Menu

រឿង៖បន្ទប់ពិសោធន៍ L34

«បងប្រុសខ្លួនជាមនុស្សល្អ ! ទោះជាគាត់ … ឈប់ធ្វើប៉ូលិស … តែខ្លួន … ក៏មិនឱ្យគាត់មានឈ្មោះ … ជាអ្នក … បង្កើតមេរោគពិភពលោកដែរ មែនអត់ ?» ភារម្យឱនមកសម្លឹងនាង ខណៈស្រីម្នាក់នេះ ងើបមុខសម្លឹងនាយវិញ ។ បុរសនេះមិនមែន​ជាយុវវ័យ​ទៀតទេ … តាំងពីយូរមកហើយ … គេមិនដែលមានយុវវ័យ​ម្តងណាផងក៏ថាបាន ។
«ពួកវា … ចង់បានអារម្មណ៍ពីពេទ្យសាន។ វាដាក់ជីវសាស្ត្រក្នុងខ្លួនពេទ្យសាន ហើយទំនងមិនបានប្រយោជន៍បានជាវាបញ្ឆោតយកមនុស្ស​ដែលអាចធ្វើឱ្យពេទ្យសានរំញោចមកតទល់គ្នា នេះឯងជាឆាកចុងក្រោយរបស់វា !»
«បើទៅ … មិនមែនស្លាប់តែម្នាក់ទេ ! យើងគ្រប់គ្នា … ស្លាប់ !» គេនៅតែរើ​ហ្សឺឌីនៅតែនិយាយ «ធីតាក៏ស្លាប់ដែរ !» ភារម្យឈប់ចលនា … Roy ដកដង្ហើមធំឆ្លៀតខ្សឹប ៖ «ប្អូនប្រុសរបស់ឯង … ធ្ងន់ណាស់ហើយ ​!​» ធីតា​រត់មកឈរពីមុខភារម្យ ដោយភ្នែករលីងរលោង ។ នាង​ព្រមានគេ  រអាក់រអួល ៖ «ស្តាប់ហ្សឺឌីទៅ … ដកថយសិន ​? ok ?»
«នៅខាងមុខពួកឯង … ក្នុងទូទាំងនេះ … មានវ៉ាក់សាំង៤ដប ។ ... កុំឱ្យ​ខាត​ពេល រកឱ្យឃើញ​ហើយចាក់វាទៅ ពួកឯងនឹងរស់ ! ... ហើយមានអំណាច ! ផ្ទុយទៅវិញ … បើរកមិនឃើញ … មិនចាក់ ... ឧស្ម័នមេរោគនឹងត្រូវបញ្ចេញមក​ក្នុងពេលកំណត់យ៉ាងទៀង … ១៥នាទីទៀត ។»
«ពួកវាកំពុងតាមដានហើយអាចកំណត់ល្បឿននៃជាតិថ្នាំទម្លាក់មកតាម​លេណដ្ឋាននេះ … តាមរយៈរំញ័រដង្ហើមរបស់យើង !» Roy ងាកងក់ក្បាល … លែងមានការសង្ស័យ … រវាងពួកគេ ​… មានតែការរួមដៃគ្នាជាធ្លុងមួយ ។ «ហ្សឺឌី !» ភារម្យងាកទៅរក Hacker វ័យក្មេង ខណៈដៃរបស់គេកំពុងប្រមែប្រមូលយកឧបករណ៍ ។ «ពួកវាទុកLaptop ឱ្យឯងHack ប្រព័ន្ធទ្វារ បានន័យថា វាចង់ឈរមើលយើងលេង !!! ចោល !»
«អ … ធិ … ការ … ភារម្យ ... » ធីតាខ្សឹប សំឡេងនាងផ្តើមញាប់ញ័រខ្លាំង «បើសិនបងជាមនុស្សពិត ... មិនមែនមនុស្សយន្តជីវសាស្ត្រ របស់ពួក រុស្ស៊ី … ប្រាប់ខ្ញុំមក … យប់ចុងក្រោយនៅលេណដ្ឋានមុនពេលបងបាត់ខ្លួន ... តើបង … ឮ … ខ្ញុំនិយាយថាម៉េចខ្លះ ?»
