Menu

រឿង៖ នាងនិងគេ

ខ្ញុំដកដង្ហើមវែងៗ ។ អ្វីៗដែលប៉ា និងម៉ាក់ឆ្លងកាត់ តាមពិតលើសពីការសន្និដ្ឋានរបស់មនុស្សម្នា ។ គិរី ជាឈ្មោះពិតរបស់ប៉ា ឯនភាល័យ ... គឺម៉ាក់ ។
«លោកជំទាវមិនជ្រាបទេថា នៅយប់មួយដែលខ្ញុំបានចួបគេដំបូង ... គេបានក្លាយមកជាខ្ញុំ ចំណែកខ្ញុំ គឺជាគេ ! ពួកយើងជាចំណែករបស់គ្នាទៅវិញទៅមក ! យើងមិនរត់ចោលគ្នាទេ !»
«តើលោកជំទាវបានប្រើបេះដូងទៅព្យាបាលបេះដូងហើយឬនៅ មុនពេលសម្រេចចិត្តបោះបង់គាត់ ? ហេតុអីទៅចោលគាត់ ?» សំឡេងនាងស្រាលសោះ តែវាចាក់ទម្លុះត្រចៀកខ្ញុំ ជ្រៀតចូលទៅដល់សរសៃឈាម និងតួរាងកាយនេះទាំងមូល ។ ខ្ញុំព្រឺរងា ... ឈរគាំងនៅមុខផ្ទាំងអេក្រង់ទូរទស្សន៍ធំនោះ ភ្នែកសម្លឹងមើលកូនក្រមុំរត់ចោលរោងការរបស់ខ្ញុំដោយការស្រឡាំងកាំង ។ ប្រើបេះដូង ... ទៅព្យាបាលបេះដូង ?
បេះដូងខ្ញុំឈឺ ... ឈឺជាងការត្រូវគេធ្វើទារុណកម្មលើរាងកាយទៅទៀត    ខ្ញុំយំ ... យំមិនចេះស្ងួត ... តែរំពេចនោះ ស្រាប់តែទឹកភ្នែកខ្ញុំស្ងួតកកនៅលើថ្ពាល់ ពេលដែលខួរក្បាលខ្ញុំលោតភ្លែត ... នឹកឃើញដល់រឿងមួយ !
«ដាហ្ស៊ី ... ព្រានគ្មានមេត្តា !» ខ្ញុំថ្ងូរគ្រហឹមស្អកៗថាឌឺឱ្យគេ ពេលដែលគេខាំមាត់ដាក់ខ្ញុំដោយងរង៉ក់ ហើយលូករឹតតែចុះក្រោមហួសពី six-pack ទៅ ខ្ញុំជាមនុស្សប្រុសដែលធ្លាប់តែគ្រប់គ្រងគ្រប់យ៉ាង តែពេលនេះ ខ្ញុំកំពុងតែត្រូវ «កូនបិសាចតូចគួរឱ្យស្រលាញ់» ម្នាក់នេះមកបំពាននិងគ្រប់គ្រងទាំងស្រុង ។
រឿង៖ នាងនិងគេ (ភាគ៤២)
«ឈប់និយាយជាមួយវា ដាហ្ស៊ី... ! អា...អភិរដ្ឋ ។» គេខ្សឹបហើយរឹតនិយាយ សំឡេងគេរឹតស្អកគ្រលរ ។ ពេលខ្ញុំងក់ក្បាលតាមគេគ្រប់យ៉ាង បព្វតាទម្លាក់ដៃខ្ញុំចេញពីថ្ពាល់គេ មកក្តាប់ទាំងសងខាងក្នុងបាតដៃធំៗគ្រើមៗរបស់គេ ។ «បងចង់បានបេះដូងអូន ! ដែលគ្មានស្រមោលអ្នកណាទាំងអស់ ។»
«បងទីន... លេងល្បែងអី ? មនុស្សច្រើនម៉្លេះ ?» «ស៊ុបប្រាយ !» ខ្ញុំខ្សឹបតបខ្លី រួចក្រសោបចង្កេះកៀងនាំកូនក្រមុំដើរទៅ    កណ្តាលឆាក
«គេ... ចៅហ្វាយលោកនៅឯណា ? គេ... គេ... ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាប្លែកៗណាស់ គេកំពុងធ្វើអីឱ្យប្រាកដ ? តើគេឱ្យលោកដឹកយកខ្ញុំទៅសម្លាប់ឯណា ក៏ខ្ញុំមិនដឹងដែរ ! ... គឺតាមរបៀបដែលចៅហ្វាយលោកសម្លាប់ម្នាក់នោះនៅហាងកាហ្វេម្សិលមិញ !»
