខ្ញុំក៏ក្រោកឡើង ឈរខាំមាត់ទាំងមុខមាំលាយជាមួយទឹកភ្នែកជាប់ថ្ពាល់នៅឡើយ ប្រុងតែនឹងដើរចេញទៅរកខ្មោចនោះហើយ ស្រាប់តែឆវ័ន ចាប់ដៃខ្ញុំជាប់។

«នាងប្រុងធ្វើអីហ្នឹង កុំទាល់អាលអស់សង្ឃឹម យើងនៅមានពេលខ្លះទៀត លឿនឡើង ឆាប់ជួយរកគ្នាទៅ កុំធ្វើអីឆ្កួតៗឱ្យសោះ ដរាបណាមានខ្ញុំនិងលោកតានៅទីនេះ នាងច្បាស់ជាមិនអីទេ»

«ប៉ុន្តែ…ខ្ញុំគិតថាយើងរកមិនឃើញនោះទេ វាជិតហួសពេលហើយ ខ្ញុំក៏មិនចង់ធ្វើបាប លោកតាដែរ មើលគាត់ទៅ ខ្ញុំ….ខ្ញុំមិនដឹងធ្វើយ៉ាងម៉េចទេ»

ខ្ញុំគិតតែពីយំ រំពេចនោះស្រាប់តែ ឆវ័នស្រែកឡើងដោយក្តីត្រេកអរ។
«ខ្ញុំរកឃើញហើយសាកណា…យើងរកឃើញហើយ…តោះយកទៅឱ្យលោកតា»
ចំណែកឯខ្មោចស្រីនោះវាដូចជាដឹងហើយស្គាល់របស់វាខ្លាំងណាស់ ទាំងដែលវា មិនទាន់ទាំងបានឃើញផង វាស្រែករករបស់នោះ ឮកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ឡើងគ្រលួចព្រឺដល់ឆ្អឹងខ្នង។

«ឱ្យវាមកយើងវិញភ្លាម…ពួកឯងត្រូវតែស្លាប់ទាំងអស់»
ខ្ញុំបានប្រញាប់ហុចវាទៅឱ្យលោកតា រួចគាត់ក៏ចាប់ផ្តើមពីធីសង របស់និងសុំខមាទោស ទៅខ្មោចស្រីនោះ។
មួយសន្ទុះក្រោយមក ខ្ញុំឃើញកងជើងនោះ នៅនិងជើងរបស់នាង ពិតជាមិនគួរឱ្យជឿនិងភ្នែក ខ្ញុំពិតមែន ខ្ញុំវិះតែនឹងស្លាប់តៃហោងដោយសារតែកងជើងមួយនេះ។ បន្ទាប់មកខ្មោចនោះបាន ប្រែខ្លួនទៅ ជានារីម្នាក់ដ៏ស្អាតម្នាក់ ពិតជាស្អាតខ្លាំងណាស់ ជាមួយនឹងឈុតរបាំរបស់នាង ព្រមទាំងញញឹមមករកយើង ហើយក៏រលាយជាចេញទៅបាត់។ 

»»»»»»»»»»»»»»»»»

រឿងរ៉ាវកើតឡើងយ៉ាងរហ័សសឹងតែធ្វើឱ្យខ្ញុំស្លាប់។ វាដូចជាយល់សប្តិ នៅលើលោកនេះពិតជាមានរឿងរន្ធត់បែបនេះពិតមែន។

និយាយពីខ្មោចនារីរបាំម្នាក់នោះ តាមពិតនាងធ្លាប់ជានារីរបាំ ក្នុងអតីតសណ្ឋាគារដែលខ្ញុំកំពុងតែធ្វើការនេះ។ នាងមានឈ្មោះថា បុស្បា នាងធ្វើការជានារីរបាំតាំងតែពីក្មេង ព្រោះតែស្រលាញ់ផ្នែកសិល្បៈ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃមួយ នាងបានទៅសម្តែងរបាំ នៅអតីតសណ្ឋាគារដែលខ្ញុំកំពុងធ្វើការនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។

ដោយសារតែទំរាំសម្តែងចប់ វាយប់ជ្រៅពេកទៅហើយ ទើបអតីតម្ចាស់សណ្ឋាគារនោះ បើកបន្ទប់ចុងក្រោយគេ នៅជាន់ទី៤ឱ្យនាងសម្រាកមួយយប់សិន។ ប៉ុន្តែជាអកុសល មនុស្សព្រៃផ្សៃដែលជាអតីតម្ចាស់សណ្ឋាគារនោះ វាមិនមានគំនិតល្អដូចដែលគ្រប់គ្នាគិតទេ។ វាបានលួចបន្លំចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ដែលវាឱ្យនាងសម្រាក ព្រមទាំងរំលោភនាងដោយការបង្ខំយ៉ាងអាក្រក់ក្រៃលែង។