«បងRoyដាក់កាំភ្លើងមុន ! យើងត្រូវការនិយាយគ្នា !» «ក្នុងចំណោមពួកយើងទាំង៤ ... មានម្នាក់ជារនុកក្នុងរបស់អង្គការ L-34 ហើយអ្នកនោះ ... មានលេខកូដបើកទ្វារចេញ !» Royបញ្ជាក់ ។
… ស្នងការRoy ក៏មកដល់បន្ទប់ពិសោធន៍នេះដែរ ? គេព្រមានអ្នកណា ? គេមកជួយយើង ? ហើយពួកខិលខូចកំពុងត្រូវបានRoyភ្ជង់ ? ​ ធីតាប្រឹងងើបក្បាលឡើងសន្សឹមៗជាមួយនឹងសំណួរជាច្រើនបន្តគ្នារដឹក ​។ នៅចំពោះមុខនាងចម្ងាយមិនដល់បីម៉ែត្រ ស្នងការ Roy កំពុងឈរត្រង់ខ្លួន ដៃស្តាំ​កាន់​កាំភ្លើង​ពណ៌ខ្មៅរលោង តម្រង់ចំកណ្តាលថ្ងាសមនុស្ស​ម្នាក់ ។  «អធិការ … ភា … រម្យ … បែកគ្នា៥ឆ្នាំហើយ !»
«កុំប៉ិនពេក Boy !» ស្រីបន្ទោសមនុស្ស​យន្ត ។ «ពាក្យនេះគ្មានក្នុងវចនានុក្រមសោះ ខ្ញុំឆែកជានិច្ច ​! ធីតានិយាយច្រើនដងហើយ !» នាង​សើច ៖ «ឆែកទៀតទៅអ៊ីចឹង !»
«យើងទៅដល់ពេលណា ?» នាង​សួរ ។ «ការមកដល់ប៉ាន់ស្មាន អាចក្នុងរវាងពីរម៉ោងនិងដប់ពីរនាទី !» «ចាស៎ អរគុណ !» នាង​តបដោយឱនមកបិទកាមេរ៉ាដាក់ទៅម្ខាង​ហើយទាញយកនំក្រៀមពីក្នុងកាតាបមកហែកយឺតៗ ។ «ធីតា ! ​ចង់​ស្តាប់​ផតខាស​ព័ត៌មាន​ចុង​ក្រោយ​បំផុត ឬ ​List ​បទចម្រៀង​ដែល Favorite ?» ​ AI បានសាកសួរពេលធីតាទំពានំបន្តិចបន្តួច ដៃនាង​ចុចរកកន្លែងកាហ្វេ​ហើយចុចប៊ូតុង ។ ​បបូរមាត់នាង​ឆ្លើយតប៖ «​តស់ !​ ស្តាប់​ព័ត៌មាន​សិន !​»
«ពូផន ! ខ្ញុំកាន់រឿងនេះ ! ខ្ញុំនឹងបំបែកវា !» សំឡេងរបស់លោក ផន ស្រពោន ពេលដែលភាពក្រអឺតក្រទមជាធម្មតារបស់គាត់ត្រូវបានបង្អាក់ដោយសញ្ញានៃការព្រួយបារម្ភធ្ងន់ ។ គាត់សួរនាង ៖ «ប្រាកដទេ ?» ធីតាព្រិចភ្នែក ។ ធម្មតា ៥ឆ្នាំមកនេះ នាងបានបំបែកសំណុំរឿងមិនធម្ម-តាច្រើនណាស់ ទម្រាំបានទទួលឋានៈជាមេផ្នែកព័ត៌មានឧក្រិដ្ឋកម្ម តែលើកនេះ … ហេតុការណ៍ប៉ះលើអតីតមួយដែលធ្ងន់និងមានស្នាម ។ «នេះមិនមែនគ្រាន់តែជាករណីបាត់ខ្លួនទេធីតា ! មានរឿងធំនៅហ្នុង !»
បន្ថែមទៀត

Meysansotheary © 2026.