«កូនក្រមុំរបស់បងទីន ?  រ៉ូប... ប៉ិនរើសមែន... ស្នាដៃបងទីនរើសច្បាស់ចែស...  ពិតជាស័ក្តិសមនឹងឋានៈគ្រួសារមែន !» នាងម្នាក់នេះ និយាយផង ដើរក្រវែលជុំវិញខ្ញុំផង ហាក់ដូចជាកំពុងវាយតម្លៃទំនិញ ????
«អូនមានពេលម្តងទៀតទេ សារភាពមកដាហ្ស៊ី !» «ខ្ញុំស្រលាញ់បងទីន !» គេឆ្លើយភ្លាមៗទាំងដង្ហក់ ។ គឺគេចុះចាញ់ហើយ... ខ្ញុំបានជោគជ័យទាំងស្រុងក្នុងការទាញយកអារម្មណ៍គេឱ្យលិចលង់ក្នុងអ្វីមួយដែលមិនអាចពណ៌នាបាន ហើយគេមិនអាចភ្លេចថ្ងៃនេះបានឡើយ... ជាមួយខ្ញុំ ។
«ស្អាត... ស្អាតណាស់ !» ខ្ញុំឧទានឡើងដោយភ្លេចខ្លួន ស្នាមញញឹមមួយលេចឡើងនៅលើបបូរមាត់ ហើយខ្ញុំថែមទាំងលួចសើចតិចៗដោយក្តីរំភើប ខណៈដែលជើងបោះជំហានទៅស្ទាបផ្ទាំងគំនូរទាំងនោះថ្នមៗ ។ ខ្ញុំស្រលាញ់សិល្បៈ ស្រលាញ់គំនូរ វាជាពិភពលោកតែមួយគត់ដែលខ្ញុំអាចរកសន្តិភាពផ្លូវចិត្តបាន ។ «មើលទៅ... ប្រពន្ធខ្ញុំពេញចិត្តគំនូរ ជាងគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងជីវិតគេ ទៅទៀត !»
«គេទុកខ្ញុំជាវត្ថុ ចឹងបានគេកម្ទេចបេះដូងខ្ញុំ !» ខ្ញុំគិតតែខ្ញុំខាំមាត់មិននិយាយស្តី កុំឱ្យមើលទៅទន់ជ្រាយពេក ។ ទោះយ៉ាងណាខ្ញុំព្យាយាមគ្រវីមុខចេញពីបាតដៃគេ តែគេនៅចាប់ជាប់យ៉ាងណែន «ចង់ទៅណា ?» គេញញឹមចុងមាត់ រួចឱនមុខមកកៀកសឹងតែច្រមុះប៉ះគ្នា «ព្រមធ្វើជាក្មេងល្អ... រស់នៅល្អ ស្លៀកពាក់ស្អាត ញ៉ាំឱ្យបានត្រឹមត្រូវ សើចឱ្យច្រើន កុំឱ្យបងធុញអូន !!! ហើយ... »