ដោយសារនាងមិនអាចទ្រាំទ្រជាមួយការប្រមាថមើលងាយបែបនេះ នាងក៏សម្រេចបញ្ចប់ជីវិតខ្លួនឯងដោយខាំអណ្តាត។ វាបានយកសពរបស់បុស្បា ទៅកប់ចោល នៅកន្លែងមួយ ក្រោយ សណ្ឋាគារនោះ។ វាបានបំផ្លាញរបស់របរទាំងអស់ដែលជារបស់បុស្បា ដើម្បីបញ្ជាក់ថាបុស្បាបានចាកចេញពីសណ្ឋាគារទៅហើយ តែវាប្រហែលជាភ្លេចថានៅមានកងជើងមួយ ចំហៀងទៀត ដែលនាងបានធ្វើឱ្យជ្រុះ។ នាងបានប្រាប់ទៀតថា នាងមិនអាចធ្វើអ្វីវាមិនបាននោះទេ ព្រោះវាមានគ្រូអាគមន៍ ខ្លាំងមហាសាលជួយការពារ ហេតុនេះនាងបានសូមឱ្យខ្ញុំនិងឆវ័នជួយរកយុត្តិធម៌ឱ្យនាងផង នាងពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់ ច្រើនឆ្នាំមកហើយដែលនាងមិនអាចចាប់ជាតិបាន ដោយសារតែគ្មានអ្នកណាដឹងថាសពរបស់នាងនៅឯណា

ខ្ញុំ និងឆវ័ន លាលោកតាហើយអរគុណគាត់  លោកតាបានប្រគល់ ខ្សែកព្រះមួយអង្គមកឱ្យខ្ញុំទុកការពារខ្លួនទៀតផង។
ឆវ័ននិងខ្ញុំ បានទៅប្តឹងប៉ូលីស រួចប្រាប់ពីទីតាំងដែរបុស្បាបានប្រាប់ខ្ញុំ ប៉ូលីសក៏បានរកឃើញសាកសពនាងពិតមែន ប៉ុន្តែវាយូរឆ្នាំពេកហើយ ទើបសាកសពរបស់នាងនៅសល់តែគ្រោងឆ្អឹងតែប៉ុណ្ណោះ។

ចំណែកឯអតីតថៅកែសណ្ឋាគារនោះ ប៉ូលីសបាននិយាយថា គេបានស្លាប់កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុននេះមកហើយដែរ ដោយគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ ហេតុនេះសមាជិកគ្រួសារដែលនៅរស់ ត្រូវបានសងជំងឺចិត្តដល់គ្រួសារបុស្បាជំនួសវិញ។

«មនុស្សប្រភេទវានេះមិនសមរស់នាំធ្ងន់ផែនដីទេ គួរតែស្លាប់យូរណាស់មកហើយ»
«តែពេលនេះគេក៏បានស្លាប់ហើយដែរ បុស្បាប្រហែលជាអហោសិកម្មឱ្យគេហើយ?»
«ប្រហែលជាអ៊ីចឹងហើយ ខ្ញុំក៏លែងមានគ្រោះកម្មអីទៀតហើយមែនទេឆវ័ន»

«សប្បាយចិត្តវិញហើយមែនទេ»
«អ្នកណាថាអស់»
«ហ្អាស!ឆវ័នឯងនិយាយអីហ្នឹងខ្ញុំភ័យណាស់ណាឆ្កួតទេអី»
«និយាយលេងទេ នាងអស់អីហើយសប្បាយចិត្តចុះ»«មនុស្សឆ្កួត»
ខ្ញុំ និងឆវ័ន បានមកវត្តយកចង្ហាន់ប្រគេនលោក ដើម្បីឧទ្ទឹសកុសលផលបុណ្យឱ្យទៅបុស្បា ដើម្បីនាងឆាប់បានចាប់ជាតិក្នុងជីវិតមួយដែលល្អ។ 

ប៉ុន្តែមុននេះខ្ញុំប៉ិសតែនឹងស្លាប់ដោយសារនាងដែរ ចង់បានរបស់វិញមិនមកប្រាប់ឱ្យស្រួលទេ ហិហិ៕

ចប់