«អង្វរបងមក !» ខ្ញុំញញឹមហើយខ្សឹបដោយសំឡេងស្អកៗ ។ ស្រីឆ្នាស់នេះ… នាងលើកខ្នើយគប់ខ្ញុំ… វឺ ! «សូមអង្វរ ចេញឱ្យបាត់ទៅ… បានទេ ?» នាងថាមកស្រទន់ហើយខ្សោយ តែនាងខឹង ។ ខ្នើយប៉ើងធ្លាក់ ឯខ្ញុំនៅដដែល គឺនៅមើលសភាពគួរឱ្យស្រលាញ់របស់គេ ។ ថ្ពាល់ដែលឡើងក្រហមប្រឿងនិងដង្ហើមញាប់ញ័រនេះ បង្ហាញពីការចុះចាញ់ទាំងស្រុង ហើយកាលដែលខ្ញុំត្រូវងើបមកចោលគេដូចគ្មានបេះដូង ជារឿងដ៏ពិបាកមួយដែលខ្ញុំតាំងចិត្តធ្វើមួយទំហឹង ។
«ឱ្យខ្ញុំនៅម្នាក់ឯងសិនទៅ… ខ្ញុំអង្វរ ! ចេញទៅ !» បន្ទប់ទឹកទាំងមូលធ្លាក់ចូលក្នុងភាពស្ងាត់ជ្រងំមានតែសំឡេងទឹកម៉ាស៊ីន និងសូរយំខ្សឹកខ្សួលរបស់ខ្ញុំ ។ ខ្ញុំបិទភ្នែករង់ចាំការកាត់ក្តីទាំងបេះដូងលោតសឹងធ្លាយចេញក្រៅ ។ ទីបំផុត ខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថាមានម្រាមដៃដ៏កក់ក្តៅលូកមកអង្អែលសក់ដែលសើមជោករបស់ខ្ញុំថ្នមៗ ។ នេះជាការប៉ះពាល់ដែលស្រទន់ខុសពីអម្បាញ់មិញ ។ «បាន ក្មេងតូច… »
«បង… ទីន… !» គេដាច់ចិត្តនិយាយហើយ ? ខ្ញុំលើកមាត់បន្តិចចំអកគេ តែដៃនៅធ្វើការដដែល ។ ខាងគេវិញ ដៃទាំងពីរដែលធ្លាប់តែព្យាយាមរុញច្រានទ្រូងខ្ញុំ បែរជាប្រែដកមកក្តាប់អាវខ្លួនគេជាប់ណែន ។ រាងកាយនាងទន់ជ្រាយសឹងតែរអិលធ្លាក់ដល់ឥដ្ឋ ប្រសិនបើគ្មានខ្ញុំនៅកៀកផងកុំថាឡើយចង់រារាំងខ្ញុំ ។
ខ្ញុំ… ឈឺ… ដែលឃើញគេយំខ្លាំងយ៉ាងនេះ ។ តែ… ហេតុអីខ្ញុំមិនទុកពេលឱ្យគេ ? ព្រោះ… ខ្ញុំក៏ញៀននឹងអំណាចដែលអាចធ្វើឱ្យគេ… ស្គាល់ថាខ្ញុំជាអ្នកណា អាចធ្វើអីបានខ្លះ ហើយនាងត្រូវរត់មកពឹងផ្អែកលើខ្ញុំដដែលជាដដែល… ។ «បងសុខចិត្តដើរតួជាអ្នកដាក់ទណ្ឌកម្ម… កាត់ស្លាបអូន ព្រោះនេះជាមធ្យោបាយតែមួយគត់ដែលអាចបង្ខាំងអូនពីប្រុសដទៃ !»
«បងមានគំនូរខ្លះគេទើបតែបញ្ជូនមកពីអ៊ីតាលី ! ប្រពន្ធបងជាវិចិត្រករ បងចង់ឱ្យអូនទៅជួយមើល និងគិតបន្តិច ថាតើអាចយកទៅច្នៃធ្វើតុក្កតាបានឬអត់ ?» ខ្ញុំ… ស្ងាត់… ខណៈភ្នែកខ្ញុំនៅកញ្ចឹងក… ព្រោះគេឱនមកមើលមុខខ្ញុំ ។ ជិតគ្នា… សឹងច្រមុះគេអាចប៉ះថ្ពាល់ខ្ញុំបាន ឱ្យតែខ្ញុំកម្រើកតែបន្តិច ។ «យប់នេះ… !» គេបន្ថែមជាមួយសព្ទសំឡេងគ្រហឹមគល់ក ។
«ចិញ្ចៀននេះអន់ពេកហើយ ! អត់ចង់ពាក់ទេ !» ប្រយោគចុងក្រោយរបស់នាង និងកាយវិការដែលនាងដោះចិញ្ចៀនពេជ្របោះទៅលើបាតដៃអ៊ីសាន នៅតែលាន់ខ្ទរដូចអេកូក្នុងត្រចៀកខ្ញុំ ។ វា… ប្រៀបដូចជាគ្រាប់បែកកំណាចមួយដែលលាក់ព្យួរក្នុងជីវិតខ្ញុំជាយូរណាស់មកហើយខ្ញុំគាំងធ្មឹងអស់ជាច្រើនវិនាទី កែវភ្នែកនៅតែសម្លឹងត្រង់ទៅកញ្ចក់កាមេរ៉ាដែលនាងទើបតែសម្លឹងមកមុននេះហើយនាងដើរចោល ។
«ចៀសចេញ !» ខ្ញុំតបអួលៗបណ្តេញគេព្រោះខ្ញុំត្រូវការដើរចាកចេញ ។ ខ្ញុំចង់គេចចេញពីរឿងវិលវល់អស់នេះទៅកន្លែងមួយដែលស្ងាត់ មានតែម្នាក់ឯង ដើម្បីខ្ញុំអាចសម្លឹងគ្រប់យ៉ាងកន្លងមកឡើងវិញឱ្យបានច្បាស់ ។ ចិត្តនេះទទួលស្គាល់ថា… អូខេ ! ខ្ញុំអត់ស្គាល់អ្នកណាទាំងអស់ ! គ្រប់គ្នា… សុទ្ធតែគួរតែខ្លាច… សូម្បីតែអ៊ីសានដែលកំពុងឈរចាំនៅក្រៅទ្វារ… អ្នកណាក៏ដោយ… ខ្ញុំមិនចង់ឮអ្វីទៀតទាំងអស់ ។
«ឱ្យអាសំរាមនោះឡើងមក !» ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់… ព្រោះពេលនេះ ក្នុងទ្រូងខ្ញុំមានតែនាង… បើមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលពាក់ព័ន្ធនាងមករំខាន ខ្ញុំត្រូវមានល្ខោនលេងបកទៅវិញឱ្យវិនាសលែងបានមកវិញជាលើកទីពីរឬសូម្បីតែជារៀងរហូត ។ ទ្វារការិយាល័យធ្វើពីឈើប្រណីតក្រាស់ឃ្មឹក ត្រូវបានអ៊ីសានរុញបើក ។ EX របស់គេ… ដើរចូលមកដោយឫកពាខែងរ៉ែង ប្រឡែងជាមួយវ៉ូខេណូក្នុងទ្រូងខ្ញុំ ។ ជននេះសង្កត់កែងស្បែកជើងឮសូរតុកៗ ហាក់ដូចជាកំពុងដើរចូលក្នុងក្រុមហ៊ុនរបស់ខ្លួនឯង ?
«បងទីន… » ខ្ញុំហៅគេម្តងទៀត សំឡេងលើកនេះមុតមាំ និងច្បាស់លាស់ «យើង… រៀបការនឹងគ្នាទៅ… បានទេ ?» គេបើកភ្នែកធំៗ ងាកមកភ្លាម… របៀបដែលបុរសនេះសម្លឹងមកខ្ញុំដូចជាស្ថិតក្នុងសភាពដូចជាមិនជឿត្រចៀកខ្លួនឯង ។ គេថាគេស្គាល់ខ្ញុំ… តែគេមិនស្គាល់រឿងដ៏ជ្រៅមួយនេះទេ… ខ្ញុំខ្លាច… តែខ្ញុំក៏ហ៊ានប្រសិនខ្ញុំមានមានះ គឺខ្ញុំហ៊ានគ្រប់យ៉ាងដូចកាលដែលគេហាមខ្ញុំនៅរោងពុម្ពមិនឱ្យជួយគេ… ខ្ញុំរឹតចង់ជួយ ។ នេះឯងជំងឺប្រចាំជីវិតខ្ញុំ ។
«ដាហ្ស៊ី ?» គេរអ៊ូក្បែរត្រចៀកខ្ញុំឮល្វើយទៅៗ ។ «វិលមុខ… » ខ្ញុំរអ៊ូខ្សឹបៗ យកដៃតូចៗរបស់ខ្លួនឯងទៅតោងចាប់កអាវសឺមីខ្មៅរបស់គេជាប់ ដើម្បីទប់លំនឹង ទាំងដែលភ្នែកបិទជិតព្រោះបើកលែងរួច ។
«ដាហ្ស៊ី ! … មនុស្សដូចបង… មិនដែលធ្វើអីមួយដើម្បីចង់បានគុណបំណាច់ទេ ! តែ…  ព្រោះបងចង់ធ្វើ !!! ហើយពាក្យថា អនាគតប្រពន្ធ ក៏មិនមែនជារឿងយកមកនិយាយលេងសើចដែរប៊ែរ (Beb) !» ខ្ញុំវាសសក់ដែលធ្លាក់ប៉ះមុខគេចេញ បង្ហាញភាពទន់ភ្លន់ដែលលាក់ក្នុងអំណាចផ្ដាច់ការ ។ «អូនជារបស់បង ! ក្រចកដៃ សក់មួយសរសៃ ដង្ហើមចេញចូល ឬសូម្បីតែបេះដូងដែលកំពុងលោតញាប់ហ្នឹង… ក៏ជារបស់បង ។»
«សុំទោសអ្នកនាងមាណាកា ! យប់នេះមានភ្ញៀវ VVIP គាត់បានយក    ផ្តាច់ជាន់នេះទាំងមូលហើយ ។ សូម្បីតែភ្ញៀវកិត្តិយសផ្សេងទៀត ក៏យើងត្រូវលុបចោលការកក់ដែរ តែនៅក្រោម… នៅជាន់ក្រោមមានកន្លែងទាន !» មាណាកា… ? ឈ្មោះនេះធ្លាប់ឮ ? អូ ! …នឹកឃើញហើយ… ខ្ញុំដៀងមករកស្រីស្នេហ៍… ពិតណាស់… ដាហ្ស៊ីស្គាល់ពួកនោះ ។
បើអ៊ីចឹង ?… គ្រប់យ៉ាង…  គេមិនបាននិយាយលេងសូម្បីតែមួយម៉ាត់ណា ។ ត្រឹមតែប៉ុន្មានម៉ោងក្រោយពីឃើញផាណង្គញញឹមដាក់ខ្ញុំ គេបានកម្ទេចអាជីពកិត្តិយស និងជីវិតគ្រួសាររបស់គេឱ្យរលាយបាត់ពិតមែន ? បិសាច… គេពិតជាស្តេចបិសាច !
«គុក ???» គេគំហកស្រាលៗ តែផ្តើមមកសើចបញ្ឈឺខ្ញុំវិញ ។ ដឹង ! គេមានលុយរមែងតែងមានអំណាច តែបើអង្គុយព្រមឱ្យគេព្រមានរឿងកាច់កអ្នកនេះអ្នកនោះ មានតែខ្ញុំជាមនុស្សប្រភេទណា ? «ហេតុអី ខ្ញុំជួយអ្នកណា… តែខ្ញុំ… មានពាក់ព័ន្ធអី ? ហេតុអីចង់ទៅហិង្សាដាក់គេ ???»
«កុំធ្វើដូចគ្មានបេះដូងមើល៍ !» ឮហើយកាលណា រាងកាយស្រីម្នាក់នេះ រឹងស្តូកក្នុងដៃខ្ញុំ ។  ការរើបម្រះត្រូវបានបញ្ឈប់ដោយស្វ័យប្រវត្តិ ។ ដង្ហើមនាងដង្ហក់ញាប់ៗ ពេលដែលខ្នងនាងប៉ះនឹងចង្វាក់បេះដូងខ្ញុំ ។ «ទីន…» នាងខ្សឹបតវ៉ាដោយសំឡេងញ័រៗ តែនិយាយទៀតមិនចេញ ថែមមិនហ៊ានរុញខ្ញុំចេញ ខ្លាចខ្ញុំធ្វើមែន…
ថ្ពាល់ដ៏រលោងស្រទន់របស់នាងនៅជិតណាស់ ខ្ញុំចង់ឱនទៅស្រូបស្រង់ក្លិននាង តែ… ខ្លាចរំខាននាង… ខ្លាចនាងភ្ញាក់ ។ ខ្ញុំសម្លឹងដាហ្ស៊ី ដោយអារម្មណ៍មួយ… ដែលពិបាកនឹងបរិយាយ ។ គេមិនបានចេញទៅណាចោលខ្ញុំទេ ? រហូតដល់ទប់មិនបាន ក៏លង់លក់ ?
«សុំអង្វរ… កុំមានរឿងអី… យើងទៅវិញទៅ… ណា៎… » ស្រីល្អិតនេះ តាមពិតប្រឹងលួងលោមខ្ញុំ សំឡេងនាងរឹងណាស់ នាងមើលទៅមិនចេះលួងមនុស្សប្រុសទេ តែបេះដូងនាង ស្អាត… ខ្ញុំចូលចិត្ត… ខ្ញុំនៅថ្ពក់ជ្រៅក្នុងជម្រៅកែវភ្នែកគេដែលនៅតែសម្លឹងអង្វរខ្ញុំមិនប្រិច ។ «អូខេ ! អត់ឱ្យអ្នកណាឡើងលើទេ ! កុំវ៉ៃគ្នា !»
«ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ប៉ាអូនត្រូវការការការពារកម្រិតខ្ពស់ ។ បងនឹងដាក់មនុស្សឱ្យយាមនៅមាត់ទ្វារបន្ទប់ មិនឱ្យអ្នកណាចេញចូលផ្តេសផ្តាស ឬមកសួរសុខទុក្ខតាមចិត្តទៀតទេ…  ជាពិសេស គឺពួកពេទ្យដែលគ្មានតួនាទី មិនពាក់ព័ន្ធ !» «ស្អីគេ ? ចង់ធ្វើអីឱ្យប្រាកដ ? ប៉ាខ្ញុំជាអ្នកជំងឺ មិនមែនជាប់ឃុំទេ !»
«អូ ! អូន ! កុំបារម្ភ លោកពូធន្នក្រៃ ផ្លាស់ទៅបន្ទប់ VIP តាំងពីព្រលឹមស្រាងៗហើយ !» ខ្ញុំបើកភ្នែកធំៗ បំពង់ករអាក់ ។ ហោចណាស់ អូខេ មិនមែនផ្លាស់ចេញពីទីនេះ… តែសំឡេងខ្ញុំស្រាប់តែញ័រ ៖ «តែ… បង… ខ្ញុំ… គ្រួសារខ្ញុំមិនបានស្នើសុំឯណាបង ?  យើងមានលុយឯណាទៅបង់ថ្លៃ បន្ទប់ VIP បែបនោះទេ… »
«ឈប់លេងសើចជាមួយខ្ញុំ !» «បងនឹងធ្វើរឿងច្រើនទៀត ឱ្យអូនដឹងថា ពាក្យលេងសើចគ្មានក្នុងកាលវិភាគរបស់បងទេ !» «ទៅរកមនុស្សទំនេរទៅ !» «អូនគ្មានសិទ្ធិប្រាប់បងឱ្យបត់ចង្កូតទៅណាទេ !» «ខ្ញុំមិនដែលធ្វើអីខ្លួនទេ ត្រូវចាំ !» «អូនធ្វើឱ្យបងគេងមិនលក់ ញ៉ាំមិនឆ្ងាញ់ !» «ស្អីនេះ ?» «បងចង់បានអូន !» «ស្រីៗស្លាប់អស់ហើយមែនទេ ?»
មនុស្សប្រុសដែលបែកញើសជោកប្រឡាក់ស្រមក… ធ្វើការងារនៅរោងម៉ាស៊ីនបោះពុម្ពកាលពីយប់នោះ ជាមហាសេដ្ឋីជំនួញផ្ដាច់ការ ? រសជាតិគេ… បបូរមាត់ផ្ដាច់ការរបស់គេ… សំឡេងគេ… «កុំឱ្យសោះ … កុំហ៊ានបោះបោក ឬបដិសេធរាល់របស់ដែលបងប្រគល់ឱ្យអូនឱ្យសោះ… មិនអ៊ីចឹងទេ… បងនឹង… កុំឱ្យបងធ្វើរឿងដែលបងមិនចង់សូម្បីនិយាយវា !»
«ឈប់មកលេងសើចនឹងកូនខ្ញុំទៅ !» គេភ្លឹក ។ ថ្គាមគេដែលនៅក្បែរខ្ញុំ ឡើងប៉ោងរឹងជាសញ្ញានៃការ «មិនសប្បាយចិត្ត !» ។ ស្គាល់គេត្រឹមប៉ុន្មានម៉ោង ខ្ញុំដឹងថាគេនេះកាចណាស់ ។ «លោកអញ្ជើញចេញទៅវិញចុះ យើងក្រណាស់ ! ផ្ទះនេះមិនស្វាគមន៍អភិជនទេ !»
«ស្អីទៅ ?? និយាយមក ! សម្លាប់ខ្ញុំ ? ខ្លួនជាអ្នកណា ? ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់ផង កុំថាឡើយខ្ញុំបានទៅធ្វើស្អីខ្លួន ? ខ្លួនមានសិទ្ធិស្អី មកនិយាយគំរាមខ្ញុំសាហាវៗម៉្លេះ ?»
«កុំចូល ! ប្រយ័ត្នប្រឡាក់ !» «អាវប្រឡាក់ ខ្ញុំអាចបោកថ្មីបាន… ក្រោកឡើងបង...តស់ មួយ ពីរ !» ផ្ទៃមុខត្រជាក់ស្រេងរបស់គេលេចឡើងម្តងហើយម្តងទៀតក្នុងខួរក្បាលខ្ញុំ បណ្តាលឱ្យនឹកឃើញដល់ពាក្យដែលគេទើបនឹងខ្សឹបដាក់ត្រចៀកខ្ញុំនៅក្នុងឡាន ៖ «ចាប់ពីថ្ងៃស្អែកទៅ បងជាអ្នករ៉ាប់រងការរស់នៅរបស់គាត់… រួមទាំងអូន និងថ្លៃពេទ្យប៉ាអូន ។»
អាសំរាមល្មោភលុយនោះ ត្រូវបានខ្ញុំទាត់ចេញពីផ្លូវយ៉ាងងាយដូចផ្ទាត់ម្រាមដៃ ។ លុយ… ត្រឹមមួយលានដុល្លារ… សេចក្តីស្រឡាញ់របស់វាមានតម្លៃថោកពេកណាស់ចំពោះអូន ហើយនៅស្រក់ទឹកភ្នែកស្តាយវា ? បើហៅល្ងង់ ហៅស្អី ?
គេនេះ… ដែលនៅចំពោះមុខយើងនេះ… កំពុងតែក្រសោបយកជីវិតគ្រួសារខ្ញុំទាំងមូលមកដាក់ក្នុងបាតដៃគេ ដោយមិនសុំការយល់ព្រមសូម្បីមួយម៉ាត់ ? តើគេជាបិសាចមកពីណា ? ហេតុអីគេដឹងរឿងខ្ញុំគ្រប់យ៉ាងបែបនេះ ?
«ឮនៅ ? មកហ្នឹងធ្វើអី ? បើខ្ញុំដឹងបងឯងចឹង… ខ្ញុំ… មិនខ្ចី…!» ខ្ញុំខ្ជិលឱ្យនាងបញ្ចប់ពាក្យដែល «សូម្បីតែអតីតកាលរវាងយើង» ក៏នាងមិនត្រូវមកលុបចោលដោយសារអាម្នាក់ហ្នឹងដែរ ដាហ្សុី ។ បាតដៃធំគ្រើមរបស់ខ្ញុំទាំងសងខាង លូកលទៅចាប់យកថ្ពាល់គេមកបញ្ជាមិនឱ្យបន្តវាចាកើតទៀត… កម្តៅពីបាតដៃខ្ញុំក្តៅគគុក ខ្ញុំចង់ប្រើវាដុតរលាយទឹកកកក្នុងបេះដូងគេ ដែលកំពុងឱ្យពិន្ទុសូន្យចំពោះវត្តមានខ្ញុំ ។
«លែង… ខ្ញុំ… !» ខ្ញុំប្រឹងរើបម្រះទាំងគ្មានកម្លាំង ។ «លែង…ខ្ញុំ… !» ខ្ញុំប្រមូលកម្លាំងចុងក្រោយទះតប់រុញទ្រូងដ៏រឹងមាំរបស់គេ… តែនៅរឹងដូចដែក ម្ល៉ោះហើយ ជាជាងឱ្យគេធ្វើមកលើខ្ញុំតាមចិត្តដូចដែលមេឃនិងគ្រប់គ្នាកំពុងដាក់ទោសខ្ញុំ… ខ្ញុំលែងចង់ទ្រាំទៀតហើយ ក៏ងាកខាំគេក្រឹប ។
«តោងស្រីស៊ី !» ខ្ញុំនិយាយខ្លីៗទៅកាន់មនុស្សដែលខ្ញុំកំពុងចង្អុល ហើយ ខាំមាត់ស្ទើរដាច់កុំឱ្យខ្លួនឯងនេះយំកម្សត់នៅនឹងមុខពួកគេ ។ វេហាធ្វើមុខងើយ ខ្ញុំឃើញតែទងច្រមុះខ្ពស់ស្រួចដែលខ្ញុំរមែងតែងលង់ចិត្ត ។ កិរិយាគេនេះ គ្មានការអាណិត គ្មានការស្តាយក្រោយ ដូច្នេះហើយ គេសល់ត្រឹមស្រមោលល្មោភមុខមាត់ក្នុងចិត្តខ្ញុំ… ក្រៅពីនេះ រលាយអស់ហើយ ! សូន្យគ្រប់យ៉ាង !
«ក្រុមហ៊ុនធំមួយបានទិញផ្តាច់គម្រោងបង ១ លានដុល្លារ ហើយគេបញ្ជូនបងឱ្យទៅគ្រប់គ្រងការិយាល័យនៅបរទេស ២ ឆ្នាំ ។ មុននិងក្រោយ យើងគង់បែកគ្នា ! ចឹង… បងរៀបការជាមួយកូនស្រីលោក វណ្ណឆៃ ដែលជាដៃគូគាំទ្រ Business !» «តែ… !» «អូនឯងដឹងហើយថាអាជីពគឺសំខាន់ស្មើជីវិតបង !»
«ទាក់ទងទៅអាម្នាក់នោះ!… វេហា ! ក្រុមហ៊ុនយើងទិញផ្តាច់មុខនូវ Project ថ្មីរបស់វា… ក្នុងតម្លៃ ១ លានដុល្លារ !»
ខ្ញុំបិទភ្នែកដកដង្ហើមចូលជ្រៅៗ ។ មានះចងចាំក្លិនទឹកអប់ ផ្កាដ៏បរិសុទ្ធរបស់គេ ដែលខ្ញុំបានស្រូបចេញពីក្រដាសប៉ះបាតដៃនាងពេលនោះ ។ គ្រប់យ៉ាងអំពីនាង បានជ្រាបចូលដល់កោសិកាខួរក្បាល… ធ្វើឱ្យខ្ញុំញៀន… ឆាប់ម៉្លេះ ?
«មានសង្សារឬនៅ ?» «មានអ្នកណាបានថើបឬនៅ ?» «បើយើងឱបគេ គេនឹងរឹងកំព្រឹសបែបណាទៅ ?» «តើប្រើពេលយូរប៉ុនណា ទើបគេស្គាល់យើង ? ព្រមឱបយើងវិញ ?»
កុំ ! … កុំមករម្លឹកខ្ញុំ… អតីតកាល ! កុំព្យាយាមយកភាពរំជើបរំជួលដែលឯងធ្លាប់បាន ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំទៅកំដរ ហើយមកចង់សាកល្បងខ្ញុំទៀត… អត់ន័យទេ ! បេះដូងខ្ញុំស្លាប់ហើយ ! ខ្ញុំរស់ជាមួយសំឡងស្ងប់ស្ងាត់បំផុត គឺសំឡេងដែលគ្មានអ្នកណាមកពាក់ព័ន្ធ… គ្មាន !
បន្ថែមទៀត

Meysansotheary © 2